წამხდარი ქალი - თავი 6 - Marao

წამხდარი ქალი - თავი 6

2023-08-28 22:34:11+04:00

წინა თავი

მერე დიდხანს ვიწექით ერთმანეთში გადახლართულები. ნანა ჩემი თმის ღერებს წიწკნიდა და ჭერს შეჰყურებდა, მე მის ძუძუზე მქონდა ლოყა დადებული და გატრუნული სიამოვნებას მივცემოდი. თმაზე მოფერება ჩემთვის ერთ-ერთი ყველაზე სასიამოვნო პროცესი იყო.

იმ ღამემ ასე, მდუმარებაში ჩაიარა. კი მრცხვენოდა, ცხოველივით რომ ვეცი და აღარაფერზე ვიფიქრე, მაგრამ თავის მართლებას ხომ არ მოვყვებოდი? არც იყო საჭირო. ვიცოდი, როგორ უნდა გამომესწორებინა მდგომარეობა და ამ საქმეს მეორე დილიდანვე შევუდექი…

 

ზღაპრული დღეების მთელი წყება დაგვიდგა. ზღვაზე გასასვლელად თითქმის არ გვქონდა დრო. დღისა და ღამის ორ მესამედს საწოლში ვატარებდით. არ შეიძლებოდა მასთან მოგბეზრებოდა. ორპირ ქარში დანთებული ცეცხლივით იყო, რაც უფრო ეხებოდი, მით უფრო გიზგიზებდა. რამდენიმე დღეში ისე გაიწაფა ლოგინში, გეგონებოდათ, ამ საქმისთვის არის დაბადებულიო. არც ჭამა გვახსოვდა, არც სმა. საღამოობით თუ გავიდოდით სანაპიროზე, დაღლილები და მოთენთილები. როგორც კი მთვარე ამოცურდებოდა, მაშინვე ნომერში გამოვრბოდით.

მიყოლებით ამდენი დღე, დიდი ხანია, თავი ასე კარგად არ მიგრძნია. ნანა ყველანაირად მავსებდა. არა და არ მბეზრდებოდა მის გვერდით ყოფნა, მისი სიცილი, მისი სევდა, მისი ღიმილი… ყველაფერი მსიამოვნებდა და მინდოდა, სულ მქონოდა, არასდროს გამომლეოდა. იმდენად კარგად ვიყავი მასთან, ისიც კი ვიფიქრე, ხომ არ მივატოვო აქაურობა და რუსეთში ან სადმე ხომ არ გადავიხვეწო, სადაც არავინ გვიცნობს-მეთქი… მაგრამ ვერ გავრისკე… შემეშინდა… ცხოვრებისეული სიძნელეების შემეშინდა. უცხო გარემოსთან შეგუების… კარიერის ვერაწყობის… ერთი სიტყვით, მამაკაცური სისუსტეები ერთიანად მომეძალა.

არადა, მის გარეშე ერთი დღეც ვერ წარმომედგინა. სულ იმაზე ვფიქრობდი, თბილისში რომ ჩავიდოდით, როგორ უნდა მომეთმინა მისი უნახაობა? და რადგან საშველს ვერ ვხედავდი, ისევ და ისევ თავდავიწყებაში ვპოვე შველა.

თუმცა, მთავარი ის იყო, რომ ნანას სიცოცხლის ხალისი დაუბრუნდა. ისეთი მხიარული და ხალისიანი იყო, როგორიც არასდროს მენახა. და ეს მისი ბუნებრივი სიხალისე საოცრად გადამდები იყო. არაჩვეულებრივი იუმორის გრძნობა ჰქონდა. ყოველდღე ახალ და ახალ აღმოჩენებს ვაკეთებდი. ისე მაკვირვებდა თავისი საოცარი თვისებებით, რომ აღფრთოვანებას ვერ ვმალავდი. სწორედ ისეთი იყო, როგორიც ჩემს დალიანდაგებულ ცხოვრებას სჭირდებოდა, უფრო სწორად, მუხტი - ამ ლიანდაგებზე მორახრახე ჩემი სიცოცხლის ბორბლებს რომ გაასრიალებდა.

ერთხელ, ღამით, სანაპიროდან რომ ვბრუნდებოდით, ჩვეულებრისამებრ, ვიწრო ქუჩაზე შევუხვიეთ, სადაც ლამპიონების განათება არ იყო და სიბნელეში გვიხდებოდა გავლა. ეს ქუჩა სასტიკად არ უყვარდა, სულ იმის შიში ჰქონდა, ვინმე არ ჩაგვისაფრდეს და გაძარცვის მიზნით რამე საშინელება არ დაგვმართოსო. ამიტომ გასუსული მომყვებოდა ხოლმე გვერდით და ისე მძლავრად იყო ჩემს ხელს ჩაჭიდებული, თითქოს ეშინია, არ წაიქცესო. ჰოდა, იმ ღამეს ენა არ გაუჩერებია. ფრთხილად მოვაბიჯებდით ქუჩაში, ირგვლივ ისეთი წკვარამი იდგა, თვალთან თითს ვერ მიიტანდი წესიერად, ის კი ტიტინებდა და არ ჩერდებოდა.

- ანრი, იცი რა? - გაჩერდა უცებ და ხელზე ხელი მომიჭირა.

- რა?

- ხედავ, როგორ ბნელა? ახლა მე და შენ მხოლოდ ხმები ვართ, - ჩუმად დააყოლა, - უსხეულო ხმები.

შემაჟრჟოლა, რამ მოაფიქრა ამისთანა რამე-მეთქი. გულში ჩავიხუტე და თვალებში რომ ჩავხედე, ხმამაღლა ვუთხარი:

- მე შენს თვალებს ვხედავ, მაშასადამე, მხოლოდ ხმები არ ვართ!

ორივეს გაგვეცინა…

 

ბოლო დღეს ყველაზე მეტად გაგვიჭირდა. წამოსვლა არც ერთს არ გვინდოდა. ისე ჩამოვაღწიეთ თბილისში, არც კი გვილაპარაკია გზაში ერთმანეთთან. ავტოვაგზალზე კლარა დაგვხვდა, დეიდამისი. გაოცებული მისჩერებოდა თავის დისშვილს, იმდენად შეცვლილი ეჩვენა. ნანა მართლაც საოცრად გადასხვაფერებულიყო ამ დღეებში, თითქოს ბრწყინავდა. დეიდამისს თქმით არაფერი უთქვამს, მაგრამ აშკარა იყო, მიხვდა, რა შეიძლებოდა ყოფილიყო ნანას ასეთი ცვლილების მიზეზი.

- იმედია, ეს დასვენება სანანებლად არ გაუხდება, - გადმომიკრა სიტყვა.

- იმედია… - მხრები ავიჩეჩე, რითაც ვაგრძნობინე, მე ყველაფერი სწორად გავაკეთე-მეთქი.

- დიდი მადლობა, ანდრია. შენ რომ არა, არ ვიცი, ამას რა ეშველებოდა, - კლარამ გადამკოცნა და დეიდა და დისშვილი ტაქსიში ჩასხდნენ.

როგორც კი წავიდნენ, გულში ეგრევე სუსხი შემომეპარა. თურმე როგორ მათბობდა… თურმე როგორ მავსებდა… მოულოდნელად თითქოს რაღაც გატკაცუნდა გონებაში, თითქოს რომელიღაც კუნჭული განათდა… და მივხვდი, რომ ჩემი ცხოვრების ყველაზე ფეთქებადი, ყველაზე მასშტაბური მსხვრევის პერიოდი იწყებოდა.

იქ, სადღაც, გულის რომელიღაც ჯერაც უღრან ტყესავით გაუვალ კუნჭულში, ბევრ ტკივილსა და მწუხარებას რომ უპოვია სავანე, ახალმა განცდამ დაიდო ბინა, - რაღაცის დაკარგვის მოლოდინმა, რაღაც ძალიან ძვირფასის დაკარგვის მოლოდინმა… და ამ განცდამ ძალიან შემაშინა…

ნანა ხომ ისედაც აყვანილი ჰყავდა შიშს… საბოლოოდ ისე გამოვიდა, რომ ჩვენ ორივეს გვეშინოდა… ერთმანეთის დაკარგვის…

ცუდია, როცა მშობლებიც გავლენიანი გყავს ადამიანს. დედა - პროფესორი, მამა - პროფესორი, ბებია - მეცნიერებათა დოქტორი. ერთი სიტყვით, სახლში კრინტს ვერ დავძრავდი ჩემს პირად ცხოვრებაზე, აუცილებლად საბედისწერო სამსჯავროს გავლა მომიწევდა.

ამიტომ ჩუმად გადავწყვიტე ყველაფრის მოგვარება. პირველ რიგში, ბინის საკითხი უნდა გამერკვია, სად შევხვდებოდით მე და ნანა ერთმანეთს. სად და, ბებიაჩემის ბინაში, ვერაზე, რომელიც ამჟამად გაქირავებული იყო და ბინის ქირას მე, თქვენი მონა-მორჩილი, ვიღებდი, როგორც სანიმუშო შვილი და შვილიშვილი. ბებიამ, აბაშიძის ქალმა, როგორც კი მუშაობა დავიწყე, დედაჩემს გამოუცხადა, თქვენთან გადმოვდივარ საცხოვრებლად, სულ ფეხზე მკიდია, ჩემი სიძე ამ ამბავს როგორ შეხვდება, ჩემი ბინა უნდა გავაქირაო და მაგ თანხით ანდრიას გვერდით დავუდგეო. ბებიაზე უკვე მოგიყევით, როგორი ქალიც ბრძანდებოდა და ის რომ რამეს იტყოდა, ვიღას ჰქონდა ორი თავი, შეწინააღმდეგებოდა? ან კი რატომ უნდა შეწინააღმდეგებოდნენ? მამაჩემს ძალიანაც უყვარდა სიდედრი, სიდედრსაც მოსწონდა ნახევრად თავადი და ნახევრად აზნაური სიძე. ამიტომ ერთად ცხოვრება ოჯახის არც ერთ წევრს უსიამოვნებას არ უქადდა.

ჰოდა, სწორედ ეს ბინა ამოვიღე მიზანში. ჩამოვედი თუ არა, იმ საღამოსვე ვესტუმრე მდგმურს, მარტოხელა კაცს, რომელიც ელმავალმშენებელ ქარხანაში მუშაობდა და ვთხოვე, ბინა დამიცალე, საცხოვრებლად უნდა გადმოვიდე-მეთქი. მაშინვე დამთანხმდა, მეც მაწყობს, ბარემ გადავალ თემქაზე, სამსახურთანაც ახლოს ვიქნებიო.

რამდენიმე დღეში მართლაც გადავიდა და დამრჩა ბურთი და მოედანი მე. სახლში არაფერი მითქვამს. არც იყო საჭირო. ისინი ვერასდროს გაიგებდნენ, მე ბინა გაქირავებული მქონდა თუ გასაქირავებელი. ფულს ხომ მაინც მე ვიღებდი. მართალია, ორასი მანეთი დამაკლდებოდა, მაგრამ აღარ ვჩიოდი, სამაგიეროდ, სხვა, უფრო სასიამოვნო რამეს ვიძენდი.

ასე რომ, მე და ნანამ ამ ბინაში გავაგრძელეთ შეხვედრები. ღამით არ ვრჩებოდით. ჯერ ერთი, კლარას განაწყენება არ გვიღირდა და მეორეც, არც მე მინდოდა ჩემებს რამეზე ეჭვი აეღოთ.

ყველაფერი ისე მიდიოდა, უკეთესს რომ ვერ ვინატრებდი. ნანას არასდროს უკითხავს ჩემთვის, მიყვარდა თუ არა და არც მე ამიხსნია მისთვის სიყვარული. მაგრამ იყო კი საჭირო? ერთმანეთან ურთიერთობისას ისედაც ნათელი იყო, რომ მიყვარდა. მიყვარდა კი არა, მისით ვსუნთქავდი. ის ჩემი სიცოცხლის ელექსირი იყო, რომლის გარეშეც ვერ ვიარსებებდი. თვითონ დღე არ გავიდოდა, არ ეთქვა, მიყვარხარო. დილა ამ სიტყვით იწყებოდა და ღამეც ამ სიტყვით დგებოდა. ხანდახან უხერხულად ვგრძნობდი თავს, საპასუხო "მეც მიყვარხარ-ს" რომ ვერ ვიმეტებდი. ამიტომ იძულებული ვიყავი, "მეც, მეც" მაინც შემეგებებინა მისი სასიყვარულო სიტყვიერი გზავნილისთვის.

 

ასე გადიოდა დღეები, თვეები, წლები…

სამი წელი გავატარეთ ერთად. სამი ულამაზესი, უბედნიერესი და უნეტარესი წელი. სამი წელი უკანონო ცოლ-ქმარივით ვცხოვრობდით - ხელის მოწერის გარეშე, მაგრამ სინამდვილეში უფრო მეტი ვიყავით ერთმანეთისთვის, ვიდრე ცოლი და ქმარი.

თუმცა, როგორც აღმოჩნდა, ყველაფერს აქვს დასასრული, ისევე, როგორც დასაწყისი.

ურთიერთობის ზუსტად იმ ეტაპს მივაღწიეთ, როცა გგონია, რომ ყველაფერი იცი იმ ადამიანზე, ვისთანაც ცხოვრობ. თურმე, როგორც კი ამას გაიფიქრებ, უნდა ჩათვალო, რომ ეს სიყვარულის დასასრულს ნიშნავს. სად იწყება ტყუილი? სწორედ იქ და მაშინ, სადაც და როცა თავს ვარწმუნებთ, რომ ერთმანეთის ყველა საიდუმლო ვიცით და დამალული არაფერი გვაქვს. არ დაიჯეროთ! ყველა ადამიანს აქვს თავისი ქვესამყარო, სადაც პატარა-პატარა საიდუმლოებებს ინახავს. მათ დასაცავად კი ტყუილს იყენებ.

ინსტიტუტი რომ დაამთავრა, ბოლო გამოცდაზე ვერ წავყევი, სერიოზული ოპერაცია მქონდა იმ დღეს. მერე საღამომდე ველოდე ბინაში, პატარა სუფრა გავშალე, ერთად აღვნიშნავთ უმაღლესის დამთავრებას-მეთქი და არ მოვიდა. საღამოს წამოვედი. ერთი ცალი შავი ვარდი, რომელიც სანაგებოდ მისთვის ვიყიდე, წყლიან ვედროში ჩავდე და ჰოლში ისეთ ადგილას დავდე, სარკმლიდან რომ შემოიხედავდა, დაენახა.

ის ღამე კოშმარად მექცა, ძალიან გავბრაზდი, მაგრამ მეორე დღეს ისე მელაპარაკა, დავთმე. ჯგუფელებმა გადავწყვიტეთ, ინსტიტუტის დამთავრება ერთად აღგვენიშნა და უარი ვერ ვუთხარიო. ორი ლექტორიც წაუყვანიათ თან. არადა, ერთ ლექტორს რომ მოსწონდა და მასზე მზე და მთვარე ამოსდიოდა, ეგეც ნათქვამი ჰქონდა. რა მექნა? მეეჭვიანა? რას მოვიგებდი? ვერაფერს. თვითონ კი მიმტკიცებდა, უბრალოდ, ვგრძნობ, რომ მოვწონვარ, მაგრამ სიტყვაც არ უთქვამს არასდროსო, მაგრამ როგორ დამეჯერებინა? მით უფრო, ახლა, როცა სტუდენტი აღარ იყო და იმ ლექტორს მასთან თავისუფლად შეეძლო ურთიერთობის აწყობა?

ერთი სიტყვით, ეს ამბავი ისე ჩამთავრდა, ვერაფერი დავაცდენინე და მეც დავმშვიდდი. დარწმუნებული ვიყავი, რომ ვუყვარდი და სხვისკენ აღარ გაიხედავდა.

ერთ დღესაც ისეთი დაღვრემილი მოვიდა, დანა პირს არ უხსნიდა.

რა მოგივიდა-მეთქი, დავეტაკე. კარგა ხანს, არაფერი, არაფერიო, კრინტი ვერ დავაძვრევინე. როგორც იქნა, ბოლოს ამოღერღა, ორსულად ვარო.

ელდა მეცა. საიდან, როგორ? პრეზერვატივის გარეშე არც ერთხელ არ მივკარებივარ. დარწმუნებული ხარ-მეთქი?

- პრეზერვატივი ყოველთვის როდია სანდო, იქაც ხდება გარღვევები. - ისეთი ბრძნული კილოთი თქვა, თითქოს დისერტაცია ჰქონოდა ამ თემაზე დაცული.

დავმუნჯდი. არ მჯერა-მეთქი, ხომ არ ვეტყოდი? ამით სამუდამოდ დავკარგავდი. ჩემი გონება ისე ნელა აზროვნებდა, ვერ ვსაზღვრავდი, რა შეკითხვა უნდა დამესვა. თუმცა, გონებამ ზანტად, მაგრამ მაინც შენიშნა, რომ ნანა ჩემგან სათანადო შეკითხვას ელოდა და სწორედ ამ შეკითხვაზე იყო დამოკიდებული, როგორ განვითარდებოდა მოვლენები.

- ახლა რას აპირებ? - "შუალედური" შეკითხვა დავსვი.

- მე თუ შენ? - მრავალმნიშვნელოვანი მზერით გადმომხედა.

- მე რა… მე უნდა გადავწყვიტო?

- აბა, მე?

ჩავახველე. პაუზა ძალიან გაიწელა.

- ნან, იცი რა? იქნებ ჯერ მოგვეცადა? სანამ მყარად დავდგებით ფეხზე…

- ჰო, რა თქმა უნდა, ეგ მეც ვიფიქრე… - სხარტად მომიგო.

გული მომეცა და მეტი თავდაჯერებით გავაგრძელე:

- ჰოდა, გაჩენას მერეც მოასწრებ, სადმე გავრბივართ? ბავშვი კარგია, მაგრამ…

- მაგრამ შენ არ გჭირდება, - "ამართვა" წინადადება და ირონიულად დაასრულა.

- მე… არა, რატომ მე… ძალიანაც მჭირდება, უბრალოდ… - რა საშინელება იყო, თავს ვერ ვაბამდი ვერც ერთ წინადადებას. განა ბავშვის გაჩენის წინააღმდეგი ვიყავი, მას რომ ცოლად ვერ შევირთავდი, ეს მადარდებდა და ამას ვერ ვეუბნებოდი, თორემ რომ მცოდნოდა, ხელის მოწერის გარეშეც გააჩენდა შვილს, ეგრევე დავთანხმდებოდი.

უცებ ხმამაღლა გაიცინა.

- მოგატყუე, ანრი, არ ვარ ორსულად.

იმდენად მოულოდნელი იყო მისი აღიარება, რომ წამოვენთე.

- კი მაგრამ, რაში დაგჭირდა ასეთი საშინელი სცენის გათამაშება?

- არც არაფერში…. - მხრები უდარდელად აიჩეჩა, - ისედაც ვიცოდი, რაც მოხდებოდა… - ამ სიტყვებით ჩანთას ხელი დაავლო, კარი გაიხურა და ხვალამდეეეეო, გაწელილად მომაძახა…

 

იმ დღიდან ყველაფერი აირია. ნათელი იყო, რატომაც მომატყუა. შემამოწმა, ვაპირებდი თუ არა მის ცოლად შერთვას და როცა საბოლოოდ დარწმუნდა, რომ ეს ჩემს გეგმებში არ შედიოდა, ტაქტიკა შეცვალა. პაემანზე ხან მოდიოდა, ხან არა. როცა ვერ მოდიოდა, არ მაფრთხილებდა და არც ახსნა-განმარტებას იძლეოდა, რატომ ვერ მოვიდა. თავიდან ვიფიქრე, ალბათ ცდილობს, მაეჭვიანოს-მეთქი, ამიტომ მსუბუქად ვსაყვედურობდი, როცა ვერ ახერხებ გამოსვლას, იქნებ გამაგებინო, რომ არ გელოდო-მეთქი. წინასწარ მეც არ ვიცი, როდის როგორ მომიხერხდებაო, მარტივი პასუხი გამცა.

მერე დასასვენებლად გაემგზავრა… უჩემოდ. ნათესავებთან ერთად მივდივარ და სხვანაირად არ გამოვაო. ამაზეც დავხუჭე თვალი. მეც ავიღე შვებულება და ბორჯომში, ჩემს ჯგუფელებს ვეწვიე.

მთაში დასვენებას მაინც სხვა ეშხი აქვს, თითქოს უფრო კაჟდები, სულ სხვა ენერგიით ივსები, ვიდრე ზღვაზე. ზღვა უფრო რომანტიკული დასვენებისთვისაა კარგი, მთა კი შენი ძალების გამოსაცდელად. მოიკიდებ ზურგჩანთას, შეუდგები ბილიკს და ადიხარ თითქოს უსასრულობაში. იღლები, ქოშინებ, მაგრამ მაინც არ იხევ უკან, ვინმემ სისუსტე რომ არ დაგწამოს.

მართლაც ბევრი ვიხეტიალე. ბორჯომის ხეობა ულამაზესია. მართალია, შხარასა და თეთნულდისნაირი მწვერვალები არ არის, მაგრამ ისეთი ლამაზი მთა-გორებია, ცქერით ვერ გაძღები, განსაკუთრებით, გვერდისუბნის ხეობაში, სადაც აღმართიც ბლომადაა და დაღმართიც.

სექტემბერში ჩამოვედი. დავრეკე ნანასთან, მაგრამ ყურმილი არავინ აიღო. კლარას ნახვა ნამდვილად არ მინდოდა, ამიტომ საღამომდე მოვიცადე, ცოტა გვიან კიდევ ერთხელ დავრეკავ-მეთქი, თუმცა ძალიან გამიჭირდა მოცდა. გული ცუდს მიგრძნობდა. იმის გაფიქრებაც კი, რომ სხვაზე გამცვლიდა, გულს მიკლავდა. ეგოისტურად მიყვარდა, არავისთვის არ მემეტებოდა. სამსახურში თითქმის ყველამ იცოდა ჩვენი ურთიერთობის ამბავი და ისიც იცოდნენ, ცოლად რატომაც არ ვირთავდი. მასზე ყველამ ყველაფერი იცოდა ჩემ გარშემო.

საღამოს ისევ დავრეკე. ამჯერად კლარამ მიპასუხა და - სამსახურიდან ჯერ არ დაბრუნებულაო. არც კი ვიცოდი, მუშაობა თუ დაიწყო. ეს სიახლე აღმოჩნდა ჩემთვის.

კვლევით ინსტიტუტში მოწყობილა, საიჯარო ხელშეკრულებების გაფორმების განყოფილებაში. ეს ის პერიოდი იყო, პრივატიზება რომ შემოდიოდა მოდაში. ამაზე იყო გადართული მთელი ქვეყანა და იქმნებოდა და იქმნებოდა კერძო სამსახურები, რომლებშიც ეკონომისტები და ფინანსისტები ერთიანდებოდნენ და აკვალიანებდნენ ორგანიზაციებს თუ კერძო პირებს, როგორ მოეხდინათ საწარმოების თუ ფაბრიკა-ქარხნებისა და მიწების პრივატიზება და წამოეწყოთ კერძო ბიზნესი.

სწორედ ერთ-ერთ ასეთ კერძო საწარმოში დაეწყო მუშაობა, რომლის ოფისი რომელიღაც კვლევით ინსტიტუტში მდებარეობდა. სულ რაღაც ორი კვირაა მუშაობს და უკვე პირველი ხელფასიც მისცესო, უფრო სწორად - ავანსი.

ეს ჩემთვის სიახლე იყო. არც უთქვამს. გული დამწყდა. არა, გული კი არ დამწყდა, გავბრაზდი. იმის ღირსიც არ ვიყავი, ეთქვა?

გადავწყვიტე, აღარ დამერეკა და, საერთოდ, აღარ მომეკითხა. მაინტერესებდა, თვითონ თუ გავახსენდებოდი.

იმ საღამოს არ დაურეკავს, არც მეორე დღეს. მეც არ შევეხმიანე. თუ პრინციპია, პრინციპი იყოს-მეთქი.

ასე გავიდა სამი დღე. მეოთხე დღეს, საღამოს, სამსახურიდან რომ ვბრუნდებოდი, უცებ ვიღაცის მანქანაში სრულიად შემთხვევით მოვკარი თვალი. ხომ არ მეშლება-მეთქი, მაშინვე მოვატრიალე ჩემი მანქანა და გავეკიდე. სანაპიროს დაუყვნენ. ისეთ მანძილზე მივდევდი უკან, რომ ვერ შევემჩნიე. საჭეს ახალგაზრდა მამაკაცი უჯდა, დაახლოებით ჩემი ტოლი. შორიდან მშვენიერი ბიჭი ჩანდა. მცხეთისკენ გადაუხვიეს… მე იქვე შევანელე სვლა, აღარ მივყევი. ისედაც გასაგები იყო ყველაფერი…

ნერვიულობისგან ვცახცახებდი, ნერვებს ვეღარ ვთოკავდი. ასეთი გაცეცხლებული კარგა ხანია, არ ვყოფილვარ. ახლა რომ მენახა, ალბათ ცემით დავაოსებდი. კიდევ კარგი, იმ დღეს არ დამირეკა და ავცდით ერთმანეთს, თორემ თავს ვეღარ შევიკავებდი.

მერე ნელ-ნელა გადამიარა, ისე აღარ ვყრიდი ცოფებს, მაგრამ ნახვა ახლა უფრო მეტად მინდოდა. უნდა გამერკვია, რა ხდებოდა და საბოლოოდ გადამეწყვიტა, ერთად ვრჩებოდით თუ ვშორდებოდით.

მიუხედავად ასეთი სურვილისა, არ ვურეკავდი. მაინტერესებდა, ოდესმე თუ გავახსენდებოდი და თუ დამირეკავდა.

გავახსენდი. სხვის მანქანაში რომ ვნახე, მას მერე ორი დღე კიდევ გავიდა და დამირეკა. ორ საათში ჩვენს ბინაში გამოვალ და თუ გცალიაო, გნახავო. კარგი-მეთქი.

აი, ახლა კი გამიჭირდა თავის მოთოკვა. ორი ჭიქა ღვინო დავლიე, რომ ცოტა გულზე მომშვებოდა, მაგრამ მგონი, პირიქით იმოქმედა, უარესად დავიძაბე.

ნახევარი საათით ადრე მივედი და ლოდინმა მომიწია. სანამ მოვიდოდა, ჩემი დამემართა. ხან ბოლთას ვცემდი, ხან დავჯდებოდი, ხან წამოვწვებოდი…

როგორც იქნა, მოვიდა, მაგრამ თხუთმეტი წუთის დაგვიანებით.

დაგვიანება, იცოცხლე, ყოველთვის იცოდა.

სევდიანი მეჩვენა. სულაც არ უციმციმებდა თავისი ლამაზი თვალები. მშვიდად გამისწორა მზერა, თითქოს იოტისოდენა დანაშაულიც არ მიუძღოდა ჩემ წინაშე.

ასე ვიდექით და ერთმანეთს შევყურებდით.

- არ მაკოცებ? - ოდნავ გაკვირვებული ხმით მკითხა.

- არა.

- რატომ?

- იმიტომ, რომ არ ვიცი, გინდა თუ არა ჩემი კოცნა.

- ეგ საიდანღა მოიტანე ახლა?

- მე საიდან მოვიტანე? არც არსაიდან, რასაც ვხედავ, იმას ვამბობ.

- რას ხედავ, ნეტავ? - უდარდელი ღიმილით მკითხა და ხელები გამოიწვდინა, რომ ყელზე მომხვეოდა, მაგრამ თავი უკან გადავხარე.

- ანდრია, რა ხდება?

- ეს შეკითხვა მე უნდა დამესვა შენთვის. ნანა, რა ხდება?

- არაფერი, - მხრები აიჩეჩა, მაგრამ წეღანდელი უდარდელი იერი ვეღარ შეინარჩუნა, გაწითლდა.

- მუშაობა დაგიწყია, რაც არ ვიცოდი. პირველი ხელფასიც აგიღია, ესეც გამომაპარე. ერთი კვირაა, შენთან დაკავშირებას ვცდილობ და თითქოს არც ვარსებობდე, სრული იგნორი. და მეუბნები, რომ არაფერი არ ხდება?

- მე მეგონა, შვებულებაში იყავი.

- ვიყავი, მაგრამ ორი თვით კი არა, 24 დღით, რომელიც ზუსტად ერთი კვირაა, დამთავრდა.

- მე არ ვიცოდი, თუ ჩამოსული იყავი.

- მართლა? დეიდაშენმა არ გითხრა, რომ დავრეკე?

- კი, მითხრა, მაგრამ… მეგონა…

- ააა, გეგონა, რომ ბორჯომიდან დაგირეკე, არა?

- ჰო.

- მერე? სახლში ვერ დამირეკე? შეგემოწმებინა. ან აქ გამოსულიყავი და გენახა, მაგიდაზე წერილი რომ დაგიტოვე. არც კი გიფიქრია ეგ. თუმცა, მადლობელიც უნდა ვიყო, რომ არ გამოხვედი და შენი ახალი საყვარლები აქ რომ არ მომიყვანე.

- ანდრია! - შეცბუნებულმა ამოთქვა.

- რა ანდრია, რა ანდრია! არ მითხრა, რომ სხვას არ ხვდები! გგონია, არ ვიცი? გინდა, გითხრა? მანქანის ნომერიც კი ვიცი!

- ვიცი, რომ იცი. მეც დაგინახე იმ დღეს, უკან რომ გამოგვეკიდე.

გავშრი. არც მიფიქრია, თუ შემამჩნევდა. ცოტა არ იყოს, გამიტყდა.

- აჰაა… მერე რატომ არ გააჩერებინე მანქანა შენს მეგობარს?

- არ მინდოდა, თავი უხერხულად გეგრძნო. ვიფიქრე, როცა ვნახავ, მერე ვეტყვი-მეთქი.

- იმის მერე ორი დღე გავიდა და არ დამირეკე…

- იმიტომ, რომ გაბრაზებული იქნებოდი და მინდოდა, დამცხრალიყავი.

- დედუქციის მეთოდი. - სიცილი ამიტყდა.

- დედუქცია ამას არ სჭირდება, გადასარევად გიცნობ! - ტუჩები გაბუსხა და საწოლზე ჩამოჯდა.

- ჩემთვის სათქმელი არაფერი გაქვს იმის გარდა, რომ იმ დღეს დამინახე?

- მაქვს.

- მიდი მერე, რას უცდი, დაიწყე! - სკამი გამოვწიე და წინ დავუჯექი.

- მე ვთხოვდები, ანდრია! - მომახალა მოულოდნელად, მაგრამ მშვიდად.

ყოველნაირი პასუხისთვის ვიყავი მზად, წინა დღეებში ასჯერ მაინც წარმოვიდგინე ჩვენი შეხვედრის მომენტი და ის, რაზეც ვისაუბრებდით. რას მეტყოდა, რითი იმართლებდა თავს, როგორ შეეცდებოდა თავისი დანაშაულის გაბათილებას… მაგრამ გათხოვებას თუ მიხსენებდა, წამითაც არ მიფიქრია. ისე გამაოცა მისმა ნათქვამმა, თითქოს არგათხოვების აღთქმა ჰქონოდეს დადებული.

- რა თქვი?

- ვთხოვდები. - იმავე ტონით გაიმეორა და ჯიქურ გამისწორა თვალი.

- რატომ? - სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე, რომ მეკითხა.

- იმიტომ, რომ შენ არ გინდივარ ცოლად, მე კი ოჯახი მინდა მყავდეს - ქმარი, შვილები… შენ ამას არასდროს გააკეთებ, რადგან მე სამარცხვინო ქალი ვარ, საზოგადოებაში არგამოსაჩენი, თავის მომჭრელი და ასე შემდეგ.

- ასე ნუ ამბობ… - ხმა გამებზარა.

- რასაც ვამბობ, სრული სიმართლეა. არ ვაპირებ არაფრის ახსნას, არც პრეტენზია არა მაქვს შენთან. ყველაფერი ისე იყო, როგორც უნდა ყოფილიყო. შენ მე ამ ცხოვრებისკენ მომაბრუნე, მადლობის მეტი არაფერი მეთქმის, მაგრამ ასე გაგრძელება არ შემიძლია.

დავმუნჯდი. რასაც ამბობდა, ყველაფერში მართალი იყო და რა უნდა მესაყვედურა?

- რატომ არაფერს მეუბნები? მწარეა სიმართლე? - დამცინავი ნაპერწკლები აუკიაფდა თვალებში.

- ვინ არის მაინც, კარგი ადამიანია?

- კარგი ადამიანია. რაც მთავარია, ვუყვარვარ, თანაც ისე, რომ უნდა, სულ მის გვერდით ვიყო.

- გილოცავ…

- მადლობა… თუ არაფერი გაქვს სათქმელი, მე წავალ… მელოდებიან… - ნიშნის მოგებით მითხრა და ირონიული ღიმილით გამომხედა.

- არა, არაფერი… წადი შენს გზაზე, - ამრეზით წარმოვთქვი და ავდექი.

მასთან საუბარი ამით დავამთავრე.

ზლაზვნით წამოიმართა. თან უნდოდა წასვლა, თან ყოყმანობდა. არ მოელოდა, ასე ადვილად თუ დავთმობდი. ალბათ იფიქრა, ვერ შემელევა და თვითონ შემირთავს ცოლად, სხვისთვის ვერ გამიმეტებსო. მე კი ამხელა რისკი ვერ გავწიე. ვერ შევძელი, მეჯობნა ჩემი თავისთვისაც და საზოგადოებისთვისაც.

როცა ჩემგან სასურველი პასუხი ვერ მიიღო და არც შევეცადე, გამეჩერებინა, ადგა და წავიდა. უსიტყვოდ, დამშვიდობების გარეშე…

 

მას შემდეგ წლების განმავლობაში არ მინახავს. არც არაფერი გამიგია მასზე. შემთხვევითაც არ გადავწყდომივარ.

პირველ ხანებში ძალიან ცუდად ვიყავი. დეპრესიამ შემიპყრო. არც სამსახური მინდოდა, არც კარიერა, არც მშობლები და არც არავინ ქვეყანაზე. უფასო შვებულება ავიღე და ორი კვირით მოსკოვში გავემგზავრე, ჩემს მშობლებსა და ბიძაშვილებს ვესტუმრე. ვიფიქრე, გულს გადავაყოლებ-მეთქი. არც ამან მიშველა. სანამ ჩემს თავს არ შევუძახე, გონს მოდი, ასე გაგრძელება კარგს არაფერს მოგიტანს-მეთქი, ვერაფერი გავაწყვე. მერე დავჯექი და გავაანალიზე, რა აზრი ჰქონდა ჩემს ასეთ განცდებს და უკვე გაფუჭებულ საქმეს რას ვუშველიდი ამდენი დარდითა და ვარამით. აღმოვაჩინე, რომ ვერც ვერაფერს. ჰოდა, ვიფიქრე, რაც არის, არის. ცხოვრება გრძელდება. არ მიმართლებს სიყვარულში? ნუ მიმართლებს, რაშიც მიმართლებს, იმას მაინც მივხედო-მეთქი და გავაგრძელე მუშაობა.

დავიცავი დისერტაცია, დავამუღამე ჩემი პროფესია და წლების შემდეგ ერთ-ერთი საუკეთესო ქირურგის სახელიც გამივარდა. მერე ალიკა გარდაიცვალა, შუა ოპერაციის დროს ინფარქტმა გლიჯა და წამში გათავდა ამხელა კაცი. ძლივს მოვახერხე იმ ოპერაციის დასრულება. აბა, წარმოიდგინეთ, თან თავზარდაცემული კოლეგის უეცარი გარდაცვალება, თან საოპერაციო მაგიდაზე გაფატრული პაციენტი გიწევს. როგორია? რამდენიმე კვირა შოკში ვიყავი, მდგომარეობიდან ვერ გამოვდიოდი.

ახლა ყველაფერი რიგზეა. ახლა მე მყავს ასისტენტები და მე მეხმარებიან ახალბედა ქირურგები ოპერაციის ჩატარებაში. თბილისში ყველა მიცნობს და დაფასებული ექიმი ვარ. ამასთან, სხვა მხრივაც პერსპექტიული გახლავართ - უცოლო, მდიდარი, კარგი სახლ-კარით, მანქანით… ერთი სიტყვით, ყოველმხრივ უზრუნველყოფილი. ეგაა მხოლოდ, ვერავინ შეძლო ჩემი შებმა, ცოლქმრული უღელი არა და არ დავიდგი ქედზე.

ქალები კი, იცოცხლე, ბლომად ირევიან ჩემ გვერდით. ერთმანეთისგან განურჩევლად, ყველა მეპრანჭება: გათხოვილი თუ გასათხოვარი, ქვრივი თუ განათხოვარი, შინაბერა თუ ახალგაზრდა… ახლა ბევრად სიმპათიურად გამოვიყურები, ვიდრე ახალგაზრდობაში, ოღონდ ეგაა, უფრო მედიდური გავხდი. ასე რომ არა, ვინ იცის, უკვე მომჩანგლავდა რომელიმე ლამაზმანი.

ქალთან დამოკიდებულებაში დისტანციას აღარ ვარღვევ, შეყვარებაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტია. თუ ისე მომეწონება, რომ გადავწყვეტ, მასთან სექსი აუცილებლად უნდა მქონდეს, რა თქმა უნდა, ურთიერთობას გავაბამ, მაგრამ თავიდანვე ვაგრძნობინებ, რომ სხვა რამის იმედი არ უნდა ჰქონდეს. ერთგვარ ზეპირ კონტრაქტს ვაფორმებ ქალებთან - მე ასე და ასე მოვიქცევი, შენგან კი ამას და ამას ვითხოვ-მეთქი.

ეს საუცხოო მეთოდი გამოდგა. არც ურთიერთობა გრძელდება დიდხანს და არც უკმაყოფილო რჩება არავინ. დიდი, დიდი, ექვსი თვე ან წელიწადი გაგრძელდეს შეხვედრები, რადგან ყოველდღე ან ყოველკვირა კი არ ვხვდები ასეთებს, არამედ თვეში ან ორ-სამ თვეში ერთხელ. მრავალფეროვნება რომ მომენატრება, დავურეკავ ერთს. თუ სცალია, ხომ კარგი, შევხვდები და რომელიმე იაფფასიან სასტუმროში წავიყვან, ან ჩემთან სახლში დავიბარებ, თუ არ სცალია, მაშინ მეორეს, მესამეს შევეხმიანები და ასე…

ასე რომ, ქალი არ მაკლია. მაკლია სხვა რამე - სიყვარული და ოჯახური სითბო. ახალგაზრდა აღარ ვარ, მომერია ასაკი, ამიტომ იმის გაფიქრებაც კი მიჭირს, რომ ოჯახი უნდა შევქმნა. რა დროს ეგ არის. არც ვნანობ. დიდად არასდროს მქონია სურვილი, შვილები მყოლოდა. არ ვიცი, რისი ბრალია. შეიძლება იმისი, რომ მეც დედისერთა ვარ და ცოცხალი თავით არასდროს მინდოდა, და ან ძმა მყოლოდა.

ბავშვები მიყვარს, როგორ არ მიყვარს, მაგრამ სხვების და არა ჩემი. ახლა ვერც წარმომიდგენია, მე რომ შვილი მყავდეს… რა ვიცი, იქნებ კარგიცაა, ვიღაც მამას რომ დაგიძახებს, თუმცა ამაზე თავის დროზე უნდა მეფიქრა. ახლა ზედმეტად დაგვიანებული მგონია. 56 წლის კაცმა ახლა რომ შვილზე ვიფიქრო, როდისღა მომესწრება? ან მას რაში გამოადგება მიხრწნილი მამა, როცა 19 წლის გახდება? აქეთ ვეყოლები საპატრონო. არა, არ მინდა. შეიძლება ვნანობ კიდევაც და ჩემს თავს არ ვუტყდები, ასე ეულად რომ დავრჩი, მაგრამ ახლა სინანულიც დაგვიანებულია.

აი, ეს ამბავი გახლდათ ჩემი ცხოვრების პრელუდია და რომ არ მომეყოლა, ინტერლუდიას აზრი არ ექნებოდა. რადგან ნანაზე ასე თუ ისე მოგაწოდეთ ცნობები, იმასაც გეტყვით, რომ ამ დღეებში სრულიად შემთხვევით გადავეყარე. ეს კი სულ რაღაც ექვსიოდე დღის წინ მოხდა.

იმ დღეს მაგრად წვიმდა. სამსახურიდან გამოსულს ქუჩაში ისეთი საცობი დამხვდა, მეგონა, სახლამდე ვერასდროს მივაღწევდი. ის იყო, სპორტის სასახლეს გავცდი, რომ ვიღაც ქალმა ხელი დამიქნია. ალბათ ყველას უქნევდა ხელს წვიმის გამო და სულერთი იყო, ვინ გაუჩერებდა. შემეცოდა. ვიფიქრე, განა სად უნდა ცხოვრობდეს ისეთ ადგილას, გაყვანა დამეზაროს-მეთქი და გავუჩერე.

- ვერაზე გამიყვანთ?

აუუ, ოღონდ ეგ არ ეთქვა… ჭირის დღესავით მეზარება ხოლმე პიკის საათებში ვერაზე გასვლა, ისეთი საცობებია, მაგრამ რადგან გავუჩერე, უარი არ გამოდიოდა.

უკან ჩაჯდა. კარგა ხანს ერთმანეთს არ დავლაპარაკებივართ. სარკიდან შევათვალიერე. ლამაზი ქალი ჩანდა, მთლად ახალგაზრდაც არ იყო, მაგრამ კარგად შენახული. შავი ხვეული თმა კრაველის ჯიშის ცხვარივით დაეხუჭუჭებინა. უცნაური ის იყო, რომ ამ წვიმაში მზის სათვალე ეკეთა.

- რომელ ქუჩაზე? - გულგრილად ვკითხე, როგორც კი ჩაჯდა.

- კობის ქუჩა.

ყურები ვცქვიტე. სწორედ მაგ ქუჩაზე მქონდა ბებიის დანატოვარი ბინა, სადაც მე და ნანა ერთ დროს ერთმანეთს ვხვდებოდით. კიდევ ერთხელ შევხედე სარკიდან, მაგრამ არ მეცნო. მაგ ქუჩაზე ასეთი ქალი არასდროს მენახა, თუმცა, არც ისე ხშირად ვარ იქით, მხოლოდ მაშინ მივდიოდი, როცა მდგმური ბინის ქირისთვის დამიბარებდა, მაგრამ ბოლო წლებია, აღარ ვაქირავებ და დაკეტილი მაქვს.

- დიდი ხანია, ვერაზე ცხოვრობთ? - გამოველაპარაკე.

- ცხრა წელია, თუმცა მანამდეც მაგ ქუჩაზე ვცხოვრობდი… სამი წელი, - თქვა და ჩემი სახლის ნომერი არ დაასახელა უცებ?

მოულოდნელობისგან დავამუხრუჭე. უცნაური ის იყო, რომ ეზოში მხოლოდ ჩემი ბინა იყო, სხვა არავინ ცხოვრობდა. ვიფიქრე, ჩემი მდგმური ხომ არ იყო-მეთქი და ინსტინქტურად ვკითხე:

- მდგმურად?

- არა. ქმართან ერთად. მერე გავეყარე.

აი, ხათაბალა! რაღაცას იტყუება ეგ ქალი!

- მაგ ნომერში მე ვცხოვრობ წლებია, მაგრამ თქვენ არ მახსოვხართ, - ვუთხარი და დაჟინებით დავაკვირდი სახეზე.

უეცრად სწრაფად ასწია თავი, სათვალე მოიხსნა და სარკეში გაოცებული მზერა შემომაფეთა. ოჰ, ეს მზერა… დაუვიწყარი, გაუხუნარი… ოჰ, ეს თვალები…

- ანდრია, შენ ხარ? - ხმადაბლა იკითხა.

- ნანა? - მეც შევაგებე შეკითხვა.

- ღმერთო ჩემო! - სასოწარკვეთილი ხმით აღმოხდა.

მსწრაფლ გავაჩერე მანქანა.

- წინ გადმოჯექი! - ვთხოვე და ვიგრძენი, როგორ ამიტყდა კანკალი…

მუნჯებივით ვისხედით და ერთმანეთს ვათვალიერებდით.

- ვერ გიცანი, როგორ შეცვლილხარ, - როგორც იქნა, ამოვთქვი.

- მეც ვერ გიცანი, შენც შეცვლილხარ, - გაიღიმა.

- თმა სხვა ფერი გაქვს, თანაც დახვეული…

- ჰო, ასე უფრო ახალგაზრდულად გამოვიყურები. შენ კიდევ ჭაღარა შეგპარვია. შეგპარვია კი არა, მოგრევია, - გადაიკისკისა.

- სად ხარ, რას საქმიანობ? მართლა ჩვენს ქუჩაზე ცხოვრობ?

- კი, მანდ ვცხოვრობ. ათი წლის წინ მიყიდა ჩემმა ქმარმა ეგ ბინა. ძალიან მინდოდა, სადმე მანდ მეცხოვრა, ჩვენი შეხვედრების ადგილთან ახლოს. არ დაგიმალავ და იმის იმედიც მქონდა, რომ ოდესმე შეგხვდებოდი. მაგრამ არც მიფიქრია, თუ ვერ გიცნობდი.

- ესე იგი, გათხოვილი ხარ?

- ვიყავი. მერე დავქვრივდი. ახლა ისევ მარტო ვარ.

- შვილები?

- ერთი გოგო მყავს. მზეთუნახავი… შენ?

- მეც ისევ ისე, როგორც ვიყავი. ვცხოვრობ მარტო - არა ცოლი, არა შვილი. მარტოხელა მგლურ ცხოვრებას ვეწევი. სად მუშაობ?

- არც არსად. ჩემი გოგო მარჩენს და მეც რაღაცებს ვჩალიჩობ. თუ დრო გაქვს და არ დაიზარებ, გამომიარე, ჩემს შვილსაც გაგაცნობ, ყავა დავლიოთ, წარსული გავიხსენოთ…

ისე შეფუთა ეს შეთავაზებები, რომ უარი არ მეთქვა. ისედაც არ ვეტყოდი უარს, რადგან ძალიან გამიხარდა მისი ნახვა, ძალიანაც ავფორიაქდი და სიამოვნებით ვესტუმრებოდი შინაც, მით უფრო, რომ ქმარი არ ჰყოლია.

ერთი სიტყვით, მოვილაპარაკეთ, რომ წინასწარ დავურეკავდი და შეხვედრაზე შევთანხმდებოდით…

 

და აი, დადგა ჩვენი ხელახალი შეხვედრის საათი. იმაზე მეტად ვნერვიულობდი, ვიდრე უნდა მენერვიულა, რადგან ეს დღეები სულ ვამუნათებდი ჩემს თავს, ემოციებს არ აჰყვე და სისუსტე არ გამოიჩინო-მეთქი. თუმცა, ვის შეეძლო ეთქვა, რა დოზით უნდა მენერვიულა? ან ნეტავ რა მანერვიულებდა? მიყვარდა? ალბათ აღარ. ან შეიძლება, დაკონსერვებული იყო ის სიყვარული და ოდნავი შენჯღრევაც კი საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ხელახლა ამოეხეთქა? არა მგონია, მთლად ეგეთი გამოთაყვანებულიც არ ვიყავი. იქნებ მასთან სექსი მენატრებოდა? არა, არც ეგ იყო. ერთი სიტყვით, თვითონაც არ ვიცოდი, რამ გამოიწვია ასეთი ანერვიულება. უბრალოდ, ვნერვიულობდი და მორჩა.

ზუსტად ერთი კვირის შემდეგ დავურეკე და მოვიკითხე. მერე ვკითხე, ხომ არ შევხვდეთ-მეთქი. აუცილებლადო, მითხრა და თავისთან დამპატიჟა. ხვალ საღამოს გელოდებით, ჩემი გოგოც შინ იქნება და ბარემ ერთმანეთს გაიცნობთო.

ერთი სიტყვით, შევთანხმდით.

იმ ღამეს მთლად ამოვვარდი კალაპოტიდან. ეს პირველი შემთხვევა იყო, რომ დილით არ მივარჯიშია. გარდა ამისა, ჩვეულებრივი რიტუალი, კიბეზე სამ-სამ საფეხურს რომ ვახტებოდი, გამოვტოვე. ისე უცებ გავზარმაცდი ერთ ღამეში, რომ საკუთარ თავს ვეღარ ვცნობდი. რაღაცნაირად ვიყავი - აბობოქრებულ ზღვასავით, ნაპირს რომ აწყდება ვეებერთელა ტალღებით. ძილის წინ ჩვეულებრივ შევისრუტე მთვარის სურნელი, მაგრამ ვერაფერიც ვერ ვიგრძენი.

გაგრძელება იქნება