მოდის ექსპერტი, ბლოგერი და დიზაინერი, მომხიბლავი ქალბატონი, რომელიც გემოვნებიანად იცვამს და მუდმივად ფორმაშია - ასე ახასიათებენ დალი ჩიტალაძეს, რომელიც სოციალურ ქსელსა და საზოგადოებაში პოპულარობითა და სიყვარულით სარგებლობს. პატარა გოგონასავით მხიარულია. ცდილობს, იყოს ლაღი და ეცვას ხალისიანი ფერის სამოსი. ამბობს, რომ გენეტიკა და ბუნება ყოველთვის ვერ დაეხმარება, თუკი გარკვეულ დისციპლინას თავადაც არ გამოიმუშავებს, არ ივარჯიშებს, ჯანსაღად არ იკვებება და ა.შ.
- იმ ადამიანების რიცხვს მიეკუთვნებით, რომლებიც თავის ასაკს არ მალავენ. რას ნიშნავს თქვენთვის წლები, რომელიც უკვე გაიარეთ?
- არ მესმის, ჩემი ასაკი რატომ უნდა დავმალო? 61 წლის ვარ, მაგრამ ჩემთვის ეს 61 წელი მხოლოდ ციფრებია. სანამ ჯანმრთელი ხარ, მუშაობის ხალისი გაქვს და პროგრესს განიცდი, წლებს და ნაოჭებს რა მნიშვნელობა აქვს? წლების მატება მეორეხარისხოვანია, თუ ადამიანი ჯანმრთელი და რეალიზებულია. მე პირიქით, მომწონს ჩემი გამოცდილება და სიბრძნე, რომელიც განვლილ ცხოვრებაში დავაგროვე. ძალიან მომწონს გამონათქვამი, - იმდენი წლის ხარ, როგორც გამოიყურებიო. მინახავს 20 წლის გოგოები, რომლებიც თავის ასაკთან შედარებით დიდები ჩანან და ასაკიანი ქალები, რომლებიც ძალიან ლამაზები და მოხდენილები არიან. ამიტომ, ასაკის დამალვა არ მიყვარს, არც ადრე მიყვარდა.
- ბავშვობისა და მოზარდობის ასაკში თუ ფიქრობდით, რომ მოდის სამყაროში აღმოჩნდებოდით და ეს თქვენი პროფესია გახდებოდა?
- დღესაც დიდი სიყვარულითა და სევდით ვიხსენებ, როგორ ვკამათობდი დედასთან იმის გამო, რომ არ მომწონდა სამოსი, რომელსაც უფროსები მთავაზობდნენ. ბავშვობიდანვე მომწონდა ისეთი რაღაცების ჩაცმა, რაც თვითონ მომწონდა. ამიტომ, დედა იძულებული იყო, მკერავებისთვის მიემართა და ჩემთვის ისეთი რამ შეეკერა, რასაც ვთხოვდი.ფეხსაცმელსაც კი მკერავთან მიკერავდნენ, რომ არაფერი ვთქვა სამოსზე. რომ წამოვიზარდე, ე.წ. სპეკულანტებს ჩემთვის ყოველთვის ჩამოჰქონდათ ჟურნალი "ვოგი", რომელსაც ცივილიზაციის წყაროს ვეძახდი, ყურადღებით ვათვალიერებდი და ყველაფერს ჩემი გემოვნებით ვიკერავდი.
- სკოლის დამთავრების შემდეგ თუ შეძელით, რომ თქვენს ინტერესებთან დაახლოებული პროფესია შეგეძინათ?
- მაშინ ჩემი პროფესია საერთოდ არ იყო, მარტო დიზაინი ისწავლებოდა, ამიტომ, ჯერ მუსიკალურ სასწავლებელში ჩავაბარე, მერე კონსერვატორიაში. ჩაცმა და მოდა ჩემი ცხოვრების სტილი და განუყოფელი ნაწილი იყო. მართალია, საბჭოთა ბავშვობა მქონდა, მაგრამ ვხატავდი და ყველაფერს ჩემი გემოვნებით ვიცვამდი. მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც ვიპოვე ჩემი მოწოდება და საქმე, რომელიც ასე ძალიან მიყვარს. სთაილინგი და მოდის ისტორია - ეს არის ჩემი პროფესია, რომელიც ცოტა მოგვიანებით აღმოვაჩინე და რაც დღეს ვიცი, წლების შემდეგ ვისწავლე.
- სამოდელო ბიზნესს როგორ დაუახლოვდით?
- 15 წელი გავატარე ემიგრაციაში, ნიუ-იორკში ვცხოვრობდი. მოდის სამყაროს სწორედ იქ დავუახლოვდი. როგორც მუსიკოსს, ამერიკაში ძალიან გამიჭირდებოდა სამსახურის შოვნა. მოდის ინდუსტრია ყველაზე მეტად მაინტერესებდა, ამიტომ, პირდაპირ ჯანი ვერსაჩეს მაღაზიაში შევედი და მუშაობა დავიწყე.ის ხშირად ჩამოდიოდა ნიუ-იორკში, მასთან საქმიანი კონტაქტი გვქონდა და ძალიან კარგად ვიცნობდი. ფანტაზიები, რომელიც ბავშვობიდან მქონდა, პრაქტიკაში სწორედ იქ - ნიუ-იორკში განვახორციელე. ძალიან ბევრი ცნობილი კლიენტი მყავდა, რომელსაც კონსულტაციას ვუწევდი. ზოგჯერ სახლშიც მირეკავდნენ და მათ შეკვეთებს შინ ვასრულებდი. 2002 წელს დავოჯახდი, რამდენიმე წლის შემდეგ, მეუღლესთან ერთად საქართველოში დავბრუნდი და 2008 წლიდან აქ ვარ. პროფესიული საქმიანობაც ჩემს ქვეყანაში გავაგრძელე. ამაში ძალიან დამეხმარა სოციალური ქსელები, რომელიც თანამედროვე მსოფლიოში ასე პოპულარულია.
- მოდის მიმართ დამოკიდებულება ორგვარია: არის ხალხი, რომელიც ზედმეტ ყურადღებას აქცევს ადამიანის ჩაცმულობას, მაგრამ არის კატეგორია, რომელიც სამოსს დიდ ყურადღებას არ აქცევს. თქვენ რას ფიქრობთ ამ საკითხზე?
- ადამიანს თავისი თავი თუ უყვარს და იმიჯზე ზრუნავს, აუცილებლად უნდა მიაქციოს ყურადღება, რას იცვამს და გარეთ როგორ გამოდის. შენი ჩაცმულობა საზოგადოების მიმართ პატივისცემის გამოხატულებაა. როცა მოწესრიგებული და მოვლილი ხარ, როცა ლამაზად და ელეგანტურად გაცვია, შენ მიმართაც, ყველას ანალოგიური დამოკიდებულება ექნება. საზოგადოება სანამ გაგიცნობს და შენს პროფესიონალიზმს ან შენს პიროვნებას შეაფასებს, პირველად შენს გარეგნულ მხარეს ხედავს და ამის მიხედვით გაფასებს: როგორ გაცვია, როგორ გამოიყურები, მით უმეტეს თუ საჯარო სამსახურში ხარ, ეკრანზე ჩანხარ ან სცენაზე დგახარ. მე ქუჩაშიც რომ დავდივარ ან ვსეირნობ, ვცდილობ მოხდენილად და ლამაზად ჩავიცვა. მგონია, ამით ჩემს ქალაქს და მის ლამაზ ქუჩებს ვცემ პატივს. ისე მსიამოვნებს ქუჩაში ლამაზად ჩაცმულ ადამიანს რომ ვხედავ, კარგ ხასიათზე ვდგები. მინდა მივიდე და კომპლიმენტი ვუთხრა. ჩემი აზრით, დიასახლისიც კი, რომელიც ოჯახს უვლის და მთელი დღე ფუსფუსებს, კარგად უნდა გამოიყურებოდეს. იმასაც დიდი მნიშვნელობა აქვს, სახლში როგორ გამოიყურები.
- ზოგიერთ ქალს ემართება ასე: ოჯახს შექმნის, შვილებს გააჩენს და მერე თავის გარეგნობას ყურადღებას აღარ აქცევს.
- ასეთი რამ არ შეიძლება, ქალი ყოველთვის მოწესრიგებული უნდა იყოს. უნდა მოიცალო შენი ვიზუალისთვის და ეცადო, თავი მოიწესრიგო და მოვლილი იყო. რაც მთავარია, შენს ჯანმრთელობას უნდა მიხედო და ეცადო, მოხდენილად გამოიყურებოდე. ამ ყველაფრის საფუძველი საკუთარი თავის სიყვარულია. თუ ადამიანს თავი უყვარს, ის ჯანმრთელობას და გარეგნობას ყოველთვის აქცევს ყურადღებას. სულიერი და ფიზიკური ჯანმრთელობა ერთმანეთთან მჭიდრო კავშირშია და ყოველთვის აისახება ადამიანის გარეგნულ იერზე. ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს ადამიანის ხასიათს. მე, მაგალითად, გამოუსწორებელი ოპტიმისტი ვარ და დღესაც შემიძლია ცხოვრება თავიდან დავიწყო. არ მეშინია, რადგან ჩემი თავისა მჯერა. ვიცი, რომ ცხოვრება ისეთი სიურპრიზებით არის სავსე, არავინ იცის, ხვალ რა გველოდება, ამიტომ, დღევანდელი დღით უნდა ვიცხოვროთ, ყოველი დღის მადლიერები ვიყოთ და ვიცოდეთ, რომ ასაკის მატება ცუდი სულაც არ არის. სოციალურ ქსელში ხშირად მინახავს დამცინავი კომენტარები და ასაკზე ხაზგასმა, რაც საშინლად არ მომწონს. ამ კომენტარების ავტორები მეტწილად ახალგაზრდები არიან. ისინიც მალე მიაღწევენ ხანდაზმულ ასაკს და მიხვდებიან, რომ ასაკი დასაცინი კი არ არის, ღმერთის წყალობაა. ეს მე ყველაზე კარგად ვიცი, რადგან ახალგაზრდა და-ძმა მყავს გარდაცვლილი. ეს ჩემთვის უდიდესი ტრაგედია იყო! ჩემი სული და გული წაიღეს და სწორედ მაშინ მივხვდი, რამხელა მადლია ხანდაზმულობა.
- აუცილებლად უნდა გკითხოთ ოჯახსა და სიყვარულზე - რა თვისებები უნდა ჰქონდეს ადამიანს, რომ სიყვარული შეინარჩუნოს?
- ეს ადამიანის ხასიათსა და ნამდვილ სიყვარულზეა დამოკიდებული. ყველაფერი ინდივიდუალურია და რაღაც სტანდარტული ფორმულა არ არსებობს, თუ როგორ უნდა შეინარჩუნოს ქალმა ოჯახი და ურთიერთობა. მე შეიძლება ადამიანს მივუთითო, ვურჩიო, მაგრამ ვერავის პირად ცხოვრებაში ვერ ჩავერევი, ვერ ვეტყვი ასე და ასე მოიქეცი-მეთქი.