გიგი საჭეს მიუჯდა. ნიამ ფარულად გახედა უცნობს, რომელსაც უკმაყოფილება აღბეჭდოდა სახეზე. როგორც ჩანს, გოგონას ტონი არ ესიამოვნა. მერე რა, ნიასთვის სულერთია, რას განიცდის მისი «მძღოლი», ვინ სთხოვა, გამიჩერეო? გარდა ამისა, საშინელ ხასიათზე იყო დღევანდელი საღამოს გამო. როცა მამაკაცმა ძრავა დაქოქა და გზას გაუდგა, ნიას შეაკანკალა. წარმოიდგინა, ახლა მის გვერდით გოდერძი რომ მჯდარიყო…
_ რამე ისე ვერ არის? _ გიგიმ შეამჩნია მისი რეაქცია.
_ არა, არაფერი, _ ამოიოხრა ქალმა, ოდნავ მოეშვა და საზურგეს მოხერხებულად მიეყუდა.
ნია გზას გაჰყურებდა, მაგრამ უხილავი მზერით გრძნობდა, თავისი გრძელი თითებით როგორ ჩასჭიდებოდა უცნობი საჭეს. უნდოდა, უკეთ შეეთვალიერებინა მამაკაცი, მაგრამ თავი შეიკავა, იმის შიშით, რომ მის მზერას ვერ გაუძლებდა. მან მხოლოდ ადგილზე მიყვანა შესთავაზა, ეგ არის და ეგ. იგი კაზინოს დაცვის თანამშრომელია და ამიტომაც მიიჩნევს თავს ვალდებულად, სამორინედან გამოსული კლიენტები ფათერაკს არ გადაეყარონ. ვის რაში სჭირდება სკანდალი.
_ თუ არ გაბრაზდებით, ერთ რჩევას მოგცემთ, ქალბატონო, _ დაიწყო გიგიმ, _ ისეთი მამაკაცები, როგორიც დევიძეა, საშიშნი არიან. შესაძლებელია, თქვენ ფიქრობთ, რომ მას, როგორც გაგიხარდებათ, ისე აცეკვებთ, მაგრამ ასე არ არის. ფრთხილად იყავით. თქვენი სიცოცხლე მისთვის არაფერს წარმოადგენს. ამიტომაც, თუკი შემთხვევით მისი რომელიმე საიდუმლო გარიგების თანამონაწილე გახდებით, თვალსაც არ დაახამხამებს, ისე გაგასაღებთ.
გაოგნებული ნია ყურებს არ უჯერებდა.
_ რა-ა?
_ რაც გაიგონეთ! მისნაირი ბანდიტისთვის თქვენ არაფერს წარმოადგენთ. მხოლოდ გასართობი თოჯინის როლი გაკისრიათ, მეტი არაფერი.
_ ბანდიტი?!
გიგიმ უნდობლად გახედა გოგონას და სვლა შეანელა.
_ არ მოგეწონათ ეს სიტყვა? თქვენი აზრით, ზედმეტად უხეში ეპითეტი გამოვიყენე?
_ კახა დევიძე ბანდიტი არ არის! ის ბიზნესმენია, მოსკოვში მუშაობს, კარგი ადამიანია!
ახვლედიანმა თავი გადააქნია.
_ ნარკოტიკებით ვაჭრობა და რეკეტით გამდიდრება, თქვენი აზრით, კარგი ადამიანობაზე მეტყველებს?
ნია ისეთი თვალებით შეაცქერდა მამაკაცს, თითქოს ეს უკანასკნელი ჭკუიდან შეიშალაო.
_ ნუთუ ასეთი გულუბრყვილო ხარ, გოგონი? _ შინაურულად მიმართა გიგიმ.
_ არ ვიცოდი, ბანდიტი თუ იყო… _ თვალებგაფართოებულმა თავი ჩაღუნა.
ნუთუ გულწრფელია მისი გაოცება? _ გიგი უნდობლად შესცქეროდა გოგონას.
ახლოდან იგი გაცილებით ლამაზი იყო, ვიდრე კაზინოში, მიუხედავად იმისა, რომ ქუჩის ქალივით ეცვა.
_ საიდან გაიგეთ, რომ ბანდიტია? _ დაინტერესდა ნია.
_ მე ყველაფერი ვიცი მათ შესახებ, ვინც კაზინოს ზღურბლს გადმოაბიჯებს.
_ ჰო, რა თქმა უნდა, _ დაეთანხმა ნია, _ ეს ხომ თქვენი სამუშაოა. დაცვაში მუშაობთ, არა? სწორად მივხვდი?
გიგიმ ხელი გულის ჯიბეში ჩაიყო, სავიზიტო ბარათი ამოიღო და ნიას უსიტყვოდ მიაწოდა.
_ გიგი ახვლედიანი, _ ხმამაღლა წაიკითხა გოგონამ.
_ ჩემთვის პრინციპის საქმეა, ვიცნობდე ყველას, ვინც კაზინოში შემოდის, _ მსუბუქად თქვა მამაკაცმა, _ ჩვენი ცხოვრება სავსეა ცუდი ადამიანებით, ამიტომაც აუცილებელია, კლიენტების მონაცემთა საიმედო ბაზა გაგვაჩნდეს. სამწუხაროდ, არსებობენ ისეთი ადამიანებიც, რომელთათვისაც თამაში აზარტია, მაგრამ წაგებულის გადახდა არ ძალუძთ. ეს ყველაფერი უნდა ვიცოდე. ისეთები კი, როგორიც ჩვენი საერთო ნაცნობი დევიძეა, ფულს უმისამართოდ ფლანგავენ. მათი შემოსავლებით კი დიდად არის პოლიცია დაინტერესებული. ბუნებრივია, რომ ჩემი კაზინო ოვაციებით არ შეხვდება ასეთ კლიენტებს.
ნია მოიქუფრა.
_ თქვენი კაზინო? _ დაურწმუნებლად წარმოთქვა.
_ ჰო, ჩემი, _ მშვიდად დაუდასტურა გიგიმ.
გოგონამ გაოცებით შეხედა მამაკაცს, მერე მზერა მანქანის მდიდრულ სალონზე გადაიტანა.
_ და არა მხოლოდ კაზინო, სასტუმროსაც ვფლობ და ბევრ სხვა რამესაც, _ ღიმილი ვერ შეიკავა მამაკაცმა, როცა ნიას ბავშვურად გაოცებულ თვალებს შეხედა.
გიგის ეგონა, გოგონას თვალები გაუბრწყინდებოდა, როცა გაიგებდა, რომ მდიდარი მამაკაცის გვერდით იჯდა, მაგრამ მან მხოლოდ ღრმად ამოიოხრა.
_ მე, რატომღაც, დაცვის თანამშრომელი მეგონეთ. მანქანაზე კი ვიფიქრე, ალბათ ბოსისგან ითხოვა-მეთქი.
_ არა, ახლახან შევიძინე, _ რამდენიმე წამით პაუზა გაწელა, _ მოგწონთ?
_ ძალიან საყვარელია, _ თავაზიანად უპასუხა გოგონამ, რადგან იცოდა, რამხელა მნიშვნელობასაც ანიჭებდნენ მამაკაცები საკუთარ ავტომობილებს.
გიგიმ თავი ვერ შეიკავა და ახარხარდა. გასაოცარი იყო, რომ გოგონას დიდი მნიშვნელობა არ მიუნიჭებია მისი მანქანისთვის, არადა, იგი რამდენიმე ათასი ევრო ღირდა.
საინტერესოა! ხელოვნურად იქცევა ასე, თუ მართლა ასეთი მიამიტია? მაშინ რატომ მიატოვა ვიპ-პერსონები? რატომ არ გააგრძელა მათთან ერთად გართობა?
_ რატომ არ წაყევით კახას? _ ვეღარ მოითმინა და მაინც ჰკითხა გოგონას.
ნია დაიძაბა.
_ იმიტომ, რომ ჯერ მთლად არ დავშტერებულვარ. მართალია, მისი მილიონების ისტორია არ ვიცოდი, მაგრამ არც ისეთი სულელი ვარ, მათთან ერთად სასტუმროს მყუდრო ნომერში გამომწყვდეულიყავი სექსუალური ორგიების გასამართავად!
გიგიმ წარბები აზიდა.
_ უკაცრავად, მე მეგონა, სულ პირიქით იყო.
«ხომ ვამბობდი, ქუჩის ქალი ვგონივარ-მეთქი!» _ შეძრწუნებულმა ნიამ განზე გაიწია და თავისთვის ჩაიბურტყუნა.
_ არა, ისე არ იყო, როგორც თქვენ ფიქრობთ… ძალაუნებურად მომიწია მათთან წასვლამ, იმიტომ, რომ… იმიტომ, რომ ჩემს დაქალს დახმარება სჭირდებოდა. იგი კახას საყვარელია, მაგრამ მოულოდნელად ავად გახდა და მთხოვა, მისი მაგივრობა გამეწია. არ უნდოდა იგი მარტო დაეტოვებინა სხვა ქალების გარემოცვაში. ამიტომ დამავალა, თვალყური მედევნებინა მისთვის.
_ ანუ, დარაჯად გაგამწესა? _ გიგი სიცილს ვერ იკავებდა.
_ ჰო, დაახლოებით ასე იყო, თუმცა დავალება ხუთიანზე მაინც ვერ შევასრულე. მერე, როცა გავიგე, რომ სასტუმროში აპირებდნენ წასვლას და იქ… იქ საუნაში გართობას, სასტიკი უარი განვუცხადე, რის გამოც ფეხით მომიწია სიარულმა.
_ შეგეძლოთ ტაქსის გამოძახება გეთხოვათ.
_ ტაქსი ფული ღირს, სამწუხაროდ.
_ ჰო, მაგაში მართალი ხარ… სულ დამავიწყდა, რომ შენ სხვისი ფულის ხარჯვას ამჯობინებ… ასე ხარ მიჩვეული… _ გიგის ხმაში აშკარა ირონია იგრძნობოდა.
_ არ გაქვთ უფლება, ასე მელაპარაკოთ! _ გააპროტესტა ნიამ.
მამაკაცმა მხრები აიჩეჩა.
_ მერე რა, თქვენ არც პირველი ხართ და არც უკანასკნელი, ვინც ფულიანი მამაკაცების ხარჯზე ცხოვრობს.
_ მაგრამ მე არ ვეკუთვნი მათ რიცხვს! _ თავს იცავდა გოგონა.
გიგის ღიმილმა გადაურბინა ტუჩებზე.
_ თუკი არ გსურთ, ხალხმა თქვენზე ასე ილაპარაკოს, მაშინ არ უნდა გამოჩნდეთ კახას მსგავსი მამაკაცების გვერდით, თუნდაც იგი წესიერი ბიზნესმენი იყოს.
_ ხომ გითხარით, დაქალს ვეხმარებოდი-მეთქი! მეტი როგორ აგიხსნათ! _ ხმა წაერთვა ნიას, ნიკაპი აუკანკალდა, ცოტაც და ტირილი წასკდებოდა.
გიგიმ ზემოდან დახედა გოგონას. დამცინავი ღიმილი არ შორდებოდა სახიდან.
_ ჰო, რა თქმა უნდა! _ ირონიულად თქვა და თავი მარცხნივ მიაბრუნა.
მისი უნდობლობა და ცინიკური გამოხედვა გულს უკლავდა გოგონას. ნუთუ არასდროს შეიცვლის გამომეტყველებას? ჯანდაბას! ჯანდაბას! რატომ ჩაუჯდა მანქანაში, ვერ წაეთრია ფეხით?
_ მომისმინეთ, პატივცემულო, _ დაიწყო ბოლოს, _ შეიძლება მე მართლა გულუბრყვილო და სულელი ვარ, მაგრამ ნამდვილად არ ვეკუთვნი იმ ქალთა რიცხვს, კახას რომ ახლდა დღეს საღამოს. არ მაინტერესებს, რა წარმოდგენა შეგექმნათ ჩემზე, სიმართლე გითხრათ, ჩემთვის სულერთია, ვინ გგონივართ!
_ მაშინ, ვიმედოვნებ, რომ სხვა დროს არ აღმოჩნდებით მისნაირი ადამიანების გვერდით, თუნდაც დახმარება თქვენს საუკეთესო მეგობარს სჭირდებოდეს, _ გაღიზიანებული ტონით უპასუხა გიგიმ.
_ დღეს რომ მომიწია ამის გაკეთებამ, არ ნიშნავს იმას, რომ ბოზი ვარ. ამიტომ, გთხოვთ, შეწყვიტოთ ჩემი დაცინვა და ისე ნუ მიყურებთ, თითქოს არარაობა ვიყო! მე არ მითხოვია თქვენთვის მანქანის გაჩერება და არც მორალის წაკითხვა. ზუსტად ვიცი _ ცხოვრებაში არ დავადგამ ფეხს თქვენს ძვირფას კაზინოში, არც კახასთან ერთად და არც მის გარეშე! ამიტომ ზედმეტ სიტყვებს ნუ დახარჯავთ ნოტაციების კითხვაში!
_ ძალიან სამწუხაროა, რომ ასე გადაწყვიტეთ, _ ტუჩი აიბზუა მამაკაცმა.
_ როგორ, ასე?
_ მე არ მითქვამს, კაზინოში არ მოხვიდეთო. იქ წესიერი ქალებიც დადიან…
გიგი შეფიქრიანდა. იმდენად გულწრფელად განაწყენდა გოგონა, როცა იგი ქუჩის ქალად აღიქვეს, რომ იგი იძულებული გახდა, ეჭვი არ შეეტანა მის ნათქვამში.
თუკი მართლა არ იცოდა კახას შავბნელი საქმეების შესახებ და არც მის საწოლში აპირებდა ჩაწოლას, ეს რადიკალურად ცვლიდა საქმის ვითარებას. ესე იგი, არც არავინ შეუშლის ხელს, ეს სილამაზე თავისთვის დაიტოვოს… ამის გაფიქრებაზე ვნებიანად აენთო თვალები.
ამასობაში ქალაქში შევიდნენ. ლამპიონების შუქმა მანქანაშიც შემოაღწია. ნია ახლა კარგად ხედავდა მის სახეს. მამაკაცმა მოხედა. ტუჩებზე უცნაური ღიმილი დასთამაშებდა. ნიამ იგრძნო, როგორ აეწვა გულ-მუცელი. მის ღიმილში იყო რაღაც განსაკუთრებული, მის თვალებშიც იყო რაღაც განსაკუთრებული… მის გარუჯულ სახეზეც… სადღაც გაქრა ირონიაც და ცინიზმიც. გოგონა სუნთქვაშეკრული, ფართოდ გაღებული თვალებით მისჩერებოდა გიგის და ეჩვენებოდა, რომ გული სადაცაა, ამოუხტებოდა საგულიდან.
მამაკაცმა თითქოს იგრძნო ეს, ამიტომ უფრო თბილი გაუხდა ღიმილი.
_ სურვილი გამიჩნდა, კიდევ ერთხელ მოხვიდეთ ჩემს კაზინოში, მაგრამ ამჯერად _ ჩემი სტუმრის სტატუსით, თანახმა ხართ? _ რბილად იკითხა გიგიმ და პასუხს მოუთმენლად დაელოდა.
ნია ორჭოფობდა, ვერ გადაეწყვიტა, რა ეთქვა.
_ ჰო, მართლა, რა გქვიათ?
_ ნია… ნია ურუშაძე..
_ ნია… პატარა ქალბატონი ნია… _ დაიჩურჩულა ახვლედიანმა.
მისი სასიამოვნო და რბილი ხმის გაგონებაზე ქალს ჭიანჭველებმა დაურბინეს ტანში.
ისეთი გრძნობა გაუჩნდა, თითქოს რამდენიმე ბოკალი შამპანური ჰქონოდა დალეული. და ეს ყველაფერი იმ მამაკაცის გამო დაემართა, რომელიც გვერდით ეჯდა. ეჭვგარეშეა, რომ ეს ახვლედიანი ყველაზე თავბრუდამხვევი კაცია მთელ თბილისში, ქალები მასზე ალბათ ჭკუას კარგავენ.
და სწორედ ამ მამაკაცმა თქვა ახლახან, კვლავ მინდა შენი ნახვაო… ხომ თქვა? ხომ არ მოესმა? არა, გამორიცხულია. იგი ერთ-ერთი მისი ქალთაგანი ვერასდროს გახდება, მიუხედავად იმისა, რომ მდიდარია. მართლა ქუჩის ქალი კი არ არის.
ნიამ ჩაახველა, თავს ძალა დაატანა და გაუბედავად წარმოთქვა.
_ ვშიშობ, რომ ეს შეუძლებელია.
გაგრძელება იქნება ორშაბათს