_ ძალიან მსიამოვნებს ამის მოსმენა. ერთადერთი მამაკაცი, რომლის გვერდითაც შენს ხილვას ვისურვებდი, მე ვარ, ქალბატონო ნია!.. პატარა ნია!
მოეჩვენა, რომ მამაკაცი დასცინოდა. უკვე ეჭვიც არ ეპარებოდა ამაში და სიბრაზისგან სახე აუპილპილდა. უხეშად გამოსტაცა მაჯა ხელიდან და გაშმაგებით მიახალა.
_ სიმართლე გითხრათ, თქვენს სურვილებს ჩემთვის არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს. მე არც ბოზი ვარ და არც ერთი ღამის ქალი! ამიტომ ერთმანეთთან სალაპარაკოც არაფერი გვაქვს. მაპატიეთ უხეში სიტყვებისთვის, მაგრამ ასეა. ვიცი, ბევრი გოგო იქცევა ისე, როგორც თქვენ ამბობთ, მაგრამ მე არ ვეკუთვნი მათ რიცხვს. მე სხვა წესებით ვცხოვრობ, _ ნიამ კარი გააღო, _ კიდევ ერთხელ დიდი მადლობა და… ღამე მშვიდობისა!
გოგონა მანქანიდან გადმოვიდა და აჩქარებული ნაბიჯებით გაემართა სადარბაზოსკენ. ცდილობდა, უკან არ მოეხედა. ძალიან უნდოდა, გაბრაზებულიყო მამაკაცზე, რომელმაც უხამსი წინადადება შესთავაზა, მაგრამ არ გამოსდიოდა. რაც უფრო შორდებოდა მანქანას, მით უფრო მატულობდა ტკივილი, თითქოს ყველაზე ახლობელს და ყველაზე სასურველს კარგავდა. ადამიანს, რომელსაც ამიერიდან ვერასდროს იხილავდა ცხოვრების გზაზე.
ავტომობილის ფარები იქამდე უნათებდა გზას, სანამ სადარბაზოში არ მიიმალა. რამდენიმე წუთის შემდეგ მანქანა დაიქოქა და… ახვლედიანი თავის გზას გაუდგა.
ნია კიბის სახელურს სიმწრით ჩაფრენოდა და მომხდარის გააზრებას ცდილობდა. ჯერაც ვერ გარკვეულიყო, რა ხდებოდა მის თავს. ვერ გაიაზრა, გიგისთან განშორებამ შვება მოჰგვარა, თუ სინანული. ცოტა ხნის შემდეგ ბარბაცით აუყვა საფეხურებს.
გიგი ახვლედიანი! გიგი ახვლედიანი! _ რამდენჯერმე გაიმეორა თავისთვის. გვარ-სახელი ერთობ მაცდუნებლად ჟღერდა, ისევე, როგორც მამაკაცი, რომელსაც იგი ეკუთვნოდა.
თვალწინ მისი მკაცრი ნაკვთები ედგა, მისი ათლეტური აღნაგობა მოსვენებას უკარგავდა. გეყოფა! _ შეუძახებდა შიგადაშიგ თავის თავს. რა აზრი აქვს, იოცნებო ადამიანზე, რომელიც შენი არასდროს გახდება? შეიძლება შეგხვდეს კიდეც, დაუვიწყარი დღეებიც გაჩუქოს, მაგრამ ეს ხომ მხოლოდ დროებითი იქნება? ისეთი ლოველასი, როგორიც ახვლედიანია, რომელიც ქალების კოლექციას აგროვებს, მისთვის არ არის დაბადებული. გარდა ამისა, ნიას ინტრიგული რომანებისთვის არ სცალია, მორჩა და გათავდა! მან ახლა მუშაობაზე უნდა იფიქროს, ფული აქვს დასაგროვებელი. ოდესმე შეძლებს ალბათ იმ ვალის გადახდას, ასე რომ უმწარებს ცხოვრებას. ღმერთო, როგორ გაება ასეთ უსიამოვნო ისტორიაში! რას ფიქრობდა, როცა ფულს სესხულობდა? არა უშავს, მოვა დრო და გამოძვრება. რაც მთავარია, მაკა არ აჩქარებს, მეგობარია, ბოლოს და ბოლოს.
8 8 8
_ ნია, ეს რა ჩაიდინე? _ მეორე დილით შეშფოთებულმა მაკამ დაურეკა, _ ხომ გთხოვე, კახას გვერდიდან არ მოშორდე-მეთქი. არ მეგონა, ასე თუ გამწირავდი!
ნიამ იცოდა, დაქალი სცენებს რომ გაუმართავდა, ამიტომ პასუხი წინასწარ მოამზადა.
_ ჰო, მართალი ხარ, მაკა, საღამო იმაზე ადრე დამთავრდა, ვიდრე გვეგონა. მაგრამ ჩემი ბრალი არ არის. შენ არ მეუბნებოდი, კახა მთელი ღამე თამაშში გაატარებს და დილით შეგიძლია შეუმჩნევლად დატოვო იქაურობაო? რატომღაც, ასე არ მოხდა. შენი კაცი იძულებული გახდა, დროზე ადრე დაეტოვებინა იქაურობა. მერე სასტუმროში წასვლა და იქ საუნაში გართობა გადაწყვიტეს. ჩვენ ამაზე არ შევთანხმებულვართ. ამიტომაც წამოვედი.
_ დიდი მადლობა დახმარებისთვის, _ ირონიულად გაისმა დაქალის ხმა, _ მაგარი სამსახური გამიწიე! შენი შემწეობით კახუჩელამ მთელი ღამე იმ ინდაურ ნათიასთან გაატარა, რომელიც ახლა ყელმოღერებული დადის. ჰგონია, ჩემთან ეგეთები გაუვა. ჯერ არ იცის, რა ელის. კარგად არ მიცნობს.
_ ეგ ჩემი საქმე არ არის, მაკა. რაც შემეძლო, გავაკეთე. მაპატიე, თუ იმედები გაგიცრუე, _ უკმაყოფილოდ თქვა ნიამ, მეგობრის პასუხს აღარ დაელოდა და ყურმილი დაკიდა.
«ჩემი დარდიც ეგ იყოს, რაც უნდათ, ის უქნიათ. ცუდი ის არის, რომ მაკას ზურგს ვერ ვაქცევ. ის რომ არ ყოფილიყო, არ ვიცი, რა მეშველებოდა. ვერც ბანკის კრედიტს გადავიხდიდი და ვერც მაღაზიას გავხსნიდი. ანგელოზივით მომევლინა. განა შეიძლება ამის დავიწყება?» საინტერესოა, ნეტავ თუ იცის მაკამ, რომ მისი საყვარელი წარმატებული ბიზნესმენი კი არა, გარეწარი და ბანდიტია? ალბათ ეცოდინება. მაკამ რა არ იცის! მიწის გულში რა დევს, ისიც კი იცის!
შუადღემდე დაჰყო მაღაზიაში, რამდენიმე კლიენტი გაისტუმრა და ცოტაოდენი თანხა რომ მოაგროვა, შინისკენ გასწია, რათა მერვეკლასელთა საკონტროლო წერის რვეულები გაესწორებინა. მოგვიანებით ჭურჭელი დარეცხა, სადილი მოამზადა და დაქანცული ტელევიზორს მიუჯდა. წუხანდელი საღამო მაინც თავში უტრიალებდა. რა ავტომობილში იჯდა?! თანაც როგორი მამაკაცის გვერდით?! ვერა და ვერ ამოიგდო თავიდან მასზე ფიქრი, რა ეშველება! თუმცა რა მისი ბრალია? გიგიმ თავად მოისურვა მისი გაცნობა, ხელახლა შეხვედრის სურვილიც კი გამოთქვა. მერედა, თუ იცის ნიამ, რატომ სურს ახვლედიანს მისი ნახვა? იმისთვის, რომ ღამე გაათიოს მასთან. ეგ არის და ეგ! მაგრამ ერთი ღამის სექსი ნიას ცხოვრების წესს რომ ეწინააღმდეგება? ამიტომ უნდა დაივიწყოს. ეს არის საუკეთესო გამოსავალი! მთავარია, ცდუნებამ არ სძლიოს და გიგის მომხიბვლელობის მსხვერპლი არ გახდეს, არ გაებას ხაფანგში. ამას ძლიერი ნებისყოფა სჭირდება. ეყოფა კი ძალა?
ამ ფიქრებში იყო, ტელეფონი რომ აწკრიალდა. შეფიქრიანებული ყურმილს დასწვდა.
_ ნი, დიანა ვარ, რას შვრები?
_ დიკო, სიხარულო! სად დამეკარგე? რატომ არ დადიხარ სკოლაში? _ გაუხარდა თანამშრომლის ხმის გაგონება.
_ მე გავთხოვდიიიიიიიი!
_ რა-ა?! რას ამბობ, დიანა! გილოცავ, ჩემო კარგო, როგორ გამახარე! კარგი ბიჭია სიძე?
_ ძალიან კარგი, საკმაოდ შეძლებულია, ნი, რა ვიცი. დარწმუნებული ვარ, რომ გაგიხარდა, ამიტომაც გეპატიჟები ჩემთან შაბათს, ჯვრისწერაზე. ჩემი ქმარი ბინას არემონტებს და ამიტომ დროებით ჩემს ბინაში ვიცხოვრებთ. ექვს საათზე გელოდები, კარგი?
_ აუცილებლად მოვალ, აბა რას ვიზამ, აუცილებლად.
ესეც ასე! დიანამ თავს უშველა, გათხოვდა. კარგია, რომ გაუმართლა. ობოლი გოგოა, არავინ ჰყავს. ღმერთმა ხელი მოუმართოს! ორმაგად სასიხარულოა, რომ ქმარი შეძლებული ოჯახიდანაა. შაბათი როდისაა? ორ დღეში. კარგია, იქამდე შეიძლება ცოტა გამოუკეთდეს გუნება. სალონში წავა, გაიპრანჭება…
8 8 8
საპარიკმახეროდან გამოსულმა ნიამ საგულდაგულოდ დავარცხნილ თმაზე ხელი გადაისვა და საათს დახედა. ორმოცი წუთი დააგვიანა, რას იფიქრებს დიანა? სასწრაფოდ გააჩერა ტაქსი.
_ მადლობა ღმერთს, ნი! რატომ დაგაგვიანდა? _ გადაკოცნა დიანამ.
_ სალონში რიგი იყო და ვერ გამოვაღწიე. მაპატიე… _ მოუბოდიშა გოგონამ და «ვუ ლე ვუ-ს» პარკი მიაწოდა პატარძალს, _ შენი საყვარელი სუნამო…
_ ვაიმეეე, რა მაგარი ხარ! უღრმესი მადლობა, რატომ შეწუხდი, უამისოდ არ მიგიღებდი?
_ რისი მადლობა, არ გრცხვენია? ჩვენ შორის ეგეთები არ იყოს! ბევრი სტუმარი გყავს? _ ნიამ ოთახში შეაბიჯა.
_ არც ისე, ძალიან ვიწრო წრეში აღვნიშნავთ, იმიტომ, რომ ჩვენზე არ იყო დამოკიდებული. აი, ქორწილს რომ გადავიხდით, მერე ყველას დავპატიჟებთ. შემოდი, ზვიადი უნდა გაგაცნო.
გოგონებს სიმპათიური ქერა ბიჭი გამოეგება. დიანამ ისინი ერთმანეთს გააცნო. ნიას მოეწონა სიძე, რომელიც მოსულს სასტუმრო ოთახში შეუძღვა.
ნიას ლოყები შეეფაკლა, მაგიდასთან მსხდომთ რომ გადახედა. სკოლიდან მხოლოდ დირექტორი, სასწავლო ნაწილის გამგე და მათემატიკის მასწავლებელი თამრიკო შენიშნა. მან ხელით ანიშნა, ჩვენთან მოდიო. ნიამაც ღიმილით დაუქნია თავი და თამრიკოს გვერდით დაჯდა. კოლეგები თბილად მოიკითხა და სუფრას თვალი დაკვირვებით მოავლო, რომ სტუმრები შეეთვალიერებინა. მოულოდნელად თვალები გაუფართოვდა, ალმურმა აჰკრა სახეზე. სუფრის მეორე მხარეს, მისგან მარჯვნივ… გიგი იჯდა და ეშმაკური ღიმილით შესცქეროდა. აი, სიურპრიზი! აი, შეხვედრა! ამას აქ რა უნდა? ნუთუ სიძის ნათესავია? ნიას ცნობისმოყვარეობა ახრჩობდა, მაგრამ ჯერ ვერც სუფრიდან ადგებოდა და, შესაბამისად, ვერც ვერავის შეეკითხებოდა, საიდან გაჩნდა აქ ახვლედიანი.
მთელი საღამო დაიტანჯა. დაძაბული იჯდა, რეტდასხმულს ლუკმა არ ჩაუდია პირში. ის კი არა, თავის მიტრიალებასაც ვერ ბედავდა, რათა შემთხვევით გიგის მზერას არ წაწყდომოდა. უყურებდა კი იგი? არც ეს იცოდა. თამადა სადღეგრძელოს სადღეგრძელოზე «აცხობდა» და ალავერდს მაინცდამაინც «პატივცემულ გიგისთან» გადადიოდა. აშკარა იყო, ბიზნესმენი ამ სახლში საპატიო სტუმრის სტატუსით სარგებლობდა.
მოგვიანებით სუფრა ახმაურდა. მამაკაცები შეზარხოშდნენ, დანაყრებული ქალები კი ერთ ადგილზე ჯდომით დაიღალნენ და «ფეხის გასაშლელად» გასვლა-გამოსვლა დაიწყეს. ამით ისარგებლა ნიამ და აივანზე გავარდა, რათა გახურებული შუბლი ნიავისთვის შეეშვირა.
ოცნება, ოცნება… ოცნებაში ამოხდება სული. როგორ მოხვდა აქ? _ უკვე მერამდენედ ეკითხებოდა თავის თავს აფორიაქებული.
_ ჯვრისწერას რატომ არ დაესწარით? _ უცებ ზურგს უკან ნაცნობი ხმა გაისმა.
შემკრთალი მოტრიალდა. მის წინ გიგი იდგა შამპანურის ორი ფუჟერით ხელში, რომელთაგან ერთი გოგონას გაუწოდა.
ნია გაწითლდა, თავი ოდნავ დაუქნია მამაკაცს და ფუჟერი ჩამოართვა. მერე ძლივს გასაგონი ხმით თქვა.
_ არ მეცალა.
_ ქორწილები მოგწონთ? _ მოულოდნელად დაინტერესდა გიგი.
_ არა. გულწრფელად რომ გითხრათ, ხმაურიანი წვეულებების ატანა არა მაქვს.
_ რატომ?
ნია შეიშმუშნა. მას არასდროს ულაპარაკია უცხოებთან ამ თემაზე, ამიტომ პასუხის გაცემა გაუჭირდა.
_ როგორ გითხრათ… რატომღაც, უხერხულად ვგრძნობ თავს. იძულების წესით გიწევს ურთიერთობა ისეთ ადამიანებთან, რომელსაც არ იცნობ.
_ მერე რა არის ამაში ცუდი?
_ ალბათ არაფერი, მაგრამ… ცოტა არ იყოს, მიჭირს უცხო ადამიანებთან კონტაქტის ადვილად დამყარება. შეიძლება ეს კომპლექსია…
მამაკაცს ხმამაღლა არაფერი უთქვამს, მაგრამ ისე გადახედა ნიას, თითქოს მისი ნათქვამი ეუცხოვაო. ალმურმა კიდევ ერთხელ აუფორაჯა გოგონას სახე. ამწუთას მხოლოდ ერთი რამ სურდა _ აქედან უკანმოუხედავად გაქცეულიყო.
_ თქვენ დიკოს დაქალი ხართ? _ გიგიმ სასმელი მოწრუპა.
_ მთლად დაქალს ვერ ვიტყოდი… ჩვენ ერთად ვმუშაობთ სკოლაში, ვმეგობრობთ… _ უფრო და უფრო იძაბებოდა ნია.
_ რას აკეთებთ?
_ მე-ე?
_ ჰო, სკოლაში რას აკეთებთ?
_ ინგლისურს ვასწავლი.
_ ინგლისურს? _ გაოცება ვერ დამალა ახვლედიანმა, _ თქვენ ასწავლით ინგლისურს?
ქალს საფეთქლებზე სისხლი მოაწვა. ნამდვილად დასცინის ეს კაცი, რა არის აქ გასაკვირი, მართლა მეძავი ხომ არ ვგონივარ!
_ მომისმინეთ, ბატონო გიგი. ვიცი, რომ გულზე არ გეხატებით და ეს სავსებით გასაგებია, მაგრამ პიროვნულ შეურაცხყოფას ნუ მომაყენებთ, გთხოვთ. ამას არ ვიმსახურებ, რადგან თქვენ მე არ მიცნობთ. გასაგებია?
მამაკაცს ნაკვთი არ შერხევია სახეზე.
_ არც მიფიქრია. უბრალოდ, არ მოველოდი. ჩემი შეკითხვით გაგაკვირვეთ?
_ თუ სიმართლე გაინტერესებთ, ნამდვილად არ გამაკვირვეთ, თქვენნაირისგან სხვა არც იყო მოსალოდნელი.
_ ჩემნაირისგან? აი, თურმე, რა ყოფილა! და როგორი ვარ?
ეპითეტები _ ამპარტავანი, თავმომწონე და ცინიკოსი ენის წვერზე ადგა ნიას, მაგრამ დროზე დააჭირა ენას კბილი.
_ უაღრესად თვითკმაყოფილი და ეგოისტი ადამიანის შთაბეჭდილებს ტოვებთ, _ თქვა და მიხვდა, რომ უარესი გამოუვიდა, რადგან ახვლედიანს სახე მოეღუშა.
_ როგორც ჩანს, რბილი სიტყვები არ გეხერხებათ. არ მიკვირს, აქამდე გაუთხოვარი რომ ხართ, კაცებს «სტერვა» ქალები არ უყვართ.
_ აქამდე? როგორ გგონიათ, რამდენი წლის ვარ?
_ რა მნიშვნელობა აქვს. რამდენისაც უნდა იყოთ, თქვენი ქცევით ათი წლით უფროსად გამოიყურებით, _ ცივად წარმოთქვა.
_ გმადლობთ, ძალიან თავაზიანი შეფასება იყო თქვენი მხრიდან, _ აილეწა ნია.
_ ესე იგი, თქვენი აზრით, ძალზე თვითკმაყოფილი და ეგოისტი ვარ? მაშინაც კი, როცა ადამიანებს ვეხმარები?
_ მე თქვენთვის დახმარება არ მითხოვია, ეს თავად მოისურვეთ, _ ხმა წაერთვა გოგონას.
_ უკაცრავად, მაპატიეთ, რომ თავი მოგაბეზრეთ. პირობას გაძლევთ, მეტად არ შეგაწუხებთ, _ ცივად წარმოთქვა მამაკაცმა და გატრიალდა.
ნიას გულს ბაგაბუგი გაჰქონდა. ნერვიულობისაგან ლამის ქვედა ტუჩი მოიკვნიტა. ცოტა ხანს კიდევ შეიცადა აივანზე. ფარდის მიღმა შეამჩნია, რომ გიგი რაღაცას ელაპარაკებოდა დიანას. ამ უკანასკნელს ძალზე შეწუხებული სახე ჰქონდა. მიხვდა, რომ დააშავა და მაშინვე ინანა, ასე რომ მოიქცა.
გიგი გასასვლელისკენ გაემართა. ნიას სუნთქვა შეეკრა. ნუთუ მისი მიზეზით მიდის? ეს რა ქნა, რა ჩაიდინა! მუხლებაკანკალებული დიანას მიეჭრა ათრთოლებული ხმით უთხრა.
_ მგონი, მე გავაგდე…
_ რა მითხარი? ვინ გააგდე?
_ ამ კაცს საიდან იცნობ?
_ ახვლედიანს? ზვიადის შეფია, ბიზნესმენი. ჯვრისწერის მთელი ხარჯი მან გაიღო.
ამის გაგონებაზე ნიას სახე დაემანჭა. სასოწარკვეთილმა თვალები დახუჭა და ამოიკვნესა.
_ ღმერთო, ეს რა ვქენი… არ ვიცოდი, თუ…
_ მერე რა, აქამდე არც მე ვიცოდი, ასეთი მდიდარი თუ იყო. ზვიადი მასთან სასტუმროში მუშაობს მენეჯერად. ისე უყვარს ჩემი ქმარი, რომ არ ვიცი, თვალდახუჭული ენდობა. თავი გაიგიჟა, გინდა თუ არა, მე უნდა ვიკისრო ეს საღამოო და ჩვენც ვერ ვუთხარით უარი.
_ მართლა? ეს რომ მცოდნოდა, არ ვაწყენინებდი… მგონი, აჯობებს, წავიდე.
_ მოიცა, სად უნდა წახვიდე? არც იფიქრო! რის წყენა, ნახევარი საათით დაგტოვებთ, შეხვედრა მაქვს და მოვბრუნდებიო, თქვა. შენ გამო არ წასულა, ნი, რას ნერვიულობ.
გაგრძელება იქნება