გულის სიღრმეში გიგის ეეჭვებოდა კიდეც, სპირტიან სასმელს რამე სარგებელი მოეტანა. არ ელოდა ამ პატარა «ყინულის ნატეხისგან» ასეთ სიცივეს. როგორც ჩანს, გოგონას არც ის იზიდავს და არც მისი სიმდიდრე… მაგრამ დაინახა თუ არა, მამაკაცი მაშინვე მიხვდა, როგორ მონატრებია, როგორ ელოდა თურმე მის გამოჩენას. სიამოვნებით შეჰყურებდა მის შეცბუნებულ სახეს, დიდრონ, დამფრთხალ თვალებს, ლამაზად ჩამოშლილ ბზინვარე თმას. არა, რადაც უნდა დაუჯდეს, უკან არ დაიხევს. როგორმე უნდა მოარჯულოს ეს ჭირვეული ბავშვი, როგორმე უნდა ჩაიგდოს ხელში. იქამდე ვერ მოისვენებს, სანამ მისი არ გახდება. ასეთები მოუთვინიერებია?!
_ არ მინდა დალევა, ნუ შეწუხდები, _ გაუბედავად თქვა და წამოდგა.
_ კარგი. მაშინ მოდი, ფეხსაცმელზე ვილაპარაკოთ.
ნია შეიშმუშნა და ნირწამხდარი ძალაუნებურად კვლავ დივანზე ჩამოჯდა.
_ სათქმელი არაფერი მაქვს.
_ გაისინჯე მაინც? მოგერგო?
ყურებამდე გაწითლებულმა გოგონამ თვალები დახარა. არ უნდოდა მამაკაცს სიმართლეში გამოტყდომოდა. რა თქმა უნდა, სულმა წასძლია და მაშინვე ჩაიცვა. ზუსტად მოერგო, თანაც ისე მოუხდა, აღფრთოვანებული დარჩა, მაგრამ არაფრის დიდებით არ ეტყვის ამას!
_ საქმე იმაში როდია, მომერგო თუ არა თქვენი გამოგზავნილი ფეხსაცმელი…
გიგის გულზე მოხვდა, გოგონა «თქვენობითზე» რომ გადავიდა. ყოველივე იმის შემდეგ, რაც მათ შორის მოხდა, ეს ნამდვილად გასაკვირი იყო.
_ გიგი, მე გიგი მქვია, _ ცოტა არ იყოს, უხეშად შეაწყვეტინა, _ მგონი, საკმარისად ახლოს ვიცნობთ ერთმანეთს, ასე რომ, წესით, შინაურულად უნდა მომმართო.
ზურმუხტისფერი თვალები შეშინებული მიაჩერდა მამაკაცს.
_ ჩვენ საერთოდ არ ვიცნობთ ერთმანეთს! _ აღშფოთდა ნია, _ და ასე ნუ მელაპარაკებით! არ გაქვთ უფლება, მიუხედავად იმისა, რაც ჩვენ შორის მოხდა. ტელეფონში უკვე გითხარით, რომ საჩუქრის მიღება არ შემიძლია. რაც იყო, იყო… ახლა აჯობებს, დავივიწყოთ ყველაფერი.
_ დაწყნარდი, რატომ ბრაზობ? ნუ მებრძვი. როგორც გინდა, ისე მოიქეცი, ოღონდ ერთი თხოვნა შემისრულე, კარგი? _ ხმა დაურბილდა გიგის.
გოგონამ დამფრთხალი მზერა შეავლო.
_ ჩაიცვი, _ თქვა მამაკაცმა, მაგიდას მიუახლოვდა, ყუთს თავსახური ახადა და ფეხსაცმელი გაუწოდა.
_ მე…
_ რაშია საქმე, ნია?
_ ვერ ჩავიცვამ!
_ რატომ, შენი სტილი არ არის? ფერი არ მოგწონს?
_ რატომ მაძალებ ამას?
_ იმიტომ, რომ ასე მინდა.
ნია მიხვდა, რომ სულელურად იქცეოდა. განა რა დაშავდება, ჩაიცვას? რატომ ჯიუტობს? რა მოხდება, მისი თხოვნა შეასრულოს? ხომ მაინც არ აპირებს საჩუქრის მიღებას, ამიტომაც არაფერი უჭირს, თუ მოიზომებს.
ზლაზვნით წამოიმართა დივნიდან, მამაკაცს ფეხსაცმელი გამოართვა, უხალისოდ ჩაჰყო შიგ ფეხები და გაიმართა. ამწუთას ისე ახლოს აღმოჩნდა გიგისთან, რომ ყურის ბიბილოები გაუხურდა. მამაკაცმა მის ფეხებს დახედა, ოდნავ შესამჩნევად გაიღიმა და ქალს მხრებში ჩაავლო ხელები. მათი მზერა ერთმანეთს შეხვდა. გიგის თვალებში სურვილის ისეთი ცეცხლი გიზგიზებდა, გოგონას მუხლები მოეკვეთა.
ახვლედიანი თვალს ვერ აშორებდა მის ოდნავ მთრთოლვარე ტუჩებს. რომ შეძლებოდა, კოცნით სულს ამოხდიდა ამ ჯიუტ არსებას, მაგრამ შეეშინდა, უარესად არ დაეფრთხო იგი. თუმცა… არც ისეთი ცივი ჩანს, როგორც თავს აჩვენებს. მგონი, არც კი გაუწევს წინააღმდეგობას. არა, მაინც არ აკოცებს. ამჯერად თავშეკავება მართებს, რაც მეტად გაწელავს დაახლოების პროცესს, მით უფრო ადვილად მიაღწევს მიზანს. ძალიან მალე ნია გატყდება და თავისი სურვილით დაუწვება. ამაში ორი აზრი არ არსებობს. მამაკაცმა შეძლო თავის ხელში აყვანა, გოგონას ხელი შეუშვა და ორი ნაბიჯით უკან დაიხია. ძალიან, ძალიან უხდებოდა ფეხსაცმელი, ამიტომაც მან უარი არ უნდა თქვას საჩუქარზე.
_ შეხედე… _ ამ სიტყვებით ქალი კედელთან დაკიდებულ სარკესთან მიიყვანა და ჩაახედა.
უამისოდაც იცოდა ნიამ, როგორ მოხდენილს აჩენდა საჩუქარი მის ისედაც კოხტა ფეხებს, მაგრამ თავისი ნათქვამის უკან წაღება არ უნდოდა. სარკეს მოშორდა, ფეხსაცმელი გაიხადა და კვლავ ყუთში ჩადო.
_ უნდა წავიდე… მართლა.
_ იმ პირობით გაგიშვებ, თუ საჩუქარს თან წაიღებ. მინდა, რომ დაიტოვო, _ გიგის სურვილისაგან თვალები დანისლოდა.
_ არა.
_ კი, ნია, კი. ის მე შენთვის შევიძინე და მინდა, ატარო.
წინააღმდეგობის გაწევას აზრი არ ჰქონდა, მაინც ვერ გადაათქმევინებდა მამაკაცს.
_ რა გაეწყობა, რახან არ იშლი… გმადლობ, მაგრამ საერთოდ… მამაკაცებისგან ძვირად ღირებულ საჩუქრებს არ ვიღებ.
_ ესე იგი, მე პირველი ვარ? შესანიშნავია. ჰო, მართლა… შეყვარებული გყავს? ხვდები ვინმეს?
გოგონა დაბნეული მიაჩერდა.
_ არა.
_ მით უკეთესი. მაშინ ხვალ ვახშამზე გეპატიჟები. რვის ნახევარზე ჩემი მძღოლი გამოგივლის, რომ არ იწვალო. ერთად გავატაროთ საღამო.
_ რა საჭიროა?
_ ნუ მეთამაშები, ნია. მშვენივრად იცი, რატომაც დაგპატიჟე.
ქალს თვალები აენთო. მიხვდა, საითაც უმიზნებდა მამაკაცი.
_ კი არ დამპატიჟე, მიბრძანე!
_ ჩემთვის სულერთია, როგორ გაშიფრავ ჩემს ნათქვამს. მინდა, რომ ხვალ საღამოს, როცა მძღოლი გამოგივლის, მზად დახვდე. ეს გასაგებია?!
აი, ახლა კი გამოაჩინა ახვლედიანმა თავისი ნამდვილი სახე! ცხადზე ცხადია, რომ ყველა ქალს ასე ეპყრობა. ისიც მიჩვეულია ყველგან და ყველაფერში თავისი გაიტანოს. ამ კაცის ლექსიკონში ალბათ სიტყვა «არა» არ არსებობს.
_ საკმარისად გასაგებად გამოხატე შენი სურვილი, გიგი, მაგრამ ვერავინ მაიძულებს გამაკეთებინოს ის, რაც მე არ მსურს. გასაგებია? _ თავი ამაყად ასწია და თვალებში თამამად შეხედა.
გიგიმ სიცილი ვერ შეიკავა. გოგონა დაიზაფრა. რა დასანანია, რომ ცხოვრების კინოფირივით უკან დატრიალება არ შეიძლება. არავითან შემთხვევაში არ გაჰყვებოდა ამ თვითკმაყოფილ იდიოტს სასტუმროში და არც სალაპარაკო ექნებოდა რამე. ახლა კი თავს დავალებულად გრძნობს. საჩუქარი ხომ მიიღო?
ნია თავის დასაცავად მოემზადა, მაგრამ, მისდა გასაოცრად, მამაკაცი უეცრად დაყაბულდა.
_ კარგი, როგორც გინდა, არ გაძალებ. თუმცა იცოდე, რომ ჩემთვის ყოველთვის სასურველი სტუმარი იქნები _ სასტუმროშიც და კაზინოშიც.
ნიამ უსიტყვოდ დაუქნია თავი, ყუთს ხელი დაავლო და კაბინეტიდან ლამის თავქუდმოგლეჯილი გავარდა.
8 8 8
გიგი ღიმილით გასცქეროდა მიმავალს. მთელი დღის განმავლობაში, უამრავი საქმიანი შეხვედრისა და დაძაბული სამუშაო გრაფიკის მიუხედავად, ნიაზე ფიქრი აეკვიატა და მის ყოველ გახსენებაზე სითბო ეღვრებოდა სხეულში. ერთი სული ჰქონდა, როდის მოსაღამოვდებოდა და ნახავდა გოგონას. არც კი ახსოვს, ასე ვნებიანად ბოლოს როდის აღაგზნო ქალმა. დარწმუნებული იყო, იგი საწოლში არაჩვეულებრივი პარტნიორი იქნებოდა, მაგრამ არ ჩქარობდა. ჯერ ცოტას გააწვალებს, წაეთამაშება, აიძულებს, გაამძაფროს მისი სურვილები, რათა ნიასაც ისევე მოუნდეს შეხვედრა, როგორც მას… აი, ახლა გოგონა წავიდა და გიგი მიხვდა, როგორ აუმაღლდა განწყობილება. მომხდარით კმაყოფილმა ფართოდ გაიღიმა…
ჩქარი ნაბიჯებით მიმავალმა ნიამ ტუჩები მოიკვნიტა. საერთოდ რა აზრი აქვს ამ კაცზე ფიქრს? როგორი თავდაჯერებულია, ზემოდან უყურებს, მბრძანებლობს კიდეც მასზე. წარმოგიდგენია?! რა ჰგონია, რადგან მდიდარია, ნიას თავის ჭკუაზე ტარებას შეძლებს? არაფერი გამოუვა, ვის რაში სჭირდება მაგის ფული!.. გონების კარნახის მიუხედავად, ოცნებები ნიას მაინც გიგისკენ ეწეოდა. იმის გაფიქრებაც კი, კიდევ ერთხელ ენახა იგი, მოსვენებას უკარგავდა. იცოდა, ცდუნებას ვერ გაუძლებდა, როგორც უნდა ეცადა და მოენდომებინა. რა მოხდება, ხვალ ადრე დაკეტოს მაღაზია და მასთან შეირბინოს? რამეს მოიმიზეზებს. «შენ ხომ გინდა მისი ნახვა. უბრალოდ, შეხედავ და მორჩა, მაშინვე გამობრუნდები და მეტი არაფერი», _ ეჩურჩულებოდა თავის თავს, მაგრამ იმავ წუთს შინაგანი ხმა საწინააღმდეგოს უმტკიცებდა. მხოლოდ შეხედოს, ერთხელ შეავლოს თვალი!.. ნუთუ მხოლოდ ეს უნდა? მატყუარა! უფრო მეტი უნდა, ვიდრე თვალის შევლება. ამიტომაც აჯობებს, გონებას მოუხმოს და ცდუნებას არ აჰყვეს! _ ნაღვლიანმა ღიმილმა გადაურბინა ბაგეებზე. თვალწინ დაუდგა საუცხოო ავტომობილი, რომლითაც წუხელ შინ მიგრიალდა. და ამისთანა კაცისგან სიყვარულს ითხოვს? კიდევ რა უნდა! ეს ხომ გამორიცხულია. ვინ იცის, გიგის მისნაირი რამდენი გამოუყენებია, მერე კი მიუტოვებია. მას მხოლოდ გასართობად სჭირდება ნია. ეგღა აკლია ასეთ კაცს, სერიოზულად იფიქროს მისნაირ უბრალო გოგოზე. ეჰ… ნუთუ ვერ შეძლებს, თავიდან ამოიგდოს მასზე ფიქრი? მაგრამ უნდა კი? არა, არ უნდა. პირიქით, სიამოვნებს კიდეც, ასე რომ იტანჯება. იგი ყველაფერზე თანახმაა, თუნდაც ერთი ღამის სექსზეც. რაარის ცუდი იმაში, რომ მასაც სურს, ცხოვრებისგან სიამოვნება მიიღოს? ერთხელ იბადება ადამიანი ქვეყანაზე, სანამ უნდა ელოდოს, ვინმე როდის გამოჩნდება და ცოლად შეირთავს? და მერე რა? არავინ იცის, როგორი იქნება ის «ვინმე». რა გარანტია აქვს, რომ მასსავით უფულო და ვალებით გატენილი არ შეხვდება?.. არანაირი. ჰოდა, გაიხაროს, ერთხელ მაინც გაიხაროს ამ უფერულ ყოფაში. ვინ იცის, იქნებ ისე მოეწონოს ახვლედიანს, რომ დიდი ხნით გაგრძელდეს მათი ურთიერთობა? იქნებ ფინანსურადაც დაეხმაროს და ვალებიც გაასტუმრებინოს? არა, რა სისულელეა, ამას ვერაფრით იზამს, მოკვდება და არ გააკეთებს, მორჩა!
8 8 8
ის იყო, შინ მივიდა და ტანსაცმელი გამოიცვალა, რომ კარი ხმაურით გაიღო და მაკა ქარიშხალივით შემოიჭრა.
ნია გახევდა, დაქალის გამოჩენას ამწუთას სულ არ ელოდა.
_ პრივეტ, _ მაკამ ჩანთა მაგიდაზე შემოდო, სკამზე დაჯდა და ფეხი ფეხზე გადაიდო, _ როგორ არის საქმე?
_ რა ვიცი, ძველებურად, შენკენ?
_ ჯერჯერობით ისე, რა, მაგრამ ვიცი, ყველაფერი გადასარევად იქნება, ამაში ორი აზრი არ არსებობს, ოღონდ შენი დახმარება დამჭირდება.
_ რაში? _ ნიას ხმა გაუცივდა, ცუდმა წინათგრძნობამ დარია ხელი.
_ იცი, რა ხდება, ნიი? _ შეპარვით დაიწყო, _ მართალია, კახასთან ურთიერთობა დავალაგე, მაგრამ უმნიშვნელო პრობლემები მაინც დამრჩა.
_ რა მოხდა, აღარ იტყვი? _ ნიას საერთოდ არ ედარდებოდა მათი ურთიერთობის აწეწვა-დალაგების დეტალები, მაგრამ გული უგრძნობდა, რაღაც ავის მომასწავებელი ელოდა. სხვა შემთხვევაში, ასე შორიდან არ მოუვლიდა მაკა მთავარ სათქმელს.
_ საქმე იმაშია, რომ კახუჩელა ცოტა განერვიულებულია იმ საღამოს გამო.
კაზინოს გახსენებამ ნია პანიკაში ჩააგდო.
_ ის არ არის მიჩვეული, როცა ქალები არაფრად აგდებენ. შენ უარი უთხარი მის საუკეთესო მეგობარს სასტუმროში გაყოლაზე. ამაზე ძალიან გაბრაზდა _ ვიღაც ხომ არ ვიყავი, ჩემთვის ეთქვაო. გოდერძი თურმე ჭკუაზე არ არის, ისე მოეწონე. კიდევ ერთხელ შემახვედრეთ ის გოგოო, გაიძახის. ამიტომ ახლა უნდა ადგე და ჩემთან ერთად წამოხვიდე. უარი რომ მითხრა, დავიღუპები. ხომ იცი, მე სხვა შემოსავალი არაფერი მაქვს, კახუჩელა მარჩენს. ერთად რომ არ მივიდეთ, სამუდამოდ დამკარგავს, გესმის? გთხოვ, წამომყევი, რა.
_ მე მას ყველაფერი ავუხსენი და გამიგო, _ გაფითრებულმა ნიამ ნერწყვი ძლივს გადაყლაპა, _ რა საჭირო იყო, კახასთან დამეწყო თავის გამართლება?
_ მაგრამ შენ მაინც არასასიამოვნოდ მოიქეცი, ხომ მართალია? იცი? კახა ძალიან ჭირვეულია, პატარა ბავშვივით… რასაც მოისურვებს, უნდა შეუსრულონ, თორემ მტრისას, თუ გაბრაზდა… დღეს კაპიკი არ მომცა, ისე იყო გაცოფებული შენ გამო. კი არ იცის, რომ… რომ შენ…
_ რომ მე კაცებში არ დავდივარ, არა? _ წარბები შეყარა ნიამ.
_ ჰო, ეგ არ მითქვამს, მაგრამ ნუ გეშინია, მე შენ გვერდით ვიქნები, ვერავინ ვერაფერს დაგაძალებს, ოღონდ წამოდი. აგერ ნახავ, რამდენ ფულს დახარჯავს ჩვენი სიამოვნებისთვის, შენც გაგისწორდება.
_ მაპატიე, მაგრამ არ შემიძლია…
_ რა არ შეგიძლია?
_ პირველ რიგში, შენთან ერთად წამოსვლა და მეორეც… მე ვერ ვიცხოვრებ იმ წესით, როგორითაც შენ ცხოვრობ. ეს ჩემთვის მიუღებელია. ზოგს შეუძლია, ზოგს არა. ვიცი, დავალებული ვარ შენგან, მაგრამ მაინც უარი უნდა გითხრა.
_ ისინი მდიდრები არიან, გესმის? დამიჯერე, მათთან ურთიერთობით ბევრს მოიგებ. ვიცი, რომ წესიერი ხარ, მაგრამ რა მოგიტანა შენმა წესიერებამ დღემდე? ვალების მეტი არაფ…
_ იმის გამო, რომ შენი ვალი მაქვს, ჩემთვის არასასურველ მამაკაცს არ დავუწვები, _ ცივად შეაწყვეტინა ნიამ, _ და მოვრჩეთ ამაზე ლაპარაკს!
_ ტყუილად აჭკნობ შენს სილამაზეს, სიხარულო. ოცდაცხრა წლის ხარ, ხომ არ დაგავიწყდა? ოცდაათის გახდები და მერე არც არავის მოუნდები, დამიჯერე! გგონია, მე მეხალისებოდა ასეთი ცხოვრება? გგონია, ჩემთვის ადვილი იყო ამ ნაბიჯის გადადგმა? მაგრამ ნელ-ნელა შევეჩვიე და მივხვდი, არც ისე ძნელი ყოფილა. არაფერს ვნანობ, რადგან სიცოცხლის გემო ახლაღა შევიგრძენი. შენი აზრით, ყოველთვის ასეთი მომხიბვლელი იქნები? გგონია, სილამაზე მარადიულია? ცდები…
_ არავითარ შემთხვევაში!
_ ნია…
_ არა, მაკა, არა! მაპატიე, მაგრამ არ შემიძლია. მაგ კაცებთან ერთად არსად არ მსურს წასვლა. ვიცი, შენი ვალი რომ მაქვს და…
_ ჩემი არა, კახასი…
_ რა-ა? _ გოგონას ხმა ჩაეხრინწა.
_ ის ფული, შენ რომ გასესხე, კახას გამოვართვი. ასე რომ, მისი გმართებს…
გაგრძელება იქნება