როგორ ეძნელება მასთან განშორება… ეს აუტანელია… მაგრამ სხვა გამოსავალს ვერ ხედავს. დადგა დრო, სამუდამოდ გაქრეს მისი ცხოვრებიდან და დაივიწყოს ის, რაც წუხელ მათ შორის მოხდა.
ფრთხილად მოიშორა გიგის ხელი და რაც შეიძლებოდა, ნელა წამოიმართა. არ უნდოდა, ძილი დაეფრთხო მისთვის. ცოტა ხნით გაირინდა, დააკვირდა მძინარეს და საწოლიდან მსუბუქად გადმოვიდა. ოთახს თვალი მოავლო და სკამზე გადაკიდებული კაბა შეამჩნია. ფეხის წვერებზე მიუახლოვდა სკამს, ტანსაცმელს ხელი დასტაცა და სწრაფად დაიწყო ჩაცმა.
უცებ გიგი შეიშმუშნა. თითქოს იგრძნო, რომ მის გვერდით სიცარიელე გაჩნდა. ზანტად გაახილა თვალები. ნია მისკენ ზურგშექცევით იდგა, გრძელი, ბზინვარე თმა მხრებზე ჩამოშლოდა და კაბის ღილებს იკრავდა. როგორც ჩანს, გაქცევა განიზრახა, მისი მიტოვება უნდა. ჯანდაბას! რატომ? ეს ღამე ხომ ისეთი ლამაზი იყო…
არა, უნდა გააჩეროს, რადაც უნდა დაუჯდეს, უნდა გააჩეროს, რადგან მას ისევ სურს იგი…
ნია სკამზე ჩამოჯდა და ფეხსაცმლის ჩაცმას შეუდგა. გიგი ყურადღებით ადევნებდა თვალყურს მის ყოველ მოძრაობას, რაც უდიდეს სიამოვნებას ანიჭებდა.
დილის შუქზე მისი შიშველი მხრები და მკლავები უფრო სასურველი ჩანდა, ვიდრე ღამით. კაბის შიგნიდან მადის აღმძვრელად იკვეთებოდა ქალის მრგვალი თეძოები.
_ ეს დროის ფუჭი კარგვა იყო, პატარავ, _ თქვა გიგიმ, გადმოტრიალდა, ბალიში აიმაღლა და თავი ხელზე დაიყრდნო.
ნიას შიშისგან კინაღამ გული წაუვიდა. აჰა, მოხდა ის, რასაც ასე გაურბოდა. სწორედ ამ სიტყვების გაგონების ეშინოდა. რა თქმა უნდა, სხვა უკეთესი რა უნდა მოესმინა? მდიდარ ბიზნესმენს რომ იგი ერთი ღამისთვის უნდოდა და რომ ეს ღამე მისთვის ფუჭად დაკარგული დრო იქნებოდა, განა არ იცოდა? იცოდა, თავიდანვე იცოდა!
_ ახლა კი, _ გააგრძელა ახვლედიანმა, _ შეგიძლია ეს ყველაფერი გაიხადო და საწოლში დაბრუნდე.
ამის გაგონებაზე გოგონას სუნთქვა შეეკრა.
_ გიგი…
_ გისმენ…
_ ეს… ეს… არცთუ კარგი იდეაა, მე უნდა წავიდე.
_ იცი, რა-ა? _ მამაკაცმა მომნუსხველად გაიღიმა, _ ზუსტად იმავეს ამბობდი წუხელ, მაგრამ არ წახვედი და არც ახლა წახვალ.
_ ვფიქრობ, აჯობებს, წავიდე… ამწუთას ყველაზე კარგი ეგ იქნება.
_ აჯობებს?.. ნია, პატარავ, მე გეტყვი, რა არის ყველაზე კარგი, უფრო სწორად _ ვინ. შენ ხარ ყველაზე კარგი. და თუ გგონია, რომ წასვლის ნებას დაგრთავ, ცდები. სულაც არ ვაპირებ, ასე ადვილად გაგიშვა. მოდი ჩემთან, _ ვნებიანად დაიჩურჩულა და მკლავები მისკენ გაიშვირა…
ნია იმწუთას თავს დაქირავებულ მეძავად გრძნობდა, მაგრამ ახლა იმდენად სიამოვნებდა ეს მდგომარეობა, ძალა არ ჰყოფნიდა, უარი ეთქვა ასეთ ნეტარებაზე… და მივიდა…
8 8 8
…თორმეტი რომ გახდა, გიგიმ მის მკერდზე მიხუტებულ ქალს კიდევ ერთხელ მხურვალედ აკოცა, უთხრა, წასვლის დროაო და წამოდგა.
«ყველაფერი დამთავრდა», _ გაიფიქრა ნიამ. გიგი ახვლედიანი ახალ დღეს იწყებს. მან მიიღო სიამოვნების საჭირო დოზა, ახლა წყალსაც გადაივლებს და ახალი ენერგიით აღივსება. შეუდგება მუშაობას _ დადებს ხელსაყრელ გარიგებებს, შეხვდება საქმიან ადამიანებს, გასცემს განკარგულებებს… ერთი სიტყვით, ფულის შოვნას გააგრძელებს, თანაც, რაც შეიძლება ბევრისას.
ნიაც უნდა დაუბრუნდეს თავის ერთფეროვან ცხოვრებას. ახლა გიგი კაზინოს გასასვლელამდე მიაცილებს, შეიძლება აკოცოს კიდეც დამშვიდობებისას, ეტყვის, რომ მასთან ძალიან კარგად გრძნობდა თავს და წარმატებებს უსურვებს. მერე კი ტაქსი თავის საცოდავ ბინამდე მიაქროლებს…
ამასობაში გიგი აბაზანიდან გამოვიდა. შიშველ, თმიან სხეულზე პირსახოცი შემოეხვია. როცა დაინახა, რომ ნიას უკვე მოესწრო ჩაცმა, გაიკვირვა.
_ ეს კაბა რატომ ჩაიცვი?
_ მეგონა, უნდა წავსულიყავი… _ დაიბნა ერთიანად გაწითლებული ქალი, ნუთუ ისევ საწოლში უნდა მიაბრუნოს?
ახვლედიანმა წარბები შეკრა, რამაც ნაოჭი გაუღრმავა შუბლზე.
_ ჰო, მაგრამ საღამოს კაბა რატომ ჩაიცვი? ახლავე მოვატანინებ ბუტიკიდან რამდენიმე ხელ ტანსაცმელს და თავად შეარჩიე, რომელიც მოგეწონება.
გოგონამ კატეგორიულად გადააქნია თავი.
_ ძალიან გთხოვ, გიგი, ამის აუცილებლობას ვერ ვხედავ. ასედაც მშვენივრად წავალ. სიმართლე გითხრა, ასეთ რამეებს დიდ მნიშვნელობას არ ვანიჭებ.
_ შინ მიიჩქარი?
_ ჰო, საქმე მაქვს.
გიგი ძალიან ახლოს მივიდა მასთან, მკლავებში ჩასჭიდა ხელი, წრეზე შემოატრიალა და თავისი შავი თვალებით დაჟინებით შეაცქერდა.
_ ნუთუ არ მითქვამს შენთვის, პატარავ, რომ ჩვენი ურთიერთობა მხოლოდ ერთი ღამით არ შემოიფარგლება?
ნიამ იგრძნო, როგორ აფრინდა ბედნიერების მეცხრე ცაზე…
გიგი ახვლედიანს კიდევ სურს იგი! ის მას თავისთვის დაიტოვებს! არ იცის, სანამდე გაგრძელდება მამაკაცის ასეთი ჭირვეულობა, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს? განა მისთვის ახლა ყველაფერი სულერთი არ არის? მთავარია, რომ ზღაპარი გრძელდება, რეალური ზღაპარი! მას კიდევ ცოტა ხანს მოუწევს ამ ჯადოსნურ სამყაროში ცხოვრება, თანაც ყველაზე მომხიბვლელ მამაკაცთან ერთად, რომლის ოდნავი შეხებაც კი თავგზას აკარგვინებს…
ყველაფერი ისე ხდება, როგორც ზღაპარში. არა, მართლა! საინტერესოა, რამდენ ხანს გრძელდება ხოლმე გიგის ურთიერთობა ქალებთან? ერთი კვირა? ერთი თვე? იქნებ მთელი წელიწადი?.. ან იქნებ, სულაც, რამდენიმე?…
ახლა მისთვის სულერთია, როდის დასრულდება ეს მირაჟი. მთავარი ის არის, რომ დასაწყისს გაგრძელება ექნება _ ხანმოკლე ან ხანგრძლივი. ის ბედნიერია და ამ ბედნიერების მოკრიალებულ ცაზე ღრუბლის მხოლოდ ერთი ნაგლეჯი მოჩანს _ კახა დევიძე. იმედია, გიგის გვერდით არ გაუჭირდება მისი თავიდან მოშორება. იქნება კარგი სამსახურიც კი შესთავაზოს ახვლედიანმა ახალ საყვარელს, მაღალანაზღაურებადი… თუნდაც აქ, კაზინოში, ან სასტუმროში. ნია ყველაფერზე თანახმაა, ოღონდ კი ნორმალური ხელფასი ჰქონდეს! ჰო, უნდა იმუშაოს ამაზე. თუ თავად იგი არ შესთავაზებს ამას, თვითონ სთხოვს. მაშინ კი ვეღარ ეტყვის გიგი უარს.
ამ ფიქრებში იყო, რომ კიდევ ერთი მოულოდნელობის წინაშე აღმოჩნდა… მამაკაცმა იგი მხოლოდ ჰოლამდე მიაცილა და უკან გაბრუნდა. ცოტა არ იყოს, ეწყინა, მაგრამ არ შეიმჩნია… ის იყო, ფეხარეული კაზინოს გასასვლელს მიუახლოვდა, რომ უკნიდან ვიღაცის ხმა მოესმა.
_ ეს გრჩებათ, ქალბატონო! _ და ვიღაც ახალგაზრდა კაცმა სქელი კონვერტი შეაჩეჩა ხელში.
ნია კარგა ხანს გაოგნებული დაჰყურებდა ცისფერ, გრძელ კონვერტს.
_ ეს რა არის?
_ თქვენი მოგება, ქალბატონო! ფული, რომელიც წუხელ საღამოს «რულეტკით» მოიგეთ.
… კარგა ხანს ატრიალა ხელში ციდან ჩამოვარდნილი სასწაული. ეს როგორ? მას წუხელ არაფერიც არ მოუგია! თანაც, არც კი უთამაშია ფულზე. რატომ მოიქცა ასე, ერთი ღამის საფასური გადაუხადა? თვალები აუწყლიანდა სიმწრისგან. მაინც სძლია ცნობისმოყვარეობამ და კონვერტში ჩაიხედა. ბანკნოტების საკმაოდ სქელი დასტა იდო.
არ იცოდა, როგორ მოქცეულიყო. მიბრუნებულიყო და სახეში შეეყარა ფული გიგისთვის, თუ აეღო და თავის გზას გასდგომოდა. სწრაფი ნაბიჯებით დატოვა შენობა და გარეთ გავიდა, რომ სუნთქვაშეკრულს სუფთა ჰაერი ჩაეყლაპა. ვაითუ, მიბრუნებით ყველაფერი გააფუჭოს, მერე? ხომ ვეღარასდროს იხილავს გიგი ახვლედიანს ცხოვრებაში? არადა, როგორ აიღოს ეს ფული? ნუთუ სძლევს სიხარბე? თანაც, როგორ სჭირდება ამწუთას, როგორ მტკივნეულ პრობლემას მოუხსნის, ნაწილობრივ მაინც… უცებ ღიმილი გაუკრთა სახეზე, სივრცეს კმაყოფილმა გახედა, კონვერტი ხელში შეათამაშა და ბოლოს ჩანთაში ჩაუძახა.
შინ მისულმა ფული გადათვალა. ათასი დოლარი აღმოჩნდა. მაშინვე დაურეკა მაკას და უთხრა, ვალის ნაწილს გიბრუნებ, ბანკში გადავრიცხავ შენს ანგარიშზეო.
_ ვა, საიდან, ნი? ვინ მოგცა?
_ ამას არსებითი მნიშვნელობა არა აქვს, ჩათვალე, რომ ვისესხე.
_ კარგი, შენი ნებაა, თუ არ გინდა, ნუ მეტყვი. ოღონდ არ გადამირიცხო, ხელზე რომ მომცე, მირჩევნია.
_ არა, ხელზე არ მოგცემ. მე საბუთი მჭირდება, რომ ფული ჩაგირიცხე. ასე უფრო იმედიანად ვიქნები, მინდა, პატრონს დაუბრუნო.
_ შენ რა, არ მენდობი?
_ ხანდახან ჩემს თავსაც არ ვენდობი, მაკა… მაპატიე, _ თქვა და ცივად დაკიდა ყურმილი.
8 8 8
ფანჯარასთან მდგარი გიგი ჩაფიქრებული გასცქეროდა ქუჩას. მშობლები გაახსენდა, რომლებიც უკვე აღარ ჰყავდა. ისინი ჩვეულებრივი ადამიანები იყვნენ, მუხლჩახრილები შრომობდნენ დღეღამის განმავლობაში, ცდილობდნენ, ერთადერთი ვაჟისთვის კარგი განათლება მიეცათ. თვითონ კარგად სწავლობდა, ყველაფერს აკეთებდა იმისთვის, რომ ყოველთვის ყველასგან გამორჩეული ყოფილიყო თავისი ნიჭიერებით. გვიან, მაგრამ მაინც მიაღწია თავისას… ამის გაფიქრებაზე სახე მოეღუშა. საბედნიეროდ, დედა და მამა მოესწრნენ იმ დროს, როცა გიგი თავისი გასართობი იმპერიის შექმნას იწყებდა. ორივენი როგორ შეჰხაროდნენ შვილს, ეამაყებოდათ, რომ შრომა წყალში არ ჩაეყარათ…
თითქმის ხუთი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ისინი ავტოკატასროფაში დაიღუპნენ. ძალიან განიცადა… დღემდე ვერ მოუნელებია, რომ დედა და მამა ტკბილ სიბერეს ვერ მოესწრნენ, ვერც მის ცოლს და ვერც მის შვილს…
მამაკაცმა ღრმად ამოიხვნეშა და ტაქსისკენ მიმავალ ნიას გახედა. ღრმა კმაყოფილების გრნობა ეუფლებოდა, როცა ამ საოცრებას უყურებდა. მის ცხოვრებაში ნიას გამოჩენა კიდევ ერთხელ ამყარებდა ჰიპოთეზას, რომ იდეალური ქალები მართლა არსებობენ! და ამაზე არა მარტო მისი სილამაზე მეტყველებდა, არამედ მისი სათნოებაც, კდემამოსილებაც, რბილი ხასიათიც და სიყვარულით სავსე თბილი გულიც.
არა, მას ხელიდან არ გაუშვებს. ასეთი ქალები სანთლით უნდა ეძებო, მას კი ასე ადვილად ჩაუვარდა ხელში. იგი არ ჰგავს სხვებს, ყველასგან გამორჩეულია. სანამ არ მოჰბეზრდება, გვერდით ეყოლება, სიამტკბილობის წუთებს, საათებს და დღეებს გაუხანგრძლივებს… ვინ იცის, იქნებ წლებსაც კი. არ იცის, რატომ, მაგრამ რატომღაც დარწმუნებულია, რომ ეს მშვენიერი არსება ყოფას გაულამაზებს, არ მოუწყობს სკანდალებს და არ წაუყენებს პრეტენზიებს. ყოველთვის ისეთი მიამიტური ღიმილი დასთამაშებს სახეზე… გეგონება, მუდამ კარგ ხასიათზეა და მუდამ ყველაფრით კმაყოფილიო… არა, რა თქმა უნდა, ხანდახან შეკამათდებიან კიდეც, მასაც ხომ აქვს საკუთარი აზრის გამოთქმის უფლება. აბა, დაქირავებული მოსამსახურე ხომ არ არის, მისი ყველა კაპრიზი მორჩილად აიტანოს…
ირონიულმა ღიმილმა ბაგე გაუპო. აღარც ახსოვს, ბოლოს როდის იკამათა ქალთან, განსაკუთრებით ასეთ სრულყოფილებასთან.
8 8 8
ორი დღე გავიდა შეხვედრიდან. ნია ვერსად ადგილს ვერ პოულობდა, ვერც სახლში და ვერც სამსახურში. ერთი სული ჰქონდა, როდის დაურეკავდა გიგი და შეხვედრას როდის სთხოვდა. აი, სწორედ შემდეგ შეხვედრას დაერქმეოდა პაემანი და ნია ისე იგრძნობდა თავს, როგორც ყურებამდე შეყვარებული. თუმცა, არ უნდოდა ამაზე ეფიქრა. ცდილობდა, სიყვარულამდე არ მიეყვანა საქმე, თორემ მერე გაუჭირდებოდა. გიგი სამუდამოდ ხომ არ დაიტოვებდა თავისთან, იცოდა, რომ ერთ მშვენიერ დღეს იგი უღრმესი თავაზიანობით დაასრულებდა ურთიერთობას.
საღამო ხანი იყო. ნია იჯდა და საკონტროლო წერის რვეულებს ასწორებდა. ამ დროს ტელეფონმა დარეკა. ფეთიანივით მივარდა ყურმილს. ყოველ ზარზე გიგის ხმას ელოდა.
_ ალო!
_ როგორ ხარ? _ მამაკაცის ხავერდოვანმა ტემბრმა ლავასავით დაუწვა გულ-მუცელი.
_ არა მიშავს… თავად?
_ კარგად, ძალიან კარგად. რას საქმიანობ?
_ რაღაც ნაწერებს ვასწორებ და…
_ ხვალ საღამომდე მორჩები?
ნიამ სიცილი ვერ შეიკავა.
_ ვეცდები.
_ ძალიან შეეცადე, იმიტომ, რომ ხვალ საღამოს ვახშამზე გეპატიჟები, სასურველი სტუმარი უნდა იყო. ჩემი მძღოლი გამოგივლის, შენ არ იწვალო. ექვსისთვის ხომ შეძლებ?
_ ჰო, რა თქმა უნდა.
_ ჰოდა, მოემზადე. აბა! ნახვამდის.
გაგრძელება იქნება