არა, ამით თავის ღირსებებს კი არ უსვამს ხაზს… ის მხოლოდ ფხიზელი თვალებით უყურებს ცხოვრებას და ესმის, რომ გიგისნაირი მამაკაცები მიჩვეული არიან ქალისგან თანხმობას, ფეხქვეშ გაგებას… და მისთვის ჩვეულებრივი მასწავლებლის დათანხმება პაემანზე დიდ პრობლემას არ წარმოადგენს. ან კი რატომ უნდა წარმოადგენდეს? ერთი ჩვეულებრივი ღარიბი გოგოა, არაფრით გამორჩეული სხვებისგან. ის არ ჰგავს იმ ქალებს, გიგის ცხოვრებას რომ ალამაზებენ… მდიდრები, ელეგანტურები, ყოველდღე რომ სალონებში დადიან… ახალგაზრდული იერის შესანარჩუნებლად პლასტიკურ ოპერაციებს ცნობილ ქირურგებთან რომ იკეთებენ… და, მიუხედავად ასეთი «მყარი» მიზეზებისა, ნია მაინც მიხვდა, რომ მას უარს ვერასდროს ეტყოდა.
_ მართლა გამომივლი პარასკევს? _ მოულოდნელად ჰკითხა და დაბნეულმა თმაზე ჩამოისვა ხელი.
_ მე ყოველთვის სიმართლეს ვამბობ.
_ არ ვიცი… რას იტყვიან ჩემი მეზობლები, შენს მანქანას რომ დაინახავენ.
_ შენთვის სულერთი არ არის, სხვები რას იტყვიან?
ნიამ თავი ასწია და შეხედა. ღიმილმა ბაგე გაუპო.
_ ჰო, სულერთია… ეს ხომ ჩემი პირადი ცხოვრებაა.
_ ასე არ ჯობია?
_ ახლა კი წავალ.
_ კარგი, _ თქვა გიგიმ, თუმცა მის ხმაში სინანული იგრძნობოდა, თითქოს არ ეთმობოდა ქალი.
_ ხუთის ნახევარზე მოგაკითხავ, რომ ექვსზე ადგილზე ვიყოთ.
გოგონამ თავი დაუქნია და კიდევ ერთხელ შეავლო მზერა. რა არაჩვეულებრივი ვინმეა, განა შეიძლება ქალმა ასეთ მამაკაცზე უარი თქვას? როგორი ძალა იგრძნობა მასში…
8 8 8
პარასკევს დილიდან მოუსვენრობა დაეტყო. უნდოდა, რამდენიმე საათით მაინც გაეღო მაღაზია, იქნებ რამე გაეყიდა, მაგრამ ბოლოს დაეზარა და შინ დარჩა. დიდხანს არჩევდა, რა ჩაეცვა. არც უკითხავს გიგისთვის, როგორ ფორმაში წამოსულიყო. ან კი რა გარდერობი მას აქვს? მაკასავით არ ეწყოს ასი წყვილი ამოსარჩევად! აი, ამ შავ კაბას ჩაიცვამს, სადაა და ლამაზი, თანაც, გიგის იგი ამ ფორმაში ჯერ არ უნახავს… რა სულელია, თავის ძონძებში ვერ შეარჩია რამე ნორმალური? როგორ ვერაფერს იმეტებს საკუთარი თავისთვის!
ისე ნერვიულობდა, არც კი უსაუზმია, ამ დღეებში სრულებით გაუქრა ჭამის მადა. არადა, ისე კარგად გამოიყურება, ახლა გახდომა ნამდვილად არ მოუხდება. ყავას მაინც დალევს, რომ, სანამ სტილისტთან თმას დაივარცხნის, გული არ წაუვიდეს…
შუადღე გადასული იყო, სალონიდან რომ დაბრუნდა. ეთომ, ვარცხნილობის გარდა, მსუბუქი მაკიაჟიც გუკეთა. შინ მისულმა პირველად სარკეში ჩაიხედა… მოეწონა თავისი თავი, ძალიან ლამაზად გამოიყურებოდა. გიგის აუცილებლად მოეწონება იგი, აუცილებლად.
ახვლედიანი ზუსტად ხუთის ნახევარზე მოვიდა და სადარბაზოსთან გააჩერა მანქანა. არ დაუსიგნალებია, ალბათ იმის შიშით, მეზობლები არ დავაინტერესოო. ნიამ ფანჯარაში გადაიხედა და ხელით ანიშნა, ახლავე ჩამოვალო, თუმცა დაბნეულმა მას მერე იმდენი იბოდიალა ოთახიდან სამზარეულოში, მაინც დააგვიანდა ჩასვლა.
ის იყო, სადარბაზოდან გამოვიდა, რომ ქვედა სართულის მეზობელს შეეჩეხა, მზიას.
_ საით, ნიაკო? _ ცნობისმოყვარედ შეათვალიერა შუახნის მეზობელმა.
_ მეგობრებს ვხვდები… როგორ ბრძანდებით, ქალბატონო მზია? _ ნაძალადევად გაუღიმა ყურებამდე გაწითლებულმა და ნაბიჯს აუჩქარა.
_ შენ გელოდება, გოგონი, ეს მანქანა? _ დაადევნა მეზობელმა და ახლა ლაპლაპა «აუდის» მძღოლს დაასო მზერა.
_ მაპატიეთ… მეჩქარება, _ კითხვაზე პასუხი აირიდა გოგონამ და მანქანას წინიდან მოუარა.
ამასობაში გიგი მანქანიდან გადმოვიდა, ნიას უკან მიჰყვა და გვერდითა სალონის კარი გამოუღო. არა, აქ არ უნდა დაებარებინა მამაკაცი. ახლა მთელი ქუჩა მასზე ალაპარაკდება. რა გულუბრყვილოა, როგორ ვერ იფიქრა?
_ აგვიანებ, პატარავ, _ მსუბუქი საყვედური გამოკრთა გიგის ხმაში.
რა, ბრაზობს? განა ასეთი რა დააგვიანა, ორი წუთი? დიდი ამბავი!
_ მაპატიე… მეზობელმა შემაყოვნა… _ თავი ამით იმართლა.
_ იმედია, სერიოზული არაფერია…
_ არა, უბრალოდ, გამაფრთხილა, შინ დროზე დაბრუნდიო.
გიგის გაოცება აღებეჭდა სახეზე. ნიამ ღიმილი ვერ შეიკავა.
_ ვიხუმრე…
_ მივხვდი… ცოტა უნდა ვიჩქაროთ, მაგვიანდება, _ ცივად თქვა მამაკაცმა და კარი რბილად მიხურა.
რატომ ჰქონდა ასეთი ტონი? ნუთუ იუმორის გრძნობა საერთოდ არა აქვს? რა თქვა ამისთანა, ასე რომ მოიღუშა? ფიქრებიდან გიგის ხმამ გამოარკვია.
_ აბა, როგორ ჩაიარა დღემ?
_ ხმაურით, _ ამოიოხრა ნიამ, _ იმდენი ხალხი იყო სალონში, ერთი საათი მომიწია ლოდინმა. ასეთი რამ შაბათ-კვირასაც არ ხდება. დღეს კი… რაღაც კოშმარი იყო, ძლივს მოვასწარი თმის დავარცხნა, _ ნია ცდილობდა, დაძაბულობა როგორმე მოეხსნა, მაგრამ არაფრით გამოსდიოდა. რას უშვრება ეს კაცი, როგორ აფორიაქებს მისი ყოველი გამოჩენა!
_ ლამაზი ვარცხნილობა გაქვს, გიხდება, _ ეს ქათინაურს ჰგავდა.
ნია გაწითლდა და მადლობის ნიშნად რაღაც ჩაიბურტყუნა ისე, თავისთვის. გიგიმ კმაყოფილი სახით გამოხედა.
არა, ეს ქალი აგიჟებს. რაც დრო გადის, უფრო და უფრო მოსწონს… მოსწონს კი არა, ნდომისაგან ვერ ითმენს. დღეს მთელი დღე მასზე ფიქრობდა. ვაითუ, გადაიფიქროს და შეხვედრაზე უარი მითხრასო. არა, ამას არას დიდებით არ დაუშვებდა, მაგრამ ნიასგან ყველაფერი მოსალოდნელი იყო. ოცდათოთხმეტიწლის განმავლობაში გიგის ერთხელაც არ უგრძნია თავი, რამეში თავდაჯერებული არ ყოფილიყო. ამ გოგომ კი მისი თავდაჯერებულობა შეხვედრის დღიდან უცებ სადღაც გააქრო.
არადა, ყოველთვის თავს თავში ღრმად დარწმუნებული იყო. ხუმრობა საქმე ხომ არ არის, როცა ასეთ სერიოზულ ბიზნესს ჰკიდებ ხელს, ამდენ ხელშეკრულებას აფორმებ, ამდენ საქმიან ადამიანს ხვდები. თუ საკუთარი თავის რწმენა არ გაგაჩნია, საქმეს ვერასდროს ააწყობ. მით უფრო, როცა ქალებზეა საუბარი… არ ახსოვს ქალი, მასთან შეხვედრაზე უარი ეთქვას. ამისთვის ორი განსაკუთრებული იარაღი გააჩნდა _ მამაკაცური მომხიბვლელობა და ფული, ძალიან ბევრი ფული. საკმარისი იყო, ხელი გაეშვირა მხოლოდ _ ამაღამ, აი, ეს ლამაზმანი მინდა… და შეხვედრა უპრობლემოდ გვარდებოდა…
თუმცა, ეს ყველაფერი ოდნავ შორეულ წარსულში ხდებოდა. ბოლო ორი წელია, გიგი ძველებურად ვეღარ იცლიდა ქალებისთვის, მხოლოდ შემთხვევითი კავშირებისთვის თუ გამონახავდა დროს, მუდმივ პარტნიორზე ლაპარაკიც ზედმეტი იყო… და წამითაც არ ნანობდა ამას.
ახლა კი, ირიბად გაჰყურებდა მის გვერდით მჯდომი ქალის ბერძნულ პროფილს და გრძნობდა, როგორ სურდა მისი ჩახუტება.
_ სად მივდივართ? _ სიჩუმე პირველმა ნიამ დაარღვია.
_ ბაზალეთზე.
_ სა-ად? _ ნია ყურებს არ უჯერებდა.
_ ბაზალეთზე-მეთქი, რატომ გაგიკვირდა?
_ იქ… იქ რა ხდება?
_ კაცი, რომელიც იქ მელოდება, ერთ-ერთი სერიოზული სასტუმროს მეპატრონეა. ღამეს მასთან გავათევთ. იქვე არაჩვეულებრივი რესტორანი ფუნქციონირებს, მაგარი მზარეული ჰყავთ. რა იყო, არ ელოდი, ასე «შორს» თუ გაგიტაცებდი?
_ არა, შორი სულაც არ არის, უბრალოდ, გამიკვირდა, _ ხმადაბლა თქვა ნიამ და დარცხვენილმა თავი დახარა.
_ ვინმე ხომ არ გელოდება შინ, გაფრთხილება ხომ არ არის საჭირო? _ გამომცდელად გახედა მამაკაცმა.
_ არა, არა, ვინ უნდა მელოდებოდეს, მე ხომ მარტო ვცხოვრობ… _ უცნაურად შეირხა გოგონა, უხერხულობის დასაფარავად გადაწყვიტა, ფეხი ფეხზე გადაედო, ამ დროს მუხლებზე დადებული ჩანთა ძირს დაუვარდა.
ორივე ერთდროულად დაიხარა მის ასაღებად… და წამით მათი ხელები ერთმანეთს შეეხო… მამაკაცის სიახლოვემ ქალს თავბრუ დაახვია. ეს ერთ-ერთი ყველაზე მგრძნობიარე მომენტი იყო მის ცხოვრებაში.
გიგის მისი კოცნა მოუნდა. ამწუთას სხვა ვერაფერზე ფიქრობდა, გარდა მისი მხურვალე, ტკბილი ტუჩებისა. წარმოიდგინა, როგორ მორჩილად მიუშვერდა ეს საოცარი ქმნილება თავის ბაგეს ვნებააშლილ მამაკაცს. ისედაც უკვირდა, ამდენ ხანს როგორ შეიკავა თავი. ოღონდაც კი მანქანაში არ იყვნენ და… რა უნდა ქნას, ხომ არ გააჩერებს? სხვა გზა არ რჩება, როგორმე უნდა მოითმინოს. არც ისე გრძელი გზაა გასავლელი.
ოცდაცხრა წლის განმავლობაში ეს ერთადერთი შემთხვევა იყო, როცა ნია ბრმად მიენდო მამაკაცს და სიყვარულის გარეშე მასთან დაწოლას დათანხმდა.
ერთადერთხელ უყვარდა ცხოვრებაში, თვრამეტი წლის ასაკში, მაგრამ ის სიყვარული კრახით დასრულდა. ნუგზარი ერქვა იმ ბიჭს, მის პარალელურ კლასში სწავლობდა. ერთ საღამოს თავისთან მიიპატიჟა სახლში, ტკბილი სუფრა გაუშალა, ცოტა დალიეს და… გაგიჟებული ბიჭი პირდაპირ იერიშზე გადავიდა… დღესაც არასასიამოვნოდ ახსენდება ის მომენტი. რაღაც სასწაულით დაუსხლტა ხელიდან პირუტყვად ქცეულ კლასელს. ახლაც თვალწინ უდგას, ტანსაცმელშემოხეული როგორ უაზროდ გარბოდა შუაღამისას ქუჩაში… ახი კი იყო მასზე, სად მიყვებოდა, რომ მიყვებოდა? მაგრამ მაშინ გამოუცდელი იყო, მიმნდობი… იმ შეხვედრამ ისეთი ტკივილი დაუტოვა, წლების მანძილზე გული უწუხდა მის გახსენებაზე… თუმცა იმ შემთხვევამ ბევრი რამ ასწავლა.
მას მერე სათოფეზე აღარ გაკარებია მამაკაცს. თითქოს შიში გაუჩნდა მათ მიმართ, ერთი-ორჯერ თუ იყო პაემანზე, ისიც… კაფეში, კინოში შესვლაზეც კი სასტიკ უარს ამბობდა, იმის შიშით, თაყვანისმცემელმა გაუპატიურება არ დამიპიროსო.
ახლა კი… თვითონაც არ იცის, რა დაემართა. რომელ ცდუნებას ვერ გაუძლო _ ახვლედიანის მომნუხსველობას, გავლენიანობას თუ სიმდიდრეს?.. იქნებ სამივეს ერთად? ამაზე ფიქრიც კი არ უნდოდა…
_ აი, მოვედით კიდეც, _ მხიარულად შესძახა გიგიმ და მანქანა რკინის დიდ ჭიშკართან შეაჩერა.
ორნამენტებიანი ალაყაფის მიღმა ფერად-ფერად ყვავილებში ჩაფლული თეთრი შენობა მოჩანდა, რომლის თავზე დიდი ასოებით ეწერა: სასტუმრო «გვირილა». ნიამ გარემო შეათვალიერა, საღამოს ბინდბუნდში ძალიან რომანტიკული ეჩვენა აქაურობა. გიგიმ მობილური მოიმარჯვა და ვიღაცას დაურეკა.
_ გივი, აქ ვარ, ძმაო!..
ცოტა ხანში ჭიშკარს თეთრ პიჯაკში გამოწყობილი ღიპიანი მამაკაცი მოადგა. გიგი მანქანიდან გადავიდა და დამხვდურს ჯერ ხელი ჩამოართვა, მერე გადაეხვია. ნია მოთმინებით ელოდა, არ იცოდა, დალოდებოდა თუ გადასულიყო «აუდიდან». მამაკაცებმა რამდენიმე წუთს ილაპარაკეს, მერე გულიანად გაიცინეს და ნიასკენ დაიძრნენ. გოგონამ კარი გამოაღო და გადმოსვლა სცადა. გიგიმ ხელი შეაშველა.
_ გაიცანი, ჩემი მეგობარი ნია… ნია, ეს გივია, ჩემი ძმა და საქმიანი პარტნიორი.
_ სასიამოვნოა, ქალბატონო… _ თავი მოწიწებით დაუკრა თეთრპიჯაკიანმა და გოგონას ხელზე ეამბორა.
ნიამ მოკრძალებით გაუღიმა მასპინძელს.
_ წამობრძანდით, ახლავე დაგასვენებთ, _ თავაზიანად წარმოთქვა გივიმ და სტუმრებს წინ გაუძღვა.
ჰოლში საოცარი სიმყუდროვე იგრძნობოდა. ისეთი სიწყნარე იყო, აფორიაქებული ნია უცებ დამშვიდდა. «რა კარგია აქ», _ გაიფიქრა და წამით გიგის მიაპყრო მზერა.
_ ჰო, მართლა კარგია. სწორედ ამას გეუბნებოდი, _ მის ფიქრს ხმამაღლა უპასუხა მამაკაცმა.
გივიმ ადმინისტრატორს დაუძახა. მაღალმა, სათვალიანმა გამხდარმა ქალმა სანდომიანად გაუღიმა ნიას და, პატრონის მითითებისამებრ, მეორე სართულისკენ გაუძღვა გოგონას, თქვენს ნომერს გაჩვენებთო. გიგი მასპინძელთან ერთად ჰოლში დარჩა.
_ მოწესრიგდი და ჩამოდი, ვივახშმოთ, _ დაუძახა კიბეზე ამავალს ახვლედიანმა.
გოგონამ მორჩილად დაუქნია თავი და ტანის ნაზი რხევით გააგრძელა საფეხურების ავლა.
ნომერი ორკაციანი აღმოჩნდა. აქ ყველაფერი თეთრ ფერში იყო, კედლებიც, ფარდებიც და ავეჯიც.
_ სააბაზანო იქ არის, _ ხელი გაიშვირა ადმინისტრატორმა გვერდითა კარისკენ, _ თუ რამე დაგჭირდეთ, ამ ღილაკს დააჭირეთ თითი და მოგემსახურებიან. ამწუთას ხომ არ გჭირდებათ რამე?
_ არა, გმადლობთ, არაფერი.
ადმინისტრატორი გავიდა თუ არა, ნია საწოლზე ახტა და გულაღმა გაიშხლართა. რა სასიამოვნო საღამო ელის! ახლა დაიბანს, ოღონდ ისე, რომ მაკიაჟი და ვარცხნილობა არ გაუფუჭდეს, მხოლოდ ტანზე გადაივლებს წყალს. მერე დაბლა ჩავა და თავის საყვარელთან ერთად ივახშმებს… ღმერთო, ყველაფერი ისე ხდება, როგორც ფილმებში… მაგრამ რამდენ ხანს? იმედია, მისი ბედნიერების ეს წუთებიც, როგორც კინოსურათებში, საათ-ნახევარს არ გასტანს და უფრო დიდხანს გაგრძელდება…
8 8 8
ნია აღარ იყო პატარა გოგო და მშვენივრად ხვდებოდა, რომ გიგის მასთან მუდმივი ურთიერთობა არაფერში სჭირდებოდა. ეს იყო მხოლოდ ერთჯერადი გართობა შემთხვევით სასტუმროში, მდიდარი ადამიანის დროებითი კაპრიზი…
ლამაზად მორთულ მაგიდასთან დიდხანს იჯდა და მამაკაცს ელოდა. ათი საათი გახდა, ის კი არ ჩანდა. ხუთი წუთის შემდეგ ოფიციანტი მიუახლოვდა და გადასცა, ბატონი გიგი დაგვიანებისთვის ბოდიშს იხდის, მოლაპარაკებები გაუგრძელდაო._ ხომ არ ივახშმებდით მის მოვლამდე? _ მისკენ დაიხარა ოფიციანტი.
_ არა, გმადლობთ, დაველოდები, _ ნაღვლიანად უპასუხა ნიამ და ნაძალადევად გაიღიმა.
ისე შიოდა, კუჭი ეწვოდა, მაგრამ ამწუთას ლუკმა არ გადაუვიდოდა ყელში. არ იცოდა, გაბრაზებულიყო გიგიზე თუ მშვიდად აღექვა მისი დაგვიანების მიზეზი. მოლოდინი უკვე ნერვებზე შლიდა და წარამარა იმეორებდა გულში, თავისთვის, რომ მისი გამომგზავრება შეცდომა იყო.
ის იყო, ადგომა და ნომერში ასვლა დააპირა, რომ მოულოდნელად მამაკაცი თავზე დაადგა, თითქოს იქვე იყო ჩასაფრებული და მისი მოთმინების ფიალის ავსებას ელოდაო.
_ ვიცი, დავაგვიანე, მაგრამ უნდა მაპატიო. მიეცი შეკვეთა? არა? რატომ, რატომ? _ იკითხა მან, მის გვერდით დაჯდა და ისეთი ცივი თვალებით შეხედა, ნიამ კიდევ ერთხელ ინანა, რომ გამოყვა.
_ მგონი, არც ისე კარგად ჩაიარა შეხვედრამ, არა? _ ნიამ ზღვისფერი თვალები მიანათა.
მისმა გამჭრიახობამ გიგი აღაფრთოვანა. ჩვეულებისამებრ, ყოველთვის ახერხებდა თავისი ემოციების დამალვას, მაგრამ დღეს თავის ძველ და ყველაზე ძლიერ კონკურენტთან მოუწია შელაპარაკებამ და ამიტომაც შეხვედრამ დაძაბულ ვითარებაში ჩაიარა. იქნებ შეცდომას უშვებს, როცა ცდილობს, წარმატებას ნებისმიერ ფასად მიაღწიოს? დღეს პირველად დაფიქრდა ამაზე, სწორედ მაშინ, როცა კონკურენტის ბრაზისგან გადმოქაჩულ თვალებს შესცქეროდა. ნუთუ თვითონაც ასეთი შთაბეჭდილება დატოვა?
არა, შეხვედრა მართლაც წარუმატებელი აღმოჩნდა. მას არ უყვარდა მსგავს რამეებზე ჩაღრმავება, ამიტომ მონატრებულად მიაჩერდა ნიას, რომ თავის მშვენიერ თანამგზავრზე გადაეტანა ყურადღება და ყველაფერი დაევიწყებინა. მიუხედავად იმისა, რომ ნიას მოკრძალებულად ეცვა, მისი თეთრი, პრიალა კანი ძველებურად უღვიძებდა ნდომას.
_ წესად მაქვს, რომ ბიზნესი და სიამოვნება ერთმანეთთან არასდროს დავაკავშირო. ასე რომ, არ ვაპირებ ამ საღამოს გაფუჭებას ჩემი საქმეების განხილვით. სხვათა შორის, კარგ ფორმაში ხარ…
მოულოდნელმა კომპლიმენტმა ისე გაიჟღერა, ნიას შეაკანკალა, თითქოს ყინულივით ცივი წყალი გადაასხესო. აშინებდა ეს მამაკაცი. ერთ წუთს რომ ცივი და უკარება იყო, მეორე წუთს სითბოდ იღვრებოდა, რაც აშკარად მოჩანდა მის თვალებში.
_ გმადლობ… დიდად გაპრანჭვა არ მიცდია…
_ მით უმეტეს… რადგან ასეთი უფრო მომწონხარ.
_ ვფიქრობ, აჯობებს, შინ წავიდე. შენ ალბათ უკვე ნანობ კიდეც, რომ წამომიყვანე. ვფიქრობ, იმთავითვე ცუდი იდეა იყო. მე მასწავლებელი ვარ, გიგი, ჩვეულებრივი მასწავლებელი და ასეთივე ჩვეულებრივი ცხოვრებით ვცხოვრობ. არ ვურთიერთობ შენი ტიპის ადამიანებთან და და არაფერი ვიცი შენი სამყაროს შესახებ. შენს თვალში ალბათ ველური გოგოს შთაბეჭდილებას ვტოვებ… ეს ჩემთვის, სიმართლე გითხრა, ცოტათი დამამცირებელიც კია. ამიტომ, ორივენი რომ გავთავისუფლდეთ უხერხულობისგან, გთავაზობ, დავივიწყოთ ყველაფერი და დავშორდეთ. რას იტყვი? _ ბოლო სიტყვები ჩქარ-ჩქარა წარმოთქვა, რადგან იგრძნო, როგორ წითლდებოდა, მით უმეტეს, როცა გიგის სახეზე ირონიული ღიმილი აუთამაშდა.
გაგრძელება იქნება