_ ძალიან დიდ შეცდომას უშვებ, სიხარულო, თუ ფიქრობ, რომ შენს დაპატიჟებას ვნანობ. ძალიან მიხარია, ამწუთას ჩემ გვერდით რომ ხარ. თუ ამღამინდელ შეხვედრას არ ჩავთვლით, მთელი დღე სხვა რამეზე ფიქრი ვერ შევძელი. და ნუ ლაპარაკობ ვიღაც ველურებზე, ამით თავსაც იმცირებ და მეც მამცირებ. იცი, რა, პატარავ? მე მხოლოდ იმ ქალებს ვხვდები, ვინც მაინტერესებს… და არა მხოლოდ საწოლი მაერთიანებს მათთან… ნამდვილად არ ავიტანდი უაზრო ლაყბობას გოგოსთან მხოლოდ მისი ლამაზი სიფათის გამო, მაგრამ , შენ შემთხვევაში მზად ვარ, გამონაკლისი დავუშვა, განსაკუთრებით საწოლში. თუმცა, ვფიქრობ, იქ სალაპარაკოდ სწორედ რომ არ გვეცლება.
ნიამ იგრძნო, როგორ აეწვა ლოყები სიმხურვალისგან.
_ ნუთუ ამაზე არაფერი გაქვს სათქმელი? _ მამაკაცმა ნიშნისმოგებით შეხედა.
გოგონას თითქოს მეტყველების უნარი წაერთვა, კრინტი ვერ დაძრა. ბოლოს ჩაახველა და გაუბედავად იკითხა.
_ ესე იგი, დავრჩე?
_ რა თქმა უნდა, _ ღიმილით დაუდასტურა გიგიმ და მენიუ გადაფურცლა.
8 8 8
ფარდებჩამოფარებულ ნომერში ბნელოდა და როცა ნიამ ხელი ჩამრთველისკენ წაიღო, გიგიმ მაჯა დაუჭირა. მამაკაცის ოდეკოლონის სურნელი და სხეულის სიმხურვალე გოგონაზე ნარკოტიკივით მოქმედებდა, წამსვე თავბრუ დაეხვა და მუხლები მოეკვეთა.
_ მიხარია, რომ დესერტზე უარი ვთქვით, _ დაიჩურჩულა ახვლედიანმა და წელზე მძლავრად მოხვია ქალს მკლავი.
მისი ცხელი ტუჩების შეხებისას ნიას კვნესა აღმოხდა. მამაკაცის თანაბარი და თბილი სუნთქვა ზედ ცხვირთან სცემდა და ქალმა იგრძნო, როგორ ეცლებოდა ფეხქვეშ იატაკი. ის მთვრალი იყო, მაგრამ არა სასმლისგან, არამედ მისი სიახლოვისგან. წვეთი არ დაულევია, თუმცა ალკოჰოლზე მეტი სიძლიერით მასზე მამაკაცის შეხება მოქმედებდა.
_ ჩემი პატარა, სექსუალური ნია… _ გაიღიმა გიგიმ და კვლავ მის ტუჩებს წაეტანა.
უფრო მჭიდროდ მიიზიდა ქალის სხეული, რათა ნია დარწმუნებულიყო, თუ როგორ თავდავიწყებით სურდა იგი.
დრო თითქოს გაჩერდა და ყველაფერი გაქვავდა ირგვლივ. ღმერთო, რატომ არის ასეთი სუსტი, რატომ არ შესწევს უნარი, წინააღმდეგობა გაუწიოს მის სურვილებს? იმდენად სუსტია, რომ მზად არის, მისი ყველა კაპრიზი დააკმაყოფილოს. ასე ადრე არასდროს ყოფილა. მისი სხეულის ყველა უჯრედი ბრმად მიიწევდა მამაკაცისკენ, სისხლი თითქოს გაავებით ეხეთქებოდა არტერიის კედლებს.
ნიას ქალური სურნელი გიგის ჭკუას აკარგვინებდა. როგორ მისცა თავს უფლება, ასეთ ხაფანგში გაბმულიყო? როგორ მოხდა, რომ ასეთი უბრალო, მორცხვი გოგო მისთვის უცებ შეუცვლელი და აუცილებელი გახდა? თუმცა, გიგის ახლა ამ კითხვების პასუხები არ სჭირდებოდა. ის კოცნიდა ქალს, ეალერსებოდა მის მკერდს და მხოლოდ იმაზე ფიქრობდა, მთელი დღე როგორ გაძლო ამ ღვთაებრივი სიამოვნების გარეშე, რომლის შედარება არაფერთან შეეძლო.
ძველი რომანების ამასთან შედარება არ შეიძლებოდა. ეს იგივე იყო, ნიავი შეგედარებინათ გრიგალისთვის. ეს ქალი მასში ისეთ ღრმა, თავგზაამბნევ ლტოლვას აღვიძებდა, ცხოვრებაში ვერასდროს რომ ვერ წარმოიდგენდა.
და ახლა იგი სულაც არ აპირებდა უარის თქმას იმაზე, რაც ასე მოულოდნელად მიიღო. არც ის უნდოდა, ნიას წამით მაინც ეფიქრა, რომ მათი ურთიერთობა მხოლოდ შემთხვევითი სექსი იყო სასტუმროს ნომერში და მეტი არაფერი.
მას სულ სხვა გეგმები ჰქონდა…
_ გიგი… _ სუნთქვაშეკრულმა ძლივს გაითავისუფლა თავი მამაკაცის ტუჩებისგან, _ გიგი… შენ მე ჭკუაზე მშლი… მეტი არ შემიძლია…
_ არც მე, _ ამოთქვა მამაკაცმა და ქალი ლოგინზე წამოაქცია…
თითქოს მთელი დედამიწა ატრიალდა…
_ კარგი ქენი, სახლში რომ არ დაბრუნდი? _ ეშმაკურად გაუღიმა მამაკაცმა, როცა ოდნავ მოითქვეს სული.
_ არ ვიცი… ალბათ…
_ მინდა, მთლიანად შეგისრუტო, მაგრამ ვგრძნობ, ვერა და ვერ ვძღები, _ გააგრძელა გიგიმ და შიშველ ზურგზე ჩამოუსვა საჩვენებელი თითი.
ნუთუ ოდესმე გამოუცდია რამე მსგავსი? არა, არასდროს. ეს, რა თქმა უნდა, კარგია. წინ მთელი ღამეა და ეცდება, ოდნავ მაინც მოიკლას ის ძლიერი წყურვილი, რომელსაც ეს მომაჯადოებელი ქალი განაცდევინებს… _ სიბნელეს ფართოდ გაუღიმა მამაკაცმა.
8 8 8
დილით, როცა გიგის გაეღვიძა და მის გვერდით ნია ვერ დაინახა, არა მარტო გაუკვირდა, თავზარიც კი დაეცა. საწოლიდან წამოხტა და სააბაზანოში შეიხედა შესამოწმებლად, მაგრამ გოგონა არც იქ დახვდა. როგორ შეიძლებოდა ასეთი რამ მომხდარიყო? არასდროს არც ერთ ქალს არ მიუტოვებია იგი ასე უთქმელად…
მთელი ღამე თვალი არ მოუხუჭავთ, ვერ ძღებოდნენ ერთმანეთის ალერსით. მხოლოდ დილით, ცას ოდნავ რომ შეეპარა სილურჯე, ვნებისგან დაღლილებმა ცოტა ხნით დასვენება გადაწყვიტეს და ჩაეძინათ კიდეც…
გიგი დილით ყოველთვის ადრე ადგომას იყო მიჩვეული. დღესაც ასე აპირებდა. სანამ ნია გაიღვიძებდა, თავის საქმეებს მოითავებდა და საუზმეზე უპრობლემოდ მოუსწრებდა გოგონას. კი მაგრამ, ხომ გააფრთხილა ამის შესახებ? ნუთუ მხოლოდ გაიფიქრა და თქმა დაავიწყდა?
კარგა ხანს დადიოდა ნომერში წინ და უკან და ბრაზისგან ცოფებს ყრიდა. მის სხეულს ჯერ კიდევ შემორჩენოდა ქალის ვნებიანი მკერდის ცხელი ოხშივარი, ამწუთას სხვა არაფერი უნდოდა, ოღონდ ერთი ეპიზოდი მაინც განმეორებულიყო წინა ღამიდან.
მაგრამ ნია საოცარი არსება გამოდგა, გამოუცნობი, იდუმალი… ისევე არ ელოდა მისგან ამ ნაბიჯს, როგორც ივლისში თოვლს… იგი თავის თავს თვითონვე უდგენდა წესებს. გიგი არ იყო ქალების დევნას მიჩვეული, ვერ იტანდა, როცა მათზე დამოკიდებული ხდებოდა. არა, ამ სიტუაციისთვის დროზე უნდა მოეღო ბოლო…
…ნია თავაუღებლად მიაბიჯებდა ქუჩაში. ირგვლივ ვერავის და ვერაფერს ამჩნევდა. ვერავის ხედავდა, საკუთარი თავის გარდა, ვერც ყვავილების არომატს გრძნობდა და ვერც ხმაურით მქროლავ მანქანებს… არა, არავითარ შემთხვევაში არ დაბრუნდება უკან, რომ გიგისთან ერთად ისაუზმოს. ქალბატონო, თუ შეიძლება, გადაეცით ბატონ გიგის, რომ მადლობელი ვარ ყველაფრისთვის… უნდოდა, გამოსვლის წინ ეს სიტყვები ეთქვა ადმინისტრატორისთვის, მაგრამ შერცხვა… და ასე უსინდისოდ გამოიპარა… მოულოდნელად ოხვრა აღმოხდა. ღმერთო, რა ჩაიდინა ეს? ასე როგორ მოიქცა, გამოუსვლელი ქალივით? შეჩერდა და ირგვლივ მიმოიხედა. მხოლოდ გაშლილი მინდვრები და ქუჩის გასწვრივ ჩამწკრივებული დიდრონი ხეები მოჩანდა გარშემო. სად მიდის? რითი აპირებს თბილისამდე ჩასვლას? წარმოდგენა არ ჰქონდა, რა უნდა გაეკეთებინა. არ ეყო იმის გამოცდილება, ეფიქრა, რომ ბობოქარი ღამის შემდეგ აუცილებელია, დარჩე ადამიანთან, რომელმაც ენით აუწერელი სიამოვნება მოგანიჭა… რომ კეთილშობილება უნდა გამოიჩინო და გაუფრთხილებლად არ უნდა მიატოვო იგი შუა ძილში… ყველა, ყველა და… დამშვიდობება მაინც არის აუცილებელი. წერილი მაინც დაეტოვებინა, ეჩვენებინა მისთვის, რომ თანამედროვე და საღად მოაზროვნე ქალია და ასეთ შეხვედრებს მარტივად უყურებს. ნეტავ, სხვა ქალებს როგორ გამოსდით ეგ?
გული უგრძნობდა, მამაკაცი არ მოუწონებდა საქციელს. რა უნდა? რა თავპატიჟს იდებს? ძალით ხომ არ წამოუყვანიათ იგი? თავისი ნებით დათანხმდა მაშინაც და ახლაც. რას მოელის მისგან? არ იცოდა, რა განზრახვაც ჰქონდა მამაკაცს? იცოდა… ისიც ხომ იცოდა, რომ ასეთ მაღალ საფეხურზე მყოფი ადამიანი მასზე სერიოზულად არ იფიქრებდა? იცოდა. მაშინ რაღა უნდა? რატომ გახდა ასეთი ჭირვეული?
არა, უნდა დაბრუნდეს, ასე არ გამოვა… თან ჩანთაც ნომერში დატოვა… შემთხვევით… რა-ა? შემთხვევით? ვითომ? ჰო, კარგი, აღიარებს რომ შეგნებულად მოიქცა ასე, უკან მიბრუნების მიზეზი რომ ჰქონოდა…
და დაბრუნდა… უცებ ვერც შეამჩნია გიგი, რომელიც ჰოლში, კუთხის მაგიდასთან დამჯდარიყო და ყავას წრუპავდა. ნიას დანახვაზე მამაკაცი ფეხზე წამოიჭრა.
_ ნუთუ ჩვენ არ მოვილაპარაკეთ, რომ ცხრაზე ერთად უნდა გვესაუზმა?
ნიამ მშვიდად აზიდა წარბები.
_ შენ არ მითხარი, დილით ცოტა უნდა წავიმუშაოო? მეც ცოტა ხნით სუფთა ჰაერზე გასეირნება გადავწყვიტე, _ უსინდისოდ იცრუა და თვალი თვალში გუყარა მის წინ მდგარ მამაკაცს.
_ შეგეძლო ჯერ გეკითხა ჩემთვის, მაწყობდა თუ არა შენი გადაწყვეტილება. როცა მე რაღაცას ვგეგმავ, ესე იგი, ასეა საჭირო და არ ვარ მიჩვეული, როცა ჩემს გეგმებს ცვლიან, _ გაღიზიანებული ტონით უპასუხა გიგიმ.
მიუხედავად მისი ტონისა, ნიამ გულიანად გადაიკისკისა. დიდი ხანია, იგი სკოლის მოსწავლესავით არავის დაუტუქსავს.
_ მე კი არ ვარ მიჩვეული, რომ ყოველ ჩემს ნაბიჯზე სხვის წინაშე თავი ვიმართლო. რა, ნებართვა უნდა მეთხოვა გასეირნებისთვის? _ ბრაზიანი ნაპერწკლები გაუკრთა ზურმუხტისფერ თვალებში.
_ მე ნებართვა არ მიხსენებია… სად იყავი? _ გიგიმ შეამჩნია, ვიღაცის ცნობისმოყვარე თვალი რომ მისჩერებოდა მოკამათე წყვილს და ტონი შეარბილა, _ წამოდი, დავსხდეთ.
_ არ ვიცი, სად ვიყავი, აქაურობას არ ვიცნობ. სიმართლე გითხრა, გვერდზე არც კი გამიხედავს. უბრალოდ, მინდოდა სუფთა ჰაერი ჩამეყლაპა. ეს რა, დანაშაულია?
_ შენ ყოველთვის ასე აგრესიულად რეაგირებ სასაყვედურო კითხვებზე? _ მამაკაცის ხმაში ირონია გაისმა და ნიამ გაჩუმება არჩია, მიხვდა, რომ ზედმეტი მოუვიდა.
გაგრძელება იქნება