თვითონაც არ იცოდა, რატომ აპილპილდა ასე. არც ის იცოდა, როგორ მოქცეულიყო ამ კაცთან, როგორ მიეღო გიგის მისადმი დამოკიდებულება, რა ერქვა მათ ურთიერთობას… არადა, ახლაც კი, ამწუთასაც კი სურდა მის გვერდით ყოფნა… რა სიამოვნებით ჩამოეკიდებოდა ყელზე…
_ ნია…
გოგონამ წამსვე აარიდა თვალები მამაკაცის გამჭოლ მზერას, რომ გიგის მის თვალებში ჩამალული სურვილების წაკითხვა ვერ შეძლებოდა.
_ ცოტა არ იყოს, ვნერვიულობდი… მაპატიე, კარგი? _ ძლივს გასაგონი ხმით ჩაიჩურჩულა ქალმა და თავი დახარა.
_ მაშინ რატომ არ ჩამოჯდები? ყავას მოვატანინებ, _ შვებით ამოისუნთქვა ახვლედიანმა და ოფიციანტს ანიშნა, კიდევ ერთი ყავა მოგვიტანეთო.
ნიამ თხელი ჟაკეტი შეიხსნა, სკამი გამოსწია და კიდეზე ჩამოჯდა, თითქოს გაქცევას ლამობსო, თან ცდილობდა, გიგისთვის არ შეეხედა.
_ იქნებ მომიყვე, ასე რა განერვიულებს? _ დაინტერესდა მამაკაცი.
_ გულახდილად რომ გითხრა, ასეთ რაღაცებში გამოცდილება მაკლია. ჩვეულებრივ, ასე არ ვიქცევი ხოლმე… უფრო სწორად… ჩვეულებრივ კი არა… სინამდვილეში ასეთი სიტუაციაში პირველად ვარ…
_ როგორ სიტუაციაში? ნახევრად უცნობ მამაკაცთან ლოგინში რომ აღმოჩნდი? ამის თქმა გინდა?
ნიამ თავი დააქნია და გამშრალი ტუჩები მოილოკა.
_ მიხარია ამის გაგონება. როგორც ვიცი და როგორც მივხვდი, ჩემამდე შენ არავინ გყოლია, ასე არ არის? ხომ არ ვცდები?
_ ჰო, მაგრამ… ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მე…
_ გინდა მითხრა, რომ მოვალეობების გარეშე კაცთან არ დაწვები?
არა, ნიას ამის თქმა სულაც არ უნდოდა! შეწუხდა, მამაკაცმა მისი ნააზრევი სხვანაირად რომ გაიგო. ახლა მას ეგონება, რომ ნია მისგან რაღაცას ითხოვს, პრეტეზიებს უყენებს.
_ შენ ვერ გამიგე… სულ სხვა რამ მინდოდა მეთქვა… შეიძლება თემა შევცვალოთ?
გიგი თვალებს არ უჯერებდა… გოგონა გაწითლდა, ვარდისფრად შეეფაკლა ღაწვები. რა სიამოვნებით მოეფერებოდა ახლა ამ პატარა ჯადოქარს.
_ ასე მგონია…. აი, შენი ყავაც მოვიდა! _ წამოიძახა გიგიმ, ოფიციანტს მადლობა გადაუხადა, თან თვალს არ აშორებდა გოგონას.
_ ნია…
ისე მბრძანებლურად გაისმა ახვლედიანის ხმა, დამფრთხალმა ნიამ მსწრაფლ ასწია თავი.
_ ბატონო…
_ ასე მგონია, შენ გეშინია, რომ წუხანდელი ღამის შემდეგ შენთან შეხვედრას არ მოვისურვებ. გამოვიცანი?
ჰო, გამოიცნო! სწორედ ამას გულისხმობდა, როცა რაღაცის ახსნას ცდილობდა. სიცივემ დაურბინა სხეულში.
_ შენ ხომ ძალიან დაკავებული ადამიანი ხარ, გიგი. მეც ვმუშაობ… ბევრი პრობლემა მაქვს… ზოგიერთი სასწრაფოდ უნდა მოვაგვარო… რომანების დრო არ მაქვს.
_ დრო არ გაქვს თუ სურვილი? _ ჩაეძია მამაკაცი და კოპი შეკრა.
როგორ ვერ ხვდება, ასეთი გამოსული და თანამედროვე კაცი, რასაც ნია გულისხმობს. მისნაირი მამაკაცები ხელთათმანივით იცვლიან ქალებს. მერე რა, რომ მასთან ურთიერთობა სიამოვნებას ანიჭებს. სხვა ქალებთან რა, ნაკლები განუცდია? ეს ხომ წუთიერი გატაცებაა და სხვა არაფერი… იცის ნიამ, რომ მასთან რომანი ერთ დღესაც ძალიან ცუდად დამთავრდება. სწორედ ამას გაურბის იგი.
_ სურვილი არაფერ შუაშია. ხომ გითხარი, ვმუშაობ-მეთქი. თან ეს პრობლემები…
_ განა რა პრობლემები გაქვს ამისთანა, არ გინდა, მითხრა?
_ არა, ეს ძალზე პირადულია, არ მინდა სხვას მოვახვიო თავს.
_ შენი აზრით, მე სხვა ვარ?
_ ამ საკითხში კი და ძალიან გთხოვ, არაფერი მკითხო.
ნია მოიღუშა. იმის მაგივრად, რომ ეს კაცი კმაყოფილი იყოს მისით, რა დაკითხვას უწყობს? ვერ ხედავს, რომ ნია იმ ქალებს არ ჰგავს, ვინც მამაკაცს მოსვენებას არ აძლევს და თავს აბეზრებს? ვერ ხვდება, რომ არაფერს ითხოვს მისგან? მან მიიღო ქალისგან ის, რაც სურდა… ისიამოვნა. არ არის დრო, დაემშვიდობონ ერთმანეთს?
_ ძალიან ცდები, თუ ფიქრობ, რომ შენთან შეხვედრის გაგრძელება არ მინდა.
და გიგის მბრძანებლურმა ტონმა კიდევ ერთხელ დააფრთხო გოგონა. თან ეს დაჟინებული, გამჭოლი მზერა… სულ სხვანაირი იყო მაშინ, ლოგინში, მოწყურებული რომ ეფერებოდა.
_ მომდევნო სამი დღე მართლაც ძალიან ვიქნები დაკავებული, სამაგიეროდ, სამშაბათს გავთავისუფლდები და ერთმანეთს შევხვდეთ. თანახმა ხარ?
ნუთუ ვერ ხვდება, როგორი ცივი ხმით ელაპარაკება? მისი მოსამსახურე კი არ არის, ან დაქირავებული მეძავი. არც პატარა ლეკვია, პატრონს პირველსავე დაძახებაზე ფეხქვეშ რომ გაეგება და ხელს აულოკავს…
_ სამშაბათს არ მცალია, გაკვეთილები მაქვს.
_ საღამოს?
_ საღამოს სხვა გეგმები მაქვს.
გიგიმ ძლივს შეიკავა თავი, უხეშობა არ გამოეჩინა. მართალს ეუბნება ეს პატარა ლამაზმანი, თუ ჯიბრში უდგას? ესმის კი, რაზე ამბობს უარს? იცოდეს მაინც, ქვეყანაზე რამდენი ქალი ნატრობს მისგან ამ სიტყვების გაგონებას. როგორც ჩანს, არ ესმის… არც იცის…
_ კარგი, მაშინ ოთხშაბათს… ამაზე რას იტყვი?
მამაკაცის ხმა კვლავ ცივად ჟღერდა და ნიამ გადაწყვიტა, არ დანებებოდა. წავიდეს და სხვა გამრთობი იპოვოს, განა ცოტა ქალი ეხვეწება?
_ ოთხშაბათს დაბადების დღეზე მივდივარ.
გიგის მისი არც ერთი სიტყვის არ სჯეროდა.
_ მაშინ ის მაინც მითხარი, როდის გეცლება, რომ შეგხვდე? შენ დათქვი დრო, _ ახვლედიანის შავი თვალები უკმაყოფილოდ აენთო.
_ იცი, რა, გიგი? თუ სიმართლე გაინტერესებს, მეგონა, ამ შეხვედრით წერტილს დავუსვამდით ჩვენს ურთიერთობას. მე… მე საერთოდ არ ვეკუთვნი შენს წრეს… დღეს იქნება, თუ ხვალ, მაინც მოგბეზრდები… შენს სამყაროში ჩემი ადგილი არ არის…
_ მომისმინე, პატარავ, კარგად მომისმინე!.. მე გადასარევად ვგრძნობ, რა სიამოვნებას ანიჭებს ქალებს ჩემი შეხება. წუხელ მთელი ღამე კვნესოდი ჩემს მკლავებში. ამიტომ მგონია, რომ არ იქნები წინააღმდეგი, კიდევ შემხვდე. მართალი ვარ?
ღმერთო, რას გადაეკიდა! ეს კაცი არ არის მიჩვეული, როცა რამეზე უარს ეუბნებიან. არადა, მართლა უნდოდა მასთან ყოფნა, რა ჰქონდა დასამალი, მაგრამ…
_ სერიოზულად არ შემიძლია, გიგი… არც სამშაბათს და არც ოთხშაბათს.
_ ჰოდა, მითხარი, როდის შეგიძლია, ადამიანო, რა ვთქვი გაუგებარი? _ გაღიზიანდა ახვლედიანი.
_ პარასკევს… _ ბოლოს მაინც დანებდა ნია.
გიგიმ შვებით ამოისუნთქა და იგრძნო, ნელ-ნელა როგორ თავისუფლდებოდა დაძაბულობისგან.
_ ძალიანაც კარგი. პარასკევს ბანკეტზე ვარ მიპატიჟებული. ჩემთან ერთად წამოხვალ, კარგი?
_ ჰო… რა ვიცი… _ მხრები აიჩეჩა დაბნეულმა.
_ საღამოს კაბა დაგჭირდება, შენი აზრით, ეს პრობლემაა?
ჰო, რა თქმა უნდა, ნიასთვის ეს პრობლემაა, თუ მის ღარიბულ გარდერობს გავითვალისწინებთ, სადა აქვს ასეთი კაბა? ერთხელ დასჭირდა და მაშინაც მაკამ ათხოვა.
_ მოვიფიქრებ რამეს, დაქალს გამოვართმევ, ბოლოს და ბოლოს, _ ხმადაბლა ჩაილაპარაკა დარცხვენილმა.
_ არ გინდა, რა გჭირს სამაგისო. ერთ გოგოს გამოგიგზავნი და ის გამოგყვება საყიდლებზე, კარგი გემოვნება აქვს. ჩემი ძველი მეგობარია, არ დამზარდება… ასე აჯობებს, ვინმესგან თხოვებას. შენი გემოვნებით მაინც შეარჩევ.
_ არა, ამისთვის დრო არ მაქვს… და არც ფული. მასწავლებლის ხელფასი ასეთი ფუფუნებისთვის არ არის გათვლილი… _ როგორც იქნა, ხმამაღლა წარმოთქვა ის, რაც აწუხებდა.
მამაკაცმა გაიღიმა და გამომეტყველება დაუთბა.
_ ნება მომეცი, საჩუქარი მე გაგიკეთო. ამით ძალიან ბედნიერი ვიქნები… _ და ვნებიანი მზერა შეავლო მის ნატიფ სხეულს.
ნიას სუნთქვა შეეკრა.
_ შენ ხომ იცი, რომ მამაკაცებისგან ძვირად ღირებულ საჩუქრებს არ ვიღებ.
_ მე ვიღაც უბრალო მამაკაცი არ ვარ, პატარავ. მოდი, ბოლოს და ბოლოს ვაღიაროთ ეს _ მე შენი საყვარელი ვარ.
ამის გაგონებაზე ნიას აქამდე უცნობმა, სასიამოვნომ და, იმავდროულად, უსიამოვნო ტალღამ დაუარა მთელ სხეულში.
_ ასე არ არის? _ გიგიმ ნიკაპქვეშ ამოსდო თითი და თავი აუწია, რომ მისთვის თვალებში ჩაეხედა.
გოგონამ მძიმედ ასწია წამწამები… მათი მზერა ერთმანეთს შეხვდა.
_ მითხარი, არ არის ასე? არ გინდა, ჩემი საყვარელი გერქვას?
_ არ ვიცი… _ უფრო გაიფიქრა ნიამ, ვიდრე თქვა.
_ არ იცი, თუ არ გინდა?
_ არ ვიცი, მაგრამ მინდა, _ შეცბუნებულს მისდა უნებურად წამოცდა ეს სიტყვები და ნერწყვგამშრალმა სასწრაფოდ ყავა მოსვა.
_ ჰოდა, მით უმეტეს, მე მოვალე ვარ, შენზე მატერიალურადაც ვიზრუნო… რა თქმა უნდა, რამდენის უფლებასაც მომცემ… არ დაგაძალებ. ახლა კი, ავიდეთ ნომერში, ლოგინი ჯერ არ გაუსწორებიათ… დრო ბევრი გვაქვს, არსადაც არ მეჩქარება, _ გიგის კმაყოფილი ღიმილი აუთამაშდა ტუჩებზე.
ნიას კიდევ ერთხელ აუფორაჯდა ღაწვები და მორჩილად წამოდგა. მიხვდა, ამ კაცს იგი ვერასდროს ვერაფერზე უარს ვერ ეტყოდა…
8 8 8
ხაოიან თეთრ პირსახოცში გახვეული ნია სირბილით გამოვარდა სააბაზანოდან, რომ ტელეფონის ზარისთვის ეპასუხა. გული გამალებით უცემდა, გიგი არ მირეკავდესო.
მაგრამ შეცდა. ხმა არ ეცნო, თან ქალი ურეკავდა. იგი თაკო აღმოჩნდა, გიგის «ახლო მეგობარი», სწორედ ის, ვინც ბაზრობაზე უნდა გაყოლოდა.
_ დიახ, გისმენთ, თაკო…
_ გიგიმ მთხოვა, დაგკავშირებოდით საყიდლების თაობაზე… როდის წავიდეთ?
საინტერესოა, რას იტყვის ეს გოგო, ახლა რომ უთხრას, გადავიფიქრეო? მით უფრო _ გიგი ალბათ საშინლად გაბრაზდება. არა, ამას ვერ გააკეთებს.
_ ხვალ არ შემიძლია, თაკო. ზეგ რომ იყოს? ბაზრობა რომელ საათზე იღება?
_ ბაზრობა? იქ რა გვინდა?
ნია დაიბნა.
_ აბა სად უნდა წავიდეთ?
_ როგორ თუ სად, ბუტიკები მოვიაროთ. ბაზრობის ნაგავი რად გვინდა, თქვენ ხომ ბანკეტისთვის გსურთ კაბის არჩევა?
ნიამ ქვედა ტუჩი მოიკვნიტა. როგორ ვერ ისწავლა ჭკუა! იგი ვიღაც გამვლელის საყვარელი ხომ არ არის, ასეთი ფულიანი კაცის საკუთრებაა! ერთხელ და სამუდამოდ ხომ უნდა გაიაზროს ეს?
_ ჰო, რა თქმა უნდა.
_ ესე იგი, ზეგ, არა?
_ დიახ, დიახ, ზეგ.
_ შესანიშნავია. მაშინ ზეგ დილით გამოგივლით. ათი საათი გაწყობთ?
_ კი, როგორ არა, მირჩევნია კიდეც, დროზე მოვითავებთ.
_ ძალიანაც კარგი. მე წითელი «პეჟოთი» ვიქნები, რომ ადვილად მიცნოთ. იცით? გიგიმ მითხრა, მასწავლებელიაო. მისმა ძმაკაცმა კი დაამატა, არაჩვეულებრივად ლამაზი გოგოა. გახსოვთ ალბათ, მასთან სტუმრად რომ იყავით, იქ ერთი სათვალიანი ტიპი იყო… ერთი სიტყვით, ჩემი იმედი გქონდეთ. ვეცდები, ისეთი კაბა შეგირჩიოთ, რომ ბანკეტზე იბრწყინოთ. მითხარით მისამართი, რომ კვლავ არ შეგაწუხოთ ჩემი ზარებით.
_ ძალიან ყურადღებიანი ხართ, თაკო, დიდი მადლობა, _ ნაზად თქვა ნიამ და უცნობ ნაცნობს მისამართი უკარნახა.
_ არაფრის, ჩემო კარგო. მე და გიგი დიდი ხნის მეგობრები ვართ, ასე რომ, არანაირი პრობლემა არ არსებობს. აბა, ნახვამდის და შეხვედრამდე, ჩემო კარგო.
_ ნახვამდის, თაკო…
ნია ლამის ჩაიკეცა, როცა ყურმილი დაკიდა. ღმერთო, რა ხათაბალაში გაება! რას იფიქრებდა, საყვარლობა ასე ძნელი თუ იქნებოდა. ოდესმე შეეჩვევა ამ ყოფას? როგორ უმძიმს გიგისგან საჩუქრის მიღება. ვითომ რამდენ ლარს გამოგზავნის? რა ფასიანი კაბა უნდა უყიდოს? ძალიან ძვირად ღირებული? ბაზრობაზე რა გვინდაო… ალბათ ეს თაკოც მათი წრიდანაა… არა, ასე დიდხანს ვერ გააგრძელებს, მოკვდება ნერვიულობით. სულ დაძაბული ხომ ვერ იქნება? ნია არ არის მაღალი წრის საზოგადოებასთან ურთიერთობას მიჩვეული. ბანკეტიო… რა უნდა იმ ბანკეტზე? ვის იცნობს იქ? ან რა თემაზე უნდა ელაპარაკოს იქ მყოფ სტუმრებს? დარწმუნებულია, გიგი მთელი საღამო მის გვერდით ვერ იქნება, ამისთვის ვერ მოიცლის… საქმიანი კაცია, უამრავი ვინმე გამოელაპარაკება, განზე გაიყვანენ… იმ დროს რა უნდა აკეთოს თვითონ? სარგადაყლაპულივით დადგეს და უცხო ხალხის ჩაცმულობა და ბრილიანტები ათვალიეროს? ღმერთო, რა ძნელი ყოფილა მდიდარი კაცის საყვარლობა!..
გაგრძელება იქნება ორშაბათს