ნია ამჯერადაც იგვიანებდა. გიგი ვერ მალავდა მოუთმენლობას, თვალები წარამარა შემოსასვლელისკენ გაურბოდა გოგონას მოლოდინში, თან უინტერესო ლაპარაკს აგრძელებდა რესტორნის დარბაზში თავშეყრილ სტუმრებთან. როგორ უნდოდა, მასთან ერთად გამოცხადებულიყო ამ საღამოზე, მაგრამ ნიამ ქვა ააგდო და თავი შეუშვირა, მოგვიანებით მოვალ, ადრე გათავისუფლებას ვერ ვახერხებო.
მოთმინების ფიალა აევსო. მალულად დახედა საათს. რა მოხდებოდა, იმ სკოლის თათბირს რომ არ დასწრებოდა? ხომ შეეძლო, მისი გულისთვის გაეცდინა?
კიდევ ერთხელ გაიარ-გამოიარა, რომ დაძაბულობა დაეფარა. ნია არ ჩანდა. ბოლოს გადაწყვიტა, შეგუებოდა აზრს, რომ გოგონამ მოსვლა გადაიფიქრა და ის იყო, ბარისკენ აიღო გეზი, რომ უცებ შეამჩნია… მისი პატარა თვალის მომჭრელად გამოიყურებოდა…
თაკომ დაურეკა გუშინ, ძალიან ლამაზი კაბა შევარჩიეთო… გიგის ეჭვიც არ შეპარვია ამაში, მაგრამ… ასეთი სანახაობის მომსწრე თუ გახდებოდა, არ ელოდა.
კართან მდგარ სახეშეფაკლულ ნიას ოფიციანტი მიუახლოვდა და დარბაზისკენ გამოუძღვა. მას შავი აბრეშუმის კაბა ეცვა, ტანზე მჭიდროდ მომდგარი, წელს ქვემოთ კი გაშვებული. სამკუთხა ფორმის ჭრილიდან ულამაზესი თეთრი მკერდი მოუჩანდა. ფეხზე კი… ფეხზე კვლავ წითელი ფეხსაცმელი ეცვა, გიგის ნაჩუქარი წითელი ფეხსაცმელი. ახვლედიანმა ირგვლივ მიმოიხედა და შეამჩნია, რომ არა მარტო თავად მოინუსხა გოგონას სილამაზით.
იგი არავის უყურებდა, ბალერინასავით ყელმოღერებულს პირდაპირ მისკენ აეღო გეზი. არ ახსოვს გიგის, ბოლოს როდის ჰქონდა ასეთი მძაფრი რეაქცია ლამაზი ქალის დანახვაზე. მათთან ყოველი მორიგი შეხვედრის შემდეგ, კმაყოფილი გადატრიალდებოდა ხოლმე საწოლში და ტკბილად იძინებდა. ახლა კი…
მეექვსე ღამეა, თვალზე რული არ ეკარება, შამფურზე წამოცმული გოჭივით ტრიალებს ლოგინში… იმიტომ, რომ ნიაზე ფიქრობს… გამუდმებით, ყოველ წუთს, ყოველ წამს… ისეთი შთაბეჭდილება რჩება, რომ ქალმა, რომელთანაც მხოლოდ ორი ღამე გაათენა, ბანგი გაურია სასმელში და მოაჯადოვა.
მორჩა, საბოლოო გადაწყვეტილება მიღებულია! დღესვე წაიყვანს თავისთან და დაიტოვებს. არანაირი არგუმენტები, არაფრით არ მოუსმენს, უარს არავითარ შემთხვევაში არ მიიღებს მისგან. მას სჭირდება ეს გოგო.
_ მაპატიე, რომ შემაგვიანდა, _ თავისი ზღვისფერი თვალები მიანათა ნიამ, _ ძალიან გაიწელა თათბირი, უფრო ადრე გამოსვლა ვერ მოვახერხე. სასწავლო წლის დამთავრებასთან დაკავშირებით რეორგანიზაცია ხდება და… სანამ შვებულებაში დაგვითხოვენ, ყველაფერი უნდა მოვაგვაროთ.
გიგი გაუღიმებლად, დაჟინებული მზერით მისჩერებოდა, თითქოს არც უსმენდა. ნუთუ ბრაზობს, რომ დააგვიანა? აღელდა. აბა, რა ექნა, ვინ გამოუშვებდა? ხომ არ იტყოდა, საღამოზე ვარ მიწვეულიო? მეტიც არ უნდათ სკოლაში, მაშინვე ჭორები აგორდება… ნია ლაპარაკობდა, მაგრამ გიგის მისი სიტყვები არ ესმოდა. იგი თვალებით ჭამდა გოგონას.
_ რაც მთავარია, მოხვედი, დანარჩენი არ მაინტერესებს, სხვა ყველაფერი მეორეხარისხოვანია, _ გაღიმების გარეშე ჩაილაპარაკა მამაკაცმა, ქალს მხრებზე ხელი მოხვია და მეორე დარბაზისკენ გაუძღვა, სადაც სტუმრებისთვის სუფრა იყო გაშლილი.
ისინი ერთმანეთის გვერდით დასხდნენ. ნია ამჩნევდა, როგორი შურით აყოლებდნენ მას თვალს ქალები… ალბათ იმიტომ, რომ გიგის გვერდით იჯდა. მამაკაცი თავისი გარეგნობით და მანერებით აშკარად გამოირჩეოდა სხვებისგან. ამან გოგონა კიდევ ერთხელ დაარწმუნა იმაში, რომ ვერასდროს მიუახლოვდებოდა ახვლედიანს იმ მანძილზე, რომ მის გარშემო მყოფი ყველა ქალი დაეჩრდილა.
ნია ისე ღელავდა, ვერც კი შეამჩნია, როგორ აუკანკალდა ხელი, რომელშიც წითელი ღვინით სავსე ჭიქა ეჭირა. ის იყო, სასმელი უნდა მოესვა, რომ მოულოდნელად მკვეთრი მოძრაობა გამოუვიდა და ღვინო ახალ კაბაზე გადაეღვარა. ნირწამხდარი შეეცადა, სველი ლაქა ხელსაწმენდით გაეწმინდა. ამ დროს გიგიმ ხელი გამოსწია და შეუმჩნევლად თეძოზე შეეხო. ნია ისე შეხტა, თითქოს ცხელი უთო დაადესო. სიამოვნების ტალღამ შხუილით დაიარა ძარღვები.
_ ცოტა ხნით უნდა გავიდე, _ თქვა და დამსწრეთა მზერით შეცბუნებულმა, თვალები დახარა.
გიგიც წამოდგა.
_ გვაპატიეთ, _ ხმამაღლა წარმოთქვა მამაკაცმა ისე, რომ კონკრეტულად არავისთვის შეუხედავს, _ ჩემს თანამგზავრს დახმარება სჭირდება.
_ არა, არა, იყავი, რა საჭიროა… _ გაწითლდა ნია.
_ საჭირო კი არა, აუცილებელია, _ ჩაესმა გიგის ჩურჩული.
ჩქარი ნაბიჯებით გაიარეს დარბაზი…
_ აქ შევიდეთ, _ თქვა მამაკაცმა და ყვავილებით მორთულ პატარა, კოხტა ოთახში შეუძღვა, _ შეგიძლია მშვიდად მოწესრიგდე.
_ შენ არ უნდა გამოსულიყავი, თვითონ მივხედავდი ჩემს თავს, უხერხულია სტუმრებთან, ჩემი გულისთვის არ ღირს… _ გოგონამ წინადადების დამთავრება ვერ მოასწრო, ისე სწრაფად ააფარა მამაკაცმა პირზე ხელი, მეორე წელზე მოხვია და მოწყურებულად დააკვდა ტუჩებზე.
ნიას წინააღმდეგობა არ გაუწევია, სიამოვნებით დაჰყვა მის ნებას. ძლიერ მკლავებში მომწყვდეული ნამდვილ თოჯინას ჰგავდა _ უსულოს და უმეტყველოს, მორჩილს და უნებისყოფოს, რომელსაც პროტესტის გამოხატვა არ შეეძლო.
_ თავბრუდამხვევად გამოიყურები, პატარავ, გასაგიჟებლად, _ თავისთვის ბურტყუნებდა მამაკაცი და მის მოშიშვლებულ ყელს ტუჩებს ვერ აცილებდა.
რამდენიმე წუთის შემდეგ ორივენი უსიტყვოდ განერიდნენ ერთმანეთს, თითქოს არც არაფერი მომხდარიყოს. აფორაჯებული ნია თავის მოწესრიგებას შეუდგა. გიგი თვალს ვერ წყვეტდა ამ მაცდუნებელ სილამაზეს. ვეღარ ითმენდა, ერთი სული ჰქონდა, როდის ჩამთავრდებოდა საღამო და განმარტოვდებოდა მასთან.
გიგი თავს ვეღარ აკონტროლებდა. არც ის ესმოდა, რაზე ელაპარაკებოდნენ სუფრასთან მსხდომნი და ვერც იმას იხსენებდა, რა პასუხს სცემდა მათ მიერ დასმულ კითხვებზე. ამწუთას არაფერი ახსოვდა ნიას გარდა და არც სურდა, რამე გახსენებოდა.
აზრი, რომელიც დღეს დილით გაუჩნდა, უფრო და უფრო მოსწონდა. ახლა სწორედ ის დრო იყო, თავისი ჩანაფიქრი სისრულეში მოეყვანა. გადაწყვეტილება საბოლოო იყო და მის შეცვლას არ აპირებდა.
_ მინდა, აქედან ჩემთან წავიდეთ. რაღაცაზე უნდა მოვილაპარაკოთ.
ნიამ შუბლი შეიჭმუხნა და გრძელი, თხელი თითებით მკერდი შეისწორა, ზედმეტად რომ ამობურცულიყო კაბის ჭრილიდან.
_ რაზე უნდა მოვილაპარაკოთ?
_ აქ შესაფერისი არც დროა და არც ადგილი, _ მის ხმაში შებოჭილობა იგრძნობოდა.
რამდენიმე წუთიც და გიგის ისე დაუმშვიდდა სახე, თითქოს არც შეხებიაო ქალს, კვლავ გულგრილი და შეუვალი გაუხდა გამომეტყველება. როგორ ახერხებს ამას? მისი შემხედვარე, ნია გაოცებას ვერ მალავდა. რა დიდი სიამოვნებით გააკეთებდა ახლა მაპროვოცირებელ სვლას, ოღონდ კი ახვლედიანის თვალებში ის ცეცხლოვანი ნაპერწკლები გაეჩინა, ვნების მოძალებისგან რამდენიმე წუთის წინ ბუშტუკებივით რომ სკდებოდნენ.
_ მაგრამ ბანკეტი ხომ გვიანობამდე გაგრძელდება, ხვალ დილით კი ადრე უნდა ავდგე, სამუშაო მაქვს.
_ რა სამუშაო გაქვს? ხვალ ხომ აღარ გიწევს სკოლაში წასვლა?
_ სკოლაში არა, მაგრამ… _ ნიამ მზერა აარიდა.
_ მაგრამ რა, კიდევ სადმე მუშაობ?
_ ჰო, პატარა მაღაზია მაქვს გახსნილი, _ ყურები გაუხურდა გოგონას.
_ მაღაზია? რისი? _ ეს ახალი ამბავი იყო გიგისთვის.
_ მეორადი ტანსაცმლის… ბევრი არაფერია…
_ ვა! შენ აღარ ხუმრობ! ბიზნესი წამოგიწყია თურმე… დიდი ხანია? _ მამაკაცმა ღიმილი ვერ შეიკავა.
_ არც ისე…
_ ფართი დაქირავებული გაქვს? რამდენს იხდი თვეში?
_ ორას დოლარს.
_ ორას დოლარს? ჰმ… გინდა, კარგი რჩევა მოგცე? დაანებე მაგ მაღაზიას თავი, ჩააბარე პატრონს და შეეშვი წვალებას. შენ მე არაფერს გაგიჭირვებ, პატარავ, გპირდები.
_ არა, დიდი მადლობა, არ მინდა ვინმეზე დამოკიდებული ვიყო, _ ჯიუტად გადააქნია თავი, _ როცა შენით შოულობ, მაშინ აქვს გემო ფულს. აჯობებს, შინ წავიდე.
გიგი გაოგნდა. ხედავ? ეს პატარა ჯადოქარი კვლავ უარით ისტუმრებს. რას უკეთებს ეს ქალი ამისთანა კაცს? ასეთი წინააღმდეგობა არასდროს შეხვედრია სუსტი სქესისგან ცხოვრებაში. არადა, ხომ გრძნობს, ნიასაც როგორ უნდა მასთან, როგორ დნება მის მკლავებში, რატომ იფასებს თავს? უნდა, გააღიზიანოს? გამოიწვიოს, რათა უფრო ძლიერად მოიმწყვდიოს მახეში? თუ ასეა, სულაც არ სჭირდება ქალს ამისთვის ძალისხმევის გაწევა, გიგი ისედაც გაბმულია მის ხაფანგში. არა, რადაც უნდა დაუჯდეს, ამაღამ თავისთან უნდა წაიყვანოს, ვეღარ ითმენს უკვე.
_ რომ გთხოვო, ხვალ მაღაზია არ გააღო-მეთქი?
_ იცი, რა-ა? მარტო ამაში არ არის საქმე. დილაადრიან აუზზეც უნდა წავიდე… რამდენიმე დღე უკვე გავაცდინე, რომ არ მივიდე, აბონემენტი გამიუქმდება.
_ აუზზე? რა პრობლემაა? სახლში ისეთი აუზი მაქვს… საცურაო კოსტიუმიც მომეძებნება შენისთანა სტუმრისთვის. ასე რომ, ჩემთან იცურავე, რამდენიც გაგიხარდება, _ თქვა გიგიმ, მის პასუხს არ დაელოდა, გატრიალდა და გავიდა.
ერთი ამას დამიხედეთ, რა თავდაჯერებულია! ნიამ კოპები შეკრა. ამას რა ჰგონია, მის დაკრულზე ყოველთვის იცეკვებს? სულაც არა!
_ მე არ მინდა შენს აუზში ვიცურაო, გიგი! მე შინ მინდა დაბრუნება და ხვალ დილით «ლაგუნა-ვერეზე» წასვლა.
მისმა მოულოდნელმა რეპლიკამ მამაკაცი ადგილზე გააქვავა. მძიმე შემოტრიალდა და თვალებში შეაშტერდა გოგონას.
_ ისე ხარ ჩაციკლული შენს ჩვევებს, რომ თუნდაც ჩემი გულისთვის მსხვერპლის გაღება არ გინდა? _ ცივად წარმოთქვა და წარბები უკმაყოფილოდ აზიდა.
_ შეიძლება შენთვის ეს ყველაფერი სისულელეა, მაგრამ არა ჩემთვის. მაგალითად, შენ გადადებდი ჩემი გულისთვის მნიშვნელოვან შეხვედრას?
ეს უკვე გამოწვევას ნიშნავდა… იმის მაგივრად, რომ მის სიტყვებს მამაკაცი გაეღიზიანებინა, ღიმილი აუთამაშდა ტუჩებზე.
_ ნუთუ ასე ცოტა დამამტკიცებელი საბუთი გაქვს იმისთვის, თუ როგორ მსიამოვნებს შენთან ყოფნა? შენი მოფერება და ჩახუტება? ამაღამ მეც შემიძლია დავბრუნდე შინ და წავიმუშაო. კვირას ხუთი დღით ჟენევაში მივფრინავ, რათა რამდენიმე კონტრაქტი გავაფორმო, ამაზე ძალიან ბევრი ადამიანის მომავალია დაკავშირებული. მოლაპარაკებები ხანგრძლივი და რთული იქნება, ასე რომ, წინასწარ შემზადება ნამდვილად არ მაწყენდა. ეს მნიშვნელოვანია ჩემთვის, მაგრამ მაინც შენთან ვამჯობინე ამ დროის გატარება. კიდევ რა უნდა გავაკეთო, რომ ჩემი გულწრფელობა დაგიმტკიცო?
ნიამ თვალები დახუჭა. ამის მერე განა შეიძლება უარი უთხრას? მისი სიამაყე და თავმოყვარეობა მოულოდნელად უკვალოდ გაქრა. თვითონაც გრძნობდა, როგორ უთრთოდა სხეული მისი სიახლოვისგან და რაც უფრო ხშირად ხვდებოდა გიგის, მით უფრო ძლიერდებოდა მის გვერდით ყოფნის სურვილი. რამდენად შორს შეიძლება წავიდეს ეს ყველაფერი? ადრე იქნება თუ გვიან, ის მოიკლავს მისით გამოწვეულ სექსუალურ წყურვილს და მერე? რა დარჩება ნიას? მხოლოდ მისი ნაყიდი ნივთები და ღამის მოგონებები?
გოგონამ ხმამაღლა ამოიოხრა.
_ თუ ასეა, წამოვალ, მაგრამ გამოსაცვლელი ტანსაცმელი არ მაქვს. შეიძლება ჯერ ჩემთან შევიაროთ?
_ რა თქმა უნდა.
მან კვლავ ცივად და უცხოსავით შეხედა. ნიამ ინანა, ასე რომ გაჯიუტდა. ბოლოს მაინც ხომ მოუწია დათანხმებამ?
_ ჰო, მართლა… გიგი… სულ დამავიწყდა, _ წამოიძახა უცებ.
_ რა იყო?
_ დიდი მადლობა ასეთი კაბისთვის. მაპატიე, ისეთი აღელვებული ვიყავი…
_ მიხარია, რომ მოგწონს, ძალიან მიხარია.
მეტი სიტყვა არ დასცდენიათ, უხმოდ დაბრუნდნენ სუფრასთან. ორივე კვლავ ყურადღების ცენტრში მოექცა. გიგის ისევ შემოეხვივნენ სუფრის წევრები, როგორც საპატიო სტუმარს. სწორედ ამიტომ არ უყვარდა ნიას ხმაურიანი წვეულებები. სხვისი ყურადღება მუდამ თრგუნავდა და უხერხულობის დაძლევა უჭირდა.
8 8 8
თავისუფლად მხოლოდ მაშინ ამოისუნთქა, როცა მანქანაში აღმოჩნდა. ჯერ თავისთან შეიარეს ტანსაცმლის წამოსაღებად, მერე კი გიგის სახლისკენ გაემართნენ. გოგონას დაღლილობისგან ფეხები ეკეცებოდა. როგორც კი სასტუმრო ოთახში შევიდა, ფეხზე სასწრაფოდ გაიხადა, დივანზე დაჯდა და ყურთბალიში ხელებში ისე მოიმწყვდია, თითქოს მასზე დაყრდნობა სურსო.
_ დალევ რამეს? _ გიგი ბარს მიუახლოვდა.
_ არა, გმადლობ. ისე დავიღალე, ახლა ერთი წვეთიც რომ დავლიო, საწოლამდე ჩემი მიტანა მოგიწევს, ისე გავითიშები.
გიგი გაღიმებული მოტრიალდა.
_ შეგიძლია არაფერი დალიო, მაგრამ იდეა ძალიან მომეწონა.
ნიამ კიდევ უფრო მჭიდროდ მიიხუტა ყურთბალიში. ისე იყო დაძაბული, რომ ზურგში ჩხვლეტაც კი იგრძნო. შეეცადა, ოდნავ მოდუნებულიყო.
_ რომელი იდეა? _ ვითომ ვერ მიხვდა, რა იგულისხმა მამაკაცმა.
სანამ უპასუხებდა, გიგიმ ღრმად ჩაფიქრებული სახით მარტინი ჩამოისხა ჭიქაში. ნიას ჭიანჭველებმა დაურბინეს ტანში.
_ ჩემს მდგომარეობაში მყოფ ადამიანს ძალიან ბევრი მოვალეობა აკისრია, პატარავ. სიმდიდრე პასუხისმგებლობაა. რასაც უნდა ფიქრობდნენ ზოგიერთები, მე არ შემიძლია, გულზე ხელი დავიკრიფო უსაქმურობისგან და თითების გატკაცუნებით გავცე ბრძანებები. საკითხთა უმრავლესობაზე თავად მიწევს გადაწყვეტილების მიღება. მე ვცდილობ, სრულყოფილებას ყველაფერში მივაღწიო. ვერ ვიტან შუალედურ მდგომარეობას. ის, რასაც ადამიანი აკეთებს, კარგად უნდა გააკეთოს, თუ არადა, საერთოდ არ უნდა მოკიდოს ხელი. მეთანხმები?
თავის პროფესიაში ნიაც სწორედ ამას ცდილობდა _ საუკეთესო ყოფილიყო, ამიტომ თანხმობის ნიშნად, თავის დაქნევის მეტი არაფერი დარჩენოდა.
_ არც ისე დიდი ხანია, იმ დასკვნამდე მივედი, რომ არ არის აუცილებელი, მარტოობაში გავატარო სიცოცხლე. უფრო სასიამოვნო იქნებოდა, გვერდით მყოლოდა ადამიანი, რომელიც ცხოვრებას გამილამაზებდა. და აი, შენზე გავიფიქრე, პატარავ.
_ ჩემზე? _ მოულოდნელად ნიას ყელი გაუშრა. საით უმიზნებს?
_ ჰო, შენზე.
გიგიმ ჭიქა ჟურნალების მაგიდაზე შემოდგა და მისკენ შეტრიალდა, თან დაკვირვებულ მზერას არ აშორებდა.
_ დავიღალე ხანმოკლე, არაფრის მომცემი ურთიერთობებით. მინდა, რომ ჩემთან გადმოხვიდე საცხოვრებლად… და ჩემი მუდმივი და ერთადერთი საყვარელი გახდე.
თავზარდაცემული გოგონა უაზრო თვალებით მიაჩერდა. მსგავსი რამ თავში არასდროს აზრად არ მოუვიდოდა. რა, გიგის ჰგონია, რომ იგი ამაზე დათანხმდება?
_ შენ გსურს, ჩემი პატრონობა და შენახვა იკისრო? ასე გადაწყვიტე?
_ რა არის იმაში ცუდი, თუკი შენზე ზრუნვას ჩემს თავზე ავიღებ?
_ სულაც არ მინდა, ჩემზე ზრუნავდნენ. მე მაქვს ბინა, მაქვს სამსახური… რატომ უნდა ვთქვა მათზე უარი? ან შენთან რა უნდა ვაკეთო? თოჯინასავით მთელი დღე უსაქმოდ ვიჯდე და ველოდო, როდის გათავისუფლდები, რომ მერე ლოგინში მოგემსახურო?
რა აუტანელია ეს გოგო! გიგის გაცოფებისგან სისხლი საფეთქლებთან მოაწვა. ეს ქალი მის თავმოყვარეობას პირველი დღიდანვე აყენებდა დარტყმას. როგორ უბედავს ამდენს?
_ ხვდები მაინც, რამხელა შესაძლებლობას გთავაზობ? ამაზე ნებისმიერი ქალი სიხარულით დათანხმდებოდა. კარგად დაფიქრდი, პატარავ. არაფერს გაგიჭირვებ ცხოვრებაში. ყველგან ერთად ვივლით, საქართველოშიც და მის ფარგლებს გარეთაც. შენ მსოფლიოს მოივლი, ფუფუნებასა და განცხრომაში იცხოვრებ. რას ხედავ ამაში მიუღებელს და უმსგავსოს? ასეთი საშინელება რა დაინახე ჩემს შემოთავაზებაში?
ნია სასოწარკვეთილებამ შეიპყრო. მისი სათაყვანებელი მამაკაცი ვერაფერს მიხვდა. მას ჰგონია, რომ ფულით ყველაფრის ყიდვა შეუძლია, რასაც მოისურვებს. მაგრამ ის მაინც არ შესთავაზა, რაც ასე სწყუროდა ნიას გულს.
გაგრძელება იქნება