უცებ, უარესი აზრი მოუვიდა თავში. არა, ეს კაცი დასცინის. ალბათ უნდა, რომ გამოსცადოს, დათანხმდება თუ არა ნია მის წინადადებას, მერე კი გადაიხარხარებს და ეტყვის, გაგეხუმრეო.
_ ეს რა, ხუმრობაა, გიგი? _ ხმა შეეცვალა ფერწასულს.
_ არა, პატარავ, არავითარი ხუმრობა ეს არ არის. ყველაფერი ფხიზლად ავწონე და სრულიად სერიოზულად ჩამოვაყალიბე ჩემი სურვილი.
_ მაგრამ ასე ხომ არ შეიძლება! _ გოგონა წამოხტა, მამაკაცს წინ აესვეტა და ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა.
_ რატომ? რა არის აქ შეუძლებელი? _ ყოველგვარი ემოციის გარეშე შეჰყურებდა ახვლედიანი.
ეს უფრო აშინებდა ნიას.
_ შენ არ შეგიძლია ამაზე სერიოზულად ილაპარაკო. ჩვენ შორის უზარმაზარი უფსკრულია, გიგი. და საერთოდ, რაში გჭირდები? დღეს მთელი საღამოს განმავლობაში ეკლებზე ვიჯექი, ისე უხერხულად ვგრძნობდი თავს, ისე უცხოდ. ვერ ვიტან, როცა ასეთ ხმაურიან წვეულებებზე ვხვდები, რადგან ისე მათვალიერებენ, თითქოს გასაყიდი ნივთი ვიყო. ვერასდროს ვერ ვიტანდი, როცა ყურადღების ცენტრში ვექცეოდი, ახლა მით უმეტეს!
_ მერე რა, არც მე ვეძებ სხვის ყურადღებას.
_ ჰო, რა თქმა უნდა, იმიტომ, რომ ის თავად გპოულობს შენ. ფხიზელი გონებით შეხედე ყველაფერს. მე შენ საერთოდ არ გიხდები. არ ვარ შენი შესაფერისი, ერთი სოფლელი, გამოუსვლელი გოგო ვარ. შენ ბევრად უკეთესის შერჩევა შეგიძლია…
ნია ალბათ მის შემოთავაზებაზე წამითაც არ იტყოდა უარს, ოდნავი სიყვარული მაინც რომ ეგრძნო მის ხმაში. მაგრამ მშვენივრად ხედავდა, რომ გიგის მის მიმართ მსგავსი გრძნობის ნატამალიც კი არ გააჩნდა. ყველაფერი, რაც მათ შორის ხდება, მხოლოდ სექსუალური გატაცებაა, ხორციელი ლტოლვა და სხვა არაფერი. მათ არც ერთს არ შესწევთ ძალა, გაუმკლავდნენ ამ ლტოლვას. მაგრამ ეს ხომ არ არის საკმარისი შემდეგი ურთიერთობისათვის? გარდა ამისა, ნიას სულაც არ სურდა, დამშვიდობებოდა თავისუფლებას. დამოუკიდებლობა უფრო მეტ თავდაჯერებულობას მატებდა, ვიდრე მამაკაცთან სიახლოვე.
_ მე არ ვეძებ «ბევრად უკეთესს». მე შენ მჭირდები, ნია. დაფიქრდი. არც მუშაობა დაგჭირდება და არც რამეზე წუხილი მოგიწევს, ყველაფერი გექნება, ყველაფერი, რასაც მოისურვებ. და ასე გაგრძელდება, სანამ ჩემთან იქნები. ერთადერთი, რასაც სამაგიეროდ შენგან ვითხოვ, იყავი ჩემ გვერდით, როცა დამჭირდები. ნუთუ ეს ასე აუტანელია შენთვის?
რაღაც მომენტში ნიას თითქოს შეეცოდა კიდეც გიგი. ის მართლა დარწმუნებული იყო იმაში, რომ ფულით ყველაფრის ყიდვა შეეძლო. ნუთუ თავში არასდროს მოსვლია აზრად, რომ ქალს შეიძლებოდა უბრალოდ, შეყვარებოდა იგი? თავად ის და არა მისი საფულე?
მას სურს, ნია მის გვერდით იყოს. მხოლოდ იმიტომ, რომ კარგი სექსი არ დააკლდეს და კიდევ იმიტომ, რომ თავის გავლენიან ნაცნობებთან მისი სილამაზით თავი მოიწონოს. სამაგიეროდ, ემოციური სიახლოვე არაფერში სჭირდება.
ნია კვლავ დივანზე ჩამოჯდა და ყურთბალიში ისევ მკერდზე მიიხუტა პატარა ბავშვივით.
_ წესით, აღფრთოვანებული უნდა ვიყო შენი წინადადებით, გიგი, მაგრამ არანაირი სურვილი არ მაქვს, ვიღაცის საყვარელი მერქვას. და არც სამსახურის მიტოვებას ვაპირებ. იგი მე იმაზე ნაკლებად არ მიყვარს, როგორც შენ გიყვარს შენი საქმე. ამიტომაც მას არაფერში გავცვლი.
გიგი გახევებული იდგა ერთ ადგილას და არ იძროდა. აქამდე ვერც კი წარმოედგინა, თუ ნიასნაირი ქალები არსებობდნენ დედამიწის ზურგზე.
_ კარგი… მაშინ იმაზე რას იტყვი, რომ თან იმუშაო და თან ჩემთან იცხოვრო? მოვიფიქროთ, უკეთ როგორ შეიძლება ამის გაკეთება. ამ შემთხვევაში დამთანხმდებოდი?
გოგონას გული შეეკუმშა. სადღაც, სულის სიღრმეში სურვილი წვავდა, ნამდვილი სიყვარული ეპოვა, მიუხედავად იმისა, რომ ერთხელ არ გაუმართლა და დამარცხდა. ის აფასებდა დამოუკიდებლობას და მხოლოდ იმ შემთხვევაში დათმობდა მას, თუკი ჭეშმარიტი, მგზნებარე სიყვარულით დააჯილდოებდა განგება. მაგრამ საქმე იმაშია, რომ გიგი ვერასდროს შეიყვარებს მას. ის ყველაფერს მიიღებს მისგან, მაგრამ სიყვარულს _ არასდროს.
_ ჯობია, დავწვეთ, _ ამოიოხრა ნიამ და გიგის ხელზე შეეხო.
მართალია, მასთან გადმოსვლაზე თანახმა არ არის, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ნიას არ სურს მასთან ლოგინში.
გიგი გაბრუებული იდგა, მონუსხული მისჩერებოდა გოგონას. არც ერთ ქალს არ შემოუხედავს მისთვის ასე თბილად და არ გამოუწვევია მასში ვნების ცეცხლის ასე წამებში დანთება.
_ ნია, შენ კარგად იცი, რომ როცა შენთან ვარ, სხვა რამეზე ფიქრი სრულებით არ შემიძლია. არსებობ მხოლოდ შენ და ერთი სული მაქვს, როდის ჩაგეხუტები, მაგრამ… ჯერ პასუხს ველი შენგან. მითხარი, ბოლოს და ბოლოს, თანახმა ხარ, ჩემთან იცხოვრო?
ნიას თვალები ცრემლით აევსო, მაგრამ ახლა მისი დამალვა არ უცდია. უმწეოდ აიჩეჩა მხრები, მწარედ ამოიკვნესა და თქვა.
_ მაპატიე, გიგი, მაგრამ… ჩემი პასუხია… არა.
მამაკაცმა უხერხულად ჩაახველა. მერე, თითქოს ღრმა ძილიდან გამოერკვაო, უცებ შეირხა, თავი უკან გადააქნია და ნაძალადევად გაიღიმა.
_ წამოდი, საძინებელს გაჩვენებ. უკვე გვიანაა, დაისვენე, ხომ ხედავ, თვალები გებლიტება. დილით კი, როგორც შეგპირდი, აუზზე ჩაგიყვან, _ ყინულივით ცივი იყო მისი ხმა.
აჰა, ესე იგი, მას აღარ სურს ნიასთან ერთად დაწოლა. ის მისთვის აუტანელი გახდა. წარმოუდგენია, როგორ ეზიზღება ამწუთას მამაკაცს იგი.
_ გიგი, ძალიან გთხოვ, არ გინდა… ნუ მომექცევი ასე…
მიუხედავად დიდი ტკივილისა, ნიამ გაღიმება სცადა. უშნოდ დაემანჭა ტუჩები. არადა, როგორ უნდოდა, მოფერებოდა, ჩახუტებოდა მის ფართო მკერდს, ეგრძნო მისი დაკუნთული მკლავების ძალა…
_ ჰმ… _ სიმწრის ღიმილმა გადაურბინა მამაკაცს სახეზე, _ გინდა, რომ სექსით დავკავდე შენთან, მაგრამ ჩემი საყვარლობა არ გინდა, არა?
ახვლედიანმა რამდენიმე ნაბიჯით უკან დაიხია, რადგან მიხვდა, რომ უკვე უჭირდა თავის შეკავება. ერთი წამითაც რომ დაეყოვნებინა, ქალი მის მკლავებში ჩაესვენებოდა, მაგრამ სიამაყე და მრისხანება აიძულებდა, დაემალა თავისი გრძნობები.
ნია ყურადღებით ადევნებდა თვალს მის ყოველ მოძრაობას. გიგი თუ დათმობს, დარწმუნებულია, რომ უფრო ბობოქარი და ვნებებით სავსე ღამე ექნებათ, ვიდრე აქამდე…
მაგრამ ის დათმობას არ აპირებდა. და არ აპირებდა მანამ, სანამ თავისას არ მიღწევდა.
_ წამოდი, ნია, დაწექი. თუ დაძინებას ვერ შეძლებ, იქნებ კიდევ ერთხელ იფიქრო ჩემს შემოთავაზებაზე. იქნებ ხვალ დილით ჩვენი დაწყვილების პერსპექტივა უფრო მიმზიდველი მოგეჩვენოს.
სხვა დროს ასეთ სიტყვებზე ნია აუცილებლად გასცემდა მამაკაცს საკადრის პასუხს, მაგრამ ამჯერად ხმის ამოღება ვერ შეძლო. იმდენად სასოწარკვეთილი იყო, ლამის გონება დაკარგა.
_ გიგი, მე…
_ დღეს მეტს აღარ ვილაპარაკებთ ამ თემაზე. აბაზანა აქ არის, საძინებელი კი აქ… ღამე მშვიდობისა, პატარავ.
მამაკაცის ტონი ისეთი შეუვალი იყო, ნია იძულებული გახდა, არაფერი ეთქვა და მითითებული ოთახისკენ თავჩაქინდრული გაემართა…
…აბაზანაში შესვლა არც უცდია, ახლა წყლის გადავლების სურვილი არ ჰქონდა. თავი ისე ატკივდა, თითქოს ჩაქუჩს ურახუნებდნენ კეფაში. ემოციებისგან დაცლილმა კაბა ნელ-ნელა გაიხადა და ცრემლმორეული თხელი საბნის ქვეშ შეცურდა…
მთელი ღამე თეთრად გაათენა, ან კი რა დააძინებდა! არა, მაინც ვერ იფიქრებს სერიოზულად გიგის წინადადებაზე. მერე რა, რომ მასთან ყოფნა უხარია? მერე რა, რომ გადასარევად ეწყობიან ლოგინში ერთმანეთს? ეს სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ ტვირთად დააწვეს და მის ხარჯზე იცხოვროს. ასე ურჩევნია, კვირაში ერთხელ შეხვდეს და ლამაზი ღამე აჩუქოს ხოლმე. თანაც, რას იტყვიან მისი მედიდური მეგობრები? ტუჩს აიბზუებენ, ეს გომბიო გოგო საიდან გამოჩხრიკა, თავისი წრის ვერავინ იპოვაო?
ყველაფერს რომ თავი დაანებოს, რას იტყვიან მისი თანამშრომლები? სკოლაში თავი მოეჭრება, მდიდარი კაცის საყვარელი გახდაო. მთელი უბანი მასზე ალაპარაკდება _ მეზობლები, კოლეგები, მოსწავლეები, ნათესავები, დაქალები… სად გამოყოს თავი? ნუთუ გიგისთვის ეს ძნელი გასაგებია? ნუთუ ამდენს ვერ ხვდება? დაიჯეროს, ყველა მდიდარი ერთნაირია? მხოლოდ თავის პრესტიჟზე ფიქრობენ, თავიანთ კარგად ყოფნაზე და წამითაც არ დაფიქრდებიან იმაზე, ასეთი მოთხოვნებით რა შავ დღეში აგდებენ გარშემო მყოფ უბრალო ადამიანებს.
ნია დარწმუნებულია, რომ მამაკაცი გულით სთავაზობს მასთან ცხოვრებას, მაგრამ ნუთუ არ შეუძლია, ერთი წამით დაფიქრდეს და გააანალიზოს, ამით რამხელა დარტყმას აყენებს ნიას პრესტიჟს? ის ხომ, პირველ რიგში, მასწავლებელია… რატომ უნდა წამოაძახოს ერთ მშვენიერ დღეს ვიღაცამ, ამორალური ქალი ხარო? არა, არა, ნია ამას არაფრით დაუშვებს! მართალია, მისი წინადადება ძალზე მაცდუნებელია და მართლაც არც ერთი ქალი არ იტყოდა ამაზე უარს, მაგრამ ნიას მოუწევს. მოკვდება და არ დათანხმდება. იმიტომ, რომ სხვანაირად არ შეუძლია. მისთვის წესიერი ქალის სახელი უფრო ძვირფასია, ვიდრე უზრუნველად ცხოვრება, პრობლემების გარეშე.
მაგრამ ამ უარით ყველაფერი ხომ არ გააფუჭა? ვაითუ, ხვალ დილით გამოუცხადოს მამაკაცმა, მშვიდობით, ნია, ჩვენ შორის ყველაფერი დამთავრდაო?! მერე? რა უნდა ქნას მერე, როგორ მოიქცეს? ამით ხომ იმ ძაფსაც გაწყვეტს, რაც მათ ახლა აკავშირებთ?
რატომ იქცევა ასე?
ფიქრები მოსვენებას არ აძლევდა. თან, იმედს იტოვებდა, რომ გიგი მის გარეშე ვერ მოითმენდა. ყოველ წუთს ელოდა, როდის გაიღებოდა კარი და სურვილგამძაფრებული მამაკაცი როდის შემოუწვებოდა ლოგინში…
8 8 8
რა საოცრებაა, მიუხედავად ნერვიულობისა, გამთენიისას მაინც ჩაეძინა. მკვდარივით ეძინა, ძლივს გაახილა თვალი და პირველი, რაც დაინახა, იქვე, სკამზე დადებული თეთრი საცურაო კოსტიუმი იყო.
ერთიანად მოთენთილი იყო, როცა გაიღვიძა, მაგრამ აუზში ჩავიდა თუ არა, ისეთი სიმხნევე იგრძნო, გახალისდა კიდეც. იცურაო ასე, მარტო, შენთვის, ფერადი მარმარილოს ფილებით მოპირკეთებულ აუზში, ნამდვილი ნეტარებაა. აი, რაშია მდიდარი ადამიანების უპირატესობა… უნდა აღიაროს ეს.
_ დილა მშვიდობისა, ნია.
წყალზე გულაღმა გაწოლილმა თვალები გაახილა და მისკენ მომავალი გიგი დაინახა _ მაღალი, მხრებგაშლილი, შეუვალი მზერით, თავისი მანერებით სიძლიერისა და მბრძანებლობის აურას რომ ასხივებდა… შეამცივნა მის დანახვაზე, წყალში გასწორდა და სველ თმაზე გადაისვა ხელი.
_ დილა მშვიდობისა.
_ იმედია, კარგად გეძინა?
მამაკაცი ირონიის დამალვას არ ცდილობდა. ნია კი ვერ ახერხებდა მისი ნახვით გამოწვეული ემოციის დაფარვას.
_ ჰო, რა თქმა უნდა, მშვენივრად გამოვიძინე, _ მისი ხმა გამომწვევად ჟღერდა, თუმცა არც ისე გაბედულად.
გიგი თვალს ვერ წყვეტდა ქალის არაჩვეულებრივ სხეულს, თეთრად რომ ლივლივებდა ცისფერ წყალში. თავად ძალიან ცუდად ეძინა. შუაღამისას იძულებული გახდა, ცივი შხაპი მიეღო, მაგრამ არც ამან უშველა და გამთენიისას ეზოში უაზროდ ხეტიალი გადაწყვიტა. ჭკუიდან შლიდა ის აზრი, რომ ნია სადღაც აქვე, ერთი ხელის გაწვდენაზე ეგულებოდა და მაინც მიუწვდომელი იყო მისთვის. ცოტათი მაინც თუ დაფიქრდა მის წინადადებაზე?
მთელი ღამის უძინარი განადგურებული იყო.
ახსოვს, როგორ ასწავლიდა ბავშვობაში მამა, ემოციებს არასდროს აჰყვეო. ასეც იქცეოდა და ყოველთვის მიაჩნდა, რომ ეს საუკეთესო მეთოდი იყო… მაგრამ ახლა ყველაფერი ისე მიდიოდა, როგორც არ იყო მიჩვეული. ამ სიფრიფანა არსებამ მთლიანად შეცვალა მისი ცხოვრება. ერთი დღეც ვეღარ ძლებდა მის უნახავად. სწორედ ამიტომ გადაწყვიტა, მუდმივად გვერდით ჰყოლოდა.
_ საუზმეზე რას იტყოდი? _ გიგი კიბესთან ჩამოჯდა და შარვლის ტოტები აიკაპიწა.
მხოლოდ ახლაღა მიხვდა ნია, როგორ მოშიებოდა. გიგიმ პირსახოცი გაუწოდა და როცა გოგონამ წყლიდან ამოსვლა დაიწყო, ხარბად მიაშტერდა მის სრულყოფილ სხეულს.
ნია სუნთქვაშეკრული მიუახლოვდა, იმ იმედით, რომ მამაკაცი ვერ მოითმენდა და დილის კოცნით დააჯილდოებდა, მაგრამ იგი ადგილიდან არ დაძრულა.
_ საუზმე სასადილო ოთახშია გაშლილი, _ მამაკაცი წამოდგა, _ დერეფნის ბოლოში, მარცხნივ, შემდეგ კი მარჯვნივ. იქ დაგელოდები, _ თქვა და უკანმოუხედავად წავიდა.
8 8 8
შავი ჯინსის შარვალსა და თეთრ მაისურში გამოწვართული ნია თეძოების რხევით შევიდა სასადილო ოთახში. გიგი სავარძელში ჩამჯდარიყო და გაზეთს კითხულობდა. იქვე შუახნის ქალი ტრიალებდა, ალბათ მოსამსახურე.
_ მოდი, დაჯექი, ნათელა ყავას მოგიტანს. იქნებ ჩაი გირჩევნია? _ ახვლედიანმა გაზეთი დაკეცა და მაგიდის კიდეზე დადო.
_ ჩაის დავლევ.
_ საჭმელი? არა მგონია, იმ ქალების რიცხვს ეკუთვნოდე, დილით პირს რომ არაფერს აკარებენ, ან მხოლოდ ხილით კმაყოფილდებიან?
ნიამ პასუხად მხოლოდ გაუღიმა.
_ რატომ იღიმი, რამე ისე ვერ ვთქვი? _ მამაკაცის ცივი ტონი ძაბავდა გოგონას.
_ მართალი ხარ, არ ვეკუთვნი. ხილით ვერ ვნაყრდები, ამიტომ ნოყიერად ვსაუზმობ ხოლმე დილაობით, თუმცა კერძების კეთებით თავს დიდად არ ვინებივრებ. მარტო რომ ვცხოვრობ, მეზარება ჩემი თავისთვის გავისარჯო.
გიგიმ დაკვირვებით შეხედა… ალბათ შვილები რომ ჰყავდეს, არ დაიზარებდა მათთვის სადილების მომზადებას._ შენ რომელი ინსტიტუტი გაქვს დამთავრებული? _ სრულიად უადგილოდ იკითხა მამაკაცმა.
_ უნივერსიტეტი, დასავლეთევროპული ენების ფაკულტეტი. რატომ მეკითხები?
_ უბრალოდ, ისე… მშობლები? დედა, მამა?
_ მამას არ ვიცნობ.დაბადებულიც არ ვიყავი, დედა რომ მიატოვა და მას მერე მის შესახებ არაფერი ვიცი. დედა კი გარდამეცვალა… ხუთი წელია უკვე.
_ ვწუხვარ, არ ვიცოდი… მაპატიე.
_ არა უშავს. შენი მშობლები?
_ არც მე მყავს მშობლები. ავარიაში დამეღუპა ორივე. მას შემდეგ დიდი ხანი გავიდა.
_ ესე იგი, ორივენი ობლები ვართ?
_ ასე გამოდის…
_ იცი? იყო მშობელი, ჩემი აზრით, ძალიან საპასუხისმგებლო საქმეა. არ არის ადვილი შვილების აღზრდა. ძალიან ბევრი შრომა უნდა ჩადო. პირადად მე ქედს ვიხრი ყველა მშობლის წინაშე და ისინი გმირებად მიმაჩნია. გასაზრდელი პატარები კი არა, მერვეკლასელებს ვასწავლი სკოლაში და იმდენ ძალას მართმევს მათთან ურთიერთობა, ლამისაა, თმა გამიჭაღარავდეს.
_ მაგრამ ხომ გინდა, შვილები გყავდეს?
მოულოდნელმა შეკითხვამ ნია წამით დააბნია.
_ ასე მალე ალბათ, ვერა! ამისთვის ჯერ უნდა გავთხოვდე. ეს კი ადვილი არ არის…
_ რატომ?
_ რა ვიცი… ჯერ ვერ ვიპოვე ისეთი ადამიანი, ვინც… _ და გაჩუმდა, რადგან მიხვდა, კვლავ მტკივნეულ თემას რომ უბრუნდებოდა.
_ წუხელ თავში კიდევ ერთი აზრი მომივიდა და მინდა გაგანდო, იქნებ ამაზე მაინც დაფიქრდე, _ თქვა გიგიმ და გამჭოლი მზერა მიაპყრო, _ რას იტყვი ექვსთვიან გამოსაცდელ ვადაზე? მერე, თუ არ მოგეწონება ჩემთან ყოფნა, თავისუფლად შეგიძლია წახვიდე, არ დაგაძალებ. შენთვის ასე უფრო მოსახერხებელი იქნება?
ნიას გულმა ბაგაბუგი ატეხა.
_ არ მესმის, საერთოდაც რატომ უნდა ვიცხოვროთ ერთად? არ ჯობია, დროდადრო შევხვდეთ ერთმანეთს, როგორც სხვა უამრავი წყვილი?
_ არ ჯობია, პატარავ, არა. ჩვენ თითქმის ვერ ვხვდებით ერთმანეთს. ცალკე შენი სამსახური, ცალკე ჩემი… ხომ ხედავ, როგორ გვეშლება ხელი. თუ ჩემთან გადმოხვალ, ორივესთვის უკეთესი იქნება. სახლი უზარმაზარი მაქვს. ვიწროდ არ ვიქნებით. არ მესმის, ასე რატომ ჯიუტობ, თითქოს რაღაც მიუღებელს გთავაზობდე…
_ რომ დაგთანხმდე… სამაგიეროდ რას მოითხოვ ჩემგან?
_ გახდე ჩემი ცხოვრების თანამგზავრი და საყვარელი, რა თქმა უნდა, _ წამითაც არც დაფიქრებულა, ისე უპასუხა გიგიმ, _ შენ რა გეგონა?
_ მაგრამ, თუ დავთანხმდები, სამსახურს არ მივატოვებ, არავითარ შემთხვევაში, მინდა ეს იცოდე. ალბათ მივიღებ შენს წინადადებას, მაგრამ მე თავისუფლება მჭირდება. ჩემს დამოუკიდებლობას არაფერზე გავცვლი, გესმის?
გაგრძელება იქნება