გიგი შეეცადა, მისი სიტყვებით გამოწვეული სიხარული როგორმე დაემალა. ჯანდაბას, იაროს იმ სამსახურში. ერთ მშვენიერ დღესაც მიხვდება, რომ მას მუშაობა არაფერში სჭირდება და თავადვე იტყვის მასზე უარს. თანაც, სადაც წავა, თან წაიყვანს. მოგზაურობას გემოს რომ გაუგებს, უბრალო მასწავლებლად მუშაობის სურვილი თავისთავად გაუქრება.
_ ესე იგი, შევთანხმდით?
გიგი წინ გადმოიხარა, ხელი გამოუწოდა და მძლავრად ჩამოართვა.
«ალბათ შევიშალე, ეს რამ მათქმევინა», _ გაიფიქრა შეცბუნებულმა ნიამ, მაგრამ უკვე გვიან იყო, სიტყვებს უკან ვერ წაიღებდა, ამიტომ ნელა დააქნია თავი.
_ ოღონდ, ცოტა უნდა მაცალო. მე დრო მჭირდება, რომ ამ აზრს შევეგუო, გიგი.
_ რამდენი ხანი?
_ ერთი კვირა… შეიძლება ორიც…
_ ზუსტად ათ დღეს გაძლევ, არც მეტი და არც ნაკლები, შემდეგ კი შენი ბარგის წამოსაღებად მძღოლს გამოგიგზავნი.
_ მაგრამ… რას იტყვიან შენი მეგობრები და ახლობლები?
_ შენი? _ გიგიმ მის კითხვას კითხვა დაუხვედრა.
_ არ ვიცი და არავისთვის არაფრის თქმას არ ვაპირებ. ეს ხომ ნამდვილი ურთიერთობა არ იქნება, _ ნიას ისეთი ნაღვლიანი გაუხდა გამომეტყველება, გიგიმ მისდა უნებურად მოუჭირა თითებზე ხელი.
_ ცდები, პატარავ. ეს ყველაზე ლამაზი ურთიერთობა იქნება. ექვსი თვე იმიტომ გითხარი, რომ თავად დარწმუნდე ამაში. ასე რომ, ვისაც გაგიხარდება, იმას მოუყევი.
_ შენც მოუყვები?
ჰო, მოუყვება, აბა რას იზამს, თუმცა იცის, რომ ეს ამბავი არავის გაახარებს.
_ რა თქმა უნდა.
8 8 8
ნია მთელი კვირა ადგილს ვერ პოულობდა. ძალიან უჭირდა გადაწყვეტილების მიღება. ერთ დღეს გიგიმ გამოუარა სკოლაში და მანქანით შინ მიიყვანა. ეს უკვე საბაბი გახდა იმისა, რომ პარასკევს, სკოლაში მივიდა თუ არა, დირექტორმა დაიბარა. როგორც ჩანს, ჭორები სწრაფად გავრცელდა.
_ როგორც გავიგე, მალე ჩვენგან წასვლას აპირებთ, ნია… _ ამირანმა ცხვირზე დაკოსებული სათვალე შეისწორა.
_ მაპატიეთ? _ გაოგნებულმა წარბები შეყარა.
_ თქვენ ისეთი მდიდარი კაცი გაკითხავთ, ადვილი მისახვედრია, რომ ჩვენთან დიდხანს არ დარჩებით… _ ირონია გაისმა დირექტორის ხმაში.
ნია ყოველთვის დიდ პატივს სცემდა ამირანს, მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი ვერ იტანდა მას. ის სამართლიანი ადამიანი იყო და ნაჩქარევ გადაწყვეტილებებს არასდროს იღებდა. გაუკვირდა მისგან ასეთი სიტყვების მოსმენა, მაგრამ როცა მამაკაცმა გაიღიმა, შვებით ამოისუნთქა.
_ გაგეხუმრე, გოგონი. თქვენ შესანიშნავი თანამშრომელი ხართ და ნამდვილად დამწყდებოდა გული, ჩვენგან რომ წასულიყავით. ჭორებს მაინცდამაინც ყურადღებას ნუ მიაქცევთ. მალე მათ ახალი თემა გამოუჩნდებათ საჭორაოდ და შეგეშვებიან.
_ გმადლობთ, ბატონო ამირან. სიმართლე გითხრათ, საერთოდ არ მაინტერესებს, რას ლაპარაკობენ ჩემზე.
_ ზეგ ზეიმია, ხომ მოხვალთ? _ სხვა თემაზე გადაიტანა დირექტორმა საუბარი.
_ აუცილებლად, რა თქმა უნდა.
_ თქვენ გონიერი გოგო ხართ, მჯერა, რომ კარგ კარიერას გაიკეთებთ. თუ რამეში დაგჭირდებით, ჩემი იმედი ყოველთვის გქონდეთ. როცა უნდა დაგჭირდეთ, თამამად მომმართეთ.
_ დიდი მადლობა.
_ კარგი, აბა, ზეგ შევხვდებით ერთმანეთს, _ თქვა მამაკაცმა, წამოდგა და ნია კარამდე მიაცილა.
8 8 8
რაც უფრო გადიოდა დრო, ნია მით უფრო იძაბებოდა. იცოდა, გიგი ჟენევაში რომ გაემგზავრა, მაგრამ მაინც ყოველ წამს ელოდა, რომ დაურეკავდა და ეტყოდა, ეს ყველაფერი შეცდომა იყო და გადავიფიქრე შენი ჩემთან წამოყვანაო… მაგრამ მეექვსე დღე რომ მიიწურა და მამაკაცმა არ დარეკა, გოგონამ არ იცოდა, გახარებოდა თუ წყენოდა.
_ როგორ გაატარე გუშინდელი საღამო, ნია? _ თამრიკომ, მათემატიკის მასწავლებელმა ალმაცერად აათვალიერა.
_ კარგად, შენ? _ გულუბრყვილოდ გაუღიმა გოგონამ.
_ საინტერესო არაფერი მომხდარა. როგორ არის შენი მდიდარი მეგობარი?
ნიას სისხლი მოაწვა სახეზე.
_ რაზე ლაპარაკობ, თამრიკო?
_ კარგი, ერთი, თავს ნუ ისულელებ, ახლა. მას ყველა იცნობს თბილისში. შენს ადგილზე, ამ შანსს ხელიდან არ გავუშვებდი, რომ ამ ჯურღმულიდან გამეღწია. როცა ასეთ კაცს მოსწონხარ, რა ჯანდაბა გინდა ამ აყროლებულ სკოლაში?
_ ეს ჩემი პირადი საქმეა, თამრი… ასე რომ, გთხოვ, ამ თემაზე მეტჯერ აღარ დამელაპარაკო.
_ ჰო, რა თქმა უნდა… შენ ხომ ახლა ბევრად მაღლა დგახარ ჩვენზე, აღარ ხარ ჩვეულებრივი მოკვდავი… _ ცხვირაწეულმა ჩაილაპარაკა თამრიკომ, შეურაცხყოფილ გოგონას ზურგი აქცია და ქუსლების პაკაპუკით სამასწავლებლოსკენ გაეშურა.
8 8 8
კვირა დღე იყო, გიგიმ რომ დაურეკა მობილურზე და სთხოვა, ჩემს მძღოლთან ერთად აეროპორტში დამხვდიო. ჟენევაში თითქმის ერთი კვირა დაჰყო და თავადაც არ ელოდა, ასე თუ მოენატრებოდა პატარა ჯადოქარი. დრო რომ არ დაეკარგა, გადაწყვიტა, პირდაპირ აეროპორტში ენახა იგი. ის დღეები ნიაც ვერ იყო მშვიდად, გამუდმებით მასზე ფიქრობდა და ერთი სული ჰქონდა, როდის ნახავდა საყვარელ ადამიანს.
მოსაცდელ დარბაზში მოუთმენლობა უფრო შეეტყო _ ნერვულად ფურცლავდა მოდების ჟურნალს, თან იმაზე ფიქრობდა, რა უცნაურად შეტრიალდა მისი ბედი. რამდენიმე თვის წინ ვერც კი წარმოიდგენდა, ოდესმე ვინმეს საყვარლობას თუ დათანხმდებოდა.
_ ნია!
როგორც კი მისი ხმა გაიგონა, შემკრთალი ფეხზე წამოხტა. სიხარულისგან სახე გაებადრა, უნდოდა, მივარდნოდა გიგის, ყელზე ჩამოკიდებოდა, მაგრამ ფეხები აღარ ემორჩილებოდა, თითქოს ერთ ადგილს მიელურსმაო. იდგა და უმწეოდ იღიმოდა…
გიგი ძალზე გადაღლილი ჩანდა. მართალია, საქმეები ბოლომდე მოაგვარა და ჟენევაში რამდენიმე წარმატებული კონტრაქტიც გააფორმა, მაგრამ იმდენი საქმიანი შეხვედრა და დაძაბული მოლაპარაკებები ჰქონდა მსხვილ ბიზნესმენებთან, ძალა გამოეცალა. ერთადერთი, რაც უდიდეს სიამოვნებას ანიჭებდა, ნიაზე ფიქრი იყო. ის ყოველ წამს ახსოვდა. ამიტომაც ახლა, დაინახა თუ არა, სითბო ჩაეღვარა გულში და უნდოდა, თავისი წარმატებების შესახებ პირველად მისთვის მოეყოლა.
_ აბა, როგორ ხარ? _ დააშტერდა მამაკაცი.
_ კარგად, _ მორცხვად ახედა გოგონამ.
_ მერე? ერთი კოცნა არ მეკუთვნის შენგან? _ ღიმილით დაინტერესდა გიგი და უფრო ახლოს მივიდა მასთან.
ნიამ ფეხის წვერებზე აიწია და ლოყაზე აკოცა.
_ და მორჩა? სულ ეს არის? _ თვალები მოჭუტა, _ ეს თუ იმის მაჩვენებელია, როგორც მოგენატრე, იცოდე, რომ განხიბლული ვარ.
_ დაღლილი სახე გაქვს, _ სიტყვა ბანზე აუგდო გოგონამ.
_ მაგრამ არც ისე ძალიან, რომ ვერ დავუმტკიცო ჩემს პატარას, როგორ მაკლდა იგი…
და სანამ ნია რამეს იტყოდა, მამაკაცმა თმაში ჩააავლო ხელი და ტუჩებზე დააცხრა.
_ მგონი, ცოტა შენც მოგენატრე, _ თქვა მამაკაცმა და ნიკაპქვეშ ამოსდო საჩვენებელი თითი, _ თვალებმა გამანდეს ეს საიდუმლო.
_ შენი საქმეები როგორ არის? _ ქალს ხმა უკანკალებდა.
_ არა უშავს. ახლა არ მინდა ამაზე საუბარი. ერთი სული მაქვს, სახლამდე მივაღწიო, ცხელი ყავა დავლიო და შენთან ერთად ლოგინში ჩავწვე. ხომ რჩები ამაღამ ჩემთან?
_ რა ვიცი… შენ ნამგზავრი ხარ, დასვენება გჭირდება… ხვალ გამოგივლი…
გიგის ერთდროულად აშინებდა და აღიზიანებდა კიდეც, ქალი წარამარა რომ ცდილობდა მათ შორის დისტანციის შენარჩუნებას. იქნებ მის არყოფნაში ვიღაცამ ურჩია, მისგან თავი შორს დაეჭირა? იქნებ მესამე ჩაერია მათ ურთიერთობაში?
_ რა სისულელეა! მთელი კვირაა, ამ შეხვედრას ველოდები, შენ კი შინ წასვლას აპირებ? არაფრის მოსმენა არ მსურს. შენ ახლა ჩემთან წამოხვალ, მორჩა და გათავდა!
მისი მბრძანებლური ტონი ნერვებზე შლიდა ნიას. მასაც სიგიჟემდე სურდა, თან გაჰყოლოდა და მის მკლავებში ენებივრა, მაგრამ როცა ასეთი ტონით ელაპარაკებოდა, მისი შინაგანი «მე» ბუნტს იწყებდა.
_ რომ არ მიბრძანო, არ შეგიძლია? იქნედ დროა, თხოვნა ისწავლო? მე შენი მონა არ ვარ…
გიგიმ ამოიხვნეშა.
_ ოოოოჰ! რა ხართ ეს ქალები. ეს წუთია, შევხვდით და უკვე რაღაც სისულელეზე ვკამათობთ. კარგი, ვაღიარებ, რომ არასწორად მოვიქეცი და კი არ უნდა მომეთხოვა, მეკითხა შენთვის, შეგეძლო თუ არა ამაღამ ჩემთან დარჩენა. ასე რომ, გეკითხები _ გინდა თუ არა?
_ დარწმუნებული ხარ, რომ ზედმეტად არ გადაიღალე?
_ რა თქმა უნდა. ინვალიდი კი არ ვარ, საქმიანი შეხვედრიდან დავბრუნდი, _ ეშმაკურად გაიღიმა, _ და როგორც კი შინ მივალთ, მაშინვე დაგიმტკიცებ, რომ სულაც არ ვარ გადაღლილი.
8 8 8
გიგის საძინებელი საკმაოდ ფართო იყო, უზარმაზარი მუხის საწოლით და შინდისფერი გადასაფარებლით. ნია ინტერესით ათვალიერებდა ანტრესოლიან თეთრ კარადას და მოჩუქურთმებულ ოვალურ სარკეს, რომელშიც თითქმის მთელი ოთახი მოჩანდა.
გიგიმ ჰალსტუხი მოიხსნა, პერანგი გაიღეღა და ქალს მიუახლოვდა, ზურგს უკან დაუდგა და მძლავრად შემოხვია მკლავები.
_ რას აკეთებ? _ ჩურჩულით იკითხა ნიამ.
_ შენ როგორ ფიქრობ? _ მამაკაცის ხელები მოწყურებული ეალერსებოდა, _ მინდა, თავიდან გაგიცნო, პატარავ.
მისი ხავერდოვანი ხმა თავბრუს ახვევდა ნიას. სიამოვნებისაგან თვალები მილულა და თავი უკან გადახარა, რომ მის მკერდს მიყრდნობოდა.
გიგიმ თავისკენ შემოატრიალა გოგონა და დაკვირვებით შეხედა. მოუთმენლობა და სურვილი ერთდროულად იკითხებოდა მის წყლიან თვალებში. ნიამ თითით მისი ტუჩების კონტური შემოხაზა. მამაკაცმა ხელი დაუჭირა და ხელის მტევნები გზნებით დაუკოცნა. დაუოკებელ ლტოლვას გრძნობდა ამ ქალის მიმართ, ამიტომაც ბევრი არ უფიქრია, მოულოდნელად ხელში აიტატა და საწოლზე წამოაწვინა. ნია მძიმედ სუნთქავდა, სავსე მკერდი მადის აღმძვრელად აუდიოდა.
_ ხვდები, ორივეს როგორ გვწყურია ერთმანეთი? ძალიან სექსუალური ხარ, პატარავ, ვერ ვითმენ, არ მოგეფერო.
_ გიყვარს სექსუალური ქალები? ალბათ ჩემამდეც ბევრი გყოლია… _ ნიას თვითონაც ძლივს ესმოდა ჩურჩულით ნათქვამი თავისივე სიტყვები.
_ რა თქმა უნდა, მყოლია, მაგრამ შენ ვერც ერთი ვერ შეგედრება.
_ მე კი სექსუალური გამოცდილება საერთოდ არ გამაჩნია.
_ ეგ არაფერს ნიშნავს. შენ ისეთი ხარ, ნებისმიერ მამაკაცს გადარევ, მთავარი ეს არის. კმაყოფილი ხარ?
_ მე კომპლიმენტი არ მითხოვია შენთვის, სიმართლის გაგება მინდოდა…
_ ვფიქრობ, რაც მალე გადმოხვალ ჩემთან, მით უკეთესი იქნება, _ მოულოდნელად წამოიწია მამაკაცმა და შუბლშეკრულმა დახედა თვალებმინაბულს, _ ჩვენთვის აუცილებელია სადმე განმარტოება, რათა უკეთ გავიცნოთ ერთმანეთი. მითხარი, სად წავიდეთ, რომელი ქვეყნის ნახვას მოისურვებ პირველად?
_ არ ვიცი… მაგრამ სანამ სკოლიდან არ დაგვითხოვენ, ვერსადაც ვერ წამოვალ.
_ რა სისულელეა! _ მამაკაცი მოიღუშა.
_ ეს ჩემი ცხოვრებაა, გიგი, რა ვქნა.
_ ყოველთვის ასეთი შრომისმოყვარე იყავი, თუ ჩემი გაცნობის მერე გახდი ეგეთი? _ ჰკითხა და იმ წამსვე ინანა… მიხვდა, რომ ამით გოგონას ტკივილი მიაყენა.
_ მე მიყვარს ჩემი სამუშაო.
_ მე კი შენს მოსწავლეებზე ვეჭვიანობ. ასე მგონია, ჩემზე მეტად ისინი გიყვარს.
ნიამ გაიღიმა.
_ მაგრამ ამწუთას მე მათ ვაჯობე, რადგან შენ ჩემს მკლავებში ფართხალებ. ასე რომ, გამიმკლავდი, პატარავ, _ და სანამ ქალი პასუხად რამეს ეტყოდა, მისი სახე ხელებში მოიმწყვდია და ტუჩებში აკოცა…
8 8 8
თითქოს მისი მზერა იგრძნოო, ნია შეიშმუშნა. ყოველი ამოსუნთქვისას მისი მკვრივი მკერდი ვნებიანად ღელავდა. ძილშიც კი განუმეორებელი იყო. არა, უნდა აღიაროს გიგიმ, რომ ასე არასდროს არც ერთ ქალს არ მოუხიბლავს.
კიდევ ერთი რამ მოსწონდა მამაკაცს მასში, რითაც გოგონა ბევრად განსხვავდებოდა მისი ყოფილი საყვარლებისგან. მათი უმრავლესობა ძალიან პრეტენზიული იყო და გამუდმებით მოითხოვდნენ, მას რაც შეიძლება მეტი ფული დაეხარჯა მათი სიამოვნებისთვის. ნიას კი ერთხელაც არაფერი უთხოვია! ზოგი ძალიან ეშმაკი იყო, ზოგი თვალთმაქცი, თავხედიც კი, მაგრამ მიზანი ყველას ერთი ჰქონდა _ დაეცალა მისი საფულე. ნია არაფრით ჰგავდა მათ.
კიდევ ერთხელ დააშტერდა მძინარეს. ნუთუ სრულიად მერკანტილურია? ნუთუ არასდროს არაფერს მოსთხოვს ასეთ მდიდარ მამაკაცს? არ შეიძლება, ცდუნებამ ერთხელ მაინც არ სძლიოს. თუკი ეს ასეა, მაშინ ეს ქალი მისთვის ნამდვილი აღმოჩენა იქნება! დაიჯეროს, რომ ბედმა იშვიათი გამონაკლისი დაუშვა? უნდოდა, რაც შეიძლება მეტი გაეგო მის შესახებ. გოგონა არ გაურბოდა თავის თავზე ლაპარაკს, მაგრამ მთლად ენაწყლიანიც არ იყო. თავად არასდროს წამოიწყებდა საუბარს თავის წარსულზე, გიგის კი არ უნდოდა, ძალით გამოეტყუა მისთვის სათქმელი. არადა, ცნობისმოყვარეობა კლავდა. ოდესმე ვინმე თუ ჰყვარებია ნეტავ? ხომ წამოსცდა, თბილისში ერთ ადამიანთან ერთად ჩამოვედიო… დარწმუნებული იყო, რომ ის «ერთი ადამიანი» მამაკაცი უნდა ყოფილიყო, თორემ ხომ არ დაუმალავდა… როგორი ურთიერთობა ჰქონდა მასთან? თუ მოფერებია ის ვიღაც? თუ უკოცნია?.. იქნებ სექსიც ჰქონდათ… იქნებ შეცდა, როცა ქალიშვილი ეგონა? თვითონაც არ იცოდა რატომ, მაგრამ ეს ყველაფერი ძალიან აინტერესებდა, მაგრამ დაკითხვას ხომ არ მოუწყობდა ჯერ კიდევ შეუჩვეველ გოგონას?.. ამიტომაც თითქმის არაფერი იცოდა ამ პატარა ჯადოქრის შესახებ. რა თქმა უნდა, ვიღაც აუცილებლად იქნებოდა მის ცხოვრებაში, თუ ვიღაცები არა. ასეთ ქალს უყურადღებოდ ვინ დატოვებდა? მაგრამ ქალწული რომ აღმოჩნდა? მერე რა? ეს რას ცვლის? სიამოვნების მიღების სხვა ხერხებიც არსებობს. რა იცის გიგიმ, მის გამოჩენამდე რა ხდებოდა ნიას ცხოვრებაში? მით უმეტეს, როცა ისეთი დაქალი გყავს, როგორიც კახა დევიძის საყვარელია… სხვას არავის იცნობდა იგი მისი საახლობლოდან.
რაც იყო, იყო. მთავარია, ეს ქალი ახლა მას ეკუთვნის და მის ხელიდან გაშვებას არ აპირებს. მარცხენა ხელი ფრთხილად ასწია და ნიას გაშლილ თმას შეეხო. გოგონა კვლავ შეიშმუშნა და ნამძინარევი თვალები ოდნავ გაახილა. გიგის დანახვაზე გაიღიმა.
_ პრივეტ, _ ნაზად წარმოთქვა.
პასუხად მამაკაცმა ყელზე აკოცა.
_ მაპატიე, ასე ადრე რომ გაგაღვიძე, მაგრამ ადგომის დროა, ათ საათზე ოფისში უნდა ვიყო. სამაგიეროდ, ხვალ დაუვიწარ საღამოს მოგიწყობ.
გოგონამ კვლავ გაიღიმა და წამოდგა.
_ სხვათა შორის, მეც მეჩქარება, ამიტომ კარგი ქენი, რომ გამაღვიძე, _ კეკლუცად წარმოთქვა და მისკენ გადმოხრილ მამაკაცს ტუჩებით ცხვირზე შეეხო.
_ გეყოფა, თორემ ვეღარ მოვითმენ, იცოდე! _ ღიმილით დაემუქრა გიგი.
_ მორჩა, ახლავე ავდგები! _ გადაიკისკისა ნიამ და საწოლიდან გადმოხტა.
გაგრძელება იქნება