ერთი საათის მისულიც არ იყო შინ, მაკამ რომ დაურეკა, შენი ნახვა მინდაო… ნიას სულაც არ ეპიტნავებოდა ახლა მასთან საუბარი, მაგრამ უარი ვერ უთხრა. რამდენიმე წუთში დაქალი უკვე მის ოთახში იჯდა ფეხიფეხგადადებული.
_ სად დადიხარ, რომ ვერ დაგიჭირე? _ გამომცდელი მზერა ესროლა მაკამ.
_ პაემანზე, _ მოკლედ და დამაინტრიგებლად მოუჭრა.
_ პაემანზე? ვისთან?
_ გიგი ახვლედიანთან.
_ ვისთან? _ მაკას თვალები შუბლზე აუცვივდა გაოცებისგან, _ კაზინოს მეპატრონე რომ არის?
_ ჰო, რა იყო, რატომ გაგიკვირდა?
_ კი მაგრამ, სად გაიცანი?
_ კაზინოში.
_ როდის?
_ იმ საღამოს, შენს საყვარელს რომ ვდარაჯობდი. ხომ გითხარი ამას წინათ?
_ მეგონა, მატყუებდი, რაღაც არ მჯერა… შენ როგორ მოეწონე? _ ჩრდილმა გადაურბინა მაკას სახეზე.
_ რატომ, ასეთი შეუხედავი ვარ? _ ირონიულად გაეღიმა ნიას.
_ არა, ეგ არ მიგულისხმია… მაგრამ მას იმდენი ქალი ახვევია გარს… თანაც ისეთი მდიდრები და ისეთი წრის…
_ გინდა მითხრა, რომ მე მისი წრის არ ვარ? სულაც არ მადარდებს ეგ.
_ ალბათ ვერ არის მთლად საღ გონებაზე.
_ რას გულისხმობ?
_ აბა, ერთი წუთით დაფიქრდი. შენ ლამაზი ხარ, ამას ვერავინ უარყოფს. მაგრამ ერთი უბრალო მასწავლებელი ხარ და მეტი არაფერი. ის კი ცნობილი ბიზნესმენია, სუპერწარმატებული, სუპერპოპულარული მამაკაცი, რომელიც პრესტიჟულ უბანში ცხოვრობს და ფულებში ცურავს. ნია, გონს მოდი, სანამ დროა. მას შენ მხოლოდ ერთი ღამისთვის სჭირდები, მხოლოდ გასართობად და არა ხანგრძლივი ურთიერთობისთვის. ერთხელ დაწვება შენთან და მორჩა! მაშინვე მიგატოვებს!
ნიას ღიმილი პირზე შეაშრა. ისეთი შეგრძნება დაეუფლა, რომ მის წინ ამწუთას დაქალი კი არა, უცნობი ქალი იჯდა, რომელიც მორალს უკითხავდა.
_ სხვათა შორის, მე უკვე ვიწექი მასთან… და არა ერთხელ და ორჯერ. თანაც, უკვე შემომთავაზა, მასთან გადავიდე საცხოვრებლად.
_ არ მჯერა!
აპილპილებული მაკა ფეხზე წამოხტა და ბოღმით სავსე მზერა მიაპყრო მეგობარს.
_ რაში სჭირდება გიგი ახვლედიანს შენნაირი, როცა საუკეთესო ქალებით არის გარშემორტყმული? იცი, კვირაში რამდენ ქალს იცვლის? ვერ მოთვლი! უბრალოდ, უსიამოვნებებს ეძებ, ნია და არც აგცდება, იცოდე. მერილინ მონრო ხომ არ გგონია შენი თავი? ის შენი ერთგული არასდროს იქნება, გესმის? დაიმახსოვრე ეს!
სასოწარკვეთილი გოგონა ადგილზე ჩაიკეცა…
8 8 8
«ის შენი ერთგული არასდროს იქნება, დაიმახსოვრე ეს», _ წარამარა ჩაესმოდა ყურში მაკას ნათქვამი და გული ტყვიასავით უმძიმდებოდა. თუმცა, მეგობრისგან ახალი არც არაფერი მოუსმენია. მან იცოდა, რისთვისაც სჭირდებოდა იგი გიგის და მაინც თანახმა იყო, მიეღო მისი წინადადება. მერე რა, თუ ხანმოკლე გამოდგება მათი ურთიერთობა? რადგან დაიწყო, რაც იქნება, იქნება, გაგრძელდეს კიდეც… ცხოვრებაში ყველაფერს აქვს დასასრული და მათ რომანსაც ექნება. ნია ეცდება, აქედანვე შეეგუოს ამ აზრს, რომ გადამწყვეტ მომენტში მშვიდად შეხვდეს საბედისწერო განაჩენს. ახლა კი არ ღირს წინასწარ თავის მტვრევა იმაზე, ერთი კვირა გაგრძელდება მათი სასიყვარულო თავგადასავალი, ერთი თვე, თუ ერთი წელი. ჯობია, დღევანდელი დღით იცხოვროს და დატკბეს იმით, რაც ამწუთას აქვს.
ნაშუადღევს საგულდაგულოდ გამოიპრანჭა. გიგი შეჰპირდა, საუკეთესო საღამოს მოგიწყობო. ალბათ მეგობრებიც ეყოლება, ამიტომ კარგი იქნება, თავისი მომხიბვლელობით თვალს თუ დაუყენებს ყველას. ამით მაინც გამოირჩეოდეს სხვებისგან.
როცა მძღოლმა იგი გიგის სახლთან მიიყვანა, უკვე ბნელოდა. ჰოლში შესულს სამარისებური სიჩუმე დახვდა, კაციშვილი ირგვლივ არ ჭაჭანებდა. ნუთუ მარტო ნია დაპატიჟა? ამიტომ უთხრა, დაუვიწყარ საღამოს მოგიწყობო?
_ ახლავე ჩამოვალ, ნი, არ მოიწყინო, _ მოესმა მეორე სართულიდან მამაკაცის ხმა.
სითბო ჩაეღვენთა გულში, გაეღიმა. ჩანთა სავარძელზე მიაგდო და ბუხარს მიუახლოვდა. მოულდნელად ბუხრის თავზე დადებულმა მისალოცმა ბარათმა მიიპყრო მისი ყურადღება. ცნობისმოყვარეობამ სძლია და დახედა, რომ ტექსტი წაეკითხა. «ჩვენო საყვარელო გიგი, გილოცავთ დაბადების ოცდამეთხუთმეტე წლისთავს, ბედნიერი ყოფილიყავი. საუკეთესო სურვილებით _ დათა და თინიკო».
ღმერთო, მან რომ არაფერი იცოდა? მისთვის რომ არ უთქვამს? უცებ ნაბიჯების ხმა მოისმა. შეშინებულმა ბარათი კვლავ თავის ადგილას დადო და მოტრიალდა.
ასეთ ფორმაში ნიამ პირველად ნახა იგი _ ლურჯ ჯინსის შარვალსა და ამავე ფერის მაისურში გამოწყობილი. ძალიან უხდებოდა სპორტული ფორმა, დაკუნთული მკლავები უფრო ძლიერი მოუჩანდა.
_ არ ვიცოდი, დაბადების დღე თუ გქონდა, _ შეცბუნებულმა გაუღიმა.
_ მე არასდროს აღვნიშნავ მას, ასე რომ, დაივიწყე.
_ რატომ? _ დაინტერესდა ნია.
გიგიმ პასუხი დაუგვიანა, მხრები აიჩეჩა მხოლოდ, მერე სიყვარულით ანთებული მზერა მიაპყრო გოგონას და თვალებით მიეფერა.
_ რატომ? იმიტომ, რომ ასე მინდა, მორჩა და გათავდა, _ მამაკაცს თავადაც არ მოეწონა, ისე ცივად ჟღერდა მისი ხმა.
_ ეს მიზეზი არ არის. ჩემი აზრით, რაც წელი გემატება, მით უფრო წარმატებული ხდები, ეს კი საუკეთესო საბაბია იმისთვის, კარგად იქეიფო. მე ყოველთვის აღვნიშნავ ვიწრო წრეში ჩემს დაბადების დღეს. მართალია, ბრწყინვალე სუფრას ვერ ვშლი, მაგრამ ნამცხვარი ყოველთვის მაქვს, გოგოებს მოაქვთ.
_ შენ გაგმართლებია.
მის ხმაში გარეულმა სარკაზზმა ერთობ შებოჭა გოგონა, მაგრამ გადაწყვიტა, არ გაბრაზებულიყო.
_ რომ გეთქვა, მეც გამოგიცხობდი ნამცხვარს.
_ თუ ასე ძალიან გინდა, გამოაცხვე, პატარავ, ვინ გიშლის, _ თქვა მამაკაცმა, ბართან მივიდა და მარტინი ჩამოისხა.
ნიამ იგრძნო, როგორ ევსებოდა თვალები ცრემლით.
_ რატომ მექცევი ასე? რამე სისულელე ვთქვი? _ რაც შეიძლებოდა, მსუბუქად წარმოთქვა.
_ არც მიფიქრია. უბრალოდ, რა საჭიროა ზედმეტი გარჯა, როცა საუკეთესო საკონდიტროში შემიძლია შეკვეთა მივცე და არა მარტო საქართველოში, ლონდონიდან შემიძლია ჩამოვატანინო და პარიზიდანაც კი.
_ ჰო, მაგრამ ეს ერთი და იგივე ხომ არ იქნება! შენ რა, არ გესმის, რომ სიყვარულით მორთმეული საჩუქარი შეკვეთილს ვერასდროს შეედრება?
_ მაგრამ რა შუაშია აქ სიყვარული?
მისი სახის გამომეტყელება არა და არ დარბილდა. ნიას უკვე გაქცევა მოუნდა მისგან.
_ მე.. მე მხოლოდ ის მინდოდა მეთქვა… _ და მეტი ვეღარ გააგრძელა, ღაწვებზე გადმოგორებულმა ცრემლებმა შეუშალა ხელი.
ამის შემხედვარე გიგიმ სასმლიანი ჭიქა ბუხრის თავზე შემოდო, გოგონას მიუახლოვდა, მხარზე ხელი შემოხვია და მკერდზე მიიხუტა.
_ რა თქმა უნდა, გამომიცხვე, პატარავ, ძალიან გამიხარდება. დარწმუნებული ვარ, უგემრიელესი გამოგივა, _ დაუთბა ხმა, მაგრამ მიხვდა, რომ დააგვიანდა, ნია უკვე სლუკუნებდა.
არ უნდა მოქცეულიყო ასე. დღეს პრობლემური დღე ჰქონდა, ჟენევაში ერთ-ერთ კონტრაქტს ჩაშლა დაემუქრა და ამის გამო დილიდან უხასიათოდ იყო, თუმცა ეს არ ამართლებდა მის საქციელს. ნიამ რა დააშავა, არ უნდა მოქცეოდა ასე.
_ ჰო, შენ მართალი ხარ. რაში გჭირდება ჩემი ღარიბული საჩუქრები, როცა ნებისმიერ პრესტიჟულ მაღაზიაში შეგიძლია შეიძინო ის, რაც მოგესურვება, _ უსაყვედურა თვალცრემლიანმა გოგონამ, _ გამიშვი ხელი, შინ უნდა წავიდე.
მამაკაცმა მაშინვე შეუშვა ხელი.
_ მე შენ ვახშამზე დაგპატიჟე, თან იმაზე უნდა ვილაპარაკოთ, როდის გადმოხვალ ჩემთან, _ ქალის სიამაყემ ისევ გააღიზიანა ახვლედიანი.
_ ვახშმობა გადავიფიქრე. ახლა ისეთ ხასიათზე ხარ, უკეთესი იქნება, თუ მარტო დარჩები, _ გაიბუტა ნია.
_ არ წახვიდე… ხვალ კვლავ ჟენევაში მიწევს გამგზავრება. არ ვიცი, რამდენ ხანს დავრჩები იქ, ამიტომ შენი გადმოსვლა ჩემს ჩამოსვლამდე გადაიწევს. ისე… არ გინდა, ჩემთან ერთად წამოხვიდე? სანამ მე საქმეებს მოვაგვარებ, შენ ქალაქს დაათვალიერებ, თანამგზავრს გიპოვი, ნუ გეშინია.
ქალს არ უნდოდა მისი განაწყენება, მაგრამ მაინც ჯიუტად გადააქნია თავი.
_ არ შემიძლია. სამსახურს ვერ მივატოვებ, ძალიან დაკავებული ვარ.
_ შენ რა, დაგავიწყდა, რაზე მოვილაპარაკეთ? ჩემი ინტერესები შენთვის არაფერს ნიშნავს? თუ საკუთარ სამსახურს ყოველთვის ყველაფერზე წინ დააყენებ?!
_ მე კომპრომისების წინააღმდეგი არ ვარ, გიგი, მაგრამ სკოლიდან ვერ გავეთავისუფლები. ახლა იქ ვარ საჭირო, ამიტომ…
_ ესე იგი, არ წამოხვალ?
_ ვერა, ვერ შევძლებ.
_ კარგი. მაგრამ როცა დავბრუნდები, სერიოზულად დაგელაპარაკები.
რაო? სერიოზულადო? ხომ არ გადაიფიქრა? იქნებ მეტჯერ აღარ სურს მასთან შეხვედრა? არა, ახლავე უნდა გაარკვიოს, რა იგულისხმა სერიოზულ სალაპარაკოში, თორემ მის ჩამოსვლას ვერ დაელოდება, ვერ იტანს ლოდინს.
_ რატომ გადავდოთ? არ ჯობია, სათქმელი ახლავე ითქვას?
გიგიმ შეამჩნია, როგორ აუთრთოლდა ნიას ტუჩები და მიხვდა, რაც აწუხებდა. «ეშინია, არ მივატოვო», _ შეუმჩნევლად ჩაიღიმა. რა სისულელეა, წამითაც არ გაუვლია გულში ეს. მხოლოდ წვრილმანებზე უნდოდა ყურადღების გამახვილება, მაგრამ ახლა მაინც არაფერს ეტყვის. დაე, ცოტათი შეშინდეს, ეს სასარგებლოც იქნება ორივესთვის.
_ არა, ახლა არა. როცა ჩამოვალ, მერე გეტყვი. აბა, რა გადაწყვიტე, რჩები ვახშამზე?
გულგატეხილმა ქალმა ამაყად გადახედა ბუხართან მდგომ მამაკაცს და თვალი თვალში გაუყარა.
_ არ დავრჩები… კეთილ მგზავრობას გისურვებ, _ მტკიცე ხმით წარმოთქვა და თავაწეული გასასვლელისკენ გაემართა.
8 8 8
ნია დილიდან უხასიათოდ იყო. დღეს უმცროსკლასელები დაითხოვეს სკოლიდან. თავის მოსწავლეებთან ერთად სკოლის ბაღში იჯდა და სევდიანად ისმენდა მათ მონაყოლს, თუმცა ფიქრებით გიგისთან იყო. რატომ არ იხდის დაბადების დღეს? როგორც ჩანს, არც სიმდიდრემ მოუტანა მას ბედნიერება და არც პრივილეგიებმა. მით უმეტეს, ბოლო ხანებში ძალიან ნაღვლიანი ჩანს. მაგრამ მეგობრები მაინც რატომ არ ულოცავენ? მათ წრეში ასე არ არის მიღებული? თუ, უბრალოდ, არ იციან?
_ მასწ, ვიღაც ხელს გიქნევთ, _ დაუძახა ამ დროს ერთმა მოსწავლემ.
ნიამ გაკვირვებულმა გაიხედა მარჯვნივ და… ჭიშკართან ატუზული გიგი შეამჩნია. წამით თვალთ დაუბნელდა სიხარულისგან, წამოხტა და მისკენ გაიქცა.
_ გიგი! აქ საიდან გაჩნდი? მე უკვე ჟენევაში მეგონე!
_ გადავდე გამგზავრება. გცალია? წავიდეთ სადმე, ყავა დავლიოთ.
მართალია, წინა საღამოს იჩხუბეს, მაგრამ ნიას ისე გაუხარდა მისი დანახვა, არაფრის გახსენება არ სურდა.
_ ერთ საათში გავთავისუფლდები. დამელოდები?
_ არა.
_ არა? _ სახე შეეცვალა გოგონას.
_ არ დაგელოდები, ერთ საათში ისევ შემოვივლი, _ ეშმაკურად გაიღიმა მამაკაცმა.
ქალმა შვებით ამოისუნთქა.
8 8 8
ერთი საათის შემდეგ მანქანა უკვე ვაკისკენ მიქროდა. ნია გაოცებული იყურებოდა აქეთ-იქით, ნეტავ სად უნდა დაელიათ ყავა? რატომ შარდენზე არ წაიყვანა? იქ ხომ უამრავი კაფე-ბარია, რატომ მაინცდამაინც აქეთ?
_ სად მივდივართ? _ ვეღარ მოითმინა ბოლოს.
_ მინდა რამე სამკაული გიყიდო, რათა ჩვენი მოლაპარაკება უფრო გავამყარო. წინააღმდეგი ხომ არ ხარ?
გოგონა ამას არ ელოდა. რამდენიმე წუთი დასჭირდა, რომ ამ აზრს შეჩვეოდა. გუშინ ისეთი მოქუფრული დახვდა, ეგონა, საერთოდ უარს იტყოდა მასთან ურთიერთობაზე, ახლა კი…
_ გუშინდელს მერე მეგონა, რომ…
_ რა გეგონა? _ სვლა შეანელა მამაკაცმა და გვერდულად გახედა.
_ აღარ მოისურვებდი ჩემთან ყოფნას.
გიგიმ სიცილი ვერ შეიკავა.
_ მაგრამ ჩვენ ხომ მოვილაპარაკეთ! და არ ვაპირებ ამ მოლაპარაკების ჩაშლას. მე ეს არ მინდა.
_ იქნებ, სანამ საჩუქარს გამიკეთებდე, გვესაუბრა ჩვენზე?
_ რაზე უნდა ვისაუბროთ, პატარავ? ხომ ვიცით, რომ გვსურს ერთად ყოფნა, ვგრძნობთ ერთმანეთს. მინდა, რომ რაც შეიძლება მალე გადმოხვიდე ჩემთან.
_ სწორედ ამაზე გელაპარაკები, გიგი! შენ ისე იღებ გადაწყვეტილებებს, არც მეკითხები, ვარ თუ არა თანახმა. არანაირი ძვირფასეულობა არ მინდა, გეფიცები. წავიდეთ, ყავა დავლიოთ.
_ რა სასწაული ქალი ხარ, რა გჭირს! ვერაფრით შევძელი, რომ გასიამოვნო! _ გაღიზიანებულმა წამოიძახა და მოულოდნელად დაამუხრუჭა.
ნია შეკრთა. ახვლედიანი იმაზე ბრაზდებოდა, რომ ვერ მიიღო ის, რაც სურდა. არადა, რომ ეთქვა, ძალიან მჭირდები, ნია, შენ ჩემთვის სულერთი არ ხარ… მაშინ სიამოვნებით დათანხმდებოდა. ის კი არა, ერთი პერიოდი ისიც გაიფიქრა, რომ მომავალში გიგი მის შეყვარებას შეძლებდა… თუმცა ამწუთას მის სახეზე მხოლოდ წყენა იკითხებოდა და სხვა არაფერი.
_ ნუ მიბრაზდები, გთხოვ… შენ ჩვენს ურთიერთობას ძალიან პრაგმატულად უდგები, გიგი, მე კი ასე არ შემიძლია. მიუხედავად იმისა, რომ სიყვარულში მარცხი ერთხელ უკვე განვიცადე, მაინც ვოცნებობ ჭეშმარიტ გრძნობაზე… და ჩემთვის სულერთია, როგორი იქნება ის, ვინც შემიყვარებს _ მდიდარი თუ ღარიბი. შეიძლება ძალზე გულუბრყვილოდ მოგეჩვენოს ჩემი ნათქვამი, მაგრამ ეს ერთადერთია, რაც გულით მინდა. მაკას თუ დავუჯერებთ, ჩემი შემცვლელის პოვნა არ გაგიჭირდება, ძალიან ადვილად შეძლებ, გადაერთო სხვაზე. მე აქ ჩამოვალ, თუ შეიძლება! _ და სანამ მამაკაცი გონს მოეგებოდა, გაჩერებული მანქანიდან ელვის უსწრაფესად გადმოხტა.
ახვლედიანმა ღრმად ამოიხვნეშა და თვალი გააყოლა თითქმის სირბილით მიმავალ გოგონას. გონებაში მის სიტყვებს აანალიზებდა. უთხრა, პრაგმატული ხარო… მე სიყვარული მჭირდება და არა აქვს მნიშვნელობა, ჩემი შეყვარებული ღარიბი იქნება თუ მდიდარიო… ნიას ბოლო ფრაზამ თითქმის ბოლო მოუღო. მას ძალიან უნდოდა, გოგონას შეყვარებოდა იგი. ამას ახლაღა მიხვდა, თითქოს ნიას სიტყვებმა აუხილა თვალი. აი, თურმე რა სურს… ნიას სიყვარული… დაიღალა მარტოობისგან. მას არ ჰყოფნიდა სითბო და სწორედ ამას ეძებდა მასში.
მაკა რატომ ახსენა? გამოდის, მასზე საუბრობდნენ? საინტერესოა… არა, ნიას დაკარგვას ვერ შეეგუება, ამას არ დაუშვებს. ახლა წავა თავის სასტუმროში, ცოტა გულს გადააყოლებს, ნიასაც დააცლის, სანამ სიბრაზე გადაუვლის. საღამოს კი, როცა დამშვიდდება, შინ გაუვლის და რესტორანში წაიყვანს. იმედია, გოგონა უარს არ ეტყვის ამაზე.
8 8 8
ექვს საათზე გიგიმ დაურეკა ნიას, თბილად მოიკითხა, თითქოს რამდენიმე საათის წინ მათ შორის არაფერი მომხდარიყოს და რესტორანში დაპატიჟა, თან დააყოლა, ნახევარ საათში გამოგივლიო. იმდენად მოულოდნელი იყო მამაკაცის ზარიც და შემოთავაზებაც, უარი ვერ შეჰბედა.
ზუსტად ნახევარ საათში გიგი ნიას სადარბაზოსთან იდგა. ქალმა ფანჯრიდან ანიშნა, ცოტა ხნით ამოდიო, თავად კი სარკის წინ დაჯდა, რათა მაკიაჟი გაეკეთებინა. გული უცნაურად უცემდა.
_ კიდევ არ ხარ მზად? რას აკეთებდი ამდენი ხანი? _ სტაჟიანი ქმარივით უსაყვედურა ახვლედიანმა.
ნიამ სარკიდან გახედა ღიმილით.
_ თითქმის მოვრჩი, ნუ მაჩქარებ, თორემ წამწამები ტუშით დამეთხაპნება და მაკიაჟის თავიდან გაკეთება მომიწევს.
_ შენ არანაირი მაკიაჟი არ გჭირდება, პატარავ, ისედაც ლამაზი ხარ.
_ მაგრამ მაკიაჟი ქალებს გვეხმარება, ხაზი გავუსვათ იმას, რაც საუკეთესო გვაქვს და ამავდროულად, ყველა ნაკლი დავმალოთ.
_ შენ ნაკლი არა გაქვს, სიხარულო, მაგრამ თუ თვლი, რომ ეს აუცილებელია, ითხიპნე, რამდენიც გაგიხარდება, _ გიგის ხმაში მხიარული ნოტები აშკარად იკვეთებოდა.
_ სად მივდივართ?
_ სასტუმრო «გოლდ სტარში», ნომერი უკვე დავჯავშნე.
_ შენთან არ ჯობდა?
_ არა, მინდა უცხო, თან მდიდრულ გარემოში შეგიგრძნო… იცოდე, ამაღამ ძილი არ გიწერია და აქედანვე შეეგუე ამას.
ნიას ბედნიერების ღიმილმა გადაურბინა სახეზე. რა კარგია, ასეთ ადგილას ადრე არასდროს ყოფილა. არც ისე ცუდი ყოფილა მდიდარი კაცის საყვარლობა თურმე…
გაგრძელება იქნება