ონკანი მოუშვა და წყალი გადაივლო. ათი წუთის შემდეგ თავი უკეთ იგრძნო. ყველაფერი ასე ახლოს არ უნდა მიიტანოს გულთან. თუმცა, რესტორანში ჩხუბი ხომ მის გამო მოხდა… როგორ შეიძლება ამ ამბავს გულგრილად შეხედოს? გარდა ამისა, დამნაშავეა იმაში, რომ მაკასნაირ გოგოსთან მეგობრობს. სწორედ მისი გამოისობით აიკიდა ამხელა ვალი, რომლის გადახდას ალბათ მთელი ცხოვრება ვერ შეძლებს. სწორედ თავდაცვის ინსტინქტმა აიძულა იგი, მოეტყუებინა საყვარელი მამაკაცი, რადგან არ უნდოდა, მის პრობლემებს გავლენა მოეხდინა მათ რომანზე.
«არა, მართლაც და, რა მაკავშირებს ამ კაცთან? რატომ ვარ მასთან?» _ მარტო დარჩენილმა პირველად დაუსვა ეს კითხვა თავის თავს… და პასუხიც მაშინვე გასცა _ «სექსი, ფანტასტიკური სექსი. მსგავსი სიამოვნება არასდროს განმიცდია. მისი შედარება არაფერთან შეიძლება. და ალბათ ვერც ვერასდროს გამოვცდი. მასთან სექსი თავს მაკარგვინებს, ყველაფერს თავდაყირა აყენებს ჩემს ცხოვრებაში».
ნიამ საჩვენებელი თითით კრემი ამოიღო ფლაკონიდან და სახეზე გადაინაწილა, მერე კი წრიული მოძრაობით დაიწყო მისი შეზელვა კანში.
თუმცა… მათ ურთიერთობაში უფრო მეტი იყო, ვიდრე სექსი. უფრო ღრმა, უფრო ფაქიზი… ნია ხვდებოდა, რომ გიგისთან რომანი ჩვეულებრივი გატაცება და გართობა არ იყო. მის დანახვაზე მთელ სხეულში ჯერ არგანცდილი ჟრუანტელი უვლიდა, გული გამალებით უცემდა და სიამოვნების მეთერთმეტე ტალღა ხმაურით ეხეთქებოდა მისი სულის ყველა წერტილს. რატომ მოიხიბლა ასე ამ მამაკაცით? რატომ ელოდება ხოლმე დაძაბული მასთან ყოველ პაემანს? რატომ აფორიაქებს ფიქრი იმაზე, რომ მათი ყოველი ახალი შეხვედრა უკანასკნელი იქნება?
იმიტომ, რომ შეუყვარდა!
მოულოდნელად კრემით გათხუპნილი თითები ჰაერში გაუშეშდა. გაქვავებული შეჰყურებდა თავის ანარეკლს სარკეში.
თითქოს გული გაუჩერდა წამით, ხელ-ფეხი გაეყინა… ისე გააჟრჟოლა, ერთიანად დაბურძგლა მკლავებზე.
არა!
გონებას არ სურდა გულის გამოძახილს დამორჩილებოდა. არა, მას არ უყვარს გიგი ახვლედიანი! ეს ტყუილია!
ეს შეუძლებელია! მას არ აქვს ამის უფლება!
ნიას დიდი ხანია, არ უფიქრია ისეთ სერიოზულ და ღრმა გრძნობაზე, როგორიც სიყვარულია, მით უმეტეს, გიგისთან… მას შეუძლია, აღფრთოვანდეს მისით, ლტოლვა განიცადოს, სიამოვნება, კმაყოფილება, მაგრამ არა სიყვარული! ეს, უბრალოდ, გამორიცხულია!
არადა, სწორედ ეს მოხდა! შენ შეგიყვარდა იგი, პატარა ნია! და ამ რეალობას ვერსად გაექცევი!
ამის გააზრებამ თავზარი დასცა. მოულოდნელობისგან გაოგნებული საშხაპე კაბინას მიეყრდნო, რათა არ წაქცეულიყო. «მე მიყვარს იგი… მე გიგი ახვლედიანი მიყვარს…» _ კარგა ხანს ჩურჩულებდა თავგზააბნეული.
დრომ, როგორც ჩანს, შეაჩერა სვლა, მერე კი საერთოდ გაჩერდა… არ ახსოვს ნიას, რამდენ ხანს იჯდა სააბაზანოში, შეიძლება მხოლოდ რამდენიმე წუთი, ან იქნებ, მთელი საუკუნე…
სიყვარულმა დროის შეგრძნება დააკარგვინა, ყველაფერი დაავიწყა.
ჰო, მაგრამ… გიგის რომ არ უყვარს იგი? ამის გაფიქრებაზე ჩხვლეტა იგრძნო მკერდში. მწარე სიმართლე მძიმე ტვირთად დააწვა მის გულს. გიგის არ უყვარს იგი…
ან კი რატომ უნდა უყვარდეს? ერთი მიზეზი მაინც დაუსახელეთ ნიას, რატომ უნდა შეიყვაროს მდიდარმა ბიზნესმენმა მისნაირი ქალი? მათ ურთიერთობაში არასდროს თქმულა სიტყვა სიყვარულზე… არასდროს. აბა, რას ელოდა? წესით, ასეც უნდა ყოფილიყო. ახვლედიანისთვის ნია მხოლოდ დროებითი თავდავიწყების ობიექტია, დიდი გართობის ნაწილი, რომელსაც გაგრძელება არ ექნება. ძალიან მალე მის ადგილს მორიგი ლამაზმანი დაიკავებს, რომელიც სულ სხვა ინტერესს აღუძრავს მამაკაცს. სწორედ მაშინ, ზედმეტი ყოყმანის გარეშე გამოუცხადებს _ «მშვიდობით, პატარავ» და ნიას აღარაფერი დარჩება, გარდა იმისა, უსიტყვოდ გატრიალდეს და სამუდამოდ გაქრეს მისი ცხოვრებიდან.
არა, არც უნდა იოცნებოს გიგიზე. ახვლედიანი არასდროს შეიყვარებს. მას საერთოდ არაფერში სჭირდება სიყვარული… ამიტომ არც უნდა გაიგოს, როგორ უყვარს ნიას იგი, არასდროს უნდა გაიგოს! ბოლოს და ბოლოს, მას სხვა გამოსავალი არა აქვს. მამაკაცი, ალბათ, არ აღფრთოვანდება, თუკი გაიგებს, როგორ უსაშველოდ უყვარს ნიას! სრულებით შესაძლებელია, რომ ქალის სიყვარული გიგის ტვირთადაც იქცეს. ასეთ მამაკაცებს არ სჭირდებათ მსგავსი სენტიმენტალური გამოხდომები. ბიზნესმენს მისგან სულ სხვა რამ სურს. მაგალითად, ლოგინი და ყოველგვარი ვალდებულებისგან თავისუფალი ურთიერთობა. ამიტომაც არ უნდა გამოუტყდეს თავის გრძნობებში.
8 8 8
საღამომ შედარებით მშვიდად ჩაიარა. ისე ივახშმეს, არც მაკა უხსენებიათ და არც ნიას პრობლემები. მოულოდნელად გიგი ზაფხულის გეგმებზე ალაპარაკდა.
_ არ გინდა, სადმე დასასვენებლად გავემგზავროთ? _ ჰკითხა მამაკაცმა და გამომცდელი მზერა შეავლო.
_ დასასვენებლად? სად? _ წარბები აზიდა ნიამ, არ ელოდა ასეთ შეკითხვას.
_ რა ვიცი, მაგალითად, რომელიმე ზღვისპირა კურორტზე, მაგალითად, თურქეთში… ან…
_ იქ ერთხელ უკვე ვიყავი, _ მორცხვად ჩაილაპარაკა გოგონამ, _ და ვიცი, რომ ძალიან კარგია.
_ რა თქმა უნდა, არაჩვეულებრივია. ვფიქრობ, კარგ დროს გავატარებდით…
_ არ ვიცი… მაგაზე არ მიფიქრია… _ თვალი აარიდა ნიამ.
გიგის პასუხი არ ესიამოვნა. ერთხელ უკვე იყო იქ… თავის შეყვარებულთან ერთად? ეს ის კაცია, ვისთან ერთადაც აქ ჩამოვიდა საცხოვრებლად? რა ურთიერთობა ჰქონდა მასთან?.. და მიხვდა, ეჭვის ჭია კვლავ როგორ შეუძვრა გულში. ადრე არასდროს უეჭვიანია სხვა ქალებზე. ახლა კი…
იმის გაფიქრებაც კი, რომ ოდესმე შეიძლებოდა ნიას სხვა კაცის მკლავებში ენებივრა, გულს უკლავდა, საშინლად აღიზიანებდა. არადა, როცა პირველად დაწვა მასთან, ქალწული იყო. ამაში გიგი ღრმად არის დარწმუნებული. მაშინ რა გამოდის? სხვა რა სახის ურთიერთობა უნდა ჰქონოდა იმ იდუმალ პარტნიორთან? თავი გადააქნია, რომ აბეზარი ფიქრები თავიდან მოეშორებინა.
ნია ვერ ხვდებოდა, რა ხდებოდა მამაკაცის თავს, ამიტომ წამოდგა და მაგიდის ალაგებას შეუდგა.
_ რას აკეთებ, გაგიჟდი? _ შეიცხადა გიგიმ და მაჯა დაუჭირა.
_ ავალაგებ, მაინც არაფერს ვაკეთებ, _ კეკლუცად გაიღიმა გოგონამ.
_ შეეშვი, აქაურობას ჰყავს ამლაგებელიც და დამლაგებელიც… მითხარი, რატომ არ გინდა, თურქეთში გამომყვე?
ნიას ალმურმა აჰკრა, უსიამოვნო შეგრძნებამ დარია ხელი.
_ მე უკვე ვიყავი იქ. ვფიქრობ, სხვაგან უკეთეს დროს გავატარებდი.
_ ვისთან ერთად იყავი?
რატომ ეკითხება? ეჭვიანობს? რაში აინტერესებს, ვისთან ერთად იყო? მისთვის რა მნიშვნელობა აქვს, ნიას ადრე ჰყავდა თუ არა სხვა მამაკაცი?
არადა, გიგისთვის ამას დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა. მას უნდოდა, ყველაფერი სცოდნოდა ამ ქალის შესახებ, ყველა წვრილმანი, ისიც კი, მოფერებია თუ არა ადრე სხვა მამაკაცი.
_ ადამიანთან, რომელიც წავიდა ჩემი ცხოვრებიდან და არასდროს დაბრუნდება. თუმცა, მისი გახსენება ყოველთვის დიდ ტკივილს მაყენებს, მიუხედავად იმისა, რომ ამდენი წელი გავიდა, _ სევდიანად ჩაილაპარაკა ნიამ.
გიგი გამომცდელად მისჩერებოდა.
_ თუ არ ვცდები, სწორედ მასთან ერთად ჩამოხვედი თბილისში საცხოვრებლად, არა?
_ ჰო… მაგრამ რაში გჭირდება ამის გამოკითხვა?
_ იმიტომ, რომ სრულებით არ გიცნობ, პატარავ. მინდა, რაც შეიძლება მეტი გავიგო შენზე.
გოგონამ თავი დახარა.
_ ჩემს ცხოვრებაში ისეთი საინტერესო არაფერი ყოფილა, რომ შენი ყურადღების ღირსი გახდეს, დამიჯერე. მე ერთი ჩვეულებრივი გოგო ვარ, არაფრით სხვებისგან გამორჩეული. ერთადერთი ღირებული ჩემს ცხოვრებაში, ეს შენ ხარ, გიგი.
_ ნუთუ? _ ირონია გაისმა მამაკაცის ხმაში, _ რატომ ლაპარაკობ ასე, პატარავ?
_ იმიტომ, რომ ეს სიმართლეა.
_ საინტერესოა, რატომ გავხდი შენთვის ასეთი განსაკუთრებული?
მისი საუბრის ტონით ნია მიხვდა, რომ საშიშროება ისევ ახლოვდებოდა. არა, არაფრით დაუშვებს, რომ გიგიმ მისი გრძნობების შესახებ შეიტყოს, ამით სამუდამოდ დაკარგავს მას. ახვლედიანს მისთვის შეყვარება არ უთხოვია. მას მხოლოდ ის სურდა, ნია დამყოლი, უპრეტენზიო და საწოლში ვნებიანი ყოფილიყო. სიყვარულზე არ ყოფილა ლაპარაკი.
_ გიგი, იცი? მე… მე…
ქალის ხმა ყრუდ გაისმა. იგრძნო, ცრემლები როგორ ჩამოუგორდა ღაწვებზე.
ამის დანახვაზე მამაკაცი წამოხტა და ქალს მიეჭრა.
_ პატარავ! რა გჭირს? ნუ ტირი, გთხოვ, არ მინდოდა შენი წყენინება!
ნიამ ამოიოხრა.
_ მაპატიე… არ მინდოდა შენთვის ტკივილი მომეყენებინა. რა ცუდი საღამო გამოგვივიდა, რა არის ეს! _ შეწუხდა იგი და ნიას ხელები გულზე მიიხუტა.
ხმა ისე დაუთბა, გოგონას უარესად აუჩუყდა გული და ხმამაღლა ატირდა.
_ გიგი… რომ იცოდე… შენ ყველაზე კარგი ხარ… საუკეთესო მამაკაცი ხარ მთელ მსოფლიოში, _ ჩურჩულით წარმოთქვა და მის მკერდში ჩარგო ცრემლით დანამული პირ-ცხვირი.
_ მორჩი, აღარ იტირო, გესმის? ამისთვის კი არ ხარ ჩემთან, შენ მე სხვა რამეში მჭირდები, წამომყევი, _ ბოლო სიტყვები ვნებიანად წარმოთქვა მამაკაცმა, ქალს წელზე ხელი მოხვია, ჰაერში აიტაცა და სასიამოვნო ტვირთიანად საძინებლისკენ აიღო გეზი.
გაგრძელება იქნება ორშაბათს