გიგი არ შერხეულა, მხოლოდ დახედა თაბახს და ტექსტს სწრაფად გადაავლო თვალი… უცებ იგრძნო, როგორ მკვეთრად აიწია ადრენალინის დონემ სისხლში… სახე თანდათან მოექუფრა, ძარღვი დაებერა საფეთქელთან. რა სიამოვნებით უთავაზებდა ახლა ამ ვიგინდარას ერთ გემრიელ მუშტს, მაგრამ… არ გამოდიოდა აქ, ამ ვითარებაში.
დევიძემ ჩაიფხუკუნა.
_ არ ელოდით, არა? არც იცოდით ამის შესახებ არაფერი, ხომ მართალია? აი, ასეთ ვალებშია ჩაფლული თქვენი ქალბატონი და მას ჩემი ფული მართებს, სხვათა შორის! _ სტუმრის ხმა დამცინავად ჟღერდა.
_ თუ ნებას დამრთავთ, რამდენიმე სიტყვას გეტყვით. არ შეიძლება ამათი ნდობა, ჩემო გიგი… ისე ნიჭიერად შეუძლიათ თავი წესიერ ქალად მოგაჩვენონ, ეჭვსაც ვერ შეიტან მათ საქციელში, მაგრამ სინამდვილეში ნადირობენ ჩვენნაირ კაცებზე, რომ მდიდრულად იცხოვრონ და რაც შეიძლება მეტი ფული გამოგვძალონ! ხანდახან ზედმეტიც მოსდით, როგორც, მაგალითად, ჩვენს საერთო ნაცნობს დაემართა. კრედიტი აიღო და მერე გადახდა ვერ შეძლო. მე უყოყმანოდ მოვუგვარე მას ეს პრობლემა, ახლა მისი პრობლემა თქვენ უნდა მომიგვაროთ. რა თქმა უნდა, თქვენი გადასაწყვეტია, გიღირთ თუ არა მასთან ურთიერთობა ამ თანხად, თუმცა… შეიძლება რაღაც შეთანხმებამდეც მივიდეთ. ბოლოს და ბოლოს, თუ მის ვალს გადაიხდით, თქვენთან დარჩება ვალში. არა, არა, არ გეგონოთ, ჩვენ შორის რამე ხდებოდა. ის ჩემთან არასდროს წოლილა, არ არის ჩემი გემოვნების ქალი.
ახვლედიანმა უსიტყვოდ გამოაღო მაგიდის უჯრა და სეიფის გასაღები აიღო.
_ თუ სწორად გავიგე, ნაღდ ფულს ამჯობინებთ, არა? _ მექანიკურად იკითხა.
დევიძეს კმაყოფილი ღიმილი გადაეფინა სახეზე. მისი მისია შესრულებული იყო _ თავისი ფული მიიღო და მოწინააღმდეგე დაამცირა. არადა, სწორედ ამ ქალის გამო მოუვიდათ ერთმანეთში ჩხუბი…
გიგი მძიმე ნაბიჯებით მივიდა კედელთან ჩაშენებულ სეიფთან, კოდი აკრიფა, გამოაღო, საჭირო რაოდენობის თანხა გადათვალა და მდუმარედ გაუწოდა.
_ ძალიანაც კარგი, მეგობარო, _ სარკასტულად წარმოთქვა კახამ, _ შეგიძლიათ დატკბეთ თქვენი გოგონათი, უკვე გადახდილი გაქვთ. კარგად მეყოლეთ, _ ამ სიტყვებით და დამცინავი ღიმილით კაბინეტი დატოვა.
გახევებული გიგი დიდხანს დაჰყურებდა მაგიდაზე გაშლილ თაბახის ფურცელს… თურმე ქაღალდის ერთმა პატარა ნაგლეჯმაც კი შეიძლება საშინელი ტკივილი მიაყენოს ადამიანს…
8 8 8
ნიამ შამპუნი ხელისგულზე დაისხა და წრიული მოძრაობით შეიზილა თმის ძირებში. არა, უნდა შეიჭრას თმა, თორემ ძალიან დაიტანჯა, რამდენ ხანს უნდება თავის დაბანას! ისედაც დაღალა ამ დაუსრულებელმა პროცედურებმა _ სილამაზის სალონი, მანიკიური, პედიკიური, მასაჟი, კანის მოვლა… შეიძლება ეს პროცედურები აუცილებელიც არის ქალისთვის, მაგრამ ამავე დროს, მოსაბეზრებელიც. თან ძალიან ბევრ დროს ართმევს. არადა, ყველაფერს მხოლოდ ერთი ადამიანისთვის აკეთებს _ გიგი ახვლედიანისთვის, რომელსაც სურს, მისი საყვარელი ყოველთვის თავბრუდამხვევად გამოიყურებოდეს. რა ქნას ნიამ, იძულებულია, თავს ძალა დაატანოს და ისე მოიქცეს, როგორც მის სასურველ მამაკაცს მოეწონება.
ნახევარი საათის შემდეგ გოგონა უკვე საძინებელში იჯდა, სარკის წინ და ფენით თმას იშრობდა. აი, ახლა ამ ჩალისფერ კაბას ჩაიცვამს, რომელიც გუშინწინ უყიდა გიგიმ და ასე გამოცხადდება მასთან, არაჩვეულებრივად კარგ ფორმაში.
ბოლო შტრიხი პომადის წასმა იყო. კიდევ ერთხელ ჩაიხედა სარკეში, გაღიმებული მსუბუქად დატრიალდა, მერე ტყავის ხელჩანთას დაავლო ხელი და კარისკენ გაემართა… მაგრამ კარი იქამდე გაიღო, სანამ თვითონ მიუახლოვდებოდა.
_ გიგი! _ გაკვირვებით შესძახა, _ ნუთუ დავაგვიანე?
მამაკაცმა ზურგს უკან კარი მოიხურა და გოგონას დაჟინებით მიაშტერდა. ისე მოქუფროდა სახე, ნია მიხვდა, რომ რაღაც ცუდი ხდებოდა.
_ რამე მოხდა? _ ეჭვნარევი ხმით გაუბედავად ამოთქვა.
მამაკაცმა თვალები უსიამოვნოდ დააკვესა.
_ შესაძლებელია… _ რამდენიმეწამიანი პაუზის შემდეგ უპასუხა, _ იმედია, არ გაგიჭირდება ახსნა, _ მისი ხმაც ისეთივე ცივი და შორეული იყო, როგორც გამოხედვა.
ამ სიტყვებით მან ჯიბიდან ოთხად გაკეცილი ქაღალდი ამოიღო და ქალს გაუწოდა.
ნიამ გამოართვა ფურცელი, გახსნა და დახედა… ალმურმა აჰკრა სახეზე.
_ აბა? რას იტყვი ამაზე? _ მამაკაცის ხმა დაძაბულად ჟღერდა.
_ როგორ… როგორ გაიგე ეს? _ გაფითრებულ გოგონას ტუჩები აუკანკალდა.
_ დღეს დილით ჩვენი საერთო ნაცნობი მესტუმრა, კახა დევიძე. ჩვენი ბოლო შეხვედრისგან განსხვავებით, საკმაოდ ცივილიზებულად იქცეოდა… ამჯერად საქმიანი წინადადებით მომადგა…
ნიას ცივმა ოფლმა დაასხა. თვალები დახარა და კვლავ ფურცელს ჩააშტერდა. აი ის, რისიც ასე ძალიან ეშინოდა. ქაღალდის პატარა ნაგლეჯი, რომელზეც შავით თეთრზე წერია, თუ რამდენი მართებს სხვისი ფული. თან ვისი? თვით კახა დევიძის.
_ არ მინდოდა, შენ ეს გაგეგო, _ საოცრად მშვიდად წარმოთქვა, მიუხედავად იმისა, რომ უკიდურესობამდე დაიძაბა.
გიგიმ მწარედ ჩაიცინა.
_ მართლა? მაგრამ ახლო მომავალში მაინც მომიწევდა ამის გაგება, მართალი არ ვარ?
გოგონამ მსწრაფლ ასწია თავი და გამომცდელი მზერა მიაპყრო, რათა მიმხვდარიყო, თუ რა იგულისხმა მამაკაცმა. გიგის ისეთი დამცინავი ღიმილი დასთამაშებდა სახეზე, სიცივემ დაუარა სხეულში.
_ შენ ალბათ, რესტორანში უკვე მიხვდი, რადგან კახამ ჩემი შენდამი ზრუნვის ამბავი გაიგო, აუცილებლად მოგაკითხავდა თავისი ფულის მისაღებად. ხოლო იქიდან გამომდინარე, რომ იმ საღამოს მე შენ დაგიცავი, უკვე გათვალე, ერთხელ და სამუდამოდ რომ გაგათავისუფლებდი მისგან, არა? _ მის ხმაში ზიზღი გაისმა, _ თუმცა ამას ახლა მნიშვნელობა არა აქვს, შეგიძლია შვებით ამოისუნთქო, ჩემო ლამაზო, მე მას გადავუხადე შენი საფასური, _ ორაზროვნად თქვა და მხრები აიჩეჩა.
ნია შეკრთა. მისი სიტყვებით შეძრწუნებულმა, სასოწარკვეთილი ხმით იყვირა.
_ არა, გიგი!..
ახვლედიანმა კვლავ ირონიულად ჩაიღიმა. ეს ღიმილი დანასავით სერავდა გოგონას.
_ ძალიან გთხოვ, ასე ნუ მექცევი! მე ეს არ დამიმსახურებია! ვწუხვარ, რომ ასე მოხდა, მაგრამ… არ მინდოდა, ამ ამბავს რამე საერთო ჰქონოდა ჩვენს ურთიერთობასთან. ფიქრიც კი არ მინდოდა ამაზე!
_ ნუთუ? საინტერესოა, როგორ აპირებდი ამხელა ვალის გადახდას? რომელი შემოსავლით? ერთადერთი გზა გრჩებოდა მხოლოდ, ხომ მართალია? ამიტომ თავიდანვე ისარგებლე ამით.
ეს ვალი მე უნდა გადამეხადა!
_ არა! გთხოვ, დამიჯერო, მართლა არ მინდოდა, ეს ამბავი გაგეგო, ყველანაირად ვცდილობდი, დამემალა. მით უმეტეს, ჩემი ვალი გადაგეხადა? გულშიც არ გამივლია, გეფიცები!
ქალი მავედრებელი თვალებით მისჩერებოდა. თუმცა გიგის ნაკვთი არ შერხევია სახეზე, ისევ ისეთი შეუვალი რჩებოდა. თვალებში კი… თვალებში ყველაფერი იკითხებოდა…
_ გიგი, ძალიან გთხოვ…
_ ყურადღებით გისმენ… _ მამაკაცი სიმშვიდის შენარჩუნებას ცდილობდა, მაგრამ უჭირდა თავის შეკავება.
თანდათან ერეოდა ბრაზი. სულელივით გაება მახეში. ნამდვილი იდიოტია, როგორ იფიქრა, რომ ეს პატარა გოგონა გამორჩეული იყო სხვა ქალებისგან, რომ ის არავის ჰგავდა? იპოვა რა, იდეალური ქალის იდეალური ვარიანტი! ახლა ხომ მიხვდა, რომ ნიას მისი ფული სჭირდებოდა მხოლოდ და არა თავად ის! მიხვდა, მაგრამ ძალიან გვიან, თუმცა არასდროს არ არის გვიან, ახლავე გამოასწორებს ამ შეცდომას! მორჩა, კომედია დამთავრებულია! უკვე საკმარისია!
_ მე მომწონს, ლამაზო, ძალიან მომწონს, რომ შენ ცდილობ, სიამოვნება მომანიჭო. სიმართლე გინდა? ახლავე გეტყვი. შენ საუკეთესო იყავი იმ ქალთა შორის, რომელსაც ჩემს ხელთ გაუვლია, ყველაზე ყურადღებიანი, თბილი, მოსიყვარულე, მზრუნველი და… ყველაზე ვნებიანი… სულ ვფიქრობდი, როგორ მოხდა ეს, რატომ არის ეს ქალი ასეთი ერთგული ჩემ მიმართ, რით დავიმსახურე-მეთქი… ლამის დავიჯერე, რომ მართლაც ძალიან კარგი ვიყავი და შენს ყურადღებას ამით ვიმსახურებდი. რესტორანში რომ ჩემსა და კახას შორის ჩხუბი მოხდა, შენ კიდევ ერთხელ შეეცადე დაგემტკიცებინა, რომ ფულის გამო არ ხარ ჩემთან. საჭირო არგუმენტების წამოყენებაც არ გაგძნელებია, მაგრამ მაკამ ლამის ჩაგიშალა მთელი გეგმები. იცი, რა მითხრა? ისეთი მამაკაცი, როგორიც შენ ხარ, ნიას ყველა პრობლემის გადაჭრის საშუალებააო, თუ რაღაც ამდაგვარი. შენ კი სასოწარკვეთილი საპირისპიროს მიმტკიცებდი იმ ღამეს… მხოლოდ მამაკაცი მჭირდებაო… ერთი სიტყვაც უნდა დაგემატებინა და მივხვდებოდი _ შენ მდიდარი მამაკაცი გჭირდებოდა თურმე და არა მხოლოდ მე…
_ შენ ვერაფერს მიხვდი, გიგი, მერწმუნე, სულაც არ იყო ასე!
_ აბა როგორ იყო? მაშინ რატომ გამოვიდა ასე? _ ხმას აუწია გაღიზიანებულმა, _ განა არ გიხაროდა, მდიდარი საყვარელი რომ გაიჩინე? თუ მეხსიერება არ მღალატობს, საწუწუნო არაფერი გქონდა, სანამ ჩემთან იყავი! ყველაფერი მიიღე, რაც გსურდა.
_ ჰო, რა თქმა უნდა, მივიღე! _ ნია ცდილობდა, მისი შეტევები მშვიდად მოეგერიებინა, მაგრამ გრძნობდა, მისი სიტყვები მხოლოდ კედლებს ეხეთქებოდა და მამაკაცის გულის მოლბობას ვერ ახერხებდა, _ მაგრამ შენთან ამის გამო არ ვცხოვრობდი. მე შენ მჭირდებოდი მხოლოდ და არა შენი სიმდიდრე! ეს არის ერთადერთი მიზეზი, რისთვისაც შენ გვერდით ვიყავი! არაფერი მანიჭებდა სიამოვნებას _ არც შენი ნაყიდი სამოსი, არც მდიდრული აპარტამენტები, არც გასეირნებები და არც შენი მეგობრების წრე! ეს არის სიმართლე!
_ ჰო, როგორ არა, გასაგებია, _ გიგიმ ღრმად ამოიხვნეშა, _ ანუ, მხოლოდ სექსი გაკავებდა ჩემთან? ამის თქმა გინდოდა? ნუთუ ეს არის ყველაფერი, რაც ცხოვრებაში გჭირდება? მხოლოდ კარგი სექსი?
მისი მომნუსხველი თვალები დაჟინებით მისჩერებოდა გოგონას. ის კი ვერ ბედავდა, მზერა გაესწორებინა. ეშინოდა, მამაკაცს სიმართლე არ გაეგო, არ მიმხვდარიყო, როგორ უყვარდა ნიას იგი. მისთვის ხომ ასე უიმედო იყო ეს სიყვარული… მორჩა, ოცნებები იმაზე ადრე დაიმსხვრა, ვიდრე თავად მოელოდა ამას. ამწუთას ნიას სიყვარულიც კი უძლური იყო, შეეჩერებინა ახვლედიანის რისხვა.
გიგიც გრძნობდა, როგორ გაურბოდა გოგონა მის მზერას. ამით კიდევ უფრო რწმუნდებოდა იმაში, რომ ამდენი ხანი მოტყუებული დარჩა და სწორედ ამ ტყუილის დამალვას ცდილობდა მისი სანაქებო პატარა ქალი. განადგურებული იყო, მაგრამ არა იმით, რომ სიმართლე გაირკვა და ნიას ტყუილში გამოჭერა შეძლო, არამედ იმით, რატომ აყენებდა სიმართლის გაგება ამხელა ტკივილს? იმიტომ, რომ…
იმიტომ, რომ მას ძალიან უნდოდა, ნია მართლა სხვანაირი ყოფილიყო, ყველა სხვა ქალისგან გამორჩეული… მხოლოდ ამიტომ. ერთხელაც არ უფიქრია იმაზე, რას ნიშნავდა ეს გოგონა მისთვის, მხოლოდ იმაზე ფიქრობდა, თვითონ რას ნიშნავდა მისთვის და ამაზე აგებდა ფანტაზიებს…
და რა აღმოჩნდა? თურმე არც არაფერს წარმოადგენს ნიასთვის, მხოლოდ ფულის ტომარაა და მორჩა! ლაღი ცხოვრება მოუნდა და ეგ არის! არა, მაინც რატომ ბრაზდება? განა ეს პატარა მატყუარა იმსახურებს, მის გამო ამდენი ინერვიულოს? ჩვეულებრივი ქალია, რა, უზრუნველი ცხოვრების მაძიებელი იაფფასიანი… არა, არ უნდა ეს სიტყვა იხმაროს, მაინც ვერ იმეტებს ამისთვის.
_ კარგი, მოვრჩეთ ამაზე ლაპარაკს! _ თქვა ბოლოს ცივად, _ მე ოფისში გავდივარ და რვისთვის დავბრუნდები. მზად დამხვდი, არ დაგავიწყდეს, რომ დღეს სამხარაძეებთან ვართ მიპატიჟებული ვახშამზე! _ გულგრილად დაასრულა სათქმელი და ოთახიდან ისე გავიდა, მისთვის ერთხელაც არ შეუხედავს.
ნიას თვალთ დაუბნელდა და მაგიდის კიდეს ხელით დაეყრდნო, რომ არ წაქცეულიყო.
8 8 8
გიგის მოსვლამდე საწოლზე იყო მისვენებული და კედელს მისჩერებოდა თვალებგაშტერებული. არ უტირია, არ უნდოდა, მამაკაცს მისი უსუსურობა დაენახა. არა, რადაც უნდა დაუჯდეს, უნდა აიძულოს, რომ ბოლომდე მოუსმინოს. მან უნდა გაიგოს სიმართლე. ცრუ ბრალდებას ვერ აიტანს. უნდა დააჯეროს გიგი, რომ გონებაშიც არ გაუვლია მისი მოტყუება.
ღმერთო, ეს რა დღეში ჩავარდა! ახლა ახვლედიანის ვალი მართებს! მას როგორღა დაუბრუნოს კუთვნილი ფული? ამისთვის მხოლოდ ერთი საშუალება არსებობს. სთხოვოს, კაზინოში დააწყებინოს მუშაობა _ მიმტანად, მდივნად, თეთრეულის მრეცხავად, მოსამსახურედ… იგი ნებისმიერ სამუშაოზე თანახმაა. სულერთია, ოღონდ კი ხელფასი მიიღოს. რასაც გადაუხდიან, მთლიანად მას მისცემს და როცა იქნება, ხომ დაფარავს? იქნებ მერე და მერე უფრო მიხვდეს ახვლედიანი, რომ ნიას ქვენა გრძნობები არ ამოძრავებდა მის მიმართ…
რვა დაწყებული იყო, გიგი რომ დაბრუნდა. ნია დაფეთებული წამოხტა საწოლიდან.
_ რა ადრე მოხვედი, მე ჯერ კიდევ არ ვარ მზად, იცი? _ გაუბედავად წარმოთქვა, თან ცდილობდა, ბუნებრივად გამოსვლოდა, თითქოს დილით უსიამოვნო საუბარი არ ჰქონოდათ.
_ შენ ჩემთვის ყოველთვის მზად იქნები, პატარა ნია, _ ირონიულად წამოისროლა მამაკაცმა.
გოგონა შეიშმუშნა და ნაძალადევი ღიმილი მიაგება მის სიტყვებს, თან ცდილობდა, გამოეცნო, როგორ ხასიათზე დაბრუნდა მისი საყვარელი ადამიანი.
მას შემდეგ, რაც მოხდა, გიგი სულაც არ იყო ხუმრობის ხასიათზე. მთელი დღე ოფისში გაატარა და ადგილს ვერ პოულობდა, წამითაც ვერ მოახერხა, დაევიწყებინა მომხდარი. უნდოდა, რაციონალური გადაწყვეტილება მიეღო და ამაზე ფიქრით თავი გაუსკდა. ბოლოს და ბოლოს, როგორც იქნა, გამოსავალიც იპოვა.
მას ბევრი დაუჯდა ნია. ვალი ხომ გადაუხადა და გადაუხადა, მაგრამ ამის გარდა, სხვა რამეშიც უამრავი თანხა დაახარჯა. ხომ უნდა აინაზღაუროს რაღაცით? ჰოდა, აინაზღაურებს კიდეც.
როგორ შეცდა, როგორ! ნიამ მისი ოცნებები დაამსხვრია! ის თურმე არაფრით განსხვავდება იმ მერკანტილური ქალებისგან, მის გარშემო რომ დაძრწიან მშიერი ძაღლებივით! დრომ აჩვენა, რომ ასეა. ამის გაფიქრებაზე გულში ჩხვლეტა იგრძნო. როგორ უნდოდა, გაბრაზებულიყო მასზე, შეზიზღებოდა ეს პატარა, მატყურა არსება, მაგრამ არაფერი გამოსდიოდა…
ნიას მიმართ გიგი სულ სხვა რამეს განიცდიდა, სწორედ ამას გამოჰყავდა წონასწორობიდან. ცდილობდა, სახიფათო აზრები გონებიდან ამოეგდო. არა, ეს გოგონა მას მხოლოდ გასართობად სჭირდება. მორჩა და გათავდა!
გაგრძელება იქნება