საღამომ მშვიდ და სასიამოვნო ატმოსფეროში ჩაიარა. ირაკლი სამხარაძე გიგის მეგობარი იყო, ბიზნესმენი, კარგი თამადა და არაჩვეულებრივი იუმორის პატრონი. ეხერხებოდა სტუმრების მოლხენა. სუფრასთან რჩეული საზოგადოება შეკრებილიყო _ საქმიანი ადამიანები, თბილისური ელიტა! ძვირფასი სამკაულებით დახუნძლული ქალები და მათი სქელჯიბიანი ქმრები _ ნიას გულს ურევდა ეს სანახაობა. არადა, ყველა ისე თბილად ექცეოდა… რაც მართალია, მართალია, გოგონა ბრწყინავდა თავისი სილამაზით, ღიმილით, გამოხედვით… და საოცარი ის გახლდათ, რომ არავის აღიზიანებდა ეს, მიუხედავად იმისა, რომ იგი არ იყო გიგის მეუღლე. მისგან მხოლოდ თბილი ღიმილი იყო საჭირო, თავდაჭერილი საუბარი და ცოტა დალევა, მეტი არაფერი. ადრე ახვლედიანი სიამაყით იღერებდა ყელს, როცა ნიასთან ერთად ასეთ საზოგადოებაში გამოჩნდებოდა. დღეს კი… დღეს რაღაც ისე ვერ იყო, როგორც ადრე…
ნიამ შეამჩნია, რომ გიგი ამ საღამოს იმაზე მეტს სვამდა, ვიდრე სხვა დროს, თან ყველაფერს, რაც ხელთ მოხვდებოდა _ წითელ ღვინოს, თეთრს, კონიაკს, შამპანურს… გულის სიღრმეში უხაროდა კიდეც გოგონას ეს. ეგონა, რომ სასმელი მამაკაცს განტვირთვაში დაეხმარებოდა, დაძაბულობას მოუხსნიდა და უფრო გაუადვილდებოდა მასთან დალაპარაკება…
სტუმრები გვიან ღამით დაიშალნენ. გიგიმ სასტუმროში წაიყვანა ნია.
_ შენ ადი მაღლა, მე ცოტას გავივლი, _ სუსხიანი ხმით წარმოთქვა მამაკაცმა და პასუხს არ დალოდებია, ისე გაუჩინარდა.
ნიამ ამოიოხრა და კიბეს დაღლილი ნაბიჯებით აუყვა…
გიგი ზუსტად ერთი საათის მერე დაბრუნდა. კიმონოში გამოწობილი გოგონა აივანზე გასულიყო და ღამის სიბნელეს ნაღვლიანად გაჰყურებდა.
ნიამ გაიგონა, როგორ გაიღო და დაიხურა ოთახის კარი. ცოტა ხანიც და მამაკაცი ვისკით სავსე ჭიქით ხელში გამოჩნდა. იგი აივნის კედელს მიეყრდნო და დიდხანს, ძალიან დიდხანს უსიტყვოდ შეჰყურებდა. ნია არ შერხეულა.
_ დროა, დავწვეთ, _ თქვა მამაკაცმა.
ქალმა ნერწყვი გადააგორა.
_ გიგი… უნდა დაგელაპარაკო. თავადაც იცი, რომ ეს აუცილებელია.
_ მართლა? შეიძლება გკითხო, რაზე? _ მის ხმაში დაღლილობა იგრძნობოდა.
_ ფულზე, _ მოკლედ მოჭრა ნიამ. მისთვის მტკივნეული იყო ამ სიტყვის წარმოთქმა, მაგრამ სხვა გამოსავალი არ რჩებოდა, უნდა წამოეწყო ეს არასასიამოვნო საუბარი, _ ვიცი, რომ გაგულისებული ხარ ჩემზე, თუმცა ამის მიზეზი ნამდვილად არ გაქვს.
გიგიმ ვისკი მოსვა, თან თვალი არ მოუშორებია გოგონასთვის.
_ სულაც არ ვარ გაგულისებული! _ გულგრილობაც შეინიშნებოდა მის ტონში.
ნიამ ქვედა ტუჩი მოიკვნიტა.
_ ძალიან გთხოვ, ასე ნუ მელაპარაკები. საქმე ისე არ არის, შენ რომ გგონია, _ თქვა და იგრძნო, როგორ დაენამა თვალები ცრემლით.
როგორ არ უნდოდა ახლა ეტირა, არაფრით არ უნდოდა, მაგრამ თავი ვერ შეიკავა…
მამაკაცი იმავე პოზაში დარჩა, შიგადაშიგ ვისკის თუ მოსვამდა მხოლოდ.
_ ცრემლები არ გინდა, რა! _ აგდებით წარმოთქვა ბოლოს, _ მაგ ცრემლებმა ერთხელ უკვე გამაპამპულეს და საკმარისია! მეტჯერ ვეღარ გამასულელებ. ასე რომ, ეგ ილეთი სხვისთვის შეინახე, გამოგადგება! შევთანხმდით? _ მის ხმაში არც გაღიზიანება იგრძნობოდა, არც რისხვა, მხოლოდ გულგრილობა გამოსჭვიოდა, _ ამიტომაც შეიშრე ეგ ცრემლი და ჩაწექი ლოგინში!
_ გიგი… გთხოვ…
_ მორჩი ტირადას. ეს არაფერს მოგცემს. ჩვვენ კარგად ვართ ერთად. არაფერი შეიცვლება იმით, რომ მე შენი ვალის შესახებ გავიგე და არც იმით, ის ფული ჩემი გადასახდელი რომ შეიქნა. ამის გამო შენს მიტოვებას არ ვაპირებ. ჩემთვის ეს თანხა კაპიკის ტოლფასია, შენც ხომ იცი. შეგიძლია აღარ არ იფიქრო ამაზე! და საერთოდ, ერთხელ და სამუდამოდ დავხუროთ ეს თემა, სალაპარაკოდაც არ ღირს.
ნიამ დაეჭვებით გახედა, დილანდელი საუბრის შემდეგ მისი სიტყვები ძნელი დასაჯერებელი იყო. არა, ამ კაცმა ვერ შეძლო, მის სულს ჩაწვდომოდა. მან უკვე განსაზღვრა, რა ურთიერთობაც უნდა ჰქონოდა მასთან და ტყუილი იმედია, რომ გადაწყვეტილებას ოდესმე შეცვლის. აზრი არა აქვს არაფრის ახსნას, სულერთია, მაინც ვერ დააჯერებს თავის სიმართლეში, უფრო მეტიც, აღარც კი მოუსმენს.
რა თქმა უნდა, ახლა ყველაზე კარგი გამოსავალი ადგომა და წასვლაა, ყველაფერზე უარის თქმა, მაგრამ საიდან მოიპოვოს ნიამ ძალა, რომ საბოლოოდ გაწყვიტოს ურთიერთობა გიგისთან? თუმცა, მეორე გზაც არსებობს _ დარჩეს და გაუძლოს ამ გამოცდას. იქნებ მართლა ჯობია, დახურონ ეს თემა და აღარასდროს ილაპარაკონ მომხდარზე? გავიდეს ცოტა დრო. გიგის სიბრაზე გადაუვლის, დამშვიდდება. იქნებ მალევე გადაავიწყდეს ყველაფერი და ძველებურად გაგრძელდეს მათი რომანი? მერე უფრო მოეცემა საშუალება, იმართლოს თავი და მშვიდ სიტუაციაში უთხრას თავისი სათქმელი.
_ შედი და წყალი გადაივლე, სანამ დაწვები! _ ზიზღი და ბრძანება ერთდროულად გაჟღერდა მამაკაცის ხმაში.
_ ეს წუთია, აბაზანიდან გამოვედი, _ მხრებში მოიკუნტა ქალი.
_ მერე რა, კიდევ გადაივლე!
ნიამ გაოცებით შეხედა. სადღა იყო ის ძველი გიგი, სიყვარულით ანთებული თვალებით რომ შესცქეროდა ხოლმე დაწოლის წინ, მისი სხეულის ყველა ნაწილს ვნებააშლილი ხარბად რომ შეათვალიერებდა…
დაძაბულობამ თანდათან იმატა. გოგონა ხვდებოდა, როგორი ქალის როლის თამაშიც მოუწევდა ამ წუთიდან, თუკი ამაზე დათანხმდებოდა. რა თქმა უნდა, აქამდეც მორჩილად ასრულებდა გიგის ნებისმიერ ახირებას თუ სურვილს, მაგრამ არა ასე მოთხოვნით ნათქვამს. მეძავი ხომ არ არის, ასე რომ მიმართავს? რა უფლებით? იმიტომ, რომ ფული გადაუხადა? თვითონ არ თქვა, ეს თანხა ჩემთვის არაფერიაო? მართალიც არის, მისნაირი მდიდარი კაცისთვის სამი ათასი ევრო რა ფულია? ამის გამო ასეთი ამბავი უნდა აუტეხოს? სამი ათასს დღეში ხარჯავს ხოლმე თავისი სიამოვნებისთვის… არა, ნია ვერ აიტანს მისგან ასეთ რამეს. ურჩევნია, ამწუთას დაამთავროს ყველაფერი, ვიდრე ცხოვრება ჯოჯოხეთად იქციოს და ისე მოექცნენ, როგორც ქუჩის ქალს.
_ უკვე გადავივლე-მეთქი, რა ახირებაა?! შეწყვიტე ეს მასკარადი! _ მკაცრად თქვა და კოპები შეკრა.
_ აქ ბრძანებებს მე ვიძლევი, პატარავ. ამის სრული უფლება მოვიპოვე რამდენიმე საათის წინ. ამიტომ გააკეთე, რასაც გეუბნები!
_ არა! _ ჯიუტად წამოიძახა ნიამ.
გიგის ველური ცხოველივით აენთო თვალები, თითქოს მსხვერპლი შეამჩნია და თავდასხმას უპირებსო.
_ ცდები, ლამაზო. ამიერიდან ყველაფერი ისე იქნება, როგორც მე მოვისურვებ. ამწუთას კი მსურს, წყალი გადაივლო და ლოგინში ჩაწვე.
ნიამ ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.
_ მე «არა» უკვე ვთქვი, გიგი, _ ძალიან ხმადაბლა, მაგრამ ხაზგასმით წარმოთქვა.
_ შენი პასუხი მხოლოდ «ჰოს» უნდა მოიცავდეს, პატარა ქალო. ეს ერთადერთი სიტყვაა, რომლის მოსმენაც შენგან მსურს. თავად გამოუტანე შენს თავს ეს განაჩენი.
_ რატომ მამცირებ ასე, რა დავაშავე? სამი ათასის გულისთვის ღირს კი?
_ არ ღირს? სამი ათასის გულისთვის შენ მეტი იკადრე, ვიდრე მე ვკადრულობ ახლა.
_ ცდები, წარმოდგენაც არ გაქვს, რაზე ლაპარაკობ! _ ნიას ძარღვები დაებერა ყელზე, ხმა გაუწვრილდა.
_ შენ ასე გგონია? ხომ არ დაგავიწყდა, რომ ახლა ჩემი ვალი გმართებს? _ გამჭოლი მზერა ესროლა გიგიმ და ცივად გაიღიმა.
_ ის, რომ ვიღაცის ვალი მმართებს, არ ნიშნავს, თითქოს დამნაშავე ვიყო. სულაც არ მინდოდა, გაგეგო ეს ამბავი. არც ის მიფიქრია, ოდესმე მომეყოლა და ფული შენთვის გადამეხდევინებინა. ჩემი ბრალი არ არის, ასე რომ მოხდა. შენთვის არასდროს ერთი თეთრიც არ მითხოვია, ეს არ დაგავიწყდეს! ასეთი ურთიერთობა არ მინდა!
_ კარგი, არ გინდა, ნუ გინდა! _ გიგიმ თვალები მოწკურა, _ მაშინ წადი, ახლავე! წადი და ეცადე, სხვა მდიდარი საყვარელი იშოვო. ჩემ გვერდით ყოფნის პერიოდში ასეთი ბევრი გაიცანი, ყველას მოსწონხარ… ასე რომ, არ გაგიჭირდება… ერთი ღიმილიც საკმარისია მათი გულის მოსანადირებლად. ან მაკასთან დაბრუნდი, ერთად უკეთ იმუშავებთ!
მისი ყოველი სიტყვა ეკალივით ესობოდა ნიას გულში. შეურაცხყოფილად გრძნობდა თავს. სასომიხდილმა თვალები დახუჭა, რათა დამშვიდებულიყო და წონასწორობა არ დაეკარგა.
ერთხანს არც ერთს ხმა არ ამოუღია. მერე ოდნავ შეირხა, თვალები გაახილა და ჯიქურ მიაჩერდა ახვლედიანს.
_ მე შენ არ მოგცემ იმის უფლებას, შენთან გატარებული არაჩვეულებრივი დღეები ჩამიშხამო. ეს იყო საუკეთესო რამ, რაც კი ოდესმე მქონია ცხოვრებაში. ჩემს ვალებზე არაფერს გეუბნებოდი იმიტომ, რომ ჩვენი ურთიერთობა არ გაფუჭებულიყო. ვიცოდი, რომ ეს რომანი დიდხანს არ გაგრძელდებოდა, ამიტომაც არ ჩაგაყენე საქმის კურსში. თავიდანვე ვიცოდი ეს და სხვა, უფრო მეტის მოლოდინი არც მქონია. თუ მართლა გგონია, რომ ეს თვეები შენი სქელი საფულის გამო გავატარე შენ გვერდით, მწარედ ცდები. შენი ფული არაფერში მჭირდება. თუმცა, შენი ნებაა, რას იფიქრებ, _ ასე თავდაჯერებით ნიას არასდროს ულაპარაკია.
მოახერხა კი მისი დარწმუნება? სამწუხაროდ, ამ კითხვაზე პასუხი არ ჰქონდა, რადგან მამაკაცის გამოხედვა უემოციოდ რჩებოდა. რამდენიმე წუთის განმავლობაში ოთახში სამარისებულმა სიჩუმემ დაისადგურა.
_ კარგია, _ თქვა ბოლოს გიგიმ, _ უბრალოდ, ჩინებულია. ძალიან დამაჯერებლად ილაპარაკე.
ნიას მისმა ტონმა გული მოუკლა. არა, ვერაფერიც ვერ გაიგო. ტყუილად ილაქლაქა ამდენი, გიგიმ ერთი სიტყვაც არ დაიჯერა მისი.
_ მაგრამ შენ თავიდანვე ძალიან დამაჯერებლად იქცეოდი, ძალზე ოსტატურად თამაშობდი შენს როლს. არასდროს არაფერს მთხოვდი. ყველანაირად ცდილობდი დაგერწმუნებინე, რომ არ ჰგავდი სხვა ქალებს, ფულის ტომარაზე მონადირე ძუკნებს. მაგრამ ერთი მითხარი, რას იზამდი, დევიძე შენ რომ მოგდგომოდა აქ ფულის დასაბრუნებლად? რა სულის შემძვრელ ისტორიას შეთხზავდი თავის დასაძვრენად? ან კი როგორ აპირებდი ამხელა თანხის გადახდას შენი გროშებით? რამდენი წელი უნდა გეგროვებინა ფული, რომ ვალი გაგესტუმრებინა? ან კი, როგორ მოგივიდა ამხელა თანხის სესხება თავში აზრად შენი ასორმოცდაათლარიანი ხელფასით? იქნებ შენმა ყოფილმა საყვარელმა მიგაჩვია ხელგაშლილ ცხოვრებას და გემო აუღე? ასეთი რამეების გამო ხომ არ მიგატოვა? მასაც ახდევინებდი ვალებს? ასე იყო, არა? მითხარი, რატომ დამუნჯდი!.. იმიტომ, რომ სათქმელი არ გაქვს. ჰოდა ახლა, კეთილი ინებე და გააკეთე ის, რასაც ვითხოვ. მე შენში ფული მაქვს გადახდილი, სხვათა შორის.
გაგრძელება იქნება