მამაკაცის შეუბრალებელმა გამოხედვამ ნიას ბოლო იმედიც გამოაცალა ხელიდან. მას უკვე აღარ შეეძლო მეტის მოთმენა, ამიტომ გატრიალდა და პირდაპირ გარდერობს მიადგა. გიგი ცნობისმოყვარედ ადევნებდა თვალს. გოგონამ კარი გამოაღო და სწრაფად რაღაცის ძებნას შეუდგა. უცებ გაჩერდა, იპოვა, რასაც ეძებდა… წითელი ფეხსაცმელი ქვედა თაროზე იდო…
_ საინტერესოა, რას აკეთებ? _ გიგიმ რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა მისკენ.
_ მივდივარ!
_ რა-ა? რას აკეთებ?
_ მივდივარ, გიგი და მხოლოდ ამ ფეხსაცმელს წავიღებ, შენი სხვა არაფერი მინდა! _ მტკიცედ გაისმა მისი ხმა.
_ არსადაც არ წახვალ! _ იყვირა ახვლედიანმა, ქალს მიეჭრა და მაჯაში ჩაავლო ხელი.
ნიამ ზიზღით მოხედა და დემონსტრაციული ჟესტით გაითავისუფლა მაჯა.
_ ხელი არ მახლო! გესმის, არ მომეკარო, იცოდე! _ კბილებში გამოსცრა, ფეხსაცმელს ხელი დაავლო და კარისკენ დაიძრა.
_ ჩემს ვალს რას უშვრები მერე? _ დაცინვით მიაძახა მამაკაცმა.
_ ნელ-ნელა გამოგიგზავნი. ყოველთვიურად, ჩემი ხელფასიდან გადმოგირიცხავ პირად ანგარიშზე. მინდოდა, შენთვის მეთხოვა სამსახური აქ, სასტუმროში ან კაზინოში, მაგრამ ახლა… _ ნიას წინადადება შუაზე გაუწყდა, კიდევ ერთი სიტყვა და აღრიალდებოდა.
ამასთან, გულის რევის შეგრძნება დაეუფლა, რომელიც უფრო და უფრო უძლიერდებოდა.
ის იყო, კარის სახელური ჩამოსწია, რომ მიხვდა, თავს ვეღარ შეიკავებდა. ფეხსაცმელი იქვე, სავარძელზე მიაგდო, პირზე ხელი აიფარა და სააბაზანოში შევარდა…
აი, რა დღეში ჩააგდო ამ კაცის სიყვარულმა… მისმა შეურაცხმყოფელმა სიტყვებმა ისეთი ზიზღი მოჰგვარა, გულიც კი აერია… სიყვარულიდან სიძულვილამდე ერთი ნაბიჯიაო… ერთი კი არა, ნახევარი ნაბიჯიც არ ყოფილა თურმე…
ცოტათი რომ დამშვიდდა, პირზე წყალი შეისხა და სარკეში ჩაიხედა… მის წინ სრულიად სხვა, ერთიანად გაფითრებული ქალი იდგა, რომელსაც თვალის უპეები საშინლად ჩაშავებოდა. ღმერთო, რას დაემსგავსა ერთი დღის განმავლობაში!
გიგიმ ჯერ დააკაკუნა კარზე, მერე გაუბედავად შემოაღო.
_ რა გემართება? ცუდად ხარ? _ შეცბუნებული მიაჩერდა ქალს.
_ შენმა სიტყვებმა მომწამლა, _ ზიზღით უპასუხა ნიამ, გვერდი ცივად აუარა და გავიდა, მაგრამ რამდენიმე ნაბიჯი გაიარა თუ არა, თავბრუ დაეხვა და მუხლებში ძალა გამოეცალა. ის იყო, უნდა წაქცეულიყო, რომ მამაკაცის ძლიერმა მკლავებმა მოასწრო მისი დაჭერა. შეშფოთებულმა გიგიმ მიტკალივით გათეთრებული ქალი დივანზე მიაწვინა.
_ წყალს მოგიტან, მერე კი ექიმს გამოვიძახებ, _ თქვა მამაკაცმა და თვალებით ჭიქას დაუწყო ძებნა.
_ არ მინდა, მალე გამივლის, რაღაცამ მომწამლა სუფრაზე… ალბათ პომიდორმა.
_ შეიძლება, მაგრამ ექიმს მაინც გამოვიძახებ, არ ადგე! _ გიგიმ თავისი არ დაიშალა და ოთახიდან გავარდა.
...
ექიმი მალევე მოვიდა. გიგი აივანზე გავიდა და კარი მიიხურა, რათა ისინი მარტო დაეტოვებინა.
_ აბა, მომიყევით, რა გჭირთ? _ თბილად გაუღიმა ჭაღარა მამაკაცმა.
ნიამ უთხრა, რაც მოხდა. ხანდაზმულმა მამაკაცმა მდუმარედ მოისმინა მისი მონაყოლი, მერე წარბები აზიდა და გოგონას სათვალის ზემოდან გადმოხედა.
_ მითხარით, ქალური ციკლი ბოლოს როდის გქონდათ? ანუ… ხომ არ გადაგიცდათ?
ამის გაგონებაზე ნიას ნერწყვი კინაღამ სასულეში გადასცდა…
...
გიგი რკინის მოაჯირს მთელი ძალით ჩასჭიდებოდა და ღამის სიბნელეს შუბლშეჭმუხნილი გასცქეროდა. თავის თავს ეწინააღმდეგებოდა, რათა ნიაზე არ ეფიქრა. ის არ ღირდა ამად. არა, უნდა აღიაროს, რომ ამ ქალისგან გენიალური მსახიობი დადგებოდა. ბრწყინვალე სვლა გააკეთა, რას ერჩი! ჯერ თავი მოისაწყლა, მერე სააბაზანაშო შევარდა, ვითომ ცუდად გახდა. იფიქრა, ამ ჟესტით გიგის თანაგრძნობას მოვიპოვებო. შესანიშნავი სვლაა! საუკეთესო მიზეზი, რომ აქ დარჩეს. მაგრამ გიგი ამას არ დაუშვებს, ნია ზიზღის მეტს არაფერს იმსახურებს მისგან.
ამასობაში ექიმი პაციენტის გასინჯვას მორჩა და გიგისთან გავიდა აივანზე, რათა დალაპარაკებოდა.
_ აბა? როგორ არის საქმე? _ იკითხა ახვლედიანმა.
_ ჯერჯერობით ბევრი არაფერი სჭირდება, მსუბუქი ტკივილდამაყუჩებელი გამოვუწერე მხოლოდ. ხვალ დილით კიდევ ერთხელ მოვალ და ხელმეორედ გავსინჯავ. ვფიქრობ, ექოსკოპია აუცილებლად დასჭირდება. საბოლოო პასუხი ხვალ მექნება, ბატონო გიგი. სანერვიულო არაფერია, დაწყნარდით, _ გაიღიმა ჭაღარა მამაკაცმა, გიგის ხელი ჩამოართვა და დაემშვიდობა.
ახვლედიანმა კარამდე მიაცილა ექიმი.
არა, თვითონაც უნდა გავიდეს სუფთა ჰაერზე, ამ გოგოს შეხედვა აღარ შეუძლია! როგორი თვალთმაქცი ყოფილა თურმე! ნუთუ ექიმსაც აურია თავგზა? შავბნელი ფიქრები მოსვენებას არ აძლევდა. სასტუმროს უკანა მხრიდან მოუარა და ბაღში გავიდა. ირგვლივ ყვავილების დამათრობელი სურნელი ტრიალებდა. ისეთი რა უნდა სჭირდეს, რომ დიაგნოზი ვერ დასვა? ექოსკოპია რა შუაშია? რამე ქალური აწუხებს ვითომ? ანთება? გაცივება? თუ ფარსია ეს ყველაფერი, გამოგონილი იმისთვის, რომ გიგის თავი შეაცოდოს? არავითარ შემთხვევაში! ამჯერად იგი არაფერს დათმობს. ეყოფა, რაშიც მოტყუვდა. ეს ერთი ღამეც და ხვალ, როგორც კი ექიმი თავის საქმეს მორჩება, აუკრავს გუდა-ნაბადს და თავის ბინაში გაამგზავრებს. ასეთი მატყუარა დროებით გასართობადაც კი არ უნდა. ეზიზღება უკვე!
ფიქრებში ჩაძირული კარგა ხანს იჯდა ხის მერხზე, თბილი ჰაერი საამოდ ელამუნებოდა სახეზე…
გვიან, ძალიან გვიან, მძიმედ წამოდგა და სასტუმროში შებრუნდა. ჭირის დღესავით ეზარებოდა ოთახში შესვლა და ნიას დანახვა, მაგრამ იმის იმედი ჰქონდა, რომ გოგონა ჩაძინებული დახვდებოდა.
კარი გააღო, ირგვლივ მიმოიხედა და ადგილზე გაქვავდა… აქ რაღაც შეცვლილიყო… უცებ ვერ მიხვდა, რა… რამდენიმე წუთი დასჭირდა ყველაფრის გასაანალიზებლად… უკვე გასაგები იყო, რაც შეიცვალა…
ნია აღარსად ჩანდა…
...
ავტობუსით მგზავრობა უსასრულოდ მოეჩვენა ნიას. ხუმრობა ხომ არ იყო, მთელი ექვსი საათი მოუნდა გურიამდე ჩასვლას. დაღალა ერთ ადგილზე ჯდომამ, ზურგი ეტკინა. ამასთან, ძალიან სუსტად გრძნობდა თავს, პერიოდულად გულის რევის შეგრძნება აწუხებდა. მთელი გზა მისთვის სერიოზული პრობლემა გახდა. გაჭირვებით ახერხებდა თავის შეკავებას, რომ ღებინება არ დაწყებოდა.
სხვა გულისტკივილიც ჰქონდა… წამოვიდა თბილისიდან… ალბათ სამუდამოდ… კიდევ კარგი, ბინა გააქირავა და მცირედი შემოსავალი მაინც ექნება ყოველთვიურად. მდგმურს ექვსი თვის თანხა წინასწარ გამოართვა, რომ ყოველთვე არ ერბინა თბილისსა და ოზურგეთს შორის. ექვსი თვის შემდეგ კი, ღმერთმა იცის, რა მოხდება. ეცდება, ჩავიდეს თბილისში, ან სულაც გადმოარიცხინებს მდგმურს ფულს თავის ანგარიშზე, ასე უფრო ადვილი იქნება მისთვის.
როგორ სტკივა გული… ნუთუ ოდესმე გაუვლის ეს ტკივილი? ამბობენ, დრო ყველაფრის მკურნალიაო… გაივლის ხანი და ეს იარაც მოუშუშდება ალბათ. გული წყდება, რომ იქაურობის მიტოვებამ მოუწია, მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდა. არ ღირს დანანება, საქმისთვის ეს ერთადერთი გამოსავალი იყო. სკოლაში ამ მდგომარეობაში ვერ გამოცხადდებოდა, ჭორების მოსმენის თავი არ ჰქონდა. დიდხანს მეტი არაფერი ექნებოდათ სალაპარაკო. გარდა ამისა, გიგის სიახლოვეს გაჩერება მისთვის მხოლოდ წამება იქნებოდა და სხვა არაფერი. სამწუხაროდ, იმ კაცს თავი ვერ შეაყვარა. მერე რა, რომ ძალიან მცირე იყო ამის შანსი. ხომ იყო? ზოგს როგორ უმართლებს ცხოვრებაში… რა მოხდებოდა, ნიასაც გამართლებოდა? ნეტავ, თავიდანვე მოეყოლა მისთვის ყველაფერი. გიგი აუცილებლად გაუგებდა და დაეხმარებოდა კიდეც. თავისი წინდაუხედაობით გააფუჭა ურთიერთობა. არ შეყვარებოდა მაინც, ნაკლებად იდარდებდა მომხდარზე, ამდენს მაინც არ ინერვიულებდა. ლამისაა, გული გაუსკდეს, ადამიანს აღარ ჰგავს, მერამდენე დღეა… რა უმწეოა, ვერასდროს ახერხებდა თავის დაცვას… ახლა _ მით უმეტეს… ვერ შეძლო, დაერწმუნებინა საყვარელი მამაკაცი, რომ თავისი პრობლემების გადაჭრას მისი ფულით არ აპირებდა, რომ მსგავსი რამ გულში არასდროს გაუვლია… მაგრამ ვინ დაგიჯერა? არც კი მოუსმინა წესიერად… სწორად მოიქცა ნია, გიგისგან გაქცევა ახლა ყველაზე კარგი გამოსავალი იყო.
მექანიკურად დაიდო ხელისგული მუცელზე და მიეფერა… თვალები ცრემლით აევსო… რა ცუდ დროს მოხდა ყველაფერი, ცოტა მაინც დასცლოდა, იქნებ სხვა თვალით შეეხედა ამ ყველაფრისთვის ახვლედიანს. ახლა არაფრის თქმას აზრი არ ჰქონდა, უარესად გამწარდებოდა. ვინ იცის, იქნებ ისიც ეფიქრა, რომ ნია შეგნებულად უწყობდა სიურპრიზს…
რაც მოხდა, მოხდა… ამიერიდან გიგი მასზე ვერასდროს ვერაფერს გაიგებს, სამუდამოდ გაქრება მისი ცხოვრებიდან. თუ რამე შეიცვალა და ცოტაოდენი ფულის დაგროვება შეძლო, ვალს აუცილებლად დაუბრუნებს, ეტაპობრივად მაინც, ცოცხალი თავით არ შეირჩენს მის ფულს, არა!
გაგრძელება იქნება