ბალიშს ჩახუტებული თვალების გახელას ვერ ბედავდა, სიზმარი რომ არ გაეგდო. ასე რეალურად არასდროს არაფერი უგრძნია. კარის ხმაზე მაშინვე შეკრთა და შემდეგ ნაცნობი სილუეტიც რომ გამოჩნდა, ამოძრავებასაც კი ერიდებოდა, რომ სიფხიზლე არ შეჰპარვოდა.
_ აი, სად დაგენძრა, დადიანი! _ თვალები ჭყიტა ამის გაგონებისას. შეუძლებელია, მისი სიზმრის თორნიკე ასე ვერ ილაპარაკებდა. ნუთუ მართლა ჩამოვიდა?!
აღელვებულმა გახედა, თვალები რამდენჯერმე სწრაფად დაახამხამა, შემდეგ კი მუხლებზე წამომდგარი ისე შემოეხვია, გააზრებაც არ აცადა. ისე ჩაებღაუჭა ქურთუკზე, თითქოს კიდევ სადმე აპირებდა წასვლას. ვერ იჯერებდა, მთელი და უვნებელი რომ ედგა წინ. ლამის უკვე გამოიგლოვა და ახლა ყველაფერი ისე ირეალურად ეჩვენებოდა, მხოლოდ ნაცნობი სურნელი აიძულებდა დაჯერებას.
_ ნუ ტირი... _ რამდენიმე წამში ჩახლეჩილი ხმა და ჩაცინებაც რომ მოესმა, უკვე აღარაფერი აინტერესებდა ამქვეყნად.
_ აღარასდროს გაბედო ჩემი დატოვება... _ თვალებში ჩახედა და ძლივს ამოთქვა აკანკალებული ხმით, შემდეგ კი, ყოველგვარი საღი აზრის უკან მოტოვებით, ორივე ხელი კისერზე შემოხვია და სანამ გადაიფიქრებდა, მანამდე აკოცა.
წელზე შემოხვეული ძლიერი მკლავებისა და გახშირებული სუნთქვის მეტს ვეღარაფერს გრძნობდა. საერთოდ დაკარგა აზროვნების უნარი და ერთადერთი, რის გამოც გული არ მისდიოდა, თორნიკეს ტუჩები იყო. როგორც უდაბნოგამოვლილი წყალს, ვერაფრით შორდებოდა და იმის ინიციატივაც კი საკუთარ თავზე აიღო, ბიჭის ქურთუკს მხრებიდან იატაკზე გადაენაცვლებინა.
_ მოიცა... _ ძლივს ამოთქვა დადიანმა. აქამდე არასდროს მდგარა ასეთი რთული გადაწყვეტილების წინაშე. მთელი არსებით უნდოდა დაწყებულის ბოლომდე მიყვანა, თუმცა სადღაც ღრმად მიგდებული საღი აზრი მაინც იმას გაიძახოდა, დროზე მოშორებულიყო. _ არ გინდა, ნიცა...
_ მინდა! _ გოგონა არ უსმენდა. საერთოდ არ აინტერესებდა, რა იქნებოდა შემდეგ. იმწამს ამაზე მეტად არაფერი უნდოდა და იმასაც ხვდებოდა, რატომ ეუბნებოდა ბიჭი უარს.
_ შეიძლება ინანო... _ თვითონვე გაუჭირდა ამის თქმა, მაგრამ საჭირო იყო. თვალებში უყურებდა და ცდილობდა, იქ მაინც ეპოვა რამე, რის გამოც შეჩერებას შეძლებდა, თუმცა რასაც ხედავდა, ეს კიდევ უფრო აღუძრავდა სურვილს და საბოლოოდ, თვალებდახუჭულმა რომ ამოიქშინა, იმ მომენტში უკვე ყველაფერი გადაწყვეტილი ჰქონდა...
მოწყურებულივით დააცხრა ტუჩებზე და სანამ საპასუხო კოცნას მიიღებდა, ფრთხილად გადააწვინა საწოლზე. რა თქმა უნდა, ამას პირველად არ აკეთებდა, თუმცა ასე ნამდვილად პირველად გრძნობდა თავს. წამითაც არ უნდოდა მოშორება. ფილტვების ჟანგბადით შევსების საჭიროება რომ არა, სამუდამოდ ასე დარჩებოდა და ნიცას თითების მის თმასთან თამაში საერთოდ აგიჟებდა. მაინც აჯობა! წამებში ჩამოუნგრია ამდენი ხნის ნაშენები ნებისყოფა და ზედ გადაუარა. უფლებაც კი არ მისცა, სხვა არჩევანი გაეკეთებინა და ისე დაიმონა, თითქოს მთელი ცხოვრება მას ეკუთვნოდა...
_ რას ელოდი, ჩემს საწოლში ჩემი მაისურით რომ მხვდებოდი? _ ნაწყვეტ-ნაწყვეტ ამოთქვა, სახეს რომ უკოცნიდა და სანამ ნიცა მისი პერანგის ღილებს ეწვალებოდა, დაასწრო და თვითონ დატოვა ტანსაცმლის გარეშე. სულ სხვანაირად გრძნობდა თავს ახლა. ალკოჰოლის ნაცვლადაც სხვა გრძნობა ურევდა ტვინს და გოგონა ფრთხილ შეხებაშიც კი ახერხებდა დაუოკებელი ვნების ამოკითხვას.
_ ზუსტად ამას... _ ჩურჩულით უპასუხა, როცა ბოლო ღილსაც გაუმკლავდა და ქსოვილს მხრებიდან რომ აშორებდა, თვითონვე დაუარა ჟრუანტელმა.
არასდროს ყოფილან ასე ახლოს. არც მაშინ, პირველად... ეს სულ სხვა შემთხვევა იყო. მხოლოდ ფიზიკურად კი არა, სულიერადაც გრძნობდა სიახლოვეს და როცა ეგონა, მეტს ვეღარ გაუძლებდა, თორნიკეს სველი ტუჩების საკუთარ გახურებულ კანზე შეხებას მოჰყავდა გონს. თვალები ეხუჭებოდა სიამოვნებისგან, მაგრამ წამითაც არ უნდოდა შეეწყვიტა ამ სახის ყურება. ამ თვალების, სულ სხვა მზერით რომ უყურებდნენ ახლა და ტუჩს კბენდა, მთელ სხეულს მოდებულ ჭიანჭველებს ბოლომდე რომ არ წაერთმიათ გონება...
დადიანი კი ჭკუიდან გადაჰყავდა ამ გოგოს ასე ახლოდან შეგრძნებას. მის სურნელს, არც ერთ პარფიუმს რომ არ ეკუთვნოდა და გრძელ თითებს, კისრიდან ნაზად რომ მისრიალებდნენ მხრებზე... ერთადერთი აზრი უტრიალებდა და აღარც კი ცდილობდა გაგდებას. მთელი არსებით გრძნობდა, სხეულის თითოეული წერტილით, ყოველი ნერვული დაბოლოებით და თითოეული უჯრედით. ყოველი შეხება ერთადერთ სიტყვას ამბობდა და უკვე ზუსტად იცოდა, რომ მხოლოდ ის უნდოდა.
მეტი არავინ.
მეტი აღარავინ...
R