ბოროტებაზე გამარჯვების ქრონიკა - ჟიზელ პელიკოს ამბავი, რომელსაც იშვიათად კეთილი დასასრული აქვს - Marao

როდესაც მსოფლიო მედიამ ჟიზელ პელიკოს ისტორია შეიტყო, საზოგადოება ორად გაიყო: ერთ მხარეს იყო გაოგნება ადამიანური ბოროტების მასშტაბით, მეორე მხარეს კი - უდიდესი პატივისცემა მსხვერპლის სიმამაცის მიმართ. Vogue-ის 2026 წლის მარტის ნომრისთვის მიცემულ ექსკლუზიურ ინტერვიუში, ჟიზელი პირველად საუბრობს იმაზე, თუ როგორ გადაიქცა გაუგონარი ტრაგედიის ობიექტიდან ქალთა უფლებების მსოფლიო სიმბოლოდ.

„სირცხვილმა მხარე უნდა იცვალოს“

ჟიზელ პელიკოს ისტორია მხოლოდ კრიმინალური ქრონიკა არ არის. 71 წლის ასაკში მან მიიღო გადაწყვეტილება, რომელმაც საფრანგეთის იურიდიული სისტემა შეცვალა. კანონით მას ჰქონდა უფლება, სასამართლო პროცესი დახურულ კარს მიღმა წარმართულიყო და მისი ვინაობა ანონიმური დარჩენილიყო. თუმცა, მან საჯაროობა აირჩია.

„ფიზიკურად ვიგრძენი, რომ მთელი სამყაროს მხარდაჭერა მჭირდებოდა,“ - იხსენებს ის. ჟიზელმა გააცნობიერა, რომ თუ დაიმალებოდა, საზოგადოება ისევ მას დაადანაშაულებდა. მისი ლოზუნგი - „სირცხვილმა მხარე უნდა იცვალოს“ - იქცა მთავარ გზავნილად ყველა იმ ქალისთვის, ვინც სტიგმის გამო დუმილს ამჯობინებს. მან აიძულა 50-ზე მეტი მოძალადე, საჯაროდ ეყურებინათ იმ ქალის თვალებისთვის, რომელსაც წლების განმავლობაში ნივთივით ეპყრობოდნენ.

ორმოცდაათწლიანი ტყუილი 

ჟიზელის ისტორიის ყველაზე შემზარავი ნაწილი მისი ქორწინებაა. დომინიკ პელიკო, კაცი, რომელთანაც მან ნახევარი საუკუნე გაატარა, სამი შვილი გაზარდა და შვიდი შვილიშვილი, აღმოჩნდა ადამიანი, რომელიც ათწლეულის განმავლობაში სისტემატურად წამლავდა საკუთარ ცოლს.

ჟიზელი იხსენებს, რომ ის ორ პარალელურ სამყაროში ცხოვრობდა. ერთ მხარეს იყო მზრუნველი ქმარი, რომელიც სადილებს ამზადებდა და ბავშვებზე ზრუნავდა, მეორე მხარეს კი - მონსტრი, რომელიც უცხო მამაკაცებს საკუთარ სახლში ეპატიჟებოდა უგონო მდგომარეობაში მყოფი ცოლის გასაუპატიურებლად. ეს შემთხვევა კლასიკური მაგალითია იმისა, რომ მოძალადე ხშირად არა ქუჩაში ჩასაფრებული უცხო, არამედ ყველაზე ახლობელი და სანდო ადამიანია.

სილამაზე, როგორც პროტესტი

სასამართლო პროცესის მიმდინარეობისას ჟიზელმა კიდევ ერთი სტერეოტიპი დაამსხვრია. საზოგადოება მიჩვეულია „მსხვერპლის“ ხილვას, რომელიც განადგურებულია, შავებშია ჩაცმული და თავს დაბლა ხრის. ჟიზელი კი სრულიად საპირისპიროდ იქცეოდა. ის ყოველდღე ჩნდებოდა ელეგანტური სამოსით, მოდური ვარცხნილობითა და მზის სათვალეებით.

„რაც უფრო მეტს მეუბნებოდნენ, რომ ასეთ საშინელებას გადატანილი ქალი გარეგნობაზე არ უნდა ზრუნავდეს, მით უფრო მეტად ვცდილობდი, საპირისპირო გამეკეთებინა,“ - ამბობს ის. ეს იყო მისი პირადი პროტესტი, ჩვენება იმისა, რომ ბოროტებამ მას ღირსება და საკუთარი თავის სიყვარული ვერ წაართვა.

ახალი ერა

ჟიზელის სიმამაცემ კონკრეტული შედეგი გამოიღო - 2025 წლის ოქტომბრიდან საფრანგეთში გაუპატიურების დეფინიცია შეიცვალა. თუ ადრე კანონი მოითხოვდა ძალადობის ან იძულების მტკიცებულებას, ახლა მთავარი კრიტერიუმი თანხმობაა. ეს არის უდიდესი წინ გადადგმული ნაბიჯი პატრიარქალური სისტემის წინააღმდეგ, სადაც ქალის სხეული ხშირად მამაკაცის „საკუთრებად“ აღიქმებოდა.

დღეს ჟიზელ პელიკო 73 წლისაა. ის პარიზში ცხოვრობს თავის ახალ პარტნიორთან ერთად და მის თვალებში კვლავაც იკითხება სიცოცხლის სიყვარული. ის აღარ არის „ქალი, რომელსაც ის საშინელება დაემართა“, ის არის „ქალი, რომელმაც სამყარო შეცვალა“.

მისი მემუარები, „ჰიმნი სიცოცხლეს“, არის გზამკვლევი ყველასთვის, ვინც ცხოვრებისეულ უფსკრულში აღმოჩნდა. ჟიზელი გვასწავლის, რომ ტრაგედია არ განსაზღვრავს ჩვენს მომავალს - ჩვენს მომავალს განსაზღვრავს ის არჩევანი, რომელსაც ტრაგედიის შემდეგ ვაკეთებთ.

„მე მწამს კაცობრიობის,“ - ამბობს ის ინტერვიუს დასასრულს. და ეს რწმენა, ყველაფრის მიუხედავად, არის ჟიზელ პელიკოს ყველაზე დიდი გამარჯვება.