"25 წელი „სუხიშვილებში“ ვცეკვავდი - უკვე 27 წელიწადია, რაც ემიგრაციაში ვარ" - ემიგრანტი ქალის ხმა - Marao
"25 წელი „სუხიშვილებში“ ვცეკვავდი - უკვე 27 წელიწადია, რაც ემიგრაციაში ვარ" - ემიგრანტი ქალის ხმა
ქართველი ემიგრანტი ქალების თემა ერთ-ერთი ყველაზე კომპლექსური და ემოციური საკითხია თანამედროვე საქართველოში. ეს ქალები ხშირად ხდებიან ოჯახების მთავარი ეკონომიკური საყრდენები, რასაც თან ახლავს დიდი პასუხისმგებლობა და პირადი მსხვერპლი.
ქართველი ემიგრანტი ქალების უმრავლესობა ევროპაში (განსაკუთრებით საბერძნეთში, იტალიაში, ესპანეთსა და გერმანიაში) დასაქმებულია ე.წ. "ზრუნვის სექტორში".
"დისტანციური დედობა" - ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე მტკივნეული გამოწვევა. ბევრი ქალი შვილებს საქართველოში ტოვებს და წლების განმავლობაში მათთან მხოლოდ ვიდეოზარებით აქვს კონტაქტი.
ბოლო დროს ქართულ მედიასა და ლიტერატურაში სულ უფრო მეტი ყურადღება ეთმობა მათ ისტორიებს. შეიქმნა არაერთი დოკუმენტური ფილმი და წიგნი, რომლებიც ამ ქალების უხილავ შრომასა და თავდადებას აჩვენებს. სწორედ ასეთი მაგალითია "სუხიშვილების" ყოფილი მოცეკვავის ისტორია, რომელსაც პლატფორმა "Patimani" გვიზიარებს. ამბავს 53 წლის მარიამი ყვება:
ემიგრანტი ქალის ხმა
"უკვე 27 წელიწადია, რაც ემიგრაციაში ვარ; აქედან ბოლო ოთხი წელია, იტალიაში ვცხოვრობ და ჩემი შვილიც თითქმის ამავე დროიდან აქ არის, ჩემთან ერთად. როგორც აქ მომუშავე ადამიანს, იტალიელებზე ცუდის თქმა არ შემიძლია, რადგან ძალიან კარგი ოჯახები მხვდებოდა, თუმცა, როგორც დედისთვის, ეს მაინც ორმაგი ტკივილია. როცა ლუკმას პირში ვიდებ ან ბალიშზე თავს ვდებ, სულ იმას ვფიქრობ, რომ ჩემი შვილიც ემიგრანტია - არცერთ დედას არ ვუსურვებდი ამას.
საქართველო კულტურით გამორჩეული ქვეყანაა და მეც ხელოვანი ვარ - 25 წელი „სუხიშვილებში“ ვცეკვავდი, 8 წელი კი თავად ვასწავლიდი, თუმცა იმ პერიოდში გვერდით არავინ მყავდა, ვინც ხელოვნების გზაზე მეტ პერსპექტივას შემიქმნიდა. სამწუხაროდ, ჩვენთან შესაბამისი პირობები არ არის. ევროპა საკუთარ და უცხო ქვეყნის მოქალაქეებს არსებობისთვის საჭირო გარემოს უქმნის; აი, ზუსტად ასეთი პირობები რომ გვქონდეს საქართველოში, ქვეყანას ერთი ემიგრანტიც კი არ ეყოლებოდა" - ამბობს მარიამი.
ვიდეოს ნახვა სრულად შეგიძლიათ აქ: "Patimani"
