ნოველები

საქმე №109. თავი 11. საუბრები წარსულზე

საქმე №109. თავი 11. საუბრები წარსულზე
1 / 2
Next
ცოტაც და კედლებზე გავიდოდა მაჩაბელი, უფროსის გადაწყვეტილება რომ მოისმინა. ნუთუ, სპეციალურად ექცევა ეს კაცი ასე?! რის გამო სჯის? რა დაუშავა? რა ჯანდაბამ გადააწყვეტინა სამსახურში ორი კვირის მიღებულ თანამშრომელთან ერთად ყვარლის პროექტის განხორციელება?! ისტერიკის პირას იყო უკვე და ხვდებოდა, ემოციური ფონი საღი განსჯის უნარს რომ უკარგავდა, მაგრამ მაინც ვერ წყნარდებოდა. მერე რა, რომ უფროსია, რა უფლებით ჩაერია იმ პროექტში ასე უხეშად, რომელსაც ელენე ხელმძღვანელობდა?!

კაბინეტშია? – გაცეცხლებული შეიჭრა დემნას სამდივნოში და ყოველგვარი
მისალმების გარეშე ჰკითხა იმ გოგოს, ჯერ გაცნობილიც რომ არ ჰყავდა წესიერად და უკვე ნერვებს უშლიდა.

თათბირის შემდეგ ვერაფრით შეწყვიტა მოსმენილზე ფიქრი. იქ კი ხმა ვერ ამოიღო, ზედმეტად, როგორც თვითონ იტყოდა ადრე, ქაჯობა გამოუვიდოდა, რომ გაეპროტესტებინა. თან, ასე თუ ისე, ვერც იმ ფაქტს გაექცეოდა, მართლა სერიოზულ კონტრაქტს რომ აწერდნენ ხელს და იურისტის მეთვალყურეობა სჭირდებოდათ. თუმცა, რაღა მაინცადამაინც დემნა?! ჯანდაბა, სამყაროც კი მის წინააღმდეგაა!

– არა მგონია, ეცალოს... – ცალწარბაწეულმა გახედა დეამ და არც კი უცდია, უფროსისთვის ეკითხა. ეს გოგო რა, დასცინის? იქნებ საერთოდაც ყველა ერთად საშინელ შეთქმულებას უწყობს და მერე ეტყვიან, გეხუმრეთო? მაგრამ პირველი აპრილი კი არა, ჯერ შემოდგომაც არ იყო მიწურული და აშკარაა, მომხდარიც რომ არ ყოფილა ელენეს გასამხიარულებლად დაგეგმილი.

მეტხანს აღარ მოუცდია. არავის ნებართვა არ სჭირდებოდა საიმისოდ, საკუთარ ქმარს რომ დალაპარაკებოდა! უფრო ზუსტად, ყოფილს...

– არ წამოხვალ! – ხმის ამოღება კი არა, თვალების გაფართოებაც არ აცადა, ისე სწრაფად აესვეტა სამუშაო მაგიდასთან. მუშტის დაბრახუნება აკლდა მხოლოდ სრული ეფექტისათვის, თუმცა, ხერგიანს ტუჩის კუთხეებში ღიმილი რომ გაეპარა და ისეთი სახით ახედა, რომ არც კი ცდილობდა იმის დამალვას, როგორ ართობდა ეს სიტუაცია, საერთოდ გადაირია.

– ვნანობ, აქამდე რომ არ დავიწყე აქ მუშაობა...
– კმაყოფილი გადაწვა სავარძლის საზურგეზე და ისე შეათვალიერა ქალი, უკვე ზუსტად იცოდა, როგორი რეაქციაც ექნებოდა ამის მოსმენისას.

– მხოლოდ მაგას ნანობ, დემნა?! – ძლივს შეიკავა თავი, ყვირილზე რომ არ გადასულიყო. საერთოდ არ ეხუმრებოდა! ისედაც იმდენი იწვალა აქამდე მოსასვლელად და ახლა არავის, თვით მასაც კი არ მისცემდა უფლებას, თავზე დაემხო ყველაფერი.

– ისევ იმ თემას ვუბრუნდებით? – სახეშეცვლილი წამოდგა ფეხზე და ისე ნელა მიუახლოვდა, თითქოს მტაცებელი ცხოველი ყოფილიყო თვითონ და მსხვერპლს ეპარებოდა. ისე კარგად იცნობდა, მისი ხასიათიც კი დეტალებში ჰქონდა შესწავლილი და არ ეშლებოდა, როდის როგორ უნდა მოქცეულიყო.

– იმ თემას რომ ვერასდროს ვერსად გავექცევით, ჩემი თქმის გარეშე არ იცი?! – ისეთი ტონით წარმოთქვა, ჯობდა ეყვირა, ეტირა, ერთი ხელის მოსმით გადაეყარა მაგიდიდან ყველაფერი. ყველანაირი რეაქცია ერჩივნა დემნას, ამ ხმის მოსმენას... თვითონაც უნდა მიმხვდარიყო, ასე მარტივი რომ არ იქნებოდა...

– ლენა, გთხოვ... – ისე გაიწვდინა ხელები, სულ ცოტაც და, აცახცახებულ მხრებზე შეეხებოდა, მაგრამ არ დასცალდა... სიმართლე ითქვას და, დიდად არც ჰქონია ამის იმედი... იცოდა, საკუთარ თავს ვერ გადააბიჯებდა ელენე, ეს რომ გაეკეთებინა და ამით კიდევ უფრო მაღლდებოდა ეს ქალი მის თვალში. იმდენად მაღლდებოდა, მომენტებში ეშინოდა კიდეც, რომ ვეღარაფრით შეძლებდა მის გვერდით ყოფნის დამსახურებას.

– მეც გთხოვ... – უთხრა შეცვლილი, ხელოვნურად მშვიდი ხმით. – და იცი, რად მიჯდება ამის თქმა...

– ხომ იცი, რომ არ შემიძლია? – ამოიოხრა გულწრფელად და სანახევროდ ჩამოჯდა მაგიდაზე. არ შეიძლებოდა, ერთხელ მაინც ესაუბრათ მშვიდად? ერთმანეთისთვის ტკივილის მიყენების გარეშე. იმდენად შეეჩვივნენ ამას, თითქოს უკვე წესად ექცათ და აღარაფრად უღირდათ ერთმანეთის გრძნობები. თითქოს, გაუფასურდნენ ერთმანეთის თვალში და უკვე სულერთი იყო, რას იტყოდნენ და როგორ ატკენდნენ.

– არ შემიძლია, არ შემიძლია, არ შემიძლია... – თვალებდახუჭულმა მოიკიდა ყურებზე ხელები ქალმა და ისე დაიწყო გამეორება, ეტყობოდა, ცუდად რომ გრძნობდა თავს. – დავიღალე, გესმის?! – შემდეგ კი, ისე აღმოხდა, შეშინებული წამოდგა დემნა. – დავიღალე! ვეღარ ვიტან მაგ ფრაზას! ვერ ვიტან შენგან მოსმენილს! – ელენე კი, აშკარად ზღვარზე იყო. – მძულს!

– ლენა, დამშვიდდი... რა მოგივიდა?

– ბოლო წლები მეტი არაფერი მომისმენია! და შედეგი? რა მივიღეთ შედეგად? ხომ აღმოჩნდა, რომ შეგეძლო? აუცილებელია რამე დაკარგო, სამსახურზე წინ სხვა რაღაც რომ დააყენო? რა არ შეგიძლია, დემნა? მითხარი, რა არ შეგიძლია! – გამწარებულმა ატაკა საჩვენებელი თითი მკერდში და ისე აუქნია ხელები, არაფრით მისცა კაცს უფლება, რომ შეხებოდა.

– ელენე...

– მითხარი! ამ ერთხელ მაინც მითხარი! – ვერაფრით წყნარდებოდა. თითქოს, ერთიანად ამოხეთქა ამდენი ხნის ნაგროვებმა ემოციამ და ახლა, სულ რომ მთელი ოფისი თავზე დასდგომოდათ, ვეღარაფრით გაჩერდებოდა, სანამ ბოლომდე არ იტყოდა სათქმელს.

– დამშვიდდი, გავიდეთ და სხვაგან ვილაპარაკოთ, დაწყნარდი... – ხერგიანი კი, მაქსიმალურად ცდილობდა, აქ რომ არ განეხილათ ეს თემა. ზუსტად იცოდა, კედლებსაც რომ ყურები ჰქონდათ და ნამდვილად არ უნდოდა, საკუთარ პირადზე იმ ადამიანების გასაგონად ესაუბრა, რომლებიც, ეჭვიც არ ეპარებოდა, რომ მოუსმენდნენ.

– არა! შენთან ერთად მე არსად აღარ წამოვალ! და შენც ასე უნდა მოიქცე! არ მაინტერესებს, დაარღვიე კონტრაქტი, რაც გინდა ის ქენი, არ მოგცემ უფლებას, რომ ამდენი ნაწვალები ასე ერთის ხელის მოსმით გამინადგურო.

– ახლა გაღიზიანებული ხარ და თვითონაც ვერ ხვდები, რას ამბობ. გეყოფა უკვე!

– არაფერიც არ მეყოფა! ერთხელ შენც დაიხიე უკან, არ შეიძლება? არ შეიძლება, რომ ერთხელ მაინც გადაწიო სამსახური უკანა პლანზე? ახლა ჩემთვის არის ჩემი საქმე მნიშვნელოვანი, რა იყო, გიკვირს?!

– უკაცრავად... – მოულოდნელად გაისმა იმ მომენტში ყველაზე არასასურველი ხმა და დემნამ ისე წარმოთქვა, არც კი გაუხედავს კარის მიმართულებით.

– გადი!

– ბატონო დემნა...
– გადი! – დაიგრგვინა და ლამის თვითონვე გაიყვანა კაბინეტიდან. ამ გოგოსთან ისედაც გასარკვევი ჰქონდა დღევანდელის შემდეგ რაღაც-რაღაცები და ცეცხლზე ნავთის დასხმა ნამდვილად აღარ სჭირდებოდა.
1 / 2
Next
FaceBook ბეჭდვა
კომენტარები / 3 /
ნატალია
მართლა პატარა თავებია.მუღამს ნუ დაუკარგავთ მკითხველს. ძაან მომწონს ერთი სული მაქვს როდის დაიდება მაგრამ ძაან გაიწელა (((
01:17 / 29-04-2017
გამოხმაურება / 0 /
ნგნ
მართლა პატარა თავებია, სიუჟეტი ვეღარ ასწრებს განვითარებას... ამას ჯობია, კვირაში ერთხელ იყოს და უფრო ვრცელი
13:35 / 28-04-2017
გამოხმაურება / 0 /
ყველა კომენტარი
loadign_gif

გამოკითხვა
რომელ კატეგორიას ნახულობთ ყველაზე ხშირად?
არქივის კალენდარი
e87a93