ნოველები

თუ ინანებ: შეიძლება თუ არა ქალი იყოს ბედნიერი?! ეპიზოდი 26

თუ ინანებ: შეიძლება თუ არა ქალი იყოს ბედნიერი?! ეპიზოდი 26
რომ მეღვიძება, ვხედავ, ნია დგას კართან, კუთხეში და ლოცვას კითხულობს. რა ხანია, მის ხელში ლოცვანი აღარ დამინახავს. მგონი, ხვდება, რომ ცუდად ვარ და რადგან ამის მიზეზს არ ვეუბნები, ცდილობს, ლოცვით მიხსნას.
არადა, რწმენა გვარიანად შევურყიე ჩემი ურწმუნო განცხადებებით. საწოლიდან წამოდგომას გებულობს და ჩემკენ ბრუნდება.

- ჩემს თავთან რომ არ დაამღერო ეგ "მანტრა" დილაუთენია, სხვაგან ადგილს ვერსად ხედავ?!
- აღმოსავლეთი შენ სხვა მხარესაც გეგულება?! - ლოცვას წყვეტს და მეკითხება ირონიულად.
მეღიმება, ვდგები საწოლიდან და კარისკენ მივდივარ.
კართან მისული მისკენ ვბრუნდები და ირონიულადვე ვპასუხობ:

- თუ ღმერთი ყველგანაა, რა მნიშვნელობა აქვს, აღმოსავლეთით იქნები შებრუნებული ლოცვისას თუ სამხრეთით. ლოცვა ყველგან უნდა შეგეძლოს, საწოლშიც კი, ნებისმიერ მხარეს გადაბრუნებულს, თავშლის გარეშე და ტრუსების გარეშეც კი... ღმერთმა ხომ შიშველი შექმნა ადამიანი, არ მესმის, რა საჭიროა ამდენი წესის დაცვა.

ჯერ მისმენს ნია, მერე სკამზე ჯდება და ნაძალადევად მშვიდ გამომეტყველებას იღებს.


- კარგია საუბრისას თავდაჯერებულობა, ელი, მაგრამ როცა ეს თავდაჯერება ადამიანის ცოდნის ფარგლებს სცდება - სიბრიყვეში გადადის.
მიწასთან ცდილობს გამასწოროს ჩემი სიტყვების გამო.

- თავდაჯერებული რომ ვიყო, ალბათ, კარგი იქნებოდა, თუმცა ლოგიკური უფრო ვარ. არც ესაა ცუდი, მაგრამ არჩევანის წინაშე რომ დავმდგარიყავი,  თავდაჯერებულობას ავირჩევდი.

- დილიდან მჭევრმეტყველებ. შენი აუტანელი და მეტ-ნაკლებად სარკაზმული იუმორის ატანა იმედია, მთელი დღეს არ მომიწევს და უტა წაგიყვანს სადმე.
- არ მოვა, ნია... აღარ მოვა, დავშორდი... თუ დამშორდა... რა მნიშვნელობა აქვს, დედააზრი ერთია.
- რა დააშავე? - მეკითხება გაბრაზებული სახით.
- აუცილებელია, მე დამეშავებინა რამე?
- ელი, მე მგონია, რომ შენში დედაშენის გენები და ენა მძლავრობს და შენ დააშავე. გამოცდილება და ის, რომ კარგად გიცნობ, მაიძულებს, ასე ვიფიქრო.

კართან მისული უკან ვბრუნდები და საწოლზე ვჯდები. რა იქნებოდა, მოყოლა შემეძლოს ყველაფრის, მაგრამ გამორიცხულია. ვერც წარმომიდგენია რა შეიძლება დაემართოს, ეს რომ მოვუყვე.

- მის სიჩუმეს ვეღარ ვუძლებდი. როგორც ქალი, სრულიად ცარიელი ვიყავი, ნია. მე მჭირდება, რომ თავდაჯერებული ვიყო, თავს სრულყოფილ ქმნილებად ვგრძნობდე. უტასთან ეს არ გამომდის.

ჩუმად ზის და მისმენს. მგონი, ნაწილობრივ მიგებს.
- მე რასაც ვხედავდი, უსაზღვრო სიყვარულით გიყურებდა და გექცეოდა, ელი. მარტო ის ხომ არ არის,   რას გეუბნება. რასაც მოინდომებდი, ყველაფერზე ტყავიდან ძვრებოდა.
- მართალი ხარ, მაგრამ მე მეტი მინდოდა. მართალია, არაფერს ვაკეთებდი განსაკუთრებულს, მაგრამ ყოველთვის ვახსენებდი, რომ ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო.

- ჩემზეც? - თვალებს ჭუტავს და გამომცდელად მიყურებს ნია.
- რა თქმა უნდა, არა. ცოტას ვატყუებდი, მაგრამ ნეტა თვითონაც მოვეტყუებინე ხანდახან, იქნებ აქამდე არ მივსულიყავით. წავედი, ტუალეტში გავალ და მერე წყალს დავადგამ, ჩაი დავლიოთ.
- კარგი აზრია, მიდი. - მთანხმდება ნია. - საღამოს გაბრიელს ,,დაბიდუბი" აქვს და ახლა არ გააფუჭო ყველაფერი, ხომ იცი, გელოდება და უნდა წამოხვიდე. - მეუბნება და სევდიანად მიღიმის. მგონი, გული სწყდება უტაზე.
- წამოვალ, სახლში გავაფრენ.

საოცარია, როგორ მიეწყობა ხოლმე მოვლენები ერთმანეთს. ზოგჯერ ვიღაც რაღაც ისეთს ამბობს, რომ გგონია, შენზე ყველაზე ინტიმური დეტალებიც კი იცის. თავს ისე გაგრძნობინებს, თითქოს გაშიშვლებს.  

გაბრიელთან მისი ორი მეგობარი დაგვხვდა. სხვათა შორის, პირველად ვხედავდი ორივეს. წინა დაბადების დღიდან მხოლოდ მისი ნათესავები მეცნო. სულ, ალბათ, ოცი კაცი ვიქნებოდით სტუმრიან-მასპინძლიანად. თამადის გვერდით აღმოვჩნდი. ჩემ მოპირდაპირედ ერთი ბიჭი იჯდა, ალბათ, ოცდაათს გადაცილებული, დაბალი ტანის, მოზრდილი წვერით. რომ დავინახე, დიდად არ მეპიტნავა, მაგრამ ახლოს რომ აღმოვჩნდი და მის საუბარს ყური მოვკარი, დამაინტერესა. რელიგიაზე საუბრობდა ძირითადად და ცხოვრებისეულ მოვლენებს სახარებიდან ამონარიდებს უკავშირებდა. საერთოდ, დაკვირვებული ვარ, როდესაც ვინმე ზედმიწევნით ერკვევა რელიგიურ საკითხებში და საფუძვლიანად აქვს შესწავლილი სახარება და ბიბლია, ნებისმიერ საკითხზე განსხვავებული და გამაოგნებლად ჭკვიანური მიგნებები აქვს.
თამადა დიდი ხნის ნაცნობი იყო ჩვენი. აგერ, უკვე მეხუთე დაბადების დღე იყო, უცვლელად თამადობდა და დიდად შეხმატკბილებული დიალოგები მახსოვდა ჩვენი წინა შეხვედრებიდან. ცოტა მორცხვი იყო, მანამდე, სანამ ორ-სამ ჭიქას დალევდა. შემდეგ იწყებოდა პოლემიკა საჭირბოროტო თემებზე. სხვათა შორის, კარგად ახსოვდა ჩვენი ბოლო კამათი, რომელმაც დილის ექვს საათამდე გასტანა. ნასვამმა მკითხა: ახლა გვერდით იმიტომ მიზიხარ, რომ შარშანდელის გამო ანგარიში გინდა გამისწოროო. ანგარიშგასასწორებელი არაფერი მჭირდა, სიმართლე უნდა ითქვას და საკმაოდ მწარე კომენტარებს ვუპირისპირებდი მის გულუბრყვილო, მაგრამ ჯიუტ გამოსვლებს. ერთი-ორი ფრაზა გაიხსენა და ამ ახალგაზრდა, წვეროსანი ყმაწვილის დაინტერესებაც შევძელით, როგორც აღმოჩნდა.

- რაზე იკამათეთ? - იკითხა.
- რაზე და შეიძლება თუ არა სოფელში ქალი იყოს ბედნიერი. სოფლური ტვირთის მატარებელ ქალებს ვგულისხმობდი, ვენახი, ძროხა, სათოხნი... - დავასწარი პასუხის გაცემა. - გაეღიმა და ხმადაბლა ჩაილაპარაკა:
- ისმის კითხვა, საერთოდ თუ არის შესაძლებელი ქალი იყოს ბედნიერი?! - სიმართლე გითხრათ, მოულოდნელობისგან პირი დავაღე. გულში გამკრა, რომ ამანაც რაღაც იცოდა ჩემზე. რა დროულად ჩართო ეს ფრაზა ჩვენს პოლემიკაში.
- ვერ ჩავწვდი კითხვის არსს? - წავიგრძელე კისერი და შევეცადე, შეძლებისდაგვარად მივახლოებოდი, რომ მისი პასუხიდან არაფერი გამომრჩენოდა.
- ამას სერიოზულად არ ვამბობ, ცხადია, მაგრამ ნაწილობრივ ასეცაა. ქალს ღმერთმა სხვა ტვირთი დააკისრა. არსებითად, ოჯახური სიმყუდროვე და სიმტკიცე სხვაზე არაფერზეა დამოკიდებული, თუ არა ქალზე. დღევანდელ ქალებს გენდერობა დიდად საინტერესო თემად მიგაჩნიათ და სინამდვილეში შესაძლოა ფიქრობდეთ -თანასწორობა კაცთან სახარბიელო რამეა. მე თუ მკითხავ, ქალი ბევრად აღმატებულია კაცზე, მას ღმერთმა კაცზე დიდი და მნიშვნელოვანი როლი დააკისრა.
- შვილების გაჩენას გულისხმობთ?
- ამასაც... კაცი ზოგადად განიხილება, როგორც ძლიერი სქესი, მაგრამ სხვა კუთხიდან შევხედოთ. უფალმა ჩანასახის გამოზრდა და შემდეგ მისი მოვლინება ავადმყოფური ტკივილების ფასად ვის დააკისრა?! ქალს. იმ საკითხში, რომ ქალსა და კაცს თანაბრად ევალებათ ოჯახური სიწმინდის დაცვა, ვთანხმდებით, ხომ ასეა?!
თავს ვუქნევ მორჩილად და ის განაგრძობს.
- მაშ, რატომ ხდება, რომ კაცს მეტად ეპატიება ადამიანური თვალთახედვით ღალატი - ვიდრე ქალს?!
- ვინ თქვა, რომ კაცს ეპატიება? მე პირადად არ ვაპატიებდი. - ვამბობ და მაოცებს საკუთარი სითავხედე. განა სხვა რამეს ვაკეთებდი ბოლო ერთი თვის მანძილზე?!
- ისეც ხდება ზოგჯერ, ქალსაც ბეზრდება რუტინა და ერთფეროვნება და ,,ადიულტერი" იპყრობს. ამას იმიტომ ვამბობ, რომ კაცების ძირითადი ნაწილი ამით ცდილობს ღალატის გამართლებას. თუმცა, გამოცდილებიდან გამომდინარე, თამამად შეიძლება ითქვას, რომ კაცების ბევრად დიდი პროცენტი ღალატობს, ვიდრე ქალების. რატომ, თუ იცი?
- იმიტომ, რომ ქალი მეტად თავშეკავებულია. - თავს მიქნევს და ჩაძიებას აგრძელებს. 
- და რატომ მერე?
- ალბათ, გენეტიკურ კოდში უდევს ასე.
- სულაც არა, ყველას ბუნებაში თანაბრად დევს ლტოლვა საპირისპირო სქესისადმი, მაგრამ ქალის სიამაყე, პატიოსნება, ღირსება და ყველაფერი, მისი თავშეკავების ინდიკატორით განისაზღვრება. ამიტომაა, რომ კაცის ღალატს, როგორც წესი, მხოლოდ ვიწრო ოჯახური წრე განიხილავს და ქალს ერთხმად მოუწოდებენ, რომ ,,კაცის ერთი გასეირნების გამო" ოჯახი არ დაანგრიოს, მაშინ, როცა ქალის ღალატზე მსჯელობს, ვისაც ყური მიუწვდება, ყველა და ყველა ერთხმად თანხმდება, რომ ეს ქალი "მოსაკვეთია" ოჯახიდანაც, სანათესაოდანაც და სამყაროდანაც. - ასრულებს და ეღიმება. მე კიდევ მინდა ცოტა ხანს კიდევ მელაპარაკოს. იშვიათად თუ შემხვედრია მსგავსად მოსაუბრე კაცი.
- მაგრამ თუ მაინც უღალატა ქალმა? თუ შეცდა და უღალატა, შენც ფიქრობ, რომ მოსაკვეთია?
ჯერ ფიქრდება, მერე თავს მაღლა სწევს, ტუჩებს ერთმანეთს აწებებს, დროს იგებს რომ კიდევ ერთხელ გაიაზროს და ოდნავ მოგვიანებით მპასუხობს:

- გააჩნია, რამდენად ინანებს.
- გამოდის, რომ შემიძლია დავაშავო და ვინანო, მერე ისევ და ისევ და მეპატიება კაცთანაც და ღმერთთანაც.
- სახელი შემახსენეთ...
- ელენე.
- ელენე, როგორც ჩანს, ჯერ არაფერი ჩაგიდენია ისეთი, რომ გენანა; ან ჩაგიდენია, მაგრამ ჯერ არ გინანია, რადგან არ იცი, რა არის ჭეშმარიტი სინანული. სამყაროში ამაზე ამოუხსნელი ტკივილი და განცდა არ არსებობს. ამიტომაცაა, ვინც ნანობს ნამდვილი სინანულით, ის აღარ შესცოდავს მსგავსად აღარასდროს. გიფიქრია, რა კავშირია სინანულსა და მონანიებას შორის? ოდესმე თუ ინანებ რამეს, მაშინ მიხვდები, რატომ პატიობს ღმერთი ადამიანს, თუ ის გულით ინანიებს.

კიდევ მინდა გააგრძელოს მაგრამ გაბრიელი გვაწყვეტინებს.
- მანდ რა ხდება, ცალკე სახელმწიფო ხართ? - გვიღიმის უკვე ოდნავ შემთვრალი. ორივე ვჩუმდებით, მაგრამ დროდადრო მაინც ვახერხებთ, ერთმანეთს აზრები გავუზიაროთ. ის თვრება და სამჯერ აღნიშნავს ჩემ წამოსვლამდე, რომ სასიამოვნო ადამიანი ვარ და რომ კიდევ შევხვდებით ერთმანეთს აუცილებლად.
FaceBook ბეჭდვა
კომენტარები / 0 /
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
loadign_gif
გამოკითხვა
რომელ კატეგორიას ნახულობთ ყველაზე ხშირად?
არქივის კალენდარი
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
2728293031 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30