ნოველები

ჯეინ ეარი (შარლოტა ბრონტე)

ჯეინ ეარი (შარლოტა ბრონტე)
თა­ვი პირ­ვე­ლი

იმ დღ­ეს სა­სეირნოდ გას­ვლა შეუ­ძლე­ბელი იყო. მარ­თალ­ია, დი­ლით ერ­თი სა­ათი და­ვე­ხე­ტებოდით ფოთ­ლებ­შემ­ოძარცულ ბუჩ­ქ­ნარ­ში, მაგ­რამ ნა­სად­ილევს (მი­სის რი­დი ად­რე სად­ილობდა, თუ სტუმ­რად არა­ვინ ჰყავ­და) ზამ­თ­რის ცივ­მა ქარ­მა დაჰ­ბე­რა, ცა­ზე შა­ვი ღრ­უბლები მო­ჯა­რა და ისე­თი წვი­მა წამ­ოვიდა, რომ მი­სი სუს­ხი ძვალ-რბილ­ში ატან­და. ასეთ ამინ­დ­ში გა­სეი­რნე­ბა­ზე არა­ვის უფიქ­რია.

გულ­ში ვზე­ი­მობ­დი. არ მიყ­ვარ­და დიდ­ხანს სეი­რნობა, ისიც ნაშ­უა­დღ­ევს, ცივ ამინ­დ­ში. ჭი­რის დღ­ე­სავით მძულ­და, რო­ცა შებ­ინდებ­ისას შინ ხელ­ფეხ­გაყ­ინულები ვბრუნ­დე­ბო­დით; გულს სევ­დით მივ­სებ­და ჩვე­ნი აღმ­ზრდელი ქა­ლის, ბე­სის, დაუ­სრულე­ბელი ბუზღუ­ნი; იმის
გახ­სე­ნე­ბა კი, რომ ელ­იზა, ჯო­ნი და ჯორ­ჯია­ნა რი­დე­ბი გა­რეგ­ნულად ჩემ­ზე ბევ­რად უკ­ე­თე­სები იყ­ვ­ნენ, უფ­რო მი­მა­ტებ­და ნა­ღ­ველს და სა­კუ­თარ თვალ­ში მამ­ცირებ­და.

ელ­იზა, ჯო­ნი და ჯორ­ჯია­ნა ახ­ლაც სას­ტუმ­რო ოთახ­ში, დე­დის გარ­შემო შე­კ­რებ­ილიყვნენ. ქა­ლი ბუხ­რის წინ, დი­ვან­ზე იწ­ვა, ირ­გ­ვ­ლივ საყ­ვა­რელი შვი­ლე­ბი ეხ­ვია (ი­სი­ნი ამჟ­ა­მად არ ჩხუ­ბობ­დ­ნენ, არც ყვი­როდ­ნენ) და სა­ხე­ზე ბედ­ნიე­რების ღი­მი­ლი დას­თა­მა­შებ­და. მი­სის რი­დი მიკრ­ძა­ლავ­და მათ­თან ახ­ლოს ყოფ­ნას. ეს გა­რემ­ოე­ბა კი, რო­გორც თვი­თონ ამ­ბობდა, თით­ქოს აწ­უხებ­და. მი­სის რიდს ჩე­მი საქ­ციელი არ მოს­წონ­და. მან გან­მიცხა­და, რომ, ვიდ­რე ბე­სი არ შე­მა­ქებ­და ან სა­კუ­თარი თვა­ლით არ ნა­ხავ­და, რა გულ­მოდ­გი­ნედ ვცდი­ლობ­დი, მეს­წავ­ლა საზ­ოგად­ოე­ბაში ქცე­ვის წე­სები, მი­მე­ბა­ძა სა­უკ­ე­თესო ბავ­შვებისთვის, ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი უფ­რო მხი­ა­რუ­ლი, ალერ­სიანი, გულღ­ია, უფ­რო ბუ­ნებ­რი­ვი და გამ­გო­ნი, მა­ნამ­დე ბავ­შვებს ახ­ლოს არ გა­მა­კ­ა­რებ­და. არა­და, ყო­ველ­თ­ვის მოკ­ლებული უნ­და ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი იმ დიდ სი­ამ­ოვნე­ბას, რა­საც დაუ­ყვედ­რებ­ლად იღ­ებ­დნენ ხოლ­მე უზ­რუნ­ვე­ლი და ბედ­ნიერი პა­ტა­რები.


- რა თქვა ბე­სიმ, გა­ნა რა ჩავ­იდინე ასე­თი? - ვი­კი­თხე მე.
- ჯე­ინ, არ მიყ­ვარს, რო­ცა მე­და­ვებ­იან ან წა­რა­მა­რა მე­კი­თხებ­იან. ბავ­შვებს ეკრ­ძა­ლე­ბათ უფ­რო­სებ­ისადმი უკ­მეხი მი­მარ­თვა. და­ჯექი სად­მე და ვიდ­რე ზრდი­ლო­ბი­ან ლა­პა­რა­კს არ ის­წავ­ლი, ჩუ­მად იყა­ვი.

სას­ტუმ­რო ოთა­ხის გვერ­დით, პა­ტა­რა სა­სადილო ოთახ­ში შევ­იპა­რე. წიგ­ნე­ბის კა­რად­იდან ამ­ოვირჩიე ერთ-ერ­თი ტო­მი, რო­მელ­შიც ყვე­ლა­ზე მე­ტი ნა­ხატი იყო, ფან­ჯ­რის რა­ფა­ზე ავ­ძვერი და იქ თურ­ქუ­ლად ფეხ­მორ­თხ­მუ­ლი მოვკ­ა­ლათდი. მე­რე ფან­ჯა­რა­ზე წი­თე­ლი შტო­ფის ფარ­დები ჩა­მო­ვუშ­ვი და გა­რე სამ­ყარ­ოსგან ორ­მ­ხ­რივად გან­მარ­ტოებული აღ­მოვ­ჩ­ნ­დი. მარ­ცხ­ნივ ალ­ისფერი ფარ­დის ნა­კ­ე­ცები მფა­რავ­დნენ, მარ­ჯ­ვ­ნივ კი კრ­ია­ლა ფან­ჯ­რის მი­ნე­ბი მი­ცავ­დნენ ნო­ემ­ბ­რის მო­საწ­ყენი და ცი­ვი ამ­ინდისგან, თუმ­ცა უამ­ინდობას აქ, ჩემს თავ­შე­სა­ფარშიც, ცხა­დად ვგრძნობ­დი. წიგ­ნის ფურ­ც­ვ­ლი­სას დრო­დად­რო ვა­კვ­ირდებოდი, თუ რო­გორ ნელ­-ნე­ლა ილეო­და ზამ­თ­რის ხან­მოკ­ლე დღ­ე. შორს გაც­რეცილი ღრ­უბლები და ნის­ლი გა­წო­ლი­ლი­ყო. უფ­რო ახ­ლოს სვე­ლი მო­ლი და ქარ­იშხლისგან ტო­ტებ­და­წეული ბუჩ­ქ­ნა­რი მო­ჩან­და; მო­ზუ­ზუ­ნე ქა­რის ქროლით გაგ­ულისებული წვი­მა კი კო­კი­სპირულად ას­ხამ­და, თით­ქოს ყვე­ლაფრის წა­ლე­კვის სურ­ვილს შე­ეპყრო.

მე კვ­ლავ და­ვუბ­რუნ­დი წიგნს, ბევ­იკის "ბრი­ტა­ნეთის ფრინ­ველ­თა ის­ტო­რი­ას". გუ­ლახ­დილად რომ ვთქვა, ნა­კ­ლე­ბად მი­ზი­დავ­და ილუს­ტ­რაც­იების ქვე­მოთ მი­ნა­წერი ტექ­ს­ტის ში­ნა­არსი. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ჯერ კი­დევ სრუ­ლი­ად პა­ტა­რა ვი­ყა­ვი, ზო­გი­ერთ ად­გილს მა­ინც ვერ ვტო­ვებ­დი უყუ­რა­დღ­ებოდ. ამ ად­გილებში აღ­წერილი იყო ზღვის ფრინ­ველ­თა თავ­შე­საფ­რები იმ მიყ­რუ­ე­ბულ კლ­დე­ებ­სა და კო­ნცხებ­ზე, სა­დაც მხო­ლოდ ეს ფრინ­ვე­ლები ბუ­დო­ბენ: ნორ­ვე­გი­ის ნაპ­ირები, უკი­დურესი სამ­ხრეთ ლინ­დე­ნეზ­იდან ნორდკ­ა­პამ­დე, სა­დაც უამ­რავი კუნ­ძუ­ლი გა­ფან­ტულა.

მხა­რე, სა­დაც ჩრდი­ლო­ე­თის
ოკ­ე­ა­ნე ღე­ლავს ვრცე­ლი,
შფოთ­ვით უვ­ლის კუნ­ძულს თუ­ლის,
უშო­რესს და უკ­აც­რიელს.
და იქ, სა­დაც ატ­ლანტის
ოკ­ე­ა­ნე თვალ­უწვდენი,
ქარ­იშხლიან ჰებ­რიდებ­ზე
მო­აგ­ორებს ტა­ლღ­ას ძლი­ერს!


ასე­ვე უყუ­რა­დღ­ებოდ არ შე­მეძლო და­მეტ­ოვებ­ინა ლაპ­ლანდიის, ციმ­ბი­რის, შპიც­ბერ­გენის, ახა­ლი მი­წის, ის­ლან­დიისა და გრენ­ლანდიის ყი­ნუ­ლო­ვა­ნი ნაპ­ირების აღ­წე­რა, არ­ქტიკული ზო­ნის ეს ფარ­თო ჰო­რი­ზონ­ტი. უდა­ბუ­რი ად­გილები და მო­საწ­ყენი სივ­რ­ცე­ები, მუდ­მი­ვი თოვ­ლი­სა და ყინ­ვის სამ­ყარო; გაქ­ვა­ვებული, ყი­ნუ­ლო­ვა­ნი, თვალ­უწვდე­ნელი ად­გილები, უკი­დე­განო ვე­ლებს რომ მო­გაგ­ონებთ, რომ­ლე­ბიც სა­უკუ­ნე­ების გან­მავ­ლობაში ზამ­თარს თა­ვის სა­ვა­ნედ უქ­ცევ­ია და ყო­ველ­წლიურად ყი­ნუ­ლის ახალ­-ა­ხალი ფე­ნებით იფა­რე­ბა, ალ­პებივით ცამ­დე აზ­იდულა, კი­დევ უფ­რო მა­ღ­ლა მი­ი­წევს, პო­ლუსს გარს ევ­ლე­ბა და იქ გა­მე­ფებულ საშ­ინელ სი­ცი­ვეს კი­დევ უფ­რო ამკ­აც­რებს. ამ უსი­ცოცხ­ლო თეთრ სამ­ყარ­ოზე სა­კუ­თარი შე­ხედ­ულე­ბა შე­მექ­მნა. მარ­თალ­ია, ბუნ­დო­ვა­ნი, ბავ­შ­ვის გო­ნე­ბის­თ­ვის ნა­ხევ­რად მი­უწ­ვ­დო­მე­ლი, მაგ­რამ მან დი­დი შთა­ბეჭ­დილე­ბა მო­ახ­დინა ჩემ­ზე. წიგ­ნის ყო­ვე­ლი ახა­ლი თა­ვის ში­ნა­არსი და მო­ხატ­ულობა იმ­გ­ვა­რად შერ­წყმოდა ურ­თი­ერთს, რომ თავ­ისებურ ელ­ფერს აძ­ლევ­და აქა­ფებულ ტა­ლღ­ებში გან­მარ­ტოებულ კლ­დე­ებს, გან­საც­დელში ჩა­ვარდნილ, უკ­აც­რიელ ნაპ­ირზე გა­მო­რი­ყულ დამ­სხვრეულ გემს, ცივ­სა და ფერ­მიხ­დილ მთვა­რეს, წა­მით ღრ­უბელ­თა სა­ფარს რომ დაუ­სხლტე­ბა, რა­თა კვ­ლავ გად­მოხედოს და­ღუპულ გემს, რო­მე­ლიც ზღვის ფსკ­ერ­ისკ­ენ მიე­ქა­ნე­ბა.

ვერ გად­მოგცემთ იმ გრძნო­ბას, რა­საც იწ­ვევ­და ჩემ­ში გან­მარ­ტოებული სა­საფ­ლაო, წარ­წერ­იანი საფ­ლავის ქვა, ჭიშკ­არი, ორად ორი ხე, ჰო­რი­ზონ­ტი და ჩამ­ონგრეული კედ­ლები, რომ­ლე­ბიც ერთ დროს სა­საფ­ლაოს ყო­რედ ჰქო­ნია შემ­ოვლებული. აი, ცა­ზე ნამ­გა­ლა მთვა­რე ანა­თებს. ის სა­ღ­ამოს მო­ახ­ლოე­ბას გვატ­ყობინებს. მდუ­მა­რებით მო­ცულ ზღ­ვაში ქარ­იშხალს გა­დარ­ჩენილი ორი გე­მი ურ­ჩხუ­ლებს მი­ვამ­სგავ­სე, ხო­ლო ის გვერ­დი, სა­დაც ეშ­მა­კი ქურდს მო­პა­რულ ფუ­თას არ­თმევს, სწრა­ფად გა­დავ­ფურცლე, რად­გან შიშ­მა ამ­იტა­ნა. უფ­რო მე­ტიც, გუ­ლის კა­ნკ­ალით შევ­ყურებდი შავ­რქიან მოჩ­ვე­ნე­ბას, რო­მე­ლიც მო­შო­რე­ბით, კლ­დე­ზე მოკ­ა­ლა­თებული, სახ­რჩობელის გარ­შემო მო­ფუს­ფუ­სე ხალხს ათ­ვალ­იე­რებ­და.

თი­თო­ე­უ­ლი სუ­რა­თი თავ­ისთა­ვად დას­რულებულ მოთხ­რო­ბას წარ­მოად­გენ­და. ისი­ნი, ჩე­მი ჩამ­ოუყალ­იბე­ბელი გრძნო­ბი­სა და გან­უვითა­რე­ბელი გო­ნე­ბის­თ­ვის ჯერ კი­დევ იდუ­მა­ლებით იყ­ვ­ნენ მო­ცულ­ნი, ღრ­მა ინ­ტე­რესს აღმ­იძრავ­დნენ, რად­გან ეს მოთხ­რო­ბე­ბი ისეთ­ივე მიმ­ზიდ­ვე­ლი და საი­ნტე­რესო მეჩ­ვე­ნებ­ოდა, რო­გორც ის ზღ­აპ­რები, რო­მელ­თაც ბე­სი გვი­ამ­ბობდა ხოლ­მე სა­ღ­ამოობით ზამ­თარში, თუ­კი კარგ გუ­ნე­ბა­ზე იყო. მას მაგ­იდა სა­ბავშვო ოთახ­ში შემ­ოჰქონდა, ბავ­შვებს ნე­ბას გვაძ­ლევ­და, გარს შე­მოვ­ს­ხ­დო­მო­დით. თვი­თონ მი­სის რი­დის თეთ­რეულის მაქ­მანს ან სა­ღ­ამურ ქუდ­ზე მოვ­ლე­ბულ და­ნაო­ჭებულ არ­შიებს აუ­თოებ­და და თან ჩვენს და­ძაბულ სმე­ნას ხიბ­ლავ­და ძველ­თაძ­ველი ზღ­აპ­რებ­იდან და ბა­ლა­დებ­იდან ამ­ოღ­ებული სა­თავ­გა­და­სავლო და სა­მიჯ­ნუ­რო ნაწ­ყვე­ტების მო­ყო­ლით. რო­გორც მოგ­ვია­ნებით შევ­იტყვე, ბე­სი თურ­მე ზო­გი­ერთ ნაწ­ყვეტს "პა­მე­ლა­დან" ან ჰერ­ცოგ ჰენ­რი მორ­ლენ­დელის ცხოვ­რებ­იდან გვი­ამ­ბობდა. მუხ­ლებ­ზე ბევ­იკის წიგ­ნი მე­დო და თავს ბედ­ნიე­რად ვგრძნობ­დი. ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, ეს მა­შინ ბედ­ნიე­რე­ბად მი­მაჩ­ნდა. ვში­შობ­დი, მყუდ­როე­ბა არა­ვის და­ე­რღვ­ია ჩემ­თ­ვის, მაგ­რამ ესეც მა­ლე მოხ­და - პა­ტა­რა სა­სადილო ოთა­ხის კა­რი გა­იღო.

- სად ბრძან­დებით, ქალ­ბატონო? - გაი­სმა ჯონ რი­დის ხმა. ის ერ­თი წა­მით შე­ჩერ­და. ოთახ­ში ვე­რავინ შენ­იშნა.
- სად ეშ­მა­კ­ებში წავ­იდა? - გა­ნაგრძო მან. - ლი­ზი! ჯორ­ჯია­ნა! - გას­ძა­ხა თა­ვის დებს. - ჯე­ი­ნი აქ არ არის. დე­დას უთხა­რით, ეს სა­ძა­გელი გომ­ბიო, ალ­ბათ, გა­რეთ და­ე­ხე­ტე­ბა წვი­მა­ში. საზ­იზღ­არი ცხო­ვე­ლი!
- რა კარ­გია, რომ ფარ­და ჩა­მო­ვუშ­ვი, - გავ­იფიქრე. მხო­ლოდ იმა­სღა ვნატ­რობ­დი, ჩე­მი თავ­შე­სა­ფარი არ აღმ­ოეჩ­ინათ. ჯონ რიდს, რა თქმა უნ­და, ეს არ შე­ეძლო, რად­გან გამ­ჭრიახ­ობა და ალ­ღოს სწრა­ფად აღ­ების უნა­რი არ გა­აჩ­ნდა. ელ­იზამ კი, შე­მო­ყო თუ არა თა­ვი ოთახ­ში, მაშ­ინვე გა­ნაც­ხა­და:
- დარ­წმუნებული ვარ, ფან­ჯ­რის რა­ფა­ზე იქ­ნე­ბა, ჯონ! - იმის ში­შით, რომ სა­ფრ­იდან ჯონს თვი­თონ არ გამ­ოვეთ­რიე, მაშ­ინვე გამ­ოვედი.
- რა გინ­და? - ვკი­თხე გაუ­ბე­და­ვად და უხერ­ხულად.
- "რა გინ­და" კი არა, თქვი, რა გნე­ბავთ, მის­ტერ რიდ? - შემ­ისწორა მან. - რა მნე­ბავს? მინ­და, აქ მოხ­ვი­დე, - თვი­თონ სა­ვარ­ძელში ჩაჯ­და, ხე­ლით მან­იშნა, მი­ვახ­ლოებოდი და მის წინ გავ­ჩე­რებ­ულიყავი.

ჯონ რი­დი ამ დროს უკ­ვე მოს­წავ­ლე იყო, და­ახ­ლოებით თოთხ­მე­ტი წლი­სა, ჩემ­ზე ოთხი წლით უფ­რო­სი. მე მა­შინ მხო­ლოდ ათი წე­ლი შემ­ისრულდა; ის თა­ვი­სი ასა­კისთვის სა­კ­მაოდ დი­დი და მსუ­ქა­ნი ყმაწ­ვი­ლი გახ­ლდათ. სა­ხე ფარ­თო ჰქონ­და, მე­ტად ფერ­ნა­კლული და მუ­წუკ­ებ­იანი, ნა­კვ­თები კი - ჯმუ­ხი. ჭა­მა ძალ­იან უყ­ვარ­და და სუფ­რა­ზე ყვე­ლა­ფერს ხარ­ბად სან­სლავ­და. მი­სი თვა­ლები ჭა­მის დროს მე­ტად უაზ­რო გამ­ომეტ­ყვე­ლე­ბას იღ­ებ­და. მარ­თალი რომ გითხ­რათ, დი­დი უსი­ცოცხ­ლო და დონ­დ­ლო ვინ­მე იყო. იმის მაგ­ივრად, რომ სას­წავ­ლე­ბელში ევ­ლო, "სუს­ტი ჯან­მრთელობის" გა­მო "დედ­იკომ" ის ერ­თი თვით შინ მო­იყ­ვა­ნა და­სას­ვე­ნებ­ლად. მი­სი მას­წავ­ლებლის, მის­ტერ მა­ილ­სის თქმით, ბავ­შ­ვი უფ­რო უკ­ეთ იგ­რ­ძ­ნობ­და თავს, თუ ში­ნი­დან შე­და­რებით ნა­კ­ლებ ნამ­ცხვარ­სა და ტკბ­ილეულს გამ­ოუგზავ­ნიდნენ. მაგ­რამ დე­დის გუ­ლი, აბა, ამ აზრს რო­გორ შეუ­რიგდებ­ოდა? პი­რი­ქით, მი­სის რი­დი ფიქ­რობ­და, რომ ჯო­ნის სი­სუს­ტე მეტ­ისმეტი გა­და­ღლ­ითა და ში­ნაუ­რებ­ზე დარ­დით იყო გამ­ოწვეული.

ჯონს მაი­ნცდა­მაინც დი­დად არ უყ­ვარ­და დე­და და დე­ბი, მე კი ვძულ­დი. ყო­ველ­თ­ვის მაშ­ინებ­და და უდიე­რად მექ­ცეო­და. ეს ხდებ­ოდა არა ორ­ჯერ და სამ­ჯერ კვ­ირაში, ან მხო­ლოდ ერ­თხელ ან ორ­ჯერ დღ­ეში, არა­მედ - გამ­უდმებით, ყო­ველ წამს. ყო­ველ მის მო­ახ­ლოე­ბა­ზე ში­შით ვთრთო­დი; სხე­უ­ლის ყო­ვე­ლი ნა­კვთი მი­ცახ­ცა­ხებ­და. იყო ისე­თი წა­მებიც, რო­ცა ში­ში­სა­გან გა­ფარ­თოებული თვა­ლებით შევ­ცქეროდი, რად­გან ვი­ცო­დი, მი­სი მუ­ქარ­ისა და ცე­მა-­ტყეპ­ისგან არა­ვინ დამ­იფა­რავ­და.

მო­სამ­სახ­ურე­ები ვერ გამ­ომექ­ომა­გებ­ოდნენ, რად­გან არა­ვის სურ­და ახალ­გაზ­რდა პატ­რო­ნის გა­ნაწ­ყე­ნე­ბა; მი­სის რი­დი კი თვალს გვარ­იდებ­და და ყურს იყ­რუ­ებ­და. ჯო­ნი მი­სი თან­დას­წრებ­ითაც მცემ­და და მლან­ძღ­ავ­და. უფ­რო ხში­რად კი ეს მის­გან და­ფარ­ულად ხდებ­ოდა.
ჯონ რი­დის ნე­ბა-სურ­ვილს ყო­ველ­თ­ვის უსიტყ­ვოდ ვას­რულებდი. ამ­ჯე­რა­დაც მაშ­ინვე მი­ვუ­ახ­ლოვ­დი მის სა­ვარ­ძელს. რამ­დენ­იმე ხანს იმით ერ­თობოდა, რომ ენას მი­ყოფ­და. ვგრძნობ­დი, მა­ლე ჩა­მარ­ტყამ­და. გუ­ლი მიკ­ა­ნკ­ა­ლებ­და და მა­ინც ვი­დე­ქი და ვე­ლო­დი. მა­შინ მხო­ლოდ მის საზ­იზღ­არ და მა­ხინჯ გა­რეგ­ნობა­ზე ვფიქ­რობ­დი. მან თით­ქოს ამ­ოიკი­თხა ჩემს სა­ხე­ზე ეს აზ­რი და მო­უ­ლოდ­ნე­ლად, უსიტყ­ვოდ, ისე ძლიე­რად მი­თა­ვა­ზა, რომ დავ­ბარ­ბაცდი. წო­ნას­წორობა რომ არ და­მე­კ­არ­გა, ტორ­ტ­მა­ნით სა­მი ნა­ბი­ჯი უკ­ან გა­დავდგი.

- ეს იმის­თ­ვის, დე­დას ასე უხე­შად რომ მი­მარ­თე, - მითხ­რა მან, - ესეც, ფარ­დის უკ­ან რომ დაი­მა­ლე; ეს კი იმ გამ­ომეტ­ყვე­ლებისთვის, რო­მე­ლიც ამ ორი­ო­დე წუ­თის წინ შენს სა­ხე­ზე ამ­ოვიკი­თხე, შე ვირ­თხა, შე­ნა!
მე უკ­ვე შეჩ­ვეული ვი­ყა­ვი ჯონ რი­დის­გან ასეთ შეუ­რაც­ხყოფას და თავ­ში აზ­რა­დაც არ მომ­ს­ვ­ლია წი­ნა­ა­ღმ­დეგობის გა­წე­ვა. ახ­ლა მხო­ლოდ იმა­ზე ვფიქ­რობ­დი, რო­გორ ამეც­დინა დარ­ტყმა, რო­მე­ლიც, ჩვეუ­ლებრივ, მის ასეთ საქ­ციელს მოჰ­ყ­ვებ­ოდა ხოლ­მე.
- რას აკ­ე­თებდი ფარ­დის უკ­ან? - მკი­თხა მან.
- ვკითხუ­ლობ­დი.
- მაჩ­ვე­ნე წიგ­ნი.
კვ­ლავ ფან­ჯა­რას­თან მი­ვე­დი, წიგ­ნი ავ­იღე და მი­ვუ­ტა­ნე.

- რა ხე­ლი გაქვს ჩემს წიგ­ნებ­თან? დე­და ამ­ბობს, რომ სამ­ოწყალოდ გი­ნა­ხავთ. მა­მა­შენ­მა არა­ფერი დაგ­იტოვა, გრო­შიც კი არ გა­ბად­ია. გა­ნა შენ კე­თილ­შო­ბი­ლი ადამ­ია­ნების ისეთ ბავ­შვებ­თან ერ­თად უნ­და იზ­რ­დებ­ოდე, რო­გო­რე­ბიც ჩვე­ნა ვართ? შენ უნ­და მათ­ხოვრობდე. შენ იმა­ვე საჭ­მელს უნ­და ჭამ­დე, რა­საც ჩვენ? ან იგი­ვე გეც­ვას, რაც ჩვენ გვაც­ვია? ხომ იცი, დე­და სამ­ოწყალოდ გაც­მევს. გას­წავლი, რო­გორ უნ­და ჩემს წიგ­ნებ­ში ხე­ლის ფა­თუ­რი. ეს სახ­ლიც მე მე­კუთვნის და წიგ­ნე­ბიც. ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, ამ სახ­ლ-კ­არის ბატ­ონ-პატ­რო­ნი რამ­დენ­იმე ხან­ში მე ვიქ­ნე­ბი. გას­წი ახ­ლა და კარ­თან და­დექი, ფან­ჯრისა და სა­რკი­სგან რაც შეი­ძლე­ბა მო­შო­რე­ბით.

თავ­დაპ­ირვე­ლად გან­ზრახ­ვას ვერ მი­ვუხ­ვ­დი და კვ­ლავ და­ვემ­ორჩილე. მან წიგ­ნი აიღო, დამ­იმიზნა და, ის იყო, უნ­და ეს­როლა, რომ შეშ­ინებ­ულმა შე­ვკი­ვლე და უნებ­ურად გან­ზე გა­დავხტი. ვე­ღ­არ მო­ვას­წარი, წიგ­ნი მომ­ხ­ვ­და, და­ვეცი, თა­ვი კარს მი­ვარ­ტყი და გავ­იტე­ხე. საშ­ინელი ტკი­ვი­ლი ვიგ­რ­ძე­ნი. ჭრი­ლო­ბი­დან სის­ხ­ლ­მა და­მიწყო დე­ნა. მა­ლე ში­ში გაქ­რა და მხო­ლოდ ტკი­ვილიღა მაწ­უხებ­და.

- ბო­რო­ტო, საზ­იზღ­არო, მკვ­ლელო, - გა­ვკიოდი მე, - შენ ადამ­იანს კი არა, მო­ნე­ბის სის­ხ­ლის­მ­ს­მელ ჯა­ლა­თებს, რო­მა­ელ იმ­პე­რატ­ორებს მაგ­ონებ.
წა­კითხული მქონ­და გოლ­დ­ს­მი­ტის `რო­მის ის­ტო­რია" და ჩე­მი შე­ხედ­ულე­ბაც მქონ­და ნერ­ონზე, კალ­იგულა­სა და სხვებ­ზე. გულ­ში კი­დეც ვამ­სგავ­სებდი მათ ჯონს, მაგ­რამ არას­ოდეს მომ­ს­ვ­ლია აზ­რად, ეს ხმა­მა­ღ­ლა გან­მეც­ხა­დებ­ინა.

- რაო, რაო? - და­იღრ­ია­ლა მან. - ეს მე მითხა­რი? გაი­გონეთ თუ არა, ელ­იზა, ჯორ­ჯია­ნა? არ უნ­და ვუთხ­რა დე­დას? და­მა­ცა­დე, მაგ­რამ ჯერ...
გამ­ხე­ცებული მომ­ვარ­და, ხე­ლი ჩა­მავლო მხრებ­სა და თმებ­ში, აღ­ა­რა­ფერი ახ­სოვდა. ახ­ლა კი ნამ­დვილად დავ­ინა­ხე მას­ში ჯა­ლათი და მკვ­ლელი. ჭრი­ლო­ბი­დან სის­ხ­ლი წვეთ-­წვე­თად კვ­ლავ ჩამ­ომდიოდა კი­სერ­ზე. ტკი­ვი­ლი აუ­ტა­ნელი იყო. ამ გრძნო­ბამ სძლია შიშს და ახ­ლა მე მივ­ვარ­დი მას გა­აფ­თრებული. არ მახ­სოვს, რა ჩავ­იდინე, მაგ­რამ ის კი მახ­სოვს, რო­გორ ღრ­ია­ლებ­და - ვირ­თხა, ვირ­თხაო. ქო­მა­გიც მა­ლე გამ­ოუჩნდა. ელ­იზა და ჯორ­ჯია­ნა მი­სის რი­დის და­სა­ძა­ხებ­ლად ზე­და სარ­თულზე გაი­ქცნენ. მან, ბეს­ისა და მო­სამ­სახ­ურე ქა­ლის, ებო­ტის თან­ხლებით მო­ირ­ბი­ნა. გაგ­ვაშ­ვე­ლეს და ყუ­რი მოვკ­არი სიტყ­ვებს:

- ღმერ­თო ჩე­მო, რამ გა­დარ­ია ეს ბავ­შ­ვი? გი­ნა­ხავთ ოდეს­მე ასე­თი სიკ­ა­პა­სე? - მე­რე გავ­იგონე მი­სის რიდ­მა რომ თქვა: - წაი­ყვა­ნეთ და წი­თელ ოთახ­ში ჩა­კ­ე­ტეთ.
ოთხ­მა ხელ­მა ამ­წია და ზე­და სარ­თულზე ამათ­რია.

რომანი დაიდება ყოველდღე

FaceBook ბეჭდვა
კომენტარები / 0 /
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
loadign_gif
გამოკითხვა
რომელ კატეგორიას ნახულობთ ყველაზე ხშირად?
არქივის კალენდარი
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
293031 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31
e87a93