ნოველები

ბროწეულის გაზაფხული. თავი 9

ბროწეულის გაზაფხული. თავი 9
მე­ო­რე დი­ლით, თვა­ლი გა­ვა­ხი­ლე თუ არა, ეგ­რე­ვე მირ­ზა და­მიდ­გა თვალ­წინ. გა­მახ­სენ­და წი­ნა სა­ღა­მო და სა­ბო­ლო­ოდ მივ­ხ­ვ­დი, რომ მის მი­მართ ჩე­მი სიყ­ვა­რუ­ლი სუ­ლაც არ იყო წარ­მო­სახ­ვის ნა­ყო­ფი - ეს კა­ცი თავ­და­ვიწყე­ბით მიყ­ვარ­და. ად­გო­მა მე­ზა­რე­ბო­და. ოთახ­ში ცი­ო­და და თბი­ლი ლო­გი­ნი­დან გა­მოძ­რო­მა მე­სიკ­ვ­დი­ლე­ბო­და, მაგ­რამ სამ­სა­ხურ­ში უნ­და წავ­სუ­ლი­ყა­ვი, დაგ­ვი­ა­ნე­ბა კი ნამ­დ­ვი­ლად არ წა­ად­გე­ბო­და ჩემს მდგო­მა­რე­ო­ბას - შე­ფი იფიქ­რებ­და, რომ მის­მა კოც­ნამ გა­მა­თა­მა­მა.

ჩე­მი ოთა­ხი სი­ჩუ­მით იყო სავ­სე, მე - მარ­ტო­ო­ბით. არ მქონ­და იმის იმე­დი, რომ მირ­ზას­თან სე­რი­ო­ზუ­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბა გა­მო­მი­ვი­დო­და. გა­მო­უს­წო­რე­ბელ
მე­ქალ­თა­ნეს მდი­ვან-თა­ნა­შემ­წე "სწორ" გზა­ზე ვერ და­ა­ყე­ნებ­და. ამის გა­ფიქ­რე­ბა­ზე სევ­და შე­მო­მაწ­ვა. მა­შინ­ვე წა­მოვ­ხ­ტი და სა­ა­ბა­ზა­ნოს მი­ვა­შუ­რე...

შხა­პის ქვეშ ვი­დე­ქი და ვინ იცის, მე­რამ­დე­ნედ ვა­ღი­ა­რებ­დი, რომ იგი პირ­ვე­ლი შეხ­ვედ­რის­თა­ნა­ვე შე­მიყ­ვარ­და. თუმ­ცა იმას კი ვერ ვხდე­ბო­დი, რა­ტომ. ვი­ცო­დი, ამ გა­მო­ცა­ნის ამო­სახ­ს­ნელ გა­სა­ღებს, სულ რომ თა­ვი მემ­ტ­ვ­რია ფიქ­რით, ვერ მი­ვაგ­ნებ­დი. სიყ­ვა­რუ­ლი და ეჭ­ვი­ა­ნო­ბა ორად მგლეჯ­და. მი­სი ქა­ლე­ბის რიცხ­ვი არა და არ ილე­ო­და და რა­ღა მა­ინ­ც­და­მა­ინც მე შე­მომ­ხე­დავ­და "მოწყა­ლე" თვა­ლით? თუნ­დაც მი­სი საყ­ვა­რე­ლი გავ­მ­ხ­და­რი­ყა­ვი, ერთ დღეს მეც ისე­ვე მო­მის­რო­და, რო­გორც სხვე­ბი მო­უს­რო­ლია. მი­ნა­ხავს, რო­გორ აკე­თებ­და ამას.
გულ­დამ­ძი­მე­ბულ­მა ჩა­ვიც­ვი და ფან­ჯა­რა­ში გა­ვი­ხე­დე. წვი­მა ყი­რა­ზე გა­და­დი­ო­და. ისე­თი წკა­პაწ­კუ­პი გაჰ­ქონ­და ფან­ჯ­რის რა­ფა­ზე, თით­ქოს კენ­ჭებს უშე­ნენ მი­ნებ­სო.

რო­გორ გინ­და ამ თავ­ს­ხ­მა­ში გა­რეთ გახ­ვი­დე? ტაქ­სის გა­მო­ძა­ხე­ბა მო­მი­წევს...
ასეც მო­ვი­ქე­ცი და სამ­სა­ხურ­ში ტაქ­სით მივ­ბ­რ­ძან­დი.
ის იყო, ჩან­თა და პალ­ტო და­ვა­ბი­ნა­ვე, რომ შე­ფის კა­ბი­ნე­ტის კა­რი გა­ი­ღო და ზღურ­ბ­ლ­ზე ვი­ღაც აშოლ­ტილ ქა­ლ­თან ერ­თად გა­მოჩ­ნ­და.

- მოკ­ლედ, ექ­ვს­ზე გე­ლო­დე­ბი და არ და­აგ­ვი­ა­ნო, კარ­გი? - კეკ­ლუ­ცობ­და ქა­ლი.
- რო­დის და­მიგ­ვი­ა­ნია, რო? ექ­ვ­ს­ზე შენ­თან და­ვერ­ჭო­ბი. - იყო პა­სუ­ხი.
ფე­რი წა­მი­ვი­და. კი­დევ კარ­გი, ვი­ჯე­ქი, თო­რემ ალ­ბათ იქ­ვე ჩა­ვი­კე­ცე­ბო­დი, იატაკ­ზე. სა­შინ­ლად იმოქ­მე­და ჩემ­ზე ამ დი­ა­ლოგ­მა.
ამ დროს უფ­როს­მა, რო­გორც იყო, მეც შე­მამ­ჩ­ნია.
- მოხ­ვე­დი, ანი­კა? - აჰა, უკ­ვე არა­ვისი აღარ ერი­დე­ბა, ისე გა­მი­ში­ნა­ურ­და. სხვე­ბის თან­დას­წ­რე­ბი­თაც შე­ნო­ბით მე­ლა­პა­რა­კე­ბა.
- რა თქმა უნ­და. - აგ­რე­სი­უ­ლად მი­ვუ­გე.
- წა­ვე­დი, სა­ღა­მომ­დე. - ქალ­მა ფე­ხის წვე­რებ­ზე აიწია და ლო­ყა­ზე აკო­ცა.
- აბა ჰე, ნი­ნი, და­მე­ლო­დე. - მირ­ზამ კა­რამ­დე მი­ა­ცი­ლა ქა­ლი და შე­მობ­რუნ­და.

არა, ამას თავს რო­გორ გა­ვა­წა­მე­ბი­ნებ! ვინ­მეს უნ­და და­ვა­პა­ტი­ჟე­ბი­ნო თა­ვი პა­ე­მან­ზე. კა­ცე­ბის მე­ტი რა ყრია? სიყ­ვა­რუ­ლის­გან გან­კურ­ნე­ბის სა­უ­კე­თე­სო წა­მა­ლი სხვა სიყ­ვა­რუ­ლია. ოღონდ ბა­თო არა. მა­გას ნაღ­დად ვერ შე­ვიყ­ვა­რებ. აი, ლე­კოს არა უშავს, ჩვენს ფი­ნან­სისტს. კი მი­ჟუ­ჟუ­ნებს თვა­ლებს ყო­ველ და­ნახ­ვა­ზე და...

ბოღ­მა მახ­რ­ჩობ­და. მირ­ზამ არც კი შე­მომ­ხე­და, ისე მი­ა­შუ­რა თა­ვის კა­ბი­ნეტს. ამან სა­ბო­ლო­ოდ გა­მა­ცეცხ­ლა. სიმ­წ­რის­გან რომ არ ავ­ტი­რე­ბუ­ლი­ყა­ვი, ვეს­ტი­ბი­ულ­ში გავ­ვარ­დი. უეც­რად წინ, თით­ქოს და­ბა­რე­ბუ­ლი­ვით, ლე­კო ამეს­ვე­ტა. რა­ტომ­ღაც მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ ჩა­საფ­რე­ბუ­ლი იყო და ჩემ გა­მოს­ვ­ლას ელო­დე­ბო­და.

- ანი, რო­გორ ხარ? გა­მარ­ჯო­ბა! - ხა­ლი­სი­ა­ნად მო­მე­სალ­მა, - მაგ­რად გა­მო­ი­ყუ­რე­ბი, და­ცე­მა ქა­ლი ხარ, რა.
- მად­ლო­ბა, ლე­კო, - გავ­წით­ლ­დი და და­მორ­ცხ­ვე­ბულ­მა თვა­ლე­ბი დავ­ხა­რე.
- იცი? რა­ღაც მინ­და გთხო­ვო და არ ვი­ცი, ღირს თუ არა... ცუ­დად არ გა­მი­გო.
- ასე­თი რა არის? - ცო­ტა არ იყოს, შევ­შ­ფოთ­დი.
- შე­სა­ში­ნე­ბე­ლი არა­ფე­რი. დი­დი ხა­ნია, ამის თქმა მინ­დო­და და... მო­მენ­ტი არ ჩა­მი­ვარ­და ხელ­ში. ხომ შე­იძ­ლე­ბა, ერ­თ­მა­ნეთს შევ­ხ­ვ­დეთ სად­მე და ვი­სა­დი­ლოთ? იქ­ნებ უკეთ გაგ­ვეც­ნო ერ­თ­მა­ნე­თი. ოღონდ წმინ­და მე­გობ­რუ­ლი თვალ­საზ­რი­სით, არა­ფე­რი ცუ­დი არ იფიქ­რო.
გა­მე­ღი­მა. აი, ზუს­ტად ამას ვე­ლო­დი და ვნატ­რობ­დი. მა­გა­რია! სხვა დროს აუცი­ლებ­ლად ვეტყო­დი, და­კა­ვე­ბუ­ლი ვარ და ვერ წა­მო­ვალ-მეთ­ქი, მაგ­რამ ჩე­მი წე­ღან­დე­ლი გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა არ დამ­ვიწყე­ბია, ამი­ტომ უყოყ­მა­ნოდ და­ვე­თან­ხ­მე.

- კარ­გი, ვი­სა­დი­ლოთ... - უღიმ­ღა­მოდ და­ვუქ­ნიე თა­ვი, - ოღონდ შა­ბა­თამ­დე ვე­რა.
- ჰო, აბა რა, სხვა დღე­ებ­ში ხომ მეც ვმუ­შა­ობ. - თვა­ლე­ბი გა­უბ­რ­წყინ­და ლე­კოს, ალ­ბათ ასე უცებ არ მო­ე­ლო­და, თუ დავ­თან­ხ­მ­დე­ბო­დი.
მაგ­რამ სა­ღა­მოს, კორ­პუ­სის კი­ბე­ზე ამა­ვა­ლი, უკ­ვე ვნა­ნობ­დი ჩემს საქ­ცი­ელს. კახ­პა­სა­ვით ვიქ­ცე­ვი, ასე რო­გორ შე­იძ­ლე­ბა? მირ­ზამ რომ გა­ი­გოს, რას იფიქ­რებს? აი, დარ­დი! რაც უნ­და, ის იფიქ­როს! თვი­თონ ხომ და­ეთ­რე­ვა ქა­ლებ­ში? ჰო­და, დარ­წ­მუნ­დეს, რომ მას­ზე ნაკ­ლე­ბი არაფ­რით ვარ, მეც მყავს თაყ­ვა­ნის­მ­ცემ­ლე­ბი და მაქვს უფ­ლე­ბა, პა­ე­მან­ზე ვი­ა­რო.

დი­ლით ისე ვი­ყა­ვი აფო­რი­ა­ქე­ბუ­ლი, რომ ავ­დე­ქი თუ არა, გი­ჟი­ვით შე­ვუ­დე­ქი სახ­ლის და­ლა­გე­ბას. ისე­თი გაშ­მა­გე­ბუ­ლი ვა­ლა­გებ­დი, თით­ქოს სა­ცაა, სტუმ­რე­ბის არ­მია უნ­და დამ­დ­გო­მო­და თავ­ზე. ვი­ცო­დი, ლე­კო აუცი­ლებ­ლად და­რე­კავ­და და ვნერ­ვი­უ­ლობ­დი, რად­გან უარის თქმა უკ­ვე აღარ გა­მო­დი­ო­და.

მარ­თ­ლაც, შუ­ადღი­სას და­რე­კა, მო­მი­კითხა და შე­მახ­სე­ნა, ჩე­მი წი­ნა­და­დე­ბა ძა­ლა­შია და შე­ნი პა­სუ­ხი რო­გო­რი იქ­ნე­ბაო. მე უკ­ვე მომ­ზა­დე­ბუ­ლი მქონ­და პა­სუ­ხი. ვთხო­ვე, დღეს ვერ ვა­ხერ­ხებ და იქ­ნებ ხვალ შევ­ხ­ვ­დეთ, სამ სა­ათ­ზე-მეთ­ქი. შეგ­ნე­ბუ­ლად ავირ­ჩიე დღი­სით შეხ­ვედ­რა, რად­გან სა­ღა­მოს ინ­ტი­მურ ატ­მოს­ფე­როს გავ­ქ­ცე­ო­დი. ცო­ტა კი გა­უკ­ვირ­და, მაგ­რამ კარ­გიო, მითხ­რა, სამ სა­ათ­ზე რეს­ტო­რან­თან და­გე­ლო­დე­ბიო. ამ­წუ­თას სუ­ლაც არ მე­რეს­ტორ­ნე­ბო­და, მაგ­რამ სხვა გზა მქონ­და?
მთე­ლი დღე უგუ­ნე­ბოდ და­ვა­ღა­მე. ვნა­ნობ­დი, ზედ­მე­ტი თავ­სა­ტე­ხი რომ გა­მოვ­ჩხ­რი­კე. რა ჯან­და­ბად მინ­დო­და ეს სრუ­ლი­ად ზედ­მე­ტი პა­ე­მა­ნი?

რო­გორც იქ­ნა, და­ღამ­და. თეთ­რე­უ­ლი გა­მოვ­ც­ვა­ლე, ვი­ბა­ნა­ვე და ლო­გინ­ში ჩავ­წე­ქი, მაგ­რამ თვა­ლი ვერ მოვ­ხუ­ჭე. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ მთე­ლი დღე ვსაქ­მი­ა­ნობ­დი, არა და არ და­მე­ძი­ნა. ვი­ფიქ­რე, წიგნს წა­ვი­კითხავ და იქ­ნებ მი­მე­ძი­ნოს-მეთ­ქი. იძუ­ლე­ბის წე­სით ჩავ­რ­გე თა­ვი რო­მან­ში. არა­ფე­რი გა­მო­მი­ვი­და. ვერც კითხ­ვას და­ვუ­დე გუ­ლი არც რუ­ლი გა­მე­კა­რა. ფიქ­რე­ბი წა­რა­მა­რა მირ­ზას­კენ გა­მირ­ბო­და.
უეც­რად სა­ოც­რე­ბა მოხ­და და კარ­ზე ზა­რი და­ი­რე­კა. კედ­ლის სა­ათს შევ­ხე­დე - თორ­მე­ტი ხდე­ბო­და. ამ დროს ვინ უნ­და იყოს? ბე­ბოს ხომ არა­ფე­რი და­ე­მარ­თა? გუ­ლი გა­და­მი­ქან­და.

ხა­ლა­თი მო­ვის­ხი და კა­რის გა­სა­ღე­ბად გა­ვე­მარ­თე.
რა­ო­დენ დი­დი იყო ჩე­მი გა­ო­ცე­ბა, რო­ცა სა­დარ­ბა­ზო­ში მირ­ზაშ­ვი­ლი და­ვი­ნა­ხე. კე­დელს მიყ­რ­დ­ნო­ბო­და ხე­ლით და თა­ვი ჩა­ე­ქინ­დ­რა. ად­გილ­ზე გავ­შეშ­დი. კი­დევ კარ­გი, პირ­ვე­ლი თვი­თონ ალა­პარ­აკ­და, თო­რემ არ ვი­ცი, რა და­მე­მარ­თე­ბო­და.
- თა­ვი ლა­მი­საა, გა­მის­კ­დეს, - ამიხ­ს­ნა მოს­ვ­ლის მი­ზე­ზი, - ვი­ფიქ­რე, სახ­ლამ­დე ვერ მი­ვაღ­წევ-მეთ­ქი.
ხომ არ იჩხუ­ბა თა­ვის ნი­ნის­თან და ახ­ლა ნავ­სა­ყუ­დელს ჩემ­თან ხომ არ ეძებს? - გამ­კ­რა გულ­ში, მაგ­რამ რომ და­ვაკ­ვირ­დი, მარ­თ­ლაც გა­სა­ცო­და­ვე­ბუ­ლი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა ჰქონ­და.
- მთლად მწვა­ნე ხარ, - ჩა­ვი­ლა­პა­რა­კე, თან ვცდი­ლობ­დი, აფო­რი­ა­ქე­ბა და­მე­მა­ლა, - შე­მო­დი, რა­ღას უც­დი?
- ცო­ტა ხნით რომ დავ­რ­ჩე, ხომ არ შე­გა­წუ­ხებ? - მკითხა და ამათ­ვა­ლი­ე­რა. ახ­ლა­ღა შე­ამ­ჩ­ნია, რომ თურ­მე სა­წო­ლი­დან წა­მო­მაგ­დო. - უდ­როო დროს მო­ვე­დი, ძი­ლი და­გიფ­რ­თხე.
- არ მე­ძი­ნა, თუმ­ცა კი ვი­წე­ქი... წნე­ვა გა­ი­ზო­მე?
- არა.
- წა­მა­ლიც არ და­გი­ლე­ვია?
- წამ­ლებს ჯი­ბით არ და­ვა­ტა­რებ, - უღო­ნოდ გა­ი­ღი­მა.
- ჯერ წნე­ვა ვნა­ხოთ, - სტა­ჟი­ა­ნი ექი­მი­ვით ვთქვი და კა­მო­დი­დან აპა­რა­ტი გა­მო­ვი­ღე.
წნე­ვა ნორ­მა­ლუ­რი ჰქონ­და. ესე იგი, ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი თა­ვის ტკი­ვი­ლია, რო­მელ­საც გა­მა­ყუ­ჩე­ბე­ლი უშ­ვე­ლის. რა თქმა უნ­და, ტკი­ვილ­გა­მა­ყუ­ჩე­ბე­ლიც მქონ­და და და­ვა­ლე­ვი­ნე.
- ხში­რად გა­წუ­ხებს თა­ვის ტკი­ვი­ლი?
- ისე რა...
- ბევ­რი ხომ არ და­ლიე?
- არა, მხო­ლოდ ერ­თი ჭი­ქა, მაგ­რამ რა­ღაც სა­ზიზღ­რო­ბა.
- შე­იძ­ლე­ბა სას­მ­ლით ხარ მო­წამ­ლუ­ლი. მე შენ გეტყ­ვი და, იშ­ვი­ა­თია დღეს. სიცხეც ხომ არ გაქვს?

- არა მგო­ნია, ტემ­პე­რა­ტუ­რა რომ ამი­წევს, მა­შინ­ვე ვგრძნობ ხოლ­მე... შინ წას­ვ­ლა ვცა­დე, მაგ­რამ მივ­ხ­ვ­დი, სახ­ლამ­დე ვე­ღარ მი­ვაღ­წევ­დი, ისე და­მეხ­ვა თავ­ბ­რუ. ყვე­ლა­ზე ახ­ლოს შენ მე­გუ­ლე­ბო­დი, ამი­ტომ აქეთ გად­მო­ვუხ­ვიე. - მო­ბო­დი­შე­ბა­სა­ვით გა­ის­მა მი­სი ნათ­ქ­ვა­მი.
- ზედ­მე­ტი ლა­პა­რა­კი გავ­ნებს, - ბრძა­ნე­ბის კი­ლო­თი ვუთხა­რი. მი­ხა­რო­და, რომ ახ­ლა მე შე­მეძ­ლო მის­თ­ვის მებ­რ­ძა­ნე­ბი­ნა, ის კი უსიტყ­ვოდ უნ­და და­მორ­ჩი­ლე­ბო­და ჩემს ბრძა­ნე­ბას, - აჯო­ბებს, წა­მოწ­ვე. აი, იმ ოთახ­ში, ბე­ბი­ას ოთა­ხია ეგ... აბა, წა­მო­დე­ქი... იქით, იქით... - ხე­ლი წა­ვაშ­ვე­ლე, რად­გან წა­ბარ­ბაც­და.

რო­გორც იქ­ნა, სა­წო­ლამ­დე მი­ვიყ­ვა­ნე და წა­მო­ვაწ­ვი­ნე. მე­რე ფეხ­საც­მე­ლი და წინ­დე­ბი გავ­ხა­დე. ბო­ლოს პი­ჯაკ­საც მივ­წ­ვ­დი. მი­სი თა­ვი მკერ­დ­ზე მი­ვიყ­რ­დე­ნი, რა დრო­საც ხა­ლა­თი გა­და­მე­ღე­ღა. ისე მოხ­და, რომ ძა­ლა­უ­ნე­ბუ­რად მირ­ზამ ჩემს მო­შიშ­ვ­ლე­ბულ მკერ­დ­ში ჩარ­გო თა­ვი.
- იმე­დი მაქვს, არ დამ­ცი­ნი... - ძლივ­ძ­ლი­ვო­ბით ჩა­ი­ლა­პა­რა­კა.

გა­მე­ღი­მა. შე­ფი სა­კუ­თარ თავს არ ღა­ლა­ტობ­და. ახ­ლაც, რო­ცა ეს ჭკვი­ა­ნი თა­ვი უს­კ­დე­ბო­და, ისე­თი­ვე ენამ­წა­რე იყო, რო­გო­რიც ყო­ველ­თ­ვის.
სიყ­ვა­რუ­ლი და სიბ­რა­ლუ­ლი ერთ­დ­რო­უ­ლად მო­მე­ძა­ლა და თავ­ზე ვა­კო­ცე. რო­გორც იქ­ნა, პი­ჯა­კიც გავ­ხა­დე, მაგ­რამ პე­რან­გ­ზე ძა­ლა არ მე­ყო. უფ­რო სწო­რად, თვი­თონ ვერ დამ­ყ­ვა, მარ­თ­ლა ძა­ლი­ან სუს­ტად იყო.

- საკ­მა­რი­სია, ასე და­წე­ქი! - ვუბ­რ­ძა­ნე და ცო­ტა­ო­დე­ნი ყოყ­მა­ნის შემ­დეგ შარ­ვ­ლის ქა­მა­რი შე­ვუხ­სე­ნი, რა­თა ოდ­ნა­ვი შვე­ბა მა­ინც ეგ­რ­ძ­ნო. მე­რე თბი­ლი სა­ბა­ნი და­ვა­ხუ­რე და ზედ პლე­დიც და­ვა­მა­ტე.
- რა იყო, ციმ­ბირ­ში ვარ? - გა­ი­ო­ცა, რო­ცა ამ­დე­ნი და­ვა­ფა­რე.
- ცი­ვა აქ, გათ­ბო­ბა არ მაქვს, ელექ­ტ­რო­ღუ­მელს ღა­მით ჩარ­თულს არ ვტო­ვებ, მე­ში­ნია.
- გა­სა­გე­ბია, მაგ­რამ არა მგო­ნია, ისე შემ­ცივ­დეს, სა­ბან­მა ვერ გა­მათ­ბოს.
- იყოს. თუ დაგ­ცხა, პლედს გა­და­იძ­რობ. ახ­ლა შუქს ჩა­ვაქ­რობ და შე­ე­ცა­დე, წა­უ­ძი­ნო.
- მა­კო­ცებ? - მო­უ­ლოდ­ნე­ლი შე­კითხ­ვა გა­ის­მა.
- უნ­და გა­კო­ცო? - ჩე­მი პა­სუ­ხიც მო­უ­ლოდ­ნე­ლი აღ­მოჩ­ნ­და.
- გა­მი­ხარ­დე­ბო­და... - თით­ქოს მთხოვ­და, ისე­თი ინ­ტო­ნა­ცი­ით წარ­მოთ­ქ­ვა.
- ისე­თი ხმა გაქვს, თით­ქოს კვდე­ბო­დე, - გა­მე­ცი­ნა, - კარ­გი, გა­კო­ცებ, მაგ­რამ პი­რო­ბას მაძ­ლევ, რომ სხვას არა­ფერს მომ­თხოვ? - ეშ­მა­კუ­რად მოვ­წ­კუ­რე თვა­ლე­ბი.
- ვგა­ვარ ახ­ლა მე რა­მის მომ­თხოვნს? - თვი­თო­ნაც გა­ე­ცი­ნა.
- თუ ასეა, სა­წი­ნა­აღ­მ­დე­გო არა­ფე­რი მაქვს. - ვუთხა­რი და ლო­ყა­ზე ნა­ზად ვა­კო­ცე.
- მად­ლო­ბა. - ჩურ­ჩუ­ლით ამოთ­ქ­ვა და თა­ვი ბა­ლიშ­ზე და­ას­ვე­ნა. - არა­ერ­თხელ შე­უს­რუ­ლე­ბი­ათ ჩე­მი თხოვ­ნა და სი­ა­მოვ­ნე­ბაც მო­უ­ნი­ჭე­ბი­ათ, მაგ­რამ ასე­თი - არა­სო­დეს. - შე­ე­ცა­და, ხუმ­რო­ბა­ში გა­ე­ტა­რე­ბი­ნა ჩე­მი საქ­ცი­ე­ლი.
- სი­ა­მოვ­ნე­ბის რა მო­გახ­სე­ნო, ეს ერ­თი უბ­რა­ლო კოც­ნაა და მე­ტი არა­ფე­რი, - თავს ძა­ლა და­ვა­ტა­ნე, რომ ხმა არ ამ­კან­კა­ლე­ბო­და, - რა­მეს ხომ არ და­ლევ? ცხელ ჩა­ის ან ყა­ვას?
- არა, დი­დი მად­ლო­ბა, ახ­ლა არა­ფე­რი მინ­და.
- მა­შინ ღა­მე მშვი­დო­ბი­სა, - თვა­ლის ჩაკ­ვ­რით და­ვემ­შ­ვი­დო­ბე და ავ­დე­ქი.
- ღა­მე მშვი­დო­ბი­სა, ანი­კა. - ჩა­ი­დუ­დუ­ნა და თვა­ლე­ბი მი­ლუ­ლა...
კარ­გა ხანს თვა­ლი არ მო­მი­ხუ­ჭავს. რამ­დენ­ჯერ­მე წა­მოვ­ხ­ტი და დავ­ხე­დე საყ­ვა­რელ "პა­ცი­ენტს". ბო­ლოს, რო­გორც იქ­ნა, მეც მო­მე­რია ძი­ლი...

გაღ­ვი­ძე­ბის­თა­ნა­ვე პირ­ვე­ლი, რაც თვალ­ში მომ­ხ­ვ­და, ბე­ბია­ჩე­მის ხა­ლათ­ში გახ­ვე­უ­ლი ჩე­მი "პა­ცი­ენ­ტი" იყო, რო­მე­ლიც ოთახ­ში ბოლ­თას სცემ­და.
გუ­ლი გა­და­მი­ქან­და, გა­მო­ჯან­მ­რ­თე­ლე­ბულ­მა კოც­ნის გაგ­რ­ძე­ლე­ბა არ მომ­თხო­ვოს-მეთ­ქი. არც გა­მიკ­ვირ­დე­ბო­და. ის ხომ მირ­ზა იყო, მირ­ზაშ­ვი­ლი - ცი­ვი, უგუ­ლო, ქა­ლებ­თან და­უნ­დო­ბე­ლი მირ­ზა, რო­მე­ლიც ყვე­ლა­ფერს იღებს, რა­საც მო­ი­სურ­ვებს, შემ­დეგ კი ისე მი­დის, რომ უკან არ იხე­დე­ბა. მი­სი მომ­ნუს­ხ­ვე­ლო­ბა ყო­ველ­თ­ვის აუც­დენ­ლად ხვდე­ბო­და მი­ზანს, მაგ­რამ მე ხომ ზე­პი­რად მქონ­და შეს­წავ­ლი­ლი მი­სი "ი­ლე­თე­ბი", ამი­ტომ ასე ად­ვი­ლად არ გა­ვებ­მე­ბო­დი მის და­გე­ბულ ხა­ფან­გ­ში.

უფ­რო შეც­ბუ­ნე­ბის, ვიდ­რე თა­ვა­ზი­ა­ნო­ბის გა­მო ვკითხე:
- თავს რო­გორ გრძნობ?
- უკე­თე­სი არ შე­იძ­ლე­ბა! - მითხ­რა და თა­ვი­სი მო­მა­ჯა­დო­ე­ბე­ლი ღი­მი­ლი მეს­რო­ლა, - ორი ამ­ბა­ვი მაქვს შენ­თ­ვის - კარ­გი და ცუ­დი. რომ­ლით და­ვიწყო? - ჩემს სა­წოლ­თან შე­ჩერ­და და ზურ­გ­ზე ხე­ლებ­დაწყო­ბი­ლი და­მაშ­ტერ­და.
გულ­მა ბა­გა­ბუ­გი ამი­ტე­ხა. ის იდ­გა, ლა­მის შიშ­ვე­ლი, მე ვი­წე­ქი, ასე­ვე ლა­მის შიშ­ვე­ლი... ერ­თი "მრუ­დე" მზე­რა იყო საკ­მა­რი­სი და...
- კარ­გით და­იწყე და ცუ­დით და­ამ­თავ­რე, - მიკ­ნა­ვე­ბუ­ლი ხმით მი­ვუ­გე.
- ვი­ცო­დი, გა­გამ­ხი­ა­რუ­ლებ­დი და ეს ხა­ლა­თი იმი­ტომ ჩა­ვიც­ვი. სა­სა­ცი­ლოდ გა­მო­ვი­ყუ­რე­ბი, არა? ძლივს ჩა­ვა­ტიე მხრე­ბი. ეს კარ­გი ამ­ბა­ვი... ახ­ლა ცუ­დი: მგო­ნი, საქ­მე გა­გი­ფუ­ჭე.
- რა­ტომ? - სა­წოლ­ზე წა­მო­ვი­წიე და ლე­იბს იდაყ­ვე­ბით და­ვეყ­რ­დე­ნი. ვე­რაფ­რით მივ­ხ­ვ­დი, რა უნ­და ეთ­ქ­ვა.
- რა­ტომ და ის იყო მო­სუ­ლი... ბა­თო თუ და­თო, - დამ­ნა­შა­ვის ღი­მი­ლი გა­და­ი­ფი­ნა ტუ­ჩებ­ზე, - მე კი­დევ კა­რი გა­ვუ­ღე.
ელ­და მე­ცა. ბა­თოს ჩვე­ვად ჰქონ­და - დი­ლა­ო­ბით შე­მო­ირ­ბენ­და ხოლ­მე და ყა­ვას მო­მა­დუ­ღე­ბი­ნებ­და, სა­ნამ სამ­სა­ხურ­ში წა­ვი­დო­და, მაგ­რამ ბო­ლო დროს აღარ გა­მო­ჩე­ნი­ლა და რას ვი­ფიქ­რებ­დი, მა­ინ­ც­და­მა­ინც ამ დი­ლით თუ და­მად­გე­ბო­და?
- და შენც ამ ფორ­მა­ში გა­უ­ღე კა­რი, არა?
- რა უნ­და მექ­ნა, კი­ნა­ღამ ჩა­მო­ი­ღო და... - ყა­სი­დად იმარ­თ­ლებ­და მირ­ზა თავს, თან ეშ­მა­კუ­რი ღი­მი­ლი არ შორ­დე­ბო­და. აშ­კა­რად ეტყო­ბო­და, ეს სი­ტუ­ა­ცია ძა­ლი­ან ახა­ლი­სებ­და.
- წარ­მო­მიდ­გე­ნია, რას იფიქ­რებ­და. - ნირ­წამ­ხ­დარ­მა ჩა­ვი­ლა­პა­რა­კე დ კი­დევ ერ­თხელ შე­ვავ­ლე მა­მა­კაცს თვა­ლი - მას შარ­ვალ-პე­რან­გი გა­ე­ხა­და და ხა­ლა­თი შიშ­ველ სხე­ულ­ზე შე­მო­ეც­ვა. ალ­ბათ წუ­ხელ­ვე გა­ი­ხა­და, რომ არ დაჭ­მუჭ­ნო­და.
მირ­ზამ დიდ­ხანს და­ჟი­ნე­ბით მი­ყუ­რა, მე­რე კი ირო­ნი­ით და თით­ქ­მის და­მარ­ც­ვ­ლით მკითხა:
- ალ­ბათ ბა­თოს ფიქ­რე­ბის დას­ტუ­რად და შე­ნი რე­ა­ბი­ლი­ტა­ცი­ის­თ­ვის ახ­ლა ცო­ლად მო­მი­წევს შე­ნი შერ­თ­ვა.
ამის გა­გო­ნე­ბა­ზე გავ­შ­რი. ვიგ­რ­ძე­ნი, ნელ-ნე­ლა რო­გორ ვცოფ­დე­ბო­დი. ცო­ლად უნ­და შე­გირ­თოო... ცო­ლად... თავ­ხე­დი! გავ­ყ­ვე­ბი კი? ერ­თი მკითხოს, ვიქ­ნე­ბი თა­ნახ­მა? დროა, მიბ­რ­ძან­დეს, სა­ი­და­ნაც მო­სუ­ლა!
- რო­გორც ჩანს, მარ­თ­ლა გა­მო­კე­თე­ბულ­ხარ. ახ­ლა კი აჯო­ბებს, წახ­ვი­დე!
- რა გეწყი­ნა? მე მხო­ლოდ ვი­ხუმ­რე...
- ვი­ცი... მაგ­რამ მა­ინც უნ­და წახ­ვი­დე.
- ისე, რომ სა­უზ­მე­ზეც არ მე­პა­ტი­ჟე­ბი?
- სა­უზ­მე ჯერ უნ­და მომ­ზად­დეს! - ში­ნა­გა­ნად ვბო­ბოქ­რობ­დი, ამი­ტომ ხმა გა­ვიმ­კაც­რე, თუმ­ცა თა­ვის შე­კა­ვე­ბას მაქ­სი­მა­ლუ­რად ვცდი­ლობ­დი.

ხმის ამო­უ­ღებ­ლად გატ­რი­ალ­და "თა­ვი­სი" ოთა­ხის­კენ. ამა­სო­ბა­ში დრო ვი­ხელ­თე, წა­მოვ­ხ­ტი და სწრა­ფად ჩა­ვიც­ვი.
რამ­დე­ნი­მე წუ­თის შემ­დეგ თვი­თო­ნაც ჩაც­მულ-და­ხუ­რუ­ლი გა­მო­ვი­და და შედ­გა. კარ­გა ხანს თვალს არ მა­შო­რებ­და, მე­რე უსიტყ­ვოდ და­იძ­რა კა­რის­კენ.

ერთ ად­გი­ლას გაქ­ვა­ვე­ბუ­ლი მზე­რით ვა­ცი­ლებ­დი. მის­გან და­უ­ჯე­რე­ბე­ლი სა­სი­ცოცხ­ლო ძა­ლა მო­დი­ო­და, ის ამ­პარ­ტავ­ნე­ბა, რო­მე­ლიც ძლი­ე­რად მოქ­მე­დებ­და ჩემ­ზე, მის ყო­ველ ნა­ბიჯ­ში იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და, მხრე­ბის, ხე­ლე­ბის თი­თო­ე­ულ მოძ­რა­ო­ბა­ში. უსი­ა­მოვ­ნო შეგ­რ­ძ­ნე­ბამ ამი­ტა­ცა, სხე­უ­ლი ერ­თი­ა­ნად და­მე­ჭი­მა და უეც­რად ღრმად ამო­ვი­სუნ­თ­ქე - თურ­მე რამ­დე­ნი­მე წა­მის გან­მავ­ლო­ბა­ში სუნ­თ­ქ­ვა მქო­ნია შე­კა­ვე­ბუ­ლი.
ალ­ბათ ძნე­ლი იქ­ნე­ბა მირ­ზას დარ­წ­მუ­ნე­ბა, რომ მის მი­მართ მცი­რე ინ­ტე­რე­სიც კი არ მაქვს და რომ მას­თან სხვა ურ­თი­ერ­თო­ბის გაბ­მას არ ვა­პი­რებ. არა­და, მარ­თ­ლა მო­მი­წევს ამის გა­კე­თე­ბა. აშ­კა­რად შე­უ­რაცხ­ყო­ფი­ლი დარ­ჩა ჩე­მი საქ­ცი­ე­ლით და ამას არას­დ­როს მა­პა­ტი­ებს. ამის გა­ფიქ­რე­ბა­ზე მო­უ­ლოდ­ნე­ლად შე­მა­ცახ­ცა­ხა - მივ­ხ­ვ­დი, რომ ეს გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა ჩე­მი სიკ­ვ­დილ-სი­ცოცხ­ლის სა­კითხი იქ­ნე­ბო­და.
კარ­თან მი­სუ­ლი მო­უ­ლოდ­ნე­ლად შე­მობ­რუნ­და და და­უ­ფა­რა­ვი ირო­ნი­ით მო­მა­ხა­ლა:

- ქალ­ბა­ტო­ნო ანი­კა, უნ­და გითხ­რა, რომ ერ­თობ მიმ­ზიდ­ვე­ლი და ზედ დას­ვე­ნე­ბას რომ მო­გან­დო­მებს, ისე­თი ძუ­ძუ­ე­ბი გაქვს.
მის­მა პირ­და­პი­რო­ბამ სა­ბო­ლო­ოდ დამაკარგვინა მოთ­მი­ნე­ბა. ამის ატა­ნა შე­უძ­ლე­ბე­ლი იყო. ეტყო­ბა, მარ­თ­ლა ამ მიზ­ნით მო­მად­გა კარს შუ­ა­ღა­მით... იდი­ო­ტი, დე­გე­ნე­რა­ტი... მა­გის შე­ფო­ბა უკ­ვე ფეხ­ზე მკი­დია!
დო­ინ­ჯი შე­მო­ვი­ყა­რე და ამა­ყად ყელ­მო­ღე­რე­ბულ­მა წარ­მოვ­თ­ქ­ვი:
- ბა­ტო­ნო მირ­ზა, დამ­დეთ პა­ტი­ვი და მიბ­რ­ძან­დით ჩე­მი ბი­ნი­დან!
მან კა­რი გა­ა­ღო და გა­ვი­და. ახ­ლა უკ­ვე ექოდ მეს­მო­და მი­სი ნა­ბი­ჯე­ბის ხმა.
გაბ­რა­ზე­ბულ­მა კა­რი ფე­ხით მი­ვა­ჯა­ხუ­ნე და სა­კე­ტი გა­დავა­ტ­რი­ა­ლე.
ბე­ბი­ას ოთახ­ში გა­ვე­დი - შეფს სა­წო­ლი კოხ­ტად და­ე­ლა­გე­ბი­ნა და ისე და­ე­ტო­ვე­ბი­ნა. უც­ნა­უ­რია, მაგ­რამ მა­შინ­ვე გა­მიქ­რა სიბ­რა­ზე. გა­მე­ღი­მა. ახ­ლა ისევ მიყ­ვარ­და...

ორ­შა­ბათს, სამ­სა­ხურ­ში რომ მი­ვე­დი, მირ­ზაშ­ვი­ლი შე­სა­ნიშ­ნავ გუ­ნე­ბა­ზე დამ­ხ­ვ­და.
- რო­გორ ბრძან­დე­ბა დღეს ჩე­მი მომ­ხიბ­ვ­ლე­ლი თა­ნა­შემ­წე? - მხი­ა­რუ­ლად მკითხა, რო­ცა ფოს­ტა და დი­ლის გა­ზე­თე­ბი შე­ვუ­ტა­ნე.
- გმად­ლობ, კარ­გად. - მე­დი­დუ­რად მი­ვუ­გე, - თა­ვად რო­გორ გი­კითხოთ?
- შენ ისე მო­მი­ა­რე, ცუ­დად რო­გორ ვიქ­ნე­ბი, - თა­ვა­ზი­ა­ნო­ბად და­იღ­ვა­რა, - ამ სი­კე­თეს არ და­გი­ვიწყებ.

მივ­ხ­ვ­დი, რო­მელ "სი­კე­თე­საც" გუ­ლის­ხ­მობ­და და შე­ფა­რუ­ლი აგ­რე­სი­აც ვიგ­რ­ძე­ნი. ამის გა­რე­შეც ვი­ცო­დი, რომ ჩემს საქ­ცი­ელს არ და­ი­ვიწყებ­და. ამი­ტომ სა­მა­გი­ე­როს გა­დახ­დას უნ­და დავ­ლო­დე­ბო­დი.
ამის მე­ტი არა­ფე­რი უთ­ქ­ვამს. დღემ ისე ჩა­ი­ა­რა, თა­ვის ტკი­ვი­ლის ამ­ბე­ბი არ გა­უხ­სე­ნე­ბია. აშ­კა­რად მო­მა­ჯა­დო­ვა თა­ვი­სი კო­რექ­ტუ­ლო­ბით. სა­მა­გი­ე­როდ, მე მთე­ლი დღე დამ­ძი­მე­ბუ­ლი დავ­დი­ო­დი, თით­ქოს გა­მე­ბე­რა გუ­ლი, ისე­თი შეგ­რ­ძ­ნე­ბა მქონ­და.
ის იყო, სა­მუ­შაო სა­ა­თე­ბი მთავ­რ­დე­ბო­და, რომ გა­მო­მი­ძა­ხა. კა­ბი­ნე­ტის კა­რი შე­ვა­ღე თუ არა, მის მომ­ნუს­ხ­ველ მზე­რას შე­ვე­ფე­თე. კი­ნა­ღამ ჩა­ვი­კე­ცე, მუხ­ლებ­ში ისე­თი სი­სუს­ტე ვიგ­რ­ძე­ნი.
- აი, ეს მა­სა­ლე­ბი... - წა­მო­ვიწყე და მის­კენ გა­დავ­დ­გი ნა­ბი­ჯი, მაგ­რამ შე­ვატყ­ვე, ამ­წუ­თას მა­სა­ლე­ბი არ აინ­ტე­რე­სებ­და.
- რო­გორც ჩანს, დი­დად არ და­მი­ზა­რა­ლე­ბი­ხარ, არა? - შე­პარ­ვით მკითხა.
ნი­რი არ შე­მიც­ვ­ლია.
- მე ასე ვერ ვიტყო­დი... - წარ­ბე­ბი ავ­ქა­ჩე.
- რა­ტომ, შე­მოგ­წყ­რა შე­ნი ბა­თო თუ და­თო? რა ჰქვია?
მის­მა სარ­კას­ტულ­მა ტონ­მა გა­მა­ღი­ზი­ა­ნა.
- გა­საწყ­რო­მი რა ჰქონ­და? - არ შე­ვე­პუე.
- აჰა... ალ­ბათ შეხ­ვ­დით ერ­თ­მა­ნეთს და ყვე­ლა­ფე­რი გა­არ­კ­ვი­ეთ ჩე­მი წა­მოს­ვ­ლის შემ­დეგ, ხომ?
- სი­მარ­თ­ლე თუ გინ­და, ვცდი­ლობ, ის დღე სა­ერ­თოდ და­ვი­ვიწყო...
მირ­ზა უკან და­ხე­ვას არ აპი­რებ­და:
- და ვის და­ვიწყე­ბას უფ­რო ცდი­ლობ, ჩემ­სას თუ ბა­თო-და­თო­სას?
- სა­ბედ­ნი­ე­როდ, არც შენ და არც ის არა­ფერ შუ­ა­ში ხართ. გუ­შინ ლე­კოს­თან მქონ­და პა­ე­მა­ნი. - წა­მო­ვაყ­რან­ტა­ლე უცებ.

ავტორი სვეტა კვარაცხელია
დაელოდეთ გაგრძელებას

წაიკითხეთ წინა თავები

წყარო: gza.kvirispalitra.ge
FaceBook ბეჭდვა
კომენტარები / 1 /
მარიკა
მოუთმენლად ველოდები შემდეგ თავს.☺☺☺
13:42 / 20-02-2019
გამოხმაურება / 0 /
loadign_gif
გამოკითხვა
რომელ კატეგორიას ნახულობთ ყველაზე ხშირად?
არქივის კალენდარი
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
30 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31
e87a93