ნოველები

ბროწეულის გაზაფხული. თავი 12.

ბროწეულის გაზაფხული. თავი 12.
ცო­ტა და­ვა­ყოვ­ნე, მე­უცხო­ვა ასე­თი გაბ­მუ­ლი რეკ­ვა, თით­ქოს უცხო­ე­თი­დან მი­კავ­შირ­დე­ბო­და ვი­ღაც, მე­რე კი ვუ­პა­სუ­ხე, ალო-მეთ­ქი.

- გა­მარ­ჯო­ბა, ანი­კა! - მო­მეს­მა მირ­ზას ხმა.
რო­გორ ცი­ვად მო­მე­სალ­მა... თუმ­ცა, რა გა­საკ­ვი­რია, მე ხომ უკ­ვე და­მითხო­ვა სამ­სა­ხუ­რი­დან. მა­ინც ჩე­მი და­მე­მარ­თა, მი­სი ხმის გა­გო­ნე­ბა­ზე ხელ-ფე­ხი გა­მი­ცივ­და.
- არ გეჩ­ვე­ნე­ბა, რომ ორი­ვე ავ­ჩ­ქარ­დით? - და­იწყო ჩემ­მა ექ­ს­შეფ­მა, - მგო­ნი, სიტყ­ვას სიტყ­ვა მოჰ­ყ­ვა, გი­ნე­ბას გი­ნე­ბა... გავ­ცხარ­დით.
- მე შენ­თ­ვის არ შე­მი­გი­ნე­ბია.
- არც მე. - გა­ი­ცი­ნა.
- აბა, სა­ი­დან მო­ი­ტა­ნე?
- ეგეც სიტყ­ვას
მოჰ­ყ­ვა, - ისევ გა­ი­ცი­ნა.

გუ­ლი ამო­ვარ­დ­ნა­ზე მქონ­და. რას ამ­ბობს? რა­ში სჭირ­დე­ბა ასე ლა­პა­რა­კი? ნე­ტავ სა­ით უმიზ­ნებს? მეს­მო­და მი­სი ხმა და გულ­ზე სალ­ბუ­ნი­ვით მე­დე­ბო­და. მთე­ლი არ­სე­ბით ვებ­რ­ძო­დი უცებ მო­ვარ­დ­ნილ სიყ­ვა­რუ­ლის ტალ­ღას, მაგ­რამ ვგრძნობ­დი, მზად ვი­ყა­ვი, ყვე­ლა­ფერ­ზე დავ­თან­ხ­მე­ბუ­ლი­ყა­ვი. მი­სი ერ­თი შე­მო­ძა­ხი­ლი და ეგ­რე­ვე მას­თან გავ­ჩ­ნ­დე­ბო­დი.

- შენ შე­იძ­ლე­ბა აჩ­ქარ­დი, მაგ­რამ მე არა! - მა­ინც ჯი­უ­ტად წა­მო­ვაყ­რან­ტა­ლე და თმა­ზე ვი­ტა­ცე ხე­ლი, რომ ძლი­ე­რად მო­მე­ქა­ჩა და ჩე­მი თა­ვი მე­ვე და­მე­სა­ჯა.

- კარ­გი, საკ­მა­რი­სია, რაც ვებ­რ­ძო­ლეთ ერ­თ­მა­ნეთს. ჩათ­ვა­ლე, რომ ეს დუ­ე­ლი მე წა­ვა­გე. შენ ახ­ლა სამ­სა­ხუ­რი ჰა­ე­რი­ვით გჭირ­დე­ბა, ამი­ტომ მო­დი, და­ვი­ვიწყოთ რაც იყო და და­უბ­რუნ­დი შენს საქ­მეს. - ისე ჩქარ-ჩქა­რა ლა­პა­რა­კობ­და, თით­ქოს ეში­ნო­და, ყურ­მი­ლი არ და­მე­კი­და და სა­ნამ ამას გა­ვა­კე­თებ­დი, სათ­ქ­მე­ლი მო­ეს­წ­რო.

- ჩემს დარ­წ­მუ­ნე­ბას ცდი­ლობ, არა? - ისევ ვიკ­ბი­ნე­ბო­დი, რად­გან მივ­ხ­ვ­დი, სამ­სა­ხურ­ში დაბ­რუ­ნე­ბას ჩე­მი სიბ­რა­ლუ­ლის გა­მო მთა­ვა­ზობ­და და არა სიყ­ვა­რუ­ლის. ბრა­ზი უფ­რო და უფ­რო მე­რე­ო­და. რო­გორ მი­ბე­დავს ამის თქმას?
- რა შტე­რი გო­გო ხარ! - საყ­ვე­დუ­რი გა­უ­რია ხმა­ში.
- დი­ა­ხაც! ეს ჩე­მი ცხოვ­რე­ბაა და რო­ცა მო­მინ­დე­ბა, მა­შინ ვიქ­ნე­ბი შტე­რი! ჩე­მი უმუ­შევ­რო­ბა კი შენ არ გე­ხე­ბა! შე­ნი საქ­მე არ არის, რა მჭირ­დე­ბა და რა არა, - ღვარ­ძ­ლი­ა­ნად ჩავ­ძა­ხე ყურ­მილს და ისე გა­ვაგ­დე ხე­ლი­დან, თით­ქოს შხა­მი­ა­ნი გვე­ლი მჭე­რო­და...

ამ­ბო­ბენ, შე­ნი ბე­დის მჭე­დე­ლი შენ თვი­თონ ხა­რო. მა­შინ ვინ­მემ წა­მარ­თ­ვას ეს სამ­ჭედ­ლო, რად­გან აშ­კა­რად რა­ღაც სა­ში­ნე­ლე­ბას ვჭე­დავ. სკო­ლის მოს­წავ­ლე გო­გო­ნე­ბი არ იქ­ცე­ვი­ან ისე, რო­გორც მე ვიქ­ცე­ვი. ან იქ­ნებ სწო­რა­დაც ვიქ­ცე­ვი? იქ­ნებ ასე ჯო­ბია ჩე­მი ხვა­ლინ­დე­ლი დღის­თ­ვის? მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბის გაგ­რ­ძე­ლე­ბით ვე­რა­ფერს მო­ვი­გებ, დი­დი-დი­დი, ცო­ტა ხნით პა­ტი­ვი დამ­დოს და მი­სი საყ­ვარ­ლის ამ­პ­ლუა მო­მარ­გოს და მე­რე? რა­ტომ ვა­ლა­პა­რა­კო ნაც­ნო­ბე­ბი, თა­ვის უფ­როსს და­უწ­ვაო? არ მხიბ­ლავს ასე­თი იარ­ლი­ყი, არც არას­დ­როს მხიბ­ლავ­და. ვი­საც ხიბ­ლავს, იმან შე­ირ­გოს.

აქამ­დე სულ ვამ­ხ­ნე­ვებ­დი ჩემს თავს, შენს ქუ­ჩა­ზეც მო­ვა გა­ზაფხუ­ლი-მეთ­ქი, ახ­ლა კი დავ­ფიქ­რ­დი - იქ­ნებ მე სულ სხვა ქუ­ჩა­ზე ვცხოვ­რობ?
სა­წოლ­ზე მი­ვეგ­დე და ავ­ქ­ვი­თინ­დი...

შა­ბა­თიც მო­ახ­ლოვ­და. დი­ლით ერთ ფირ­მას ჰქონ­და ვა­კან­სია გა­მოცხა­დე­ბუ­ლი და იქ ვი­ყა­ვი, ტეს­ტი­რე­ბა გა­ვი­ა­რე და დავ­ბ­რუნ­დი. უკე­თეს ხა­სი­ათ­ზე დავ­დე­ქი. წი­ნა დღე­ე­ბი არ ვი­ცი, რო­გორ გა­და­ვი­ტა­ნე. ად­გილს ვერ ვპო­უ­ლობ­დი. ყვე­ლა­ფე­რი ვცა­დე, რომ მირ­ზა­ზე არ მე­ფიქ­რა, მაგ­რამ თავს ვე­რა­ფე­რი მო­ვუ­ხერ­ხე. რა­საც ხელს მოვ­კი­დებ­დი, თით­ქოს მის სა­ხელს ყვი­რო­და.

ბე­ბი­ას­თან ხომ არ წა­ვი­დე? გულს ცო­ტა ხნით მა­ინც გა­და­ვა­ყო­ლებ, მაგ­რამ რომ გა­მაფ­რ­თხი­ლა, არ ჩა­მოხ­ვი­დეო? გეგ­მე­ბი მაქ­ვ­სო? იქ­ნებ შე­ეც­ვა­ლოს "გეგ­მე­ბი" და გა­მი­მარ­თ­ლოს? აი, ტორტს ვი­ყი­დი. მარ­თა­ლია, ახ­ლა უკ­ვე მე­ნა­ნე­ბა ფუ­ლის და­ხარ­ჯ­ვა, მაგ­რამ არა უშავს, ათ ლარს რო­გორ­მე აიტანს ჩე­მი ჯი­ბე. ბო­ლოს და ბო­ლოს, რომც გა­მი­ჭირ­დეს, ათი ლა­რი ვე­რა­ფერს მიშ­ვე­ლის.

ცო­ტა­თი დავ­მ­შ­ვიდ­დი. ისე­დაც, ორი დღეა, უკეთ ვარ, ძვე­ლე­ბუ­რად აღარ ვშფო­თავ. ალ­ბათ იმის დამ­სა­ხუ­რე­ბაა, რომ იმ ვაჟ­ბა­ტონს მე­რე აღარ და­უ­რე­კავს. მგო­ნი, კარ­გი ვქე­ნი, ასე რომ ვე­ლა­პა­რა­კე. ამა­ში ახ­ლა სრუ­ლი­ად დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი ვარ. რაც და­იმ­სა­ხუ­რა, ის მი­ი­ღო. ნე­ტავ თუ გაფ­რინ­და იმ თა­ვის გერ­მა­ნი­ა­ში, თუ სად ჯან­და­ბა­შიც მი­დი­ო­და? ისევ მო­მე­წუ­რა გუ­ლი და ამე­შა­ლა სევ­და... ვე­რა, ვერ ვი­ვიწყებ­დი...
წა­ვე­დი ბე­ბი­ას­თან... თბი­ლი ამინ­დი იყო, თე­ბერ­ვა­ლი დღე­ებს ით­ვ­ლი­და. სა­ცაა, გა­ზაფხუ­ლი შე­მო­ვა, ალ­ბათ დი­დი ზარ-ზე­ი­მით, წვი­მით და ჭე­ქა-ქუ­ხი­ლით, მაგ­რამ მე­რე რა? გა­ზაფხუ­ლია და სჩვე­ვია ასე. სხვა­ნა­ი­რად რო­გორ უნ­და გა­ი­გო მი­სი მოს­ვ­ლა? მარ­ტი უბე­დუ­რის ერ­თია, პირ­ვე­ლი­ვე დღი­დან იწყებს ჭირ­ვე­უ­ლო­ბას ტოქ­სი­კო­ზი­ა­ნი ორ­სუ­ლი­ვით. სა­მა­გი­ე­როდ, ყვე­ლა­ფე­რი გამ­წ­ვან­დე­ბა, წილ­კა­ნიც უფ­რო გა­ლა­მაზ­დე­ბა, ნუ­შის ყვა­ვი­ლე­ბით გა­და­ი­პენ­ტე­ბა იქა­უ­რო­ბა. უფ­რო მოგ­ვი­ა­ნე­ბით ბრო­წე­უ­ლის ყვა­ვი­ლე­ბი აენ­თე­ბა. თან რო­გორ მიყ­ვარს ბრო­წე­უ­ლის ყვა­ვი­ლე­ბი, სახ­ლე­ბის ღო­ბე­ებ­სა თუ გა­ლავ­ნებ­ზე რომ გად­მო­ეწყო­ბა აელ­ვა­რე­ბუ­ლი ტო­ტე­ბით...

სა­მარ­შ­რუ­ტო ტაქ­სი­დან ცო­ტა ად­რე ჩა­მო­ვე­დი, რად­გან ვი­ღა­ცე­ბი ჩა­მო­ვიდ­ნენ და ორი ნა­ბი­ჯის გუ­ლის­თ­ვის აღარ ღირ­და მან­ქა­ნით გზის გაგ­რ­ძე­ლე­ბა. ფე­ხით და­ვუ­ყე­ვი ას­ფალტს. აი, ბე­ბი­ა­ჩე­მის სახ­ლიც გა­მოჩ­ნ­და. იმ იმე­დით შე­ვა­ღე ჭიშ­კა­რი, რომ ბე­ბია კარგ ხა­სი­ათ­ზე და­მიხ­ვ­დე­ბო­და, ტორ­ტ­ზე და­მეწ­ვე­ო­და და სა­ღა­მოს თბი­ლის­შიც გა­მომ­ყ­ვე­ბო­და. მარ­ტო ყოფ­ნა ბო­ლო დღე­ებ­ში აუტა­ნე­ლი გახ­და, ამი­ტომ მინ­დო­და, რამ­დე­ნი­მე დღე მა­ინც ჩემ­თან დარ­ჩე­ნი­ლი­ყო და ხმის გამ­ცე­მი მყო­ლო­და. თუნ­დაც ნერ­ვე­ბი მო­ე­შა­ლა, ოღონდ ერ­თად ვყო­ფი­ლი­ყა­ვით. წილ­კან­ში ვერ გავ­ჩერ­დე­ბო­დი, რად­გან სამ­სა­ხუ­რის საქ­მე სას­წ­რა­ფოდ უნ­და მო­მეგ­ვა­რე­ბი­ნა.

ამ ფიქ­რებ­ში ვი­ყა­ვი, სახ­ლის კარს რომ მი­ვა­დე­ქი, მაგ­რამ ჩა­მი­ვარ­და კოვ­ზი ნა­ცარ­ში - და­კე­ტი­ლი დამ­ხ­ვ­და. გა­მო­დის, ნი­ნუ­ცას მარ­თ­ლა ჰქო­ნია სხვა "გეგ­მე­ბი"...
ვე­ნე­რას­თან გა­და­ვალ, იქ­ნებ იმან იცო­დეს, სა­ით აიღო გე­ზი ამ ქალ­მა. ის ხომ ბე­ბოს მეთ­ვალ­ყუ­რე და დამ­ხ­მა­რეა. კი­დევ კარ­გი, ვე­ნე­რა არ­სე­ბობს, თო­რემ არ ვი­ცი, რა მეშ­ვე­ლე­ბო­და. ასე­თი გუ­ლის­ხ­მი­ე­რი მე­ზო­ბე­ლი მე­ო­რე არ მე­გუ­ლე­ბა.

მე­ზობ­ლის ჭიშ­კარს მი­ვა­დე­ქი და ნა­ტოს და­ვუ­ძა­ხე, შვი­ლიშ­ვილს. ბავ­შ­ვი მა­შინ­ვე გა­მო­ვარ­და გა­რეთ და სირ­ბი­ლით გა­მო­იქ­ცა, კა­რი გა­მი­ღო.
- ვე­ნე­რა ბე­ბო სახ­ლ­შია, ნა­ტო?
- კი, - მოკ­ლედ მი­პა­სუ­ხა ყუ­რე­ბამ­დე გა­ღი­მე­ბულ­მა.
- ტორ­ტი მო­ვი­ტა­ნე. ხომ გიყ­ვარს? - მუ­ყა­ოს ყუ­თი მაღ­ლა ავ­წიე და და­ვა­ნახ­ვე.
- კი, - ისევ ისე, ლა­კო­ნი­უ­რი და ბავ­შ­ვუ­რი პა­სუ­ხი გამ­ცა.
ამა­სო­ბა­ში ვე­ნე­რაც მო­ად­გა ჭიშ­კარს.
- შენ გე­ნაც­ვა­ლე, ჩე­მო და­ხა­ტუ­ლო, მოგ­ვა­კითხე ბებ­რებს, არა? - ხე­ლე­ბი გა­შა­ლა ქალ­მა და ისე ხმა­უ­რი­ა­ნად გა­დამ­კოც­ნა, თით­ქოს წლე­ბის უნა­ხა­ვი ვყავ­დი, თან გულ­ში მიკ­რავ­და თა­ვი­სი დი­დი ძუ­ძუ­ე­ბით.

- რო­გორ ხართ, ვე­ნე­რა დე­ი­და? ისე­თი და­ვა­ლე­ბუ­ლი ვარ თქვენ­გან, რომ ერ­თხელ ვერ გე­ცით პა­ტი­ვი, რო­გორც მე მინ­და ისე, - მო­ვუ­ბო­დი­შე.
- რას ამ­ბობ, შვი­ლო, რა პა­ტი­ვი, გა­ნა რას ვა­კე­თებ ამის­თა­ნას. ეჰ, ნე­ტავ ყვე­ლამ მი­ვაღ­წი­ოთ ნი­ნუ­ცას ასა­კამ­დე. არა­ვინ იცის, ჩვენ რო­გო­რი სი­ბე­რე გვექ­ნე­ბა. მთლად პა­ტა­რა არც მე ვარ, მაგ­რამ რა ვქნა, კა­ცო, არ ვგრძნობ თავს და­ბე­რე­ბუ­ლად და რა გა­ვა­კე­თო? - ატე­ხა სი­ცი­ლი ვე­ნე­რამ.
- აი, ეს ტორ­ტი... ნა­ტოს მო­ვუ­ტა­ნე, გა­უ­ხარ­დე­ბა-მეთ­ქი. რა­მო­დე­ნა გო­გო გაზ­რ­დი­ლა, კარ­გა ხა­ნია, არ მი­ნა­ხავს.
- აბა, ეგა თქვი, ისე უცებ გა­ვარ­და სი­მაღ­ლე­ში, კლა­სე­ლე­ბი ვე­ღარ ეწე­ვი­ან... ეს რად გინ­დო­და, ანი­კა, გე­ნაც­ვა­ლე, ტორ­ტის გა­რე­შე ვერ მი­გი­ღებ­დი, თუ რა? შე­მო­დი, შვი­ლო, შე­მო­დი, სა­ნამ ბე­ბი­ა­შე­ნი მო­ვა, დარ­ჩი ჩემ­თან, თუმ­ცა გა­სა­ღე­ბი კი და­მი­ტო­ვა ყო­ვე­ლი შემ­თხ­ვე­ვის­თ­ვის.

- სად წა­ვი­და, ხომ არ იცით?
- რო­გორ არ ვი­ცი, გე­ნაც­ვა­ლე! ისე­თი გა­შან­შა­ლე­ბუ­ლი მან­ქა­ნით მო­ა­კითხა იმ მირ­ზაშ­ვი­ლის მძღოლ­მა, ნი­ნუ­ცა ცო­ტა ახალ­გაზ­რ­და რომ იყოს, ვი­ფიქ­რებ­დი, პა­ე­მა­ნი და­უ­ნიშ­ნა-მეთ­ქი, - ჩაბ­ჟირ­და ვე­ნე­რა, თან ხელ­კა­ვი გა­მომ­დო და სახ­ლის­კენ მი­მა­ვალ ბი­ლიკს და­ვუ­ყე­ვით, მაგ­რამ მირ­ზას გვა­რის ხსე­ნე­ბამ ად­გილ­ზე გა­მაქ­ვა­ვა.

რაო, რა გვა­რი ახ­სე­ნა? ხომ არ მო­მეჩ­ვე­ნა?
- ვინ მო­ა­კითხა, ვე­ნე­რა დე­ი­და?
- მირ­ზა მირ­ზაშ­ვი­ლის მძღოლ­მა, დე­დი­კო. სა­დი­ლად და­პა­ტი­ჟა. ასე და­მი­ბა­რა, სტუმ­რად მივ­დი­ვარ მირ­ზაშ­ვი­ლებ­თა­ნო. გე­ცო­დი­ნე­ბა ალ­ბათ შენ, ვინ­ცაა.
გა­ო­ცე­ბის­გან პი­რი და­ვა­ღე, ლა­მის გუ­ლი შე­მი­ღონ­და.
ღმერ­თო, სა­დი­ლად მირ­ზა მირ­ზაშ­ვილ­თა­ნო... თვალ­წინ ყვე­ლა­ფე­რი ატ­რი­ალ­და, თით­ქოს ჰა­ერ­ში გა­მო­ვე­კი­დე, ფე­ხებს ვე­ღარ ვგრძნობ­დი. აი, ეგ­ღა აკ­ლ­და ჩემს სრულ ბედ­ნი­ე­რე­ბას! სა­ი­დან, რო­გორ?
- ცუ­დად ხომ არ ხარ, შვი­ლო? - სა­ხე­ლო­ზე დამ­ქა­ჩა ვე­ნე­რამ.
- არა, არა­ფე­რია... - სა­ცო­და­ვად გა­ვუ­ღი­მე მე­ზობ­ლის ქალს.
- წა­მო, კარ­გი ჩაი უნ­და და­გა­ლე­ვი­ნო, გუ­რი­ი­დან ჩა­მო­მი­ტა­ნა ჩემ­მა ბიჭ­მა ამას წი­ნათ.
- დი­დი მად­ლო­ბა, ვე­ნე­რა დე­ი­და, მაგ­რამ ვერ შე­მო­ვალ, თბი­ლის­ში უნ­და გავ­ბ­რუნ­დე. მინ­დო­და, ბე­ბია თან წა­მეყ­ვა­ნა, იმი­ტომ უფ­რო ჩა­მო­ვე­დი, გა­სა­ჩე­რებ­ლად არ მცა­ლია.

ჩე­მი უარი შორს და­ი­ჭი­რა ვე­ნე­რამ, მაგ­რამ მა­ინც არ დავ­რ­ჩი. ტორ­ტი ხელ­ში შე­ვა­ჩე­ჩე მო­ქა­ქა­ნე ქალს და გა­ჩე­რე­ბის­კენ წავ­ლას­ლას­დი.
სა­დი­ლად მი­იწ­ვი­ე­სო... გო­ნე­ბა დავ­ძა­ბე, ვცდი­ლობ­დი, გა­მეხ­სე­ნე­ბი­ნა - ერ­თხელ მა­ინც თუ მით­ქ­ვამს ბე­ბი­ა­ჩე­მის­თ­ვის, სად ცხოვ­რობს მირ­ზა? არა, არ მით­ქ­ვამს, თუმ­ცა ამას ახ­ლა რა მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა აქვს? თუ მძღოლ­მა მო­ა­კითხა, ესე იგი, ის მი­იყ­ვან­და იქამ­დეც. მძღო­ლიო... არას­დ­როს მი­ნა­ხავს მძღოლ­თან ერ­თად, სულ მარ­ტო და­ა­ტა­რებს თა­ვის მან­ქა­ნას და ახ­ლა სა­ი­დან გა­მო­აცხო მძღო­ლი?

არ მახ­სოვს, რო­გორ ჩა­მო­ვაღ­წიე თბი­ლი­სამ­დე. ერ­თი სუ­ლი მქონ­და, მის სახ­ლამ­დე რო­დის მი­ვაღ­წევ­დი, ამი­ტომ ტაქ­სი გა­ვა­ჩე­რე. უკ­ვე აღარ მე­დარ­დე­ბო­და, ფუ­ლი ასე უაზ­როდ რომ მე­ლე­ო­და უმუ­შევ­რად დარ­ჩე­ნილს.
გე­ზი პირ­და­პირ მირ­ზას სახ­ლის­კენ ავი­ღე. რო­გორც ვი­ცი, ახ­ლა გერ­მა­ნი­ა­ში უნ­და იყოს. ნე­ტავ ვინ უმას­პინ­ძ­ლა ნი­ნუ­ცას მის მა­გივ­რად? რას ვი­ცი­ნებ, ის ნი­ნო რომ დამ­ხ­ვ­დეს ახ­ლა ბე­ბი­ას­თან ერ­თად სუფ­რა­ზე გა­მო­ჭი­მუ­ლი...

ნე­ტავ წათ­რე­უ­ლი იქ­ნე­ბო­დეს... არ შე­მიძ­ლია მი­სი ირო­ნი­უ­ლი ღი­მი­ლის და­ნახ­ვა. არა, გა­მო­რიცხუ­ლია, არ გაფ­რე­ნი­ლი­ყო. ბე­ბი­ას გა­მო საქ­მეს არ გა­და­დებ­და. ბი­ლეთს ხომ არ გა­ა­უქ­მებ­და? იქ­ნებ წი­ნა დღე­ებ­ში და­პა­ტი­ჟა და ბე­ბოს აერია? მა­გის სკლე­რო­ზის გა­დამ­კი­დე, გა­საკ­ვი­რი არა­ფე­რია. ვა­ი­თუ სად­მე აქ­ვე და­ბო­რი­ა­ლობს გზა­აბ­ნე­უ­ლი... ამის გა­ფიქ­რე­ბა­ზე გა­მაჟ­რ­ჟო­ლა და შიშ­ნა­რე­ვი მზე­რა მო­ვავ­ლე იქა­უ­რო­ბას, რო­გორც კი ტაქ­სი­დან გად­მო­ვე­დი. ახ­ლო­მახ­ლო კა­ციშ­ვი­ლი არ ჭა­ჭა­ნებ­და. ძნე­ლი და­სა­ჯე­რე­ბე­ლია, მირ­ზას­თან სახ­ლ­ში ვინ­მე დამ­ხ­ვ­დეს...

სა­დარ­ბა­ზო­ში შე­ვე­დი და სულ­მო­უთ­ქ­მე­ლად შევ­ვარ­დი ლიფ­ტ­ში. მე­ექ­ვ­სე სარ­თუ­ლის ღი­ლაკს თი­თი მი­ვა­ჭი­რე და გა­მო­ვე­დი თუ არა კა­ბი­ნი­დან, აკან­კა­ლე­ბუ­ლი თი­თი ახ­ლა ზა­რის ღი­ლაკს და­ვა­ჭი­რე. სულ რამ­დე­ნი­მე წა­მი და კა­რიც გა­ი­ღო...

ზღურ­ბ­ლ­ზე მირ­ზაშ­ვი­ლი აის­ვე­ტა! ამას აქ რა უნ­და? ახ­ლა გერ­მა­ნი­ა­ში არ უნ­და იყოს?
- ბე­ბი­ა­ჩე­მი აქაა? გა­მარ­ჯო­ბა, - გამ­შ­რა­ლი ტუ­ჩე­ბით ძლივს ამოვ­ღერ­ღე და უზარ­მა­ზა­რი ნერ­წყ­ვი გა­და­ვა­გო­რე აღელ­ვე­ბულ­მა.
ჩე­მი შე­კითხ­ვა უპა­სუ­ხოდ დარ­ჩა.
ერ­თხანს უხ­მოდ შევ­ც­ქე­რო­დით ერ­თ­მა­ნეთს. ბო­ლოს მზე­რა ავა­რი­დე, ვე­ღარ ვუძ­ლებ­დი მის გა­მო­ხედ­ვას.
- შე­მო­დი, რას დგა­ხარ? გა­გი­მარ­ჯოს, - შე­მი­პა­ტი­ჟა და მო­მე­სალ­მა.
დამ­ნა­შა­ვე­სა­ვით შე­ვა­ბი­ჯე თით­ქოს ცი­დან ჩა­მო­ვარ­დ­ნი­ლი ყო­ფი­ლი შე­ფის ბი­ნა­ში. ჰო­ლი გა­ვი­ა­რე და სას­ტუმ­რო ოთახ­ში ამოვ­ყა­ვი თა­ვი. ფხიზ­ლად უნ­და ვი­ყო, რა­მე მა­ხეს არ მი­გებ­დეს... მა­ინც რამ­დე­ნი დი­ვა­ნი დგას ამ ოთახ­ში... არა, დი­ვან­ზე ფიქ­რი არ გა­მო­მად­გე­ბა...
- ბე­ბი­ა­ჩე­მი ისევ... - მირ­ზას მოვ­ხე­დე და წა­მო­ვიწყე, მაგ­რამ ფრა­ზის დამ­თავ­რე­ბა არ დამ­ცალ­და, რად­გან შევ­ნიშ­ნე - კა­რი სა­ი­მე­დოდ ჩა­რა­ზა. ზუს­ტად სამ­ჯერ გა­და­ატ­რი­ა­ლა გა­სა­ღე­ბი და მო­მიბ­რუნ­და.

- და­ჯე­ქი, ანი­კა.
უარის ნიშ­ნად თა­ვი გა­ვაქ­ნიე.
- ბე­ბია...
- ბე­ბი­ა­შე­ნი სა­უცხო­ოდ გრძნობს თავს, - და­მამ­შ­ვი­და.
- შენ რა იცი? მარ­თ­ლა აქ იყო? - ლა­პა­რა­კი მი­ჭირ­და, ძა­ლა ერ­თი­ა­ნად გა­მო­მე­ცა­ლა, - ასე მგო­ნია, სიზ­მარ­ში ვარ.

შე­ფი ღიმ­მო­რე­უ­ლი შე­მომ­ც­ქე­რო­და, თით­ქოს და­ჟი­ნე­ბი­თაც. ამ­ჯე­რად ირო­ნია არა იგ­რ­ძ­ნო­ბო­და მის ღი­მილ­ში.
წა­მე­ბი სა­უ­კუ­ნედ მო­მეჩ­ვე­ნა. ანერ­ვი­უ­ლე­ბუ­ლი ჩან­თის სა­ხე­ლურს ვაწ­ვა­ლებ­დი თი­თე­ბით.
- ბე­ბი­ა­შე­ნი მა­მა­ჩემ­თან ერ­თად ისა­დი­ლებს და მე­რე მო­ტო­ციკ­ლის ერ­თი ახა­ლი მო­დე­ლის და­სათ­ვა­ლი­ე­რებ­ლად წავ­ლენ. ქალ­ბა­ტო­ნი ნი­ნუ­ცა ძა­ლი­ან გა­ხა­რე­ბუ­ლია. სი­მარ­თ­ლე გითხ­რა, გა­ო­ცე­ბუ­ლი ვარ. ამ ხნის ქალს ასე რომ უყ­ვარ­დეს მო­ტო­ციკ­ლი, და­უ­ჯე­რე­ბე­ლია.
მირ­ზას მა­მა!.. ეს­ღა მაკ­ლ­და! ეტყო­ბა, ბე­ბია მა­შინ მო­ვი­და აქ, რო­ცა მა­მა­მი­სიც იყო. ნე­ტავ სად სა­დი­ლო­ბენ?

- მა­პა­ტიე... ძა­ლი­ან ვწუხ­ვარ... ხომ იცი, რო­გო­რი გულ­მა­ვიწყია, რა­ღა­ცებს ურევს ხოლ­მე... ზოგ­ჯერ თა­ვის მო­ბეზ­რე­ბაც იცის, - ვლუღ­ლუ­ღებ­დი და იმას­ღა ვნატ­რობ­დი, რო­გორ­მე დრო­ზე გა­მეღ­წია აქე­დან.
- ერთ-ორ სა­ათ­ში დაბ­რუნ­დე­ბი­ან, - და­მა­ი­მე­და მა­მა­კაც­მა, - ტყუ­ი­ლად ნერ­ვი­უ­ლობ, და­ა­ნე­ბე მაგ ჩან­თას თა­ვი, თო­რემ ხელ­ში შე­მო­გე­ხე­ვა.
- უკ­ვე ვე­ღარ ვაზ­როვ­ნებ. თვი­თო­ნაც არ ვი­ცი, რას ვა­კე­თებ, ძა­ლი­ან ვი­ნერ­ვი­უ­ლე, - ვი­თომ ბე­ბი­ა­ჩე­მის საქ­ცი­ელ­მა გა­მა­ნერ­ვი­უ­ლა, - წა­ვალ მა­შინ მე და ორ სა­ათ­ში გა­მო­ვივ­ლი... ან... თუ უხერ­ხუ­ლი არ იქ­ნე­ბა, დავ­რე­კავ.

- არა, მა­გის უფ­ლე­ბას ვერ მოგ­ცემ, ანი­კა. აქე­დან შენ არ­სად არ წახ­ვალ. ამ სახლს იქით სივ­რ­ცე ძა­ლი­ან დი­დი და პრი­მი­ტი­უ­ლია, და­იბ­ნე­ვი.
მარ­თ­ლა და­ვი­ბე­ნი, ვერ მივ­ხ­ვ­დი, რი­სი მი­ნიშ­ნე­ბა უნ­დო­და. გა­ო­ცე­ბულ­მა გავ­ხე­დე და ერთ ად­გილ­ზე გავ­შეშ­დი.
- ვერ გა­ვი­გე... - ენა და­მე­ბა, ლა­მის ავ­ცახ­ცახ­დი, - შენ... შენ... რა, გა­რეთ ლო­დინ­საც მიკ­რ­ძა­ლავ? - გა­მომ­წ­ვე­ვად ვკითხე.
- ჰო, გიკ­რ­ძა­ლავ... ეს ყვე­ლა­ფე­რი მხო­ლოდ გა­ვი­თა­მა­შე... მინ­დო­და, რომ მე და შენ...
რაო? გა­ვი­თა­მა­შეო? ლა­მი­საა, გუ­ლი შე­მი­ღონ­დეს, ეს კრე­ტი­ნი კი თურ­მე სპექ­ტაკ­ლებს აწყობს! არა, დამ­ცი­ნის, მას­ხ­რად მიგ­დებს, მნა­ხა უპატ­რო­ნო, რა­ღა!
- გან­მარ­ტო­ე­ბით გვე­სა­უბ­რა, - და­ამ­თავ­რა დაწყე­ბუ­ლი ფრა­ზა.
- გვე­სა­უბ­რა? - კითხ­ვით ფორ­მა­ში გა­და­ვიყ­ვა­ნე მი­სი ნათ­ქ­ვა­მი და შე­ვე­ცა­დე, გო­ნე­ბა­ში რა­მე მა­ინც გა­მე­აზ­რე­ბი­ნა.
- ჰო. მე და შენ და შენ და მე მო­სა­ლა­პა­რა­კე­ბე­ლი გვაქვს, უნ­და გა­დავ­წყ­ვი­ტოთ...
- შენ ხომ ახ­ლა გერ­მა­ნი­ა­ში უნ­და იყო? გა­ნა ერთ კვი­რა­ში თუ ორ­ში, აღარც მახ­სოვს, არ უნ­და ჩა­მო­სუ­ლი­ყა­ვი?
- ერთ კვი­რა­ში თუ ორ­ში, აღარც მე მახ­სოვს, უნ­და ჩა­მოვ­სუ­ლი­ყა­ვი, მაგ­რამ არ წავ­სულ­ვარ. მინ­დო­და, წას­ვ­ლამ­დე მე­ნა­ხე... უნ­და მე­ნა­ხე.
ისე ვი­ყა­ვი შო­კი­რე­ბუ­ლი, დარ­წ­მუ­ნე­ბით ვერ გეტყო­დით, ყბა თა­ვის ად­გი­ლას მქონ­და თუ არა, აშ­კა­რად ვგრძნობ­დი, რო­გორ მო­მეღ­რი­ცა.
- ჩე­მი ნახ­ვა გინ­დო­და? - უაზ­როდ შევ­ძა­ხე და გო­ნე­ბა ერ­თ­ბა­შად გა­მი­ნათ­და. ინ­ტუ­ი­ცი­ით მივ­ხ­ვ­დი, რა­ღაც ჰქონ­და ჩა­ფიქ­რე­ბუ­ლი ექ­ს­შეფს. სა­ინ­ტე­რე­სოა, ამ­ჯე­რად რა სი­ურ­პ­რიზს მო­მარ­თ­მევს. თუმ­ცა სა­ეჭ­ვოა, რა­მე გა­მო­უ­ვი­დეს, უკ­ვე კარ­გად ვიც­ნობ მის უდი­დე­ბუ­ლე­სო­ბას!

- ტყუ­ი­ლად გა­და­გი­დია ფრე­ნა... ამა­ოდ და­გი­კარ­გავს ძვირ­ფა­სი დრო! არ მა­ინ­ტე­რე­სებს, რი­სი თქმა გინ­დო­და, რა­ტომ გა­დაწყ­ვი­ტე ჩემ­თან და­ლა­პა­რა­კე­ბა და, სა­ერ­თოდ... უნა­მუ­სო­ბაა მო­ხუ­ცი ქა­ლის იმ სი­შო­რი­დან სპექ­ტაკ­ლ­ში სა­თა­მა­შოდ ჩა­მოყ­ვა­ნა და შენს ბუნ­დო­ვან საქ­მე­ებ­ში გა­მო­ყე­ნე­ბა.
- მო­მის­მი­ნე, ანი­კა! გა­ჩუმ­დი, ერ­თი წუ­თით მეც მათ­ქ­მე­ვი­ნე რა­ღაც, ხომ ხე­დავ, სიტყ­ვა ვერ ჩა­ვაგ­დე! - მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ხმას აუმაღ­ლა, - შე­ნი ხა­სი­ა­თის გა­დამ­კი­დე ვე­რა­სო­დეს ვი­ლა­პა­რა­კებთ ნორ­მა­ლუ­რად. ბე­ბი­ა­შენს და­აგ­ვი­ან­დე­ბა, ამი­ტომ აჯო­ბებს, ჩა­მოვ­ს­ხ­დეთ და ვი­სა­უბ­როთ. თუ გინ­და, მე ვი­ლა­პა­რა­კებ, შენ მხო­ლოდ მო­მის­მი­ნე, სხვა არა­ფე­რი გე­ვა­ლე­ბა. ბევ­რი მაქვს შენ­თ­ვის ასახ­ს­ნე­ლი.

ღმერ­თო, რა უნ­და ამიხ­ს­ნას? რა­ღაა ასახ­ს­ნე­ლი - იმ დღეს ბეწ­ვ­ზე გა­დავ­რ­ჩი... ორი­ვე თით­ქ­მის შიშ­ვ­ლე­ბი ვი­ყა­ვით. ტე­ლე­ფონს რომ არ და­ე­რე­კა, ისე გამ­ჟი­მავ­და, თვა­ლის და­ხამ­ხა­მე­ბას ვერ მო­ვას­წ­რებ­დი. ვა­ი­მე, რა სა­ში­ნე­ლი სიტყ­ვაა ეს გა­ჟიმ­ვა, ნე­ტავ ვინ მო­ი­გო­ნა?

ისევ დათ­მო­ბა ვამ­ჯო­ბი­ნე. უფ­რო რომ და­მე­ძა­ბა სი­ტუ­ა­ცია, შე­იძ­ლე­ბო­და ძა­ლაც კი ეხ­მა­რა. მე შენ გეტყ­ვი, მო­ვე­რე­ო­დი თუ რა? ახ­ლა კი მარ­თ­ლა და­მაწყე­ბი­ნა ცახ­ცა­ხი, კბილს კბილ­ზე ვა­ცე­მი­ნებ­დი, ისე შე­მე­შინ­და. რა ჯან­და­ბამ მო­მიყ­ვა­ნა აქ?
ირ­გ­ვ­ლივ მი­მო­ვი­ხე­დე და ყვე­ლა­ზე ახ­ლოს რო­მე­ლი დი­ვა­ნიც იდ­გა, იმა­ზე ჩა­მოვ­ჯე­ქი.

ამ პა­ტა­რა გა­მარ­ჯ­ვე­ბით ფრთა­შეს­ხ­მულ­მა მირ­ზამ სკამს წა­ავ­ლო ხე­ლი და გვერ­დით მო­მიჯ­და.
- ბე­ბი­ა­შე­ნი მე თვი­თონ ჩა­მო­ვიყ­ვა­ნე.
- შე-ენ? აბა, მძღო­ლიო?
- მე­ზო­ბელს ასე ვუთხა­რით, რომ ზედ­მე­ტი აჟი­ო­ტა­ჟი არ აეტე­ხა.
- დი­ლით გი­რე­კავ­დი, მაგ­რამ პა­სუ­ხი არ მა­ღირ­სე. ვი­ფიქ­რე, ქალ­ბა­ტონ ნი­ნუ­ცას­თან გა­ვივ­ლი, ცო­ტა ხნით მო­ვი­ტა­ცებ და ამ ამ­ბავს ანი­კა რომ გა­ი­გებს, ჩემ­თან გა­მო­იქ­ცე­ვა-მეთ­ქი.
- შინ არ ვი­ყა­ვი, საქ­მე­ე­ბი მქონ­და...
- ვი­ცი.
კი მაგ­რამ, რა იცის? რა ყვე­ლა­ფე­რი იცის ამ კაც­მა!
- რა იცი?
- ის, რომ სამ­სა­ხუ­რის სა­ძებ­ნე­ლად იყა­ვი გა­ვარ­დ­ნი­ლი.
გავ­წით­ლ­დი.
- ვინ გითხ­რა?
- არა­ვინ, ჩე­მით მივ­ხ­ვ­დი. ჩემ­გან რომ წახ­ვე­დი, ახა­ლი ხომ უნ­და გე­პო­ვა რა­მე. ამი­ტო­მაც ვი­ფიქ­რე, ალ­ბათ დარ­ბის აღ­მა-დაღ­მა-მეთ­ქი.
ოხ, რო­გორ შე­უ­რაცხ­ყო­ფი­ლად ვიგ­რ­ძე­ნი თა­ვი.
- არ­სა­დაც არ დავ­რ­ბო­დი. და­ქალ­მა მითხ­რა, ჩვენ­თა­ნაა ვა­კან­სია და გა­მო­დიო.
- ეგ სად?
- არის ერ­თი ფირ­მა, - აღარ და­ვა­კონ­კ­რე­ტე.
- ისევ მატყუ­ებ... რა­ტომ მატყუ­ებ? ყო­ველ­თ­ვის ასე­თი მატყუ­ა­რა იყა­ვი?
თვა­ლე­ბი დავ­ხუ­ჭე, რომ არ შე­მე­ხე­და.
- ა, ანი­კა! მი­პა­სუ­ხე, რომ გე­კითხე­ბი.
- მატყუ­ა­რა არ ვარ.
- კი ხარ, პა­ტა­რა მატყუ­ა­რა ხარ. მა­შინ მითხა­რი, რო­მელ ფირ­მა­ში იყა­ვი.
ისე ამო­ვი­ოხ­რე, კვნე­სა უფ­რო გა­მო­მი­ვი­და.
- აი, ხომ ხე­დავ, კი­დევ ერ­თხელ დამ­ტ­კიც­და, რომ ტყუ­ილს მოკ­ლე ფე­ხე­ბი აქვს. კარ­გი, ნუ ნერ­ვი­უ­ლობ, არ ვიკ­ბი­ნე­ბი... და არც არა­ფერს ვა­პი­რებ, მხე­ცი არ ვარ.
- ეგ არ მი­ფიქ­რია.
- გი­ფიქ­რია. შუბ­ლ­ზე გა­წე­რია, რომ გე­ში­ნია, აქ­ვე არ მი­მაგ­დოს და არ მიხ­მა­რო­სო. მა­გის გამ­კე­თე­ბე­ლი არ ვარ. ძა­ლად დათ­რე­უ­ლი არც ქა­ლი მინ­და და არც არა­ფე­რი. ეგ­რე ჯერ არ დავ­ცე­მულ­ვარ. დამ­შ­ვიდ­დი და მო­მის­მი­ნე. წილ­კან­ში რომ ჩა­ვე­დი, მე­გო­ნა, შენც იქ დამ­ხ­ვ­დე­ბო­დი, სუ­ლაც არ მი­ფიქ­რია, რომ სამ­სა­ხუ­რის სა­ძებ­ნე­ლად იქ­ნე­ბო­დი გა­ვარ­დ­ნი­ლი. ეს ისე ვთქვი, სხვა­თა შო­რის, და მო­ვარ­ტყი. ბე­ბი­ა­შე­ნი მე­ლო­და, რად­გან ერ­თი კვი­რით ად­რე გა­ვაფ­რ­თხი­ლე, შა­ბათს გა­მო­გივ­ლი და ჩემ­თან სტუმ­რად წა­გიყ­ვან-მეთ­ქი. შენ­გან გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბით, სუ­ლაც არ შე­ში­ნე­ბია, პი­რი­ქით, გა­უ­ხარ­და.

რა უსინ­დი­სო კა­ცია! ბო­დი­ში ხომ არ მო­ვუ­ხა­დო, ამ­დე­ნი რომ მა­ტა­რა წინ და უკან?
- გინ­და მო­გი­ბო­დი­შო? - ყო­ვე­ლი შემ­თხ­ვე­ვის­თ­ვის, იქედ­ნუ­რად შე­ვა­გე­ბე კითხ­ვა.

ავტორი სვეტა კვარაცხელია
დაელოდეთ გაგრძელებას

წაიკითხეთ წინა თავები
წყარო: gza.kvirispalitra.ge
FaceBook ბეჭდვა
კომენტარები / 2 /
Sofa
Mecamete tavi rodis ikneba?
11:24 / 24-02-2019
გამოხმაურება / 0 /
თაკო
მალე დადეთ თავები რაა გთხოვთ დიდი მოცულობის
16:44 / 23-02-2019
გამოხმაურება / 0 /
loadign_gif
გამოკითხვა
რომელ კატეგორიას ნახულობთ ყველაზე ხშირად?
არქივის კალენდარი
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
293031 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31
e87a93