ნოველები

ორი ბილეთი წალკოტამდე. თავი 15

ორი ბილეთი წალკოტამდე. თავი 15
თით­ქოს ჰიპ­ნო­ზის ქვეშ ვი­ყა­ვი, გვერ­დით მომ­ყ­ვე­ბო­და და მაბ­რუ­ებ­და. ხმას არ იღებ­და, მხო­ლოდ ხან­და­ხან შე­მომ­ხე­დავ­და, მე კი ჩე­მი მე­მარ­თე­ბო­და. უც­ნა­ურ ზე­მოქ­მე­დე­ბას ახ­დენ­და ჩემ­ზე. გა­მიკ­ვირ­და, რომ არ მა­კო­ცა. უბ­რა­ლოდ, ხე­ლი ას­წია და ლო­ყა­ზე ზურ­გით ჩა­მო­მის­ვა. მის­მა ტუ­ჩებ­მა კი და­ი­ჩურ­ჩუ­ლა:
- ღა­მე მშვი­დო­ბი­სა, ბა­ბი.
- ღა­მე მშვი­დო­ბი­სა, - კი არ ამოვ­თ­ქ­ვი, ამო­ვიკ­ვ­ნე­სე და მსუ­ბუ­ქი ოხ­ვ­რაც მი­ვა­ყო­ლე.
ხე­ლი ჩა­მო­ი­ღო ჩე­მი ლო­ყი­დან. მე თა­ვი­სუ­ფა­ლი ვი­ყა­ვი. ოთახ­ში შე­ვე­დი და კა­რი მო­ვი­ხუ­რე. არ ჩა­მი­კე­ტავს, მა­ინც ვი­ტო­ვებ­დი იმედს, რომ...
რომ... რომ... რომ...
არა­ფე­რიც არ
მომ­ხ­და­რა.
ვი­ფიქ­რე, შუ­ა­ღა­მეს ფე­ხაკ­რე­ფით შე­მო­ვა და სა­წოლ­ზე ჩა­მო­მიჯ­დე­ბა-მეთ­ქი. მე­რე მე, ვი­თომ ღრმა ძი­ლი­დან გა­მორ­კ­ვე­უ­ლი, თვა­ლებს გა­ო­ცე­ბით გა­ვა­ხელ-მეთ­ქი.
მე­რე ის ჩემ­კენ და­იხ­რე­ბა და ყვე­ლა­ფე­რი თა­ვის­თა­ვად მოხ­დე­ბა-მეთ­ქი.
მეთ­ქი... მეთ­ქი... მეთ­ქი...
არა­ფე­რიც არ მომ­ხ­და­რა იმის გარ­და, რომ მთე­ლი ღა­მე თეთ­რად გა­ვა­თე­ნე...
მა­ნამ ვე­ლო­დე­ბო­დი მის გა­მო­ჩე­ნას, სა­ნამ მამ­ლებ­მა არ იყივ­ლეს და ცის­კი­დუ­რი იასამ­ნის­ფ­რად არ შე­ი­ფე­რა. ვფიქ­რობ­დი, რაც იქ­ნე­ბა, იქ­ნე­ბა, ამ ერ­თხე­ლაც გავ­რის­კავ, თუ გა­მო­ვი­და, ხომ კარ­გი, თუ არა­და, მე­რე რა მოხ­და, გა­ნა ადა­მი­ა­ნე­ბი ცო­ტა შეც­დო­მას უშ­ვე­ბენ ცხოვ­რე­ბა­ში? ბო­ლოს და ბო­ლოს, ცხრა წე­ლია, თავს ვი­ნა­ხავ. მე­რე­და, რის­თ­ვის? ვის­თ­ვის? ჯერ კი­დევ ახალ­გაზ­რ­და ვარ. გა­ნა კარ­გია, სექ­სის გა­რე­შე, სულ მარ­ტო­ო­ბა­ში ცხოვ­რე­ბის გა­ლე­ვა? ჩემ­თ­ვის ეს გა­რის­კ­ვა იქ­ნე­ბო­და, მის­თ­ვის - მო­რი­გი თავ­გა­და­სა­ვა­ლი. თვი­თონ არა­ფერს წა­ა­გებ­და, მე... ან წა­ვა­გებ­დი, ან მო­ვი­გებ­დი. სხვა თუ არა­ფე­რი, ერ­თი ნე­ტა­რე­ბით სავ­სე ღა­მე მა­ინც შემ­რ­ჩე­ბო­და.
რამ აიძუ­ლა, ასე მოქ­ცე­უ­ლი­ყო? შე­ე­შინ­და, რომ ხელს ვკრავ­დი? არა მგო­ნია. აშ­კა­რად გრძნობს, რო­გორ მი­ველ­ტ­ვი, რო­გორ ვთრთი მის შე­მო­ხედ­ვა­ზეც კი, შე­ხე­ბა­ზე რომ არა­ფე­რი ვთქვათ. მაშ, რა იყო მი­ზე­ზი? უმ­წეო ქალ­ზე არ გა­ი­წია? სი­სუ­ლე­ლეა. იქ­ნებ ჩემს ნა­თე­სა­ვებ­თან რომ ვი­ყა­ვით, ამან გა­ა­ჩე­რა? ბი­ძა­ჩემს გა­უ­წია ან­გა­რი­ში? არ ვი­ცი...
ფაქ­ტია, რომ მი­სი მო­უს­ვ­ლე­ლო­ბა ჩე­მი ღა­მის თეთ­რად გა­თე­ნე­ბის და კითხ­ვე­ბით სავ­სე ფიქ­რე­ბის მი­ზე­ზი გახ­და...

ლუი და რო­მა კვი­რა დი­ლით დაბ­რუნ­დ­ნენ. რო­გორც იქ­ნა, ავად­მ­ყო­ფი გონს მო­ე­გო და პირ­ველ­მა სა­შიშ­რო­ე­ბა­მაც გა­ი­ა­რაო. ორი­ვეს სა­შინ­ლად დაღ­ლი­ლი სა­ხე ჰქონ­და. ეტყო­ბო­დათ, რომ არ სძი­ნე­ბი­ათ... ჩემ­სა­ვით...
ერ­თად ვი­სა­უზ­მეთ და მე­რე, ჩემ­და გა­საკ­ვი­რად, რო­მამ ჯო­კე­რის თა­მა­შიც კი შე­მოგ­ვ­თა­ვა­ზა. მის­გან ამას არ ვე­ლო­დი. ერ­თი ხე­ლი ვი­თა­მა­შეთ წყვი­ლებ­ში - მე და კო­კი ერ­თად, ლუი და რო­მა - ერ­თად. ჩვენ მო­ვი­გეთ - ხინ­კ­ლე­ბი და ლუ­დი სა­დი­ლად.
მა­მი­და მა­შინ­ვე დატ­რი­ალ­და და სა­დილ­ზე ისე­თი ხინ­კ­ლე­ბი გაგ­ვი­კე­თა, კო­კი აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბას ვერ მა­ლავ­და.
- იცი? მა­მი­და­შე­ნი რა­ღა­ცით დე­და­ჩემს მა­გო­ნებს, ძა­ლი­ან თბი­ლი ადა­მი­ა­ნია, - გა­მენ­დო კო­კი.
- დე­და­შენს? - გა­ოგ­ნე­ბულ­მა შევ­ხე­დე, დე­და ჩემ­თან არას­დ­როს უხ­სე­ნე­ბია. ცო­ტა არ იყოს, მე­ხა­მუ­შა. ვერ წარ­მო­მედ­გი­ნა, ოდეს­მე იგი პა­ტა­რა ყო­ფი­ლი­ყო.
- ცა­მე­ტი წლის ვი­ყა­ვი, რო­ცა გარ­და­იც­ვა­ლა. რთუ­ლი მშო­ბი­ა­რო­ბა ჰქო­ნია და ექი­მებს უთ­ქ­ვამთ, მე­ო­რე აღარ გა­ა­ჩი­ნოო, მაგ­რამ ისე უყ­ვარ­და ბავ­შ­ვე­ბი, მა­ინც გა­უ­რის­კავს. გა­ჩე­ნაც ვერ მო­ას­წ­რო, ისე და­ი­ღუ­პა ორი­ვე... ისიც ბი­ჭი იყო. - კო­კი კარ­გა ხნით და­დუმ­და, მე­რე კი უფ­რო და­ბა­ლი და სევ­და­შე­რე­უ­ლი ხმით გა­აგ­რ­ძე­ლა, - სამ წლის შემ­დეგ მა­მა­ჩე­მი ხელ­მე­ო­რედ და­ქორ­წინ­და. თით­ქოს არ იყო ცუ­დი ქა­ლი დე­დი­ნაც­ვა­ლი, მაგ­რამ, რა­ტომ­ღაც, მე ვერ შე­ვეწყ­ვე.
- ძა­ლი­ან ვწუხ­ვარ, - არ ვი­ცო­დი, სხვა რა მეთ­ქ­ვა.
მან მხრე­ბი აიჩე­ჩა.
- ყვე­ლა­ფე­რი უკ­ვე წარ­სულ­ში დარ­ჩა. მა­მა რომ გარ­და­მეც­ვა­ლა, ოც­და­ა­თის ვი­ყა­ვი.
- და შე­ნი დე­დი­ნაც­ვა­ლი?
- ის კი­დევ ერ­თხელ გათხოვ­და, - გა­ე­ღი­მა, - მარ­თა­ლია, ქორ­წილ­ში არ დამ­პა­ტი­ჟა, მაგ­რამ ჩემ­თ­ვის სუ­ლერ­თი იყო, მა­ინც არ წა­ვი­დო­დი.
- ასე­თი რთუ­ლი ურ­თი­ერ­თო­ბა გქონ­დათ?
- ჰო. ალ­ბათ მე ვი­ყა­ვი ძნე­ლი ასა­ტა­ნი, მა­ინ­ც­და­მა­ინც რბი­ლი ხა­სი­ა­თით არას­დ­როს გა­მო­ვირ­ჩე­ო­დი. მი­მაჩ­ნ­და, რომ მა­მამ დე­დას უღა­ლა­ტა, რო­ცა მე­ო­რე ცო­ლის მოყ­ვა­ნა გა­დაწყ­ვი­ტა, ამი­ტო­მაც ვერ ვი­ტან­დი ქალს, რო­მელ­მაც დე­და­ჩე­მის ად­გი­ლი და­ი­კა­ვა. ამას­თან, ჩემს დე­დი­ნაც­ვალს მხო­ლოდ მა­მა­ჩე­მის ქო­ნე­ბა აინ­ტე­რე­სებ­და და არა ჩვენ.
- ნუ­თუ?
- და­მი­ჯე­რე, არ ვა­ჭარ­ბებ.
- მჯე­რა, მაგ­რამ მა­მა­შე­ნი ვერ ხვდე­ბო­და ამას?
- ისე უყ­ვარ­და, რომ ამას ყუ­რადღე­ბას არ აქ­ცევ­და. ხომ არ შე­გაწყი­ნე თა­ვი?
- არა, რას ამ­ბობ. შე­გიძ­ლია ყვე­ლა­ფე­რი მითხ­რა, თუ რა­მე გა­წუ­ხებს და მი­სი სხვის­თ­ვის გა­ზი­ა­რე­ბა შვე­ბას მოგ­გ­ვ­რის.
ოდ­ნავ დამ­ცი­ნა­ვი მზე­რით გა­მომ­ხე­და, მაგ­რამ ამ­ჯე­რად არ მწყე­ნია. მივ­ხ­ვ­დი, რომ შე­ცო­დე­ბას ვე­რა­ვის­გან აიტან­და.

შუ­ადღე გა­და­სუ­ლი იყო, რომ წა­მო­ვე­დით. სახ­ლამ­დე მი­მა­ცი­ლა. რა თქმა უნ­და, ყა­ვა­ზე შე­ვი­პა­ტი­ჟე, ახ­ლა უკ­ვე აღარ გა­მო­დი­ო­და ცი­ვად დამ­შ­ვი­დო­ბე­ბა. არც მას უთ­ქ­ვამს უარი.
უკ­ვე სა­ღა­მოვ­დე­ბო­და. მზის სხი­ვე­ბი ოქ­როს­ფ­რად იღ­ვ­რე­ბო­და ჩემს სას­ტუმ­რო ოთახ­ში.
- და­ჯე­ქი, მე ახ­ლა­ვე მო­ვალ, - სა­ვარ­ძელ­ზე მი­ვუ­თი­თე და სა­ჟურ­ნა­ლე მა­გი­და ახ­ლოს მი­ვუ­წიე, მე კი სამ­ზა­რე­უ­ლო­ში გა­ვუ­ჩი­ნარ­დი.
რო­ცა გორ­გო­ლა­ჭე­ბი­ა­ნი მა­გი­და შე­მო­ვა­გო­რე ყა­ვის ფინ­ჯ­ნე­ბით და შო­კო­ლა­დის კან­ფე­ტე­ბით, სა­ო­ცა­რი სუ­რა­თის მომ­ს­წ­რე გავ­ხ­დი - კო­კი იატაკ­ზე ფეხ­მორ­თხ­მუ­ლი იჯ­და მუ­სი­კა­ლურ ცენ­ტ­რ­თან და ჩემს დის­კებს ათ­ვა­ლი­ე­რებ­და.
- ჯაზს არ უს­მენ? ერ­თი დის­კიც ვერ ვი­პო­ვე.
- მა­პა­ტიე, მაგ­რამ დი­დად არ მიყ­ვარს ჯა­ზი.
- რო­გორც ვხე­დავ, ბევ­რი რა­მე უნ­და გას­წავ­ლო და რა­ღა­ცებს მი­გაჩ­ვიო, - ჩუ­მად წარ­მოთ­ქ­ვა, თით­ქოს თა­ვის­თ­ვის ჩა­ი­ლა­პა­რა­კაო.
არა­ფე­რი მით­ქ­ვამს, გა­ჩუ­მე­ბა ვამ­ჯო­ბი­ნე.
ბო­ლოს, რო­გორც იქ­ნა, კლა­სი­კუ­რი მუ­სი­კა აირ­ჩია და ვი­ვალ­დის `ოთხი სე­ზო­ნი~ ჩარ­თო.
ვუს­მენ­დით მუ­სი­კას, ვსვამ­დით ყა­ვას და ვსა­უბ­რობ­დით. მე­რე მო­უ­ლოდ­ნე­ლად შე­მე­კითხა:
- მით­ქ­ვამს შენ­თ­ვის, რომ თბი­ლი­სის გა­რე­უ­ბან­ში სახლს ვე­ძებ სა­ყიდ­ლად?
წა­მით მეტყ­ვე­ლე­ბის უნა­რი დავ­კარ­გე.
- რა? რა­ში გჭირ­დე­ბა? რო­გორც ვი­ცი, უზარ­მა­ზა­რი სახ­ლი გაქვს მთლად ცენ­ტ­რ­ში.
- სახ­ლი არა, ბი­ნა მაქვს... ექ­ვ­სო­თა­ხი­ა­ნი. მე კი ეზო­ი­ა­ნი სახ­ლი მინ­და. დი­ლით რომ ად­გე­ბი, გა­რეთ გახ­ვალ და ეგ­რე­ვე მი­წა­ზე დად­გამ ფეხს, თან ჩი­ტე­ბის ჟღურ­ტუ­ლი და ყვა­ვი­ლე­ბის სურ­ნე­ლი რომ შე­მო­გე­ბე­ბე­ბა.
- და მე­რე ბი­ნას რას უზამ?
- ისიც მექ­ნე­ბა და ესეც. ცუ­დი რი­თია?
- არაფ­რით... - და­ვი­ბე­ნი, - უბ­რა­ლოდ, მარ­ტო კა­ცის­თ­ვის...
- გე­ბევ­რე­ბა? - სი­ცი­ლი აუტყ­და.
- რა ვი­ცი... - უხერ­ხუ­ლად ავი­წუ­რე მხრე­ბი.
- მაგ­რამ სულ მარ­ტო ხომ არ ვიქ­ნე­ბი? ერ­თხე­ლაც შე­მიყ­ვარ­დე­ბა ვინ­მე, მეც შე­ვირ­თავ ცოლს, მე­ყო­ლე­ბა ბავ­შ­ვე­ბი და ასე...
- მშვე­ნი­ე­რია. ლა­მა­ზი მო­მა­ვა­ლი და­ხა­ტე, მაგ­რამ შენ სულ საზღ­ვარ­გა­რეთ ხარ. რო­მე­ლი ცო­ლი გა­უძ­ლებს შენს ვო­ი­ა­ჟებს? - ვთქვი და გა­მაჟ­რ­ჟო­ლა. გო­ლა გა­მახ­სენ­და, თვე­ო­ბით რომ ვე­ლო­დე­ბო­დი მის გა­მო­ჩე­ნას. წა­მით თა­ვი კო­კის ცო­ლად წარ­მო­ვიდ­გი­ნე და თა­ვი სწრა­ფად გა­ვაქ­ნიე, ამას­თა­ნაც სულ ლო­დინ­მა თუ მო­მი­წია-მეთ­ქი.
- ამ სას­ტუმ­როს ამ­ბა­ვი თუ გა­მოგ­ვი­ვი­და, მე­რე ყვე­ლა­ფე­რი და­ლაგ­დე­ბა და ხში­რი გა­და­კარ­გ­ვაც აღარ მო­მი­წევს.
- მარ­თ­ლა? - ისე გა­ხა­რე­ბულ­მა ვკითხე, თით­ქოს ჩემ გა­მო წყვეტ­და ამ­გ­ვარ სა­კითხებს.
- ჰო. მთა­ვა­რია, რო­გორ წა­რი­მარ­თე­ბა საქ­მე­ე­ბი. შენ­ზეც ბევ­რია და­მო­კი­დე­ბუ­ლი. მარ­თ­ლა და, ამ გახ­სე­ნე­ბა­ზე, რო­დის შე­უდ­გე­ბი საქ­მის მოკ­ვ­ლე­ვას?
- ხვა­ლი­დან­ვე, ოღონდ რო­მე­ლი­მე მე­წი­ლეს უნ­და შე­მახ­ვედ­რო.
- არაა პრობ­ლე­მა. ერთ-ერ­თი აქ არის, თბი­ლის­ში, ერ­თად ჩა­მოვ­ფ­რინ­დით. ამა­ღამ და­ვე­ლა­პა­რა­კე­ბი და ხვალ შე­გახ­ვედ­რებ.
- ძა­ლი­ან კარ­გი.
- არ გე­ში­ნია? - მო­უ­ლოდ­ნე­ლად მკითხა.
- რი­სი?
- ამ საქ­მის.
- რა­ტომ უნ­და მე­ში­ნო­დეს?
- იმი­ტომ, რომ ხე­ლი­სუფ­ლე­ბის მა­ღა­ლი ეშე­ლო­ნე­ბი­და­ნაც არი­ან და­ინ­ტე­რე­სე­ბუ­ლი მაგ ტე­რი­ტო­რი­ით.
- ვი­ცი. ამი­ტომ მეც შე­გე­კითხე­ბი: თქვენ არ გე­ში­ნი­ათ?
- არა, ჩვენ არ გვე­ში­ნია, იმი­ტომ, რომ სი­მარ­თ­ლე ჩვენ მხა­რე­საა.
- მე­რე­და, სი­მარ­თ­ლე საკ­მა­რი­სია ამის­თ­ვის?
- ეს კი უკ­ვე შენ­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი. - შე­მო­მა­გე­ბა პა­სუ­ხად და უც­ნა­უ­რად გა­მი­ღი­მა.
- რთუ­ლი საქ­მე იქ­ნე­ბა.
- ვი­ცი, მაგ­რამ ეს ბიზ­ნე­სია, რო­მე­ლიც წე­სე­ბის გა­რე­შე თა­მაშს მო­ითხოვს.
- ბიზ­ნე­სი კი არა, ომია.
- ეგ­რე თუ მი­ვუდ­გე­ბით, ყვე­ლა­ფე­რი ომია, სიყ­ვა­რუ­ლიც კი, - კვლავ გა­მი­ღი­მა.
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ფე­ხი ფეხ­ზე მი­ვა­დე და წამ­ს­ვე გავ­წიე, რა­მე არ იფიქ­როს-მეთ­ქი. სა­ბედ­ნი­ე­როდ, რე­აქ­ცია არ ჰქო­ნია.
- გე­გუ­ლე­ბა რა­მე?
- რა? - ვერ მი­ვუხ­ვ­დი და გაკ­ვირ­ვე­ბუ­ლი მზე­რა შე­ვავ­ლე.
- სახ­ლი, გა­სა­ყი­დი.
- სამ­წუ­ხა­როდ, ასეთ რა­მე­ებ­ში დი­დად გარ­კ­ვე­უ­ლი არ ვარ, მაგ­რამ გა­ვი­კითხავ. კონ­კ­რე­ტუ­ლად რო­მელ უბან­ში გინ­და?
- სუ­ლერ­თია. მთა­ვა­რია, კომ­ფორ­ტუ­ლი იყოს. თა­ვი­დან აშე­ნე­ბის და რე­მონ­ტის თა­ვი არ მაქვს.
- ისე, მაკ­ლე­რებ­თან და­კავ­ში­რე­ბა აჯო­ბებ­და, ან რო­მე­ლი­მე ფირ­მას რომ მი­მარ­თო, - ვურ­ჩიე.
- ალ­ბათ მარ­თა­ლი ხარ... ასეც მო­ვიქ­ცე­ვი.
ნე­ტავ პირ­ველ დღეს­ვე უარი მეთ­ქ­ვა მის შე­მო­თა­ვა­ზე­ბულ საქ­მე­ზე. ასე უფ­რო გა­მი­ად­ვილ­დე­ბო­და მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა, ახ­ლა რა­ღაც­ნა­ი­რად შე­ბო­ჭი­ლად ვგრძნობ­დი თავს. კი მარ­წ­მუ­ნებ­და, მე არ ვარ წილ­შიო, მაგ­რამ ამის ნაკ­ლე­ბად მჯე­რო­და.
- კარ­გი, ახ­ლა წა­ვალ. უკ­ვე დროა. ზეგ ისევ მივ­ფ­რი­ნავ.
- ისევ მიფ­რი­ნავ? შტა­ტებ­ში?
- ჰო.
- მაგ­რამ ახ­ლა­ხან არ ჩა­მოფ­რინ­დი?
აშ­კა­რად სი­ა­მოვ­ნებ­და ჩე­მი გა­ო­ცე­ბუ­ლი და შეც­ბუ­ნე­ბუ­ლი სა­ხის და­ნახ­ვა.
- შე­მეძ­ლო, არ ჩა­მოვ­ფ­რე­ნი­ლი­ყა­ვი, მაგ­რამ ვერ მო­ვით­მი­ნე.
- საქ­მე­ე­ბის გა­მო?
- გა­ნა მე საქ­მე­ე­ბი ვახ­სე­ნე? - ტუ­ჩე­ბი ყურ­თან მო­მი­ტა­ნა და ვნე­ბი­ა­ნად მი­ჩურ­ჩუ­ლა, - აბა, შენ იცი, ამა­ღამ მა­ინც გა­მო­ი­ძი­ნე, ხვალ და­გი­რე­კავ, - და ამ სიტყ­ვე­ბით კარს მიღ­მა გა­უ­ჩი­ნარ­და...

მე­ო­რე დღეს დი­ლით­ვე და­მი­რე­კა და შეხ­ვედ­რა თერ­თ­მე­ტის­თ­ვის და­მით­ქ­ვა, მე და ჩე­მი მე­გო­ბა­რი ოფის­ში მო­გა­კითხავ­თო. შევ­თან­ხ­მ­დით.
სა­გან­გე­ბოდ გა­მო­ვიპ­რან­ჭე, მინ­დო­და, ორი­ვე­ზე ძლი­ე­რი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა მო­მეხ­დი­ნა. მარ­თა­ლია, ჯერ კი­დევ ვკოჭ­ლობ­დი, მაგ­რამ კა­ბი­ნეტ­ში სი­ა­რუ­ლი ხომ არ მო­მი­წევ­და? მსუ­ბუ­ქი მა­კი­ა­ჟი გა­ვი­კე­თე, რა­საც ზაფხულ­ში ყო­ველ­თ­ვის ვე­რი­დე­ბი ხოლ­მე, მაგ­რამ ეს ის შემ­თხ­ვე­ვა იყო, რო­ცა სი­ლა­მა­ზე მსხვერპლს მო­ითხოვს.
ზუს­ტად თერ­თ­მეტ­ზე მო­ვიდ­ნენ. მი­სი მე­გო­ბა­რი სიმ­პა­თი­უ­რი კა­ცი აღ­მოჩ­ნ­და, შე­ვერ­ცხ­ლი­ლი გრუ­ზა თმი­თა და მუ­გუ­ზა­ლი­ვით შა­ვი თვა­ლე­ბით. მივ­ხ­ვ­დი, რომ გე­დი გე­დე­ვა­ნიშ­ვი­ლი სწო­რედ ეს იყო, ასა­კი ემ­თხ­ვე­ო­და, 49 წლის. ხუ­ტა წი­ლო­სანს კი სა­ხე­ზეც ვიც­ნობ­დი, მაგ­რამ ის, რო­გორც გა­ირ­კ­ვა, სა­ქარ­თ­ვე­ლო­ში არ იმ­ყო­ფე­ბო­და.
- ასე­თი ლა­მა­ზი ქალ­ბა­ტო­ნი თუ დაგ­ვი­ცავს, მოგ­ვი­გია საქ­მე და ეგ არის, კო­კი. მომ­წონს შე­ნი არ­ჩე­ვა­ნი, - ხე­ლე­ბი მო­იფ­შ­ვ­ნი­ტა გე­დიმ ერ­თ­მა­ნე­თის გაც­ნო­ბის შემ­დეგ და სა­ვარ­ძელ­ში ისე გა­იშ­ხ­ლარ­თა, უდარ­დელ­მა კა­ცებ­მა რომ იცი­ან, ფე­ხებ­გა­ჩაჩხულ­მა.

- კარ­გია, სი­ლა­მა­ზე საქ­მეს რომ იგებ­დეს, ბა­ტო­ნო გე­დი, მაგ­რამ სამ­წუ­ხა­როდ, ასე რომ არ არის? - რა­ტომ­ღაც, კეკ­ლუ­ცად გა­მო­მი­ვი­და, რად­გან გა­ვუ­ღი­მე კი­დე­ვაც ჩემს კლი­ენტს, თვა­ლე­ბიც ავა­ჟუ­ჟუ­ნე და თა­ვიც გვერ­დ­ზე გა­დავ­ხა­რე.
- სი­ლა­მა­ზეს სამ­ყა­როს გა­დარ­ჩე­ნა შე­უძ­ლია, ჩე­მო ბა­ბი. ჩვე­ნი პა­ტა­რა, უმ­ნიშ­ვ­ნე­ლო საქ­მე რა მო­სა­ტა­ნია ამას­თან, - თავ­მ­დაბ­ლო­ბას `მი­აწ­ვა~ გე­დი.
- მო­დი, და­ვიწყოთ. თა­ვი­დან მო­მი­ყე­ვით ყვე­ლა­ფე­რი. მე კი გა­ვე­ცა­ნი მა­სა­ლებს, მაგ­რამ რად­გან თქვენ­თან შეხ­ვედ­რა მო­ხერ­ხ­და, მირ­ჩევ­ნია, თა­ვად მო­გის­მი­ნოთ. ოღონდ, ზუს­ტად ისე მითხა­რით, რო­გორც იყო და არის. ტყუ­ი­ლი საქ­მე­ში არ წაგ­ვად­გე­ბა, - უცებ დავ­სე­რი­ო­ზულ­დი და ად­ვო­კა­ტის `პო­ზა~ და­ვი­ჭი­რე.
გე­დე­ვა­ნიშ­ვილ­მაც და­იწყო. თუ მის მო­ნა­ყოლს და­ვუ­ჯე­რებ­დი, საქ­მის მო­გე­ბას წინ არა­ფე­რი და­უდ­გე­ბო­და. სა­ბუ­თე­ბი წეს­რიგ­ში ჰქონ­და, ყვე­ლა­ფე­რი წე­სის და რი­გის მი­ხედ­ვით იყო გა­ფორ­მე­ბუ­ლი. თან­ხ­მო­ბა მე­რი­ას გა­უ­ცია, ამის და­მა­დას­ტუ­რე­ბე­ლი დო­კუ­მენ­ტიც ხელთ ჰქონ­და.
- ძა­ლი­ან კარ­გი. ის­ღა დამ­რ­ჩე­ნია, მე­ო­რე მხა­რის ად­ვო­კატს შევ­ხ­ვ­დე.
- იც­ნობთ იმ ბიჭს?
- ვის? მათ ად­ვო­კატს?
- დი­ახ.
- არა, წარ­მოდ­გე­ნა არ მაქვს, ვი­ნაა, მაგ­რამ ამას რა მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა აქვს?
- არა, ისე ვი­კითხე... - თით­ქოს ეჭ­ვი გა­უკ­რ­თა მზე­რა­ში.
- თუნ­დაც ნაც­ნო­ბი იყოს, სუ­ლერ­თია. ჩვენ ჩვენს საქ­მეს ვი­ცავთ, ისი­ნი - თა­ვი­სას. ასეთ შემ­თხ­ვე­ვა­ში ად­ვო­კა­ტე­ბი ერ­თ­მა­ნე­თის მო­წი­ნა­აღ­მ­დე­გე­ე­ბი ვართ. ასე რომ...
- მეს­მის, მეს­მის, - ამო­იხ­ვ­ნე­შა გე­დიმ. მთე­ლი ამ ხნის გან­მავ­ლო­ბა­ში კო­კის სიტყ­ვა არ და­უძ­რავს, მდუ­მა­რედ მომ­ჩე­რე­ბო­და, თით­ქოს საქ­მი­ან ნა­წილ­ში სურს ჩე­მი გაც­ნო­ბაო.
- დღეს­ვე და­ვუ­კავ­შირ­დე­ბი მას და შეხ­ვედ­რას და­ვუთ­ქ­ვამ. იქ­ნებ სა­სა­მარ­თ­ლომ­დე არ მი­ვი­დეს საქ­მე. მე მგო­ნი, მო­რი­გე­ბაც შე­იძ­ლე­ბა, რას იტყ­ვით?
- თუ არ გამ­წე­წა­ვენ, ყვე­ლა­ფე­რი შე­იძ­ლე­ბა, - ხე­ლე­ბი გა­შა­ლა გე­დიმ და­ნე­ბე­ბის ნიშ­ნად.
- ამა­ზე მე ვიზ­რუ­ნებ. ჯერ ის გა­ვარ­კ­ვი­ოთ, რის სა­ფუძ­ველ­ზე ამ­ტ­კი­ცე­ბენ ტე­რი­ტო­რი­ის მე­სა­კუთ­რე­ო­ბას.
- აი, მან­დაა ძაღ­ლის თა­ვი და­მარ­ხუ­ლი. ამ­წუ­თას ეს რომ არ გეხ­სე­ნე­ბი­ნათ, ვი­ფიქ­რებ­დი, ესეც მოს­ყი­დუ­ლია და ფუ­ლის შე­წე­რა­ზე წა­ვა მხო­ლოდ სა­უ­ბა­რი-მეთ­ქი.
კო­პე­ბი შევ­კა­რი.
- ძა­ლი­ან გთხოვთ, სხვა დროს მსგავ­სი რამ არ წა­მოგ­ც­დეთ, ბა­ტო­ნო გე­დი. მე ჩე­მი საქ­მის პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლად მიც­ნო­ბენ. სა­ხე­ლის გა­ტე­ხა არ მჩვე­ვია. ფულს ისე­დაც კარ­გად ვა­კე­თებ, ბინ­ძუ­რი თა­მა­შე­ბი არ მხიბ­ლავს.
აშ­კა­რად კმა­ყო­ფი­ლე­ბის ღი­მილ­მა გა­უ­ნა­თა სა­ხე. წა­მოდ­გა და ორი­ვე ხე­ლი გა­მო­მი­წო­და, მეც შე­ვა­გე­ბე მარ­ჯ­ვე­ნა. მან თა­ვის ვე­ე­ბერ­თე­ლა ტო­რებ­ში მო­იმ­წყ­ვ­დია ჩე­მი თი­თე­ბი და თა­ვის დაკ­ვ­რით მად­ლო­ბის კო­რი­ან­ტე­ლი და­ა­ყე­ნა.
- ჩემ­ზე იყოს, ქალ­ბა­ტო­ნო ბა­ბი. თუ ეს საქ­მე გა­მო­ვი­და, ამ სი­კე­თეს არ და­გი­ვიწყებთ. ახალ სას­ტუმ­რო­ში ერ­თი ნო­მე­რი პი­რა­დად თქვენს გან­კარ­გუ­ლე­ბა­ში გად­მო­ვა, თა­ნაც მთე­ლი სი­ცოცხ­ლის გან­მავ­ლო­ბა­ში.
- ეს უკ­ვე ქრთა­მია, ბა­ტო­ნო გე­დი, - სი­ცი­ლი ვერ შე­ვი­კა­ვე.
- თუ გა­ვი­მარ­ჯ­ვეთ, მე­რე რაც გინ­დათ, ის და­არ­ქ­ვით, ქალ­ბა­ტო­ნო ბა­ბი, ჩემ­თ­ვის სუ­ლერ­თია.
გას­ვ­ლი­სას კო­კი ჩემ­კენ შე­მობ­რუნ­და. სა­ხე­ზე უც­ნა­უ­რი გა­მო­მეტყ­ვე­ლე­ბა აღ­ბეჭ­დ­ო­და. მი­ყუ­რებ­და და ხმას არ იღებ­და.
- რა? - წარ­ბე­ბი ავ­წიე და შე­ვაც­ქერ­დი.
- არა­ბუ­ნებ­რი­ვად ბუ­ნებ­რი­ვი გო­გო ხარ, ვა­მა­ყობ შე­ნით, - შეც­ვ­ლი­ლი ხმით მითხ­რა და თვა­ლე­ბის და­ხუჭ­ვით გა­მო­ხა­ტა მად­ლი­ე­რე­ბა.
- სა­სი­ა­მოვ­ნოა შენ­გან ამის მოს­მე­ნა, - მეც მივ­ნა­ბე თვა­ლე­ბი.
- და ხვალ სა­ღა­მოს მე და გე­დი რეს­ტო­რან­ში გე­პა­ტი­ჟე­ბით.
- ამის უფ­ლე­ბა არ მაქვს. მა­პა­ტიე, მაგ­რამ ვე­რა.
- რა­ტომ? ეს კა­ნო­ნით არ იკ­რ­ძა­ლე­ბა და...
- სა­მა­გი­ე­როდ, მე ვკრძა­ლავ. ქე­ი­ფი და დროს ტა­რე­ბა მე­რე, თუ ვიქ­ნე­ბით ამის ხა­სი­ათ­ზე.
- მა­შინ მე და შენ...
- მო­დი, სხვა დროს გან­ვი­ხი­ლოთ ეს სა­კითხი, კარ­გი? ახ­ლა ბევ­რი სა­მუ­შაო მაქვს, ასეთ რა­მე­ებ­ზე ვერ ვფიქ­რობ.
- ეშ­მა­კუ­ნა! შენ ერ­თ­დ­რო­უ­ლად ყვე­ლა­ფერ­ზე ფიქ­რობ, თან ისე, რომ არა­ფე­რი შე­გეშ­ლე­ბა, - და­ტუქ­ს­ვის ნიშ­ნად საჩ­ვე­ნე­ბე­ლი თი­თი და­მიქ­ნია, ტუ­ჩე­ბით ხმა­უ­რი­ა­ნი კოც­ნა გა­მო­ხა­ტა და გა­ვი­და.

ჩე­მი კონ­კუ­რენ­ტი ად­ვო­კა­ტი ცოტ­ნე ში­უ­კაშ­ვი­ლი აღ­მოჩ­ნ­და, და­ახ­ლო­ე­ბით ჩე­მი ასა­კის, რომ­ლის და­ყე­ნე­ბუ­ლი მა­ნე­რე­ბი აშ­კა­რად გა­მა­ღი­ზი­ა­ნებ­ლად მოქ­მე­დებ­და. თა­ვის თავ­ში და­ჯე­რე­ბუ­ლი ადა­მი­ა­ნის შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბას ტო­ვებ­და, რო­მელ­საც ჰგო­ნია, რომ მი­სი მჯობ­ნი ქვე­ყა­ნა­ზე არა­ვი­ნაა. ასე­თე­ბი თა­ვი­ანთ უცო­დი­ნა­რო­ბას და ხეპ­რე­ო­ბას სწო­რედ სარ­კის წინ კარ­გად ნა­ვარ­ჯი­შე­ბი და­ყე­ნე­ბუ­ლი მა­ნე­რე­ბით ნიღ­ბა­ვენ.
- ჩე­მი კლი­ენ­ტე­ბი წე­სი­ე­რი ხალ­ხია, - თავ­და­ჯე­რე­ბუ­ლი ტო­ნით და­იწყო, რო­ცა შევ­ხ­ვ­დი, - მათ აფე­რა არა­ფერ­ში სჭირ­დე­ბათ. აგერ არის ყვე­ლა სა­ბუ­თი, რო­მე­ლიც ამ­ტ­კი­ცებს, რომ ეს ტე­რი­ტო­რია წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში მათ მფლო­ბე­ლო­ბა­ში ირიცხე­ბო­და. მე­რე მი­ზეზ­თა გა­მო, რო­მე­ლიც ახ­ლა უკ­ვე არა­ვის­თ­ვი­საა და­მა­ლუ­ლი, იძუ­ლე­ბუ­ლი გა­ხა­დეს, ყვე­ლა­ფე­რი, რაც გა­აჩ­ნ­დათ, მათ შო­რის ეს მი­წის ნაკ­ვე­თიც, სა­ხელ­მ­წი­ფო­სათ­ვის ერთ ლა­რად მი­ე­ყი­დათ. აი, ეს დო­კუ­მენ­ტიც, - ცოტ­ნე რიგ­რი­გო­ბით მი­ლა­გებ­და წინ სა­ბუ­თებს.
- მა­შინ გა­მო­დის, რომ ჩემს კლი­ენტს ტყუ­ი­ლად ედა­ვე­ბი­ან. წა­ვიდ­ნენ და იმათ­გან მო­ითხო­ვონ, ვი­საც ერთ ლა­რად მიჰ­ყი­დეს.
- იმათ­გან რო­გორ მო­ითხო­ვონ, რო­ცა ისი­ნი აღარ არი­ან ძლი­ერ­ნი ამა ქვეყ­ნი­სა­ნი? დრო შე­იც­ვა­ლა, ახ­ლა ად­ვი­ლია სი­მარ­თ­ლის დად­გე­ნა.
- ცოტ­ნე, ჩვენ, მე და თქვენ, ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გად გვეს­მის, რო­ცა საქ­მე ჩვენს პრო­ფე­სი­ას ეხე­ბა, ხომ ასეა?
ვე­რა­ფე­რი გა­ი­გო, მაგ­რამ მა­ინც და­მიქ­ნია თა­ვი. ვერ მიხ­ვ­და, სა­ით­კენ მიმ­ყავ­და სა­უ­ბა­რი.
- ჰო­და, გუ­ლახ­დი­ლად მითხა­რი, შენს კლი­ენ­ტებს ამ ნაკ­ვე­თის­გან რა­მე სარ­გე­ბე­ლი ოდეს­მე თუ ჰქო­ნი­ათ?
ჩემ­მა შე­კითხ­ვამ აშ­კა­რად და­აბ­ნია. შე­ვატყ­ვე, იურის­პ­რუ­დენ­ცი­ა­ში დი­დი გა­მოც­დი­ლე­ბა არ ჰქონ­და, გა­მო­უწ­ვა­ვი აგუ­რი­ვით იყო.
- ეს რა შუ­ა­შია? - მხო­ლოდ იმი­ტომ იკითხა, რომ დრო მო­ე­გო და შემ­დეგ რა ეთ­ქ­ვა, მო­ე­ფიქ­რე­ბი­ნა.
- ეს იმ შუ­ა­შია, რომ ამ სა­და­ვო ტე­რი­ტო­რი­ა­ზე არა­ნა­ი­რი სა­მუ­შა­ო­ე­ბი არ ჩა­ტა­რე­ბუ­ლა... არას­დ­როს... რომ არა `ქო­ლორ­თა­უ­ე­რი~, დღე­საც ეკალ-ბარ­დე­ბით იქ­ნე­ბო­და მო­ფე­ნი­ლი.
- და­ვუშ­ვათ, ასეა, მაგ­რამ მე­რე რა? დღეს თუ არა, ხვალ ხომ შეძ­ლებ­დ­ნენ გა­მო­ყე­ნე­ბას?
გა­მე­ცი­ნა.

დაელოდეთ გაგრძელებას
ავტორი სვეტა კვარაცხელია

წაიკითხეთ წინა თავები
წყარო: gza.kvirispalitra.ge
FaceBook ბეჭდვა
კომენტარები / 1 /
მარინა
ჩვეულებრივი სასიყვარულო თავგადასავალია მაგრამ საინტერესო მომენატრა ასეთი რომანების კითხვა. ძალიან ბევრი რამე წამიკითხავს მე იმ თაობიდან ვარ 9 წლის ასაკიდან გამეებს რომ ვათენებდი კითხვაში. ახლაც სიამოვნებით და მოუთმენლად ველოდები შემდეგი თავის დაბეჭვდას
11:38 / 23-03-2019
გამოხმაურება / 0 /
loadign_gif
გამოკითხვა
რომელ კატეგორიას ნახულობთ ყველაზე ხშირად?
არქივის კალენდარი