ნოველები

წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი II)

წამ­ხ­და­რი ქა­ლი (თავი II)
გა­რეგ­ნო­ბით ნამ­დ­ვილ ყა­საბს ჰგავ­და, შა­ვი, ბან­ჯ­გ­ვ­ლი­ა­ნი, ყო­ველ­თ­ვის მო­ღე­ღი­ლი სა­ყე­ლო­თი და­დი­ო­და და ეს ბან­ჯ­გ­ვ­ლე­ბი ზედ ყელ­ზე ამოს­დი­ო­და, შა­ვი, შა­ვი, რო­გორც კუპ­რი. ერ­თი სიტყ­ვით, იდე­ა­ლუ­რი სომ­ხუ­რი "რო­ჟა" იყო. ბევ­რი რამ ვის­წავ­ლე მის­გან და დღემ­დე მად­ლო­ბე­ლი ვარ, საყ­ვე­დუ­რი არ მეთ­ქ­მის. ისე აკე­თებ­და ოპე­რა­ცი­ებს, ერ­თი წვე­თი ოფ­ლი არ და­ე­დი­ნე­ბო­და შუბ­ლ­ზე. იცო­და თა­ვი­სი საქ­მე და გუ­ლარ­ხე­ი­ნად იყო. წკაპ-წკაპ და მორ­ჩა, ნა­ხე­ვარ სა­ათ­ში მზად იყო პა­ცი­ენ­ტი. ისე გაჭ­რი­და
და გა­კე­რავ­და, თვა­ლის და­ხამ­ხა­მე­ბას ვერ მო­ას­წ­რებ­დი. გა­გა­ნია ზაფხუ­ლი იდ­გა. ერთ კვი­რა­ში შვე­ბუ­ლე­ბა­ში უნ­და გავ­სუ­ლი­ყა­ვი და დღე­ებს ვით­ვ­ლი­დი, რო­დის მო­ვი­დო­და ნა­ნატ­რი დრო, ადა­მი­ა­ნუ­რად რომ და­მეს­ვე­ნა. ეს ჩე­მი პირ­ვე­ლი შვე­ბუ­ლე­ბა იყო, რაც მუ­შა­ო­ბა და­ვიწყე და ზღვის­კენ ვა­პი­რებ­დი გა­ვარ­დ­ნას. წინ თა­ვი­სუფ­ლე­ბის ოც­და­ოთხი დღე მე­ლო­და - ცხე­ლი, მზი­ა­ნი და ზღვი­ა­ნი. ძილ­შიც კი ზღვა მე­სიზ­მ­რე­ბო­და.

ორ­შა­ბა­თი იყო. შე­მოვ­ლა რომ დამ­თავ­რ­და, მთა­ვარ­მა ექიმ­მა, რო­გორც ყო­ველ­თ­ვის, თათ­ბი­რი ჩაგ­ვი­ტა­რა. სამ­სა­ხურ­ში ყვე­ლა­ზე მე­ტად ეს ორი პრო­ცე­სი მე­ჯავ­რე­ბო­და - შე­მოვ­ლა და თათ­ბი­რი. იმი­ტომ არა, რომ მო­წა­დი­ნე­ბუ­ლი არ ვი­ყა­ვი, ჩე­მი პრო­ფე­სია არ მიყ­ვარ­და ან ვზარ­მა­ცობ­დი, უბ­რა­ლოდ, წმინ­და ფორ­მა­ლო­ბად მი­მაჩ­ნ­და ეს ყვე­ლა­ფე­რი და იმი­ტომ. არა­ფე­რი არ­სე­ბი­თი ამ დროს არ კეთ­დე­ბა, მხო­ლოდ ბრტყელ-ბრტყე­ლი სიტყ­ვე­ბის რა­ხა­რუ­ხია და მორ­ჩა. ფუ­ჭი დრო­ის ფლან­გ­ვაა, მე თუ მკითხავთ. თუ მძი­მე ავად­მ­ყო­ფია, კონ­სი­ლი­უ­მია მო­საწ­ვე­ვი და სამ­ს­ჯე­ლო საქ­მეა, სხვა ამ­ბა­ვია. და­ნარ­ჩენ შემ­თხ­ვე­ვა­ში კი ყვე­ლა ექიმს თა­ვად შე­უძ­ლია მი­ხე­დოს თა­ვის პა­ცი­ენტს.

ერ­თი სიტყ­ვით, ჩა­ვამ­თავ­რეთ თათ­ბი­რი და დავ­ბ­რუნ­დი ჩემ­სა და ალი­კას კა­ბი­ნეტ­ში. ალი­კას ერთ სა­ათ­ში ოპე­რა­ცია ჰქონ­და და­გეგ­მი­ლი, მეც უნ­და მივ­ხ­მა­რე­ბო­დი, ამი­ტომ უნ­და მო­მეს­წ­რო ყა­ვის და­ლე­ვა, რომ მხნედ ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი. მე იმ ადა­მი­ა­ნე­ბის კა­ტე­გო­რი­ას ვე­კუთ­ვ­ნი, რომ­ლე­ბიც დღეს ყა­ვით არ იწყე­ბენ. დი­ლით მხო­ლოდ კარ­გი სა­უზ­მე და ჩაი, ყა­ვა კი მოგ­ვი­ა­ნე­ბით, სა­უზ­მე­სა და სა­დილს შო­რის. ჯან­მ­რ­თე­ლო­ბის­თ­ვის ასე­თი რე­ჟი­მი ბევ­რად სა­სარ­გებ­ლოა.

ორი­ო­დე წუ­თის შე­სუ­ლი ვი­ყა­ვი კა­ბი­ნეტ­ში, ალი­კა რომ შე­მო­ვი­და თა­ვი­სი ნიჩ­ბის­ხე­ლა ხე­ლე­ბის ქნე­ვი­თა და ეშ­მა­კუ­რი ღი­მი­ლით.
- აუ, ბი­ჭო, რა გო­გოა, იცი? - ხე­ლის­გუ­ლე­ბი გემ­რი­ე­ლად მო­ის­რი­სა და მო­მა­ჩერ­და.
- ვინ გო­გო? - ზან­ტად ავ­ხე­დე და უჯ­რი­დან ყა­ვის პა­კე­ტი ამო­ვაძ­ვ­რი­ნე.
- მი­დი, გა­სინ­ჯე, ზუს­ტად სა­შე­ნოა, - სი­ცი­ლით მითხ­რა და მა­გი­დას მი­უჯ­და, - ასე­თი ლა­მა­ზი ქა­ლე­ბი მხო­ლოდ ქარ­თ­ვე­ლებს შე­იძ­ლე­ბა გვყავ­დეს, სხვას არა­ვის.
მეც გა­მე­ცი­ნა, მაგ­რამ არა იმა­ზე, რომ იშ­ვი­ა­თად ლა­მა­ზი ქა­ლე­ბი მხო­ლოდ ქარ­თ­ვე­ლებს შე­იძ­ლე­ბა ჰყავ­დეთ, არა­მედ იმა­ზე, რომ თა­ვი­სი თა­ვიც ქარ­თ­ვე­ლებს მი­ათ­ვა­ლა. არა­და, შუბ­ლ­ზე ეწე­რა, რომ გა­ქა­ნე­ბუ­ლი სო­მე­ხი იყო.
- რას იცი­ნი? დე­დას გე­ფი­ცე­ბი, მარ­თ­ლა უმაგ­რე­სი გო­გოა. წა­დი და ნა­ხე.
- ვინ გო­გო, რა გო­გო, ალიკ! ვე­რა­ფე­რი გა­ვი­გე, - ყა­ვა მა­დუ­ღა­რა­ში ჩავ­ყა­რე, ერ­თი კოვ­ზი შა­ქა­რიც და­ვა­მა­ტე და საპ­რო­ცე­დუ­რო ოთახ­ში და­ვა­პი­რე გას­ვ­ლა, რომ იქ ამე­დუ­ღე­ბი­ნა. მხო­ლოდ საპ­რო­ცე­დუ­რო­ში გვქონ­და ელექ­ტ­რო­ღუმ­ლის ჩარ­თ­ვის უფ­ლე­ბა, მთა­ვა­რი ექი­მი ამას კა­ბი­ნე­ტებ­სა და სა­ორ­დი­ნა­ტო­რო­ში გვიკ­რ­ძა­ლავ­და.
- ან­რი, შე ძვე­ლო, რო­დის იყო, ყა­ვას შენ თვი­თონ იდუ­ღებ­დი, ა? ვერ უთხა­რი ვე­რიჩ­კას, უცებ მო­გი­ცუნ­ცუ­ლებ­და. ისე­დაც სულ თვა­ლებს გი­ჟუ­ჟუ­ნებს.
- ალიკ, რამ­დენ­ჯერ გითხა­რი, ეგე­თი რა­მე­ე­ბი არ მითხ­რა-მეთ­ქი. ხომ იცი, რომ ექ­თა­ნი ჩემს გე­მოვ­ნე­ბა­ში არ ჯდე­ბა.
- კი, აბა, უცებ და­გი­ჯე­რე! ლი­კა ექ­თა­ნი არ იყო, თუ? შენ გა­მო ქალ­მა სამ­სა­ხუ­რი მი­ა­ტო­ვა.



გულ­ზე უსი­ა­მოვ­ნოდ მომ­ხ­ვ­და მი­სი სიტყ­ვე­ბი, მაგ­რამ ვამ­ჯო­ბი­ნე, უპა­სუ­ხოდ და­მე­ტო­ვე­ბი­ნა, თო­რემ უნ­და ავ­ყო­ლო­დი ლა­პა­რაკ­ში და აუცი­ლებ­ლად გავ­ღი­ზი­ან­დე­ბო­დი. ამი­ტომ სიტყ­ვის უთ­ქ­მე­ლად გა­ვე­დი ოთა­ხი­დან.
საპ­რო­ცე­დუ­როს კა­რი მი­ხუ­რუ­ლი დამ­ხ­ვ­და. ვი­ფიქ­რე, ეს ექ­თა­ნე­ბი რა­მე ქა­ლურ საქ­მე­ში არ იყ­ვ­ნენ გარ­თულ­ნი, უცებ კა­ბა­ა­წე­ულს არ წა­ვად­გე-მეთ­ქი და ყო­ვე­ლი შემ­თხ­ვე­ვის­თ­ვის და­ვა­კა­კუ­ნე.
თით­ქოს მე მე­ლოდ­ნე­ნო, კა­რი იმ­წამ­ს­ვე გა­ი­ღო და ვე­რა შემ­რ­ჩა ხელ­ში, ახალ­გაზ­რ­და, შავ­გ­ვ­რე­მა­ნი, თვა­ლებ­ბ­რი­ა­ლა პუტ­კუ­ნა ექ­თა­ნი.
- ან­დ­რია ექი­მო, თქვენ უნ­და გა­სინ­ჯოთ, არა? - მკითხა და ჯეზ­ვე გა­მო­მარ­თ­ვა, - მე მო­გი­დუ­ღებ­დით, რა­ტომ არ მითხა­რით? - ამ სიტყ­ვე­ბით ზურ­გი შე­მაქ­ცია და მომ­ც­რო ოთახ­ში გა­ვი­და, სა­დაც ჩვე­ნი ექ­თა­ნე­ბი, ჩვე­უ­ლებ­რივ, ყა­ვას ადუ­ღებ­დ­ნენ.
მე კი... მე კი შევ­რ­ჩი პა­ცი­ენტს, რო­მე­ლიც თურ­მე უნ­და გა­მე­სინ­ჯა...
ვერ გეტყ­ვით, რა და­მე­მარ­თა... გო­გო­ნა სკამ­ზე იჯ­და. თი­ვის­ფე­რი თმა უკან გა­და­ე­ყა­რა და და­ძა­ბუ­ლი მზე­რით მომ­ჩე­რე­ბო­და. ყვე­ლა­ზე გა­მა­ოგ­ნე­ბე­ლი მი­სი თვა­ლე­ბი იყო - ლურ­ჯ­ზე ლურ­ჯი, დიდ­რო­ნი, მზე­რა თით­ქოს სა­ი­დან­ღაც, სიღ­რ­მი­დან მო­დი­ო­და. ჯერ მარ­ტო ამ თვა­ლე­ბის შე­მო­ნა­თე­ბა ღირ­და ერთ სი­ცოცხ­ლედ. ალ­ბათ ამა­ზეა ნათ­ქ­ვა­მი, უძი­როო. შევ­ყუ­რებ­დი და ვგრძნობ­დი, სადღაც უსას­რუ­ლოდ რომ ვი­ძი­რე­ბო­დი, ვერ ვხვდე­ბო­დი, სად მთავ­რ­დე­ბო­და ამ სა­ო­ცა­რი თვა­ლე­ბის სიღ­რ­მე. შა­ვი და ხში­რი წამ­წა­მე­ბი ისე შე­მოხ­ვე­ო­და ამ თვა­ლებს, გე­გო­ნე­ბათ, შა­ვი ფან­ქა­რი უს­ვიაო, არა­და, სა­ერ­თოდ არ იყო და­ხა­ტუ­ლი. მა­კი­აჟ­შე­უ­ხე­ბე­ლი სა­ხის კა­ნი ჰქონ­და და კოც­ნას და­ხარ­ბე­ბუ­ლი ჟო­ლოს­ფე­რი ტუ­ჩე­ბი. ოღონდ არ მკითხოთ, სა­ი­დან და­ვას­კ­ვე­ნი ეს. უბ­რა­ლოდ, გუ­მა­ნით მივ­ხ­ვ­დი, რომ მის ტუ­ჩებს მა­მა­კა­ცის კოც­ნა აკ­ლ­და.
ჩემს და­ნახ­ვა­ზე ფეხ­ზე წა­მოდ­გა.

- გა­მარ­ჯო­ბათ. მე მე­ექ­ვ­სე პო­ლიკ­ლი­ნი­კი­დან გა­მომ­გ­ზავ­ნეს, - ნა­ზად ამოთ­ქ­ვა.
- იურამ? - ვკითხე და თა­ვი­დან ფე­ხე­ბამ­დე ჩა­ვათ­ვა­ლი­ე­რე.
პა­ტა­რა მკერ­დი ჰქონ­და, მაგ­რამ ისე­თი დაც­ქ­ვე­ტი­ლი, აშ­კა­რად ხე­ლუხ­ლე­ბე­ლი უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო. თი­თე­ბი - ნა­ტი­ფი, ფე­ხე­ბი - ჩა­მოს­ხ­მუ­ლი, სი­მაღ­ლე - სა­შუ­ა­ლო­ზე მა­ღა­ლი. სხვა რა­ღა იყო სა­ჭი­რო იდე­ა­ლუ­რი სი­ლა­მა­ზის­თ­ვის? რა ჯი­ნა, რის სო­ფი, რო­მე­ლი ბრი­ჟი­ტი... ნამ­დ­ვი­ლად ვერც ერ­თი მა­შინ­დე­ლი ეკ­რა­ნუ­ლი ვარ­ს­კ­ვ­ლა­ვი ვერ შე­ედ­რე­ბო­და.

რა თქმა უნ­და, ალი­კა მარ­თა­ლი იყო. ქარ­თ­ვე­ლე­ბის გარ­და ვის შე­იძ­ლე­ბო­და ჰყო­ლო­და ასე­თი სრულ­ყო­ფი­ლი არ­სე­ბა? და უცებ სო­მე­ხი რომ აღ­მოჩ­ნ­დეს. ამის გა­ფიქ­რე­ბა­ზე კი­ნა­ღამ გა­მე­ცი­ნა.
- დი­ახ, იურა ექიმ­მა მირ­ჩია. ალი­კა თქვენ ხართ?
- არა, მე ან­დ­რია ვარ. ალი­კა ექიმს ამ­წუ­თას არ სცა­ლია. რას ვუ­ჩი­ვით? დაბ­რ­ძან­დით, დაბ­რ­ძან­დით, - ხე­ლე­ბი ჯი­ბე­ებ­ში ჩა­ვიწყ­ვე, გა­ვი­არ-გა­მო­ვი­ა­რე, მე­რე ექი­მის მე­დი­დუ­რი მზე­რა ავი­ფა­რე, სკამს ხე­ლი და­ვავ­ლე და წინ და­ვუ­ჯე­ქი.
- აი... ეს იქ მომ­ცეს, პო­ლიკ­ლი­ნი­კა­ში, - და დი­აგ­ნოზ­დას­მუ­ლი თა­ბა­ხის ქათ­ქა­თა ფურ­ცე­ლი მო­მა­წო­და.
ჩავ­ხე­დე დას­კ­ვ­ნას. ნა­ნა მე­ლი­ქიშ­ვი­ლი, 19 წლის... შემ­დეგ მო­დი­ო­და ჩა­მო­ნათ­ვა­ლი სა­მე­დი­ცი­ნო ტერ­მი­ნე­ბი­სა და ბო­ლოს დი­აგ­ნო­ზი. მად­ლო­ბა ღმერთს, ქარ­თ­ვე­ლი ყო­ფი­ლა!
გო­გო­ნას სწორ ნაწ­ლავ­ზე ნა­ხეთ­ქე­ბი ჰქონ­და გა­ჩე­ნი­ლი, თუ ამ ფურ­ცელს და­ვუ­ჯე­რებ­დით. ცო­ტა არ იყოს, გა­მიკ­ვირ­და, ასეთ ნაზ გო­გოს სა­ი­დან უნ­და გას­ჩე­ნო­და სწორ ნაწ­ლავ­ზე ნა­ხეთ­ქე­ბი და შე­კითხ­ვე­ბის­თ­ვის მო­ვემ­ზა­დე. მე­ში­ნო­და, ენა არ დამ­ბ­მო­და, იმ­დე­ნად არა­მი­წი­ე­რად ლა­მა­ზი იყო.
- ნამ­შო­ბი­ა­რე­ბი ხართ? - დავ­ს­ვი პირ­ვე­ლი სა­მე­დი­ცი­ნო შე­კითხ­ვა.
- არა, გათხო­ვი­ლიც არ ვარ, - თა­ვი გა­აქ­ნია და ანერ­ვი­უ­ლე­ბულ­მა თი­თე­ბი ერ­თ­მა­ნეთს ჩა­აწ­ნა, თით­ქოს გა­მომ­ძი­ე­ბელ­თან ყო­ფი­ლი­ყო და­კითხ­ვა­ზე.
- ნუ ნერ­ვი­უ­ლობთ, სა­ში­ში არა­ფე­რია. უბ­რა­ლოდ, მი­ზეზს ვიკ­ვ­ლევ, რას შე­იძ­ლე­ბო­და ეს გა­მო­ეწ­ვია, - თან გა­ვუ­ღი­მე, - ცხა­რე საჭ­მე­ლი გიყ­ვართ?
- არა, არც ისე... - დაბ­ნე­ულ­მა მო­მი­გო და თვა­ლე­ბი და­ხა­რა.
- კუ­ჭის მოქ­მე­დე­ბა რო­გო­რი გაქვთ? ყაბ­ზო­ბა ან...
- ნორ­მა­ლუ­რი, - სიტყ­ვა შუ­ა­ზე გა­მიწყ­ვი­ტა, - არც შეკ­რუ­ლი მაქვს და არც აშ­ლი­ლი.
- მდა... კარ­გი, გა­ი­ხა­დეთ და სა­ვარ­ძელ­ზე ადით, გაგ­სინ­ჯავთ.
- სულ გა­ვი­ხა­დო? - გა­უ­ფარ­თოვ­და ისე­დაც ფარ­თო თვა­ლე­ბი.
- არა, სულ არა, მხო­ლოდ წელს ქვე­მოთ.
- ყვე­ლა­ფე­რი?
ჩა­მე­ცი­ნა.
- იურამ რო­გორ გაგ­სინ­ჯათ? ჩაც­მუ­ლი?
- ა... რაა... მაგ­რამ...
- არა­ვი­თა­რი მაგ­რამ. გა­ი­ხა­დეთ! - ცო­ტა არ იყოს გავ­ღი­ზი­ან­დი, მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ სპე­ცი­ა­ლუ­რად მი­ა­მი­ტობ­და ასე, თო­რემ მშვე­ნივ­რად იცო­და, რაც უნ­და გა­ე­კე­თე­ბი­ნა.
გა­ი­ხა­და და სა­ვარ­ძელ­ზე ავი­და. ცხოვ­რე­ბა­ში პირ­ვე­ლად შევ­ც­ქე­რო­დი პა­ცი­ენტს სხვა თვა­ლით. ანუ, არა ექი­მის თვა­ლით, არა­მედ მა­მა­კა­ცის, რო­მე­ლიც ქა­ლის სი­ლა­მა­ზემ მო­ნუს­ხა. "ქვე­და სარ­თუ­ლიც" ისე­თი­ვე მშვე­ნი­ე­რი ჰქონ­და, რო­გო­რიც სხვა ნა­წი­ლე­ბი. მარ­თ­ლაც უნაკ­ლო გო­გო იყო.
და­ვათ­ვა­ლი­ე­რე პრობ­ლე­მუ­რი ად­გი­ლი, რაც ერ­თობ მტკივ­ნე­უ­ლი პრო­ცე­სია, მაგ­რამ გა­უძ­ლო, ერ­თი-ორ­ჯერ და­იკ­ვ­ნე­სა მხო­ლოდ და ეგ იყო. დი­აგ­ნოზს გა­და­მოწ­მე­ბა არ სჭირ­დე­ბო­და. იურას სწო­რად ჰქონ­და ყვე­ლა­ფე­რი შე­ფა­სე­ბუ­ლი. ჩე­მი პა­ცი­ენ­ტი ოპე­რა­ცი­ას ვერ ას­ც­დე­ბო­და, რა­მაც გა­მა­ხა­რა, რად­გან ბევ­რ­ჯერ მო­მი­წევ­და მი­სი ხილ­ვა.

- ჩა­იც­ვით! - მოკ­ლე ბრძა­ნე­ბა გა­ვე­ცი და ხელ­თათ­მა­ნე­ბი გა­ვიძ­ვ­რე, მე­რე ონ­კანს მი­ვა­დე­ქი და ხე­ლე­ბის და­ბან­ვას შე­ვუ­დე­ქი.
ამა­სო­ბა­ში ჩა­იც­ვა და კვლავ დაჯ­და. მო­უ­ხერ­ხებ­ლად იჯ­და, სკა­მის კი­დე­ზე. მივხვდი, უჭირ­და დაჯ­დო­მა, ტკი­ვი­ლი აწუ­ხებ­და.
- დაჯ­დო­მას ვერ ახერ­ხებთ?
- დაჯ­დო­მას კი არა, სი­ა­რულ­საც ვერ ვა­ხერ­ხებ. ძა­ლი­ან მეწ­ვის, - თვა­ლე­ბი ცრემ­ლით აევ­სო.
უჰ, თვალ­ც­რემ­ლი­ა­ნი უკე­თე­სი სა­ნა­ხა­ვი იყო. მზე­რას ვერ ვწყვეტ­დი, მინ­დო­და, სულ მე­ყუ­რე­ბი­ნა.
- არა უშავს, მო­ვუვ­ლით მაგ საქ­მეს, - და­ვამ­შ­ვი­დე, - წა­მობ­რ­ძან­დით.
- ყა­ვაც გა­ი­ყო­ლეთ, ან­დ­რია ექი­მო! - მო­მა­ძა­ხა ვე­რამ, რო­მელ­საც ჯეზ­ვე ხელ­ში ეჭი­რა.
- მე­რე სა­ო­პე­რა­ცი­ო­ში შე­მო­მი­ტა­ნე, ვე­რი­კო, ხო? - ხვეწ­ნის გა­მომ­ხატ­ვე­ლი მზე­რით გავ­ხე­დე.
- რო­გორც მეტყ­ვით, - მხრე­ბი უკ­მა­ყო­ფი­ლოდ აიჩე­ჩა ვე­რამ.
კა­ბი­ნეტ­ში გა­ვე­დი და ნა­ნაც თან გა­მო­ვი­ყო­ლე. ალი­კას უზარ­მა­ზა­რი ღვე­ზე­ლი ეჭი­რა ხელ­ში და გემ­რი­ე­ლად იღ­მურ­ძ­ლე­ბო­და. თი­თე­ბი ერ­თი­ა­ნად ცხიმ­ში მოს­ვ­რო­და და გა­ზე­თი­ლი ტუ­ჩე­ბიც უბ­ზი­ნავ­და.
- უი, ბო­დი­ში, მა­პა­ტი­ეთ... - უცებ და­ფა­ცურ­და, რო­გორც კი ნა­ნა და­ი­ნა­ხა და ღვე­ზე­ლი მა­გი­და­ზე შე­მო­დე­ბულ პარ­კ­ში ჩა­დო, - ახ­ლა­ვე მოგ­ხე­დავთ, - თქვა და ოთა­ხი­დან გა­ვარ­და ხელ-პი­რის და­სა­ბა­ნად.
ერ­თ­მა­ნე­თის პი­რის­პირ ვის­ხე­დით და ალი­კას დაბ­რუ­ნე­ბას ვე­ლო­დე­ბით. ხმას ვერ ვი­ღებ­დი, დავ­მუნ­ჯ­დი. მორ­ჩა, ეს გო­გო ჩემ­თ­ვის მინ­დო­და. არა მხო­ლოდ ის, რომ მო­მე­წო­ნა, არა­მედ სხვა რა­მეც ვიგ­რ­ძე­ნი. თით­ქოს ეს ის იყო, ჩე­მი სადღაც გაბ­ნე­უ­ლი მე­ო­რე ნა­ხე­ვა­რი, რო­მე­ლიც ჩემ­თან შერ­წყ­მით ერთ მთლი­ანს შექ­მ­ნი­და. ასე მე­გო­ნა, უკ­ვე მიყ­ვარ­და.
ალი­კა ფაცხა­ფუცხით შე­მო­ვი­და, სვე­ლი ხე­ლე­ბი თმა­ზე გა­და­ის­ვა და დაჯ­და.
- აბა, რა პრობ­ლე­მა გვაქვს? - იკითხა და ჩე­მი მი­წო­დე­ბუ­ლი ფურ­ცე­ლი გა­და­ი­კითხა.
- ჰო, - გა­და­აქ­ნია თა­ვი, - იურა არ შეც­დე­ბო­და, ხომ? - მზე­რა მო­მაპყ­რო.
- არა, არ შემ­ც­და­რა.
- ნუ, რა­ცაა, ესაა, - ფურ­ცე­ლი მა­გი­და­ზე ის­რო­ლა და პრი­ა­ლა ზე­და­პირ­ზე თი­თე­ბის რა­კუნს მოჰ­ყ­ვა, თან ხან მე შე­მომ­ხე­დავ­და, ხა­ნაც ნა­ნას.
- ანუ? - ნა­ნა წინ გად­მო­ი­ხა­რა და მუხ­ლებ­ზე და­დე­ბულ ხელ­ჩან­თას და­ეყ­რ­დ­ნო.
- ქალ­ბა­ტო­ნო ნა­ნა! - და­იწყო ალი­კამ, - იმას, რაც თქვენ გა­წუ­ხებთ, სწო­რი ნაწ­ლა­ვის ნა­ხეთ­ქი ჰქვია, რა­საც უმ­რავ­ლეს შემ­თხ­ვე­ვა­ში იწ­ვევს ცხა­რე, მჟა­ვე, ზედ­მე­ტად მა­რი­ლი­ა­ნი საკ­ვე­ბი, მშო­ბი­ა­რო­ბის პრობ­ლე­მე­ბი ან კუჭ-ნაწ­ლა­ვის არას­წო­რი მოქ­მე­დე­ბა. ამას ახ­ლა დი­დი მნიშ­ვ­ნე­ლო­ბა არა აქვს. ჩვენ ყვე­ლა ვა­რი­ან­ტ­ში ოპე­რა­ცი­ის გა­კე­თე­ბა მოგ­ვი­წევს, სხვა­ნა­ი­რად ვერ მოვ­რ­ჩე­ბით. აქ წამ­ლე­ბი და სტა­ცი­ო­ნა­რუ­ლი მკურ­ნა­ლო­ბა ვე­რა­ფერს გვიშ­ვე­ლის.


გო­გო­ნას ისე­თი ში­ში და­ე­უფ­ლა, რომ თვა­ლე­ბი მო­უს­ვენ­რად აუცეც­და და სა­ხე აელე­წა.
- მის გა­რე­შე ვე­რა? - ტი­რილ­ნა­რე­ვი ხმით იკითხა.
- მის გა­რე­შე ვე­რა, - მი­ვუ­გე მე, - მარ­ტო ხართ მო­სუ­ლი?
- დი­ახ.
- მშობ­ლე­ბი გყავთ?
- დე­ი­და მყავს.
გუ­ლი შე­მე­კუმ­შა. თურ­მე დე­დაც არ ჰყო­ლია... არც მა­მა. საწყა­ლი დე­ი­და. ასე­თი გო­გოს მწყემ­ს­ვა არ გინ­და?
- ახ­ლა წაბ­რ­ძან­დით სახ­ლ­ში, მო­ე­ლა­პა­რა­კეთ დე­ი­დას და ხვალ ორი­ვე­ნი მო­დით. სა­ჭი­რო ნივ­თე­ბი წა­მო­ი­ღეთ და და­გაწ­ვენთ. ერთ-ორ დღე­ში ანა­ლი­ზებს გა­ვი­კე­თებთ და სადღაც ხუთ­შა­ბა­თის­თ­ვის ოპე­რა­ცი­ა­საც დავ­ნიშ­ნავთ. სულ რა­ღაც ერ­თი სა­ა­თი და მორ­ჩა, თქვე­ნი პრობ­ლე­მა მო­იხ­ს­ნე­ბა. - აუხ­ს­ნა ალი­კამ.
ნა­ნას თვა­ლებ­ში ცრემ­ლი გამ­რავ­ლ­და, ნი­კა­პი აუკან­კალ­და. თავს ძლივს იკა­ვებ­და, რომ არ ატი­რე­ბუ­ლი­ყო.
- აბა, აბა, ცრემ­ლე­ბი არ და­მა­ნახ­ვოთ. რა არის აქ სა­ტი­რა­ლი? ვე­რა­ფერს გა­ი­გებთ, ისე გა­ვა­კე­თებთ ყვე­ლა­ფერს. აბა, შე­ხე­დეთ, ამის­თა­ნა ბი­ჭი იზ­რუ­ნებს თქვენ­ზე. პი­რი­ქით, უნ­და გი­ხა­რო­დეთ! - და "ყა­საბ­მა" მზე­რა ჩემ­კენ "გა­მო­იშ­ვი­რა". ჰო, და­მა­ვიწყ­და მეთ­ქ­ვა, რომ ალი­კას მეტ­სა­ხე­ლად ყა­სა­ბი შე­ვარ­ქ­ვით.
- რა ღირს ოპე­რა­ცია? - ძლივს გა­ვი­გო­ნე ჩურ­ჩუ­ლით ნათ­ქ­ვა­მი.
- მა­გა­ზე დე­ი­დათ­ქ­ვენ­თან და­ვი­ლა­პა­რა­კებთ. სა­სურ­ვე­ლია, რაც შე­იძ­ლე­ბა მა­ლე გა­ვა­კე­თოთ, თო­რემ სი­ტუ­ა­ცია უფ­რო გარ­თულ­დე­ბა. უკ­ვე ვატყობ, რომ წე­სი­ე­რად ვერ ჯდე­ბით, ხომ ასეა?
- სი­ა­რუ­ლიც უჭირს, არა­თუ დაჯ­დო­მა, - შე­ვაშ­ვე­ლე სიტყ­ვა.
- მით უმე­ტეს. სწავ­ლობთ თუ მუ­შა­ობთ?
- ვსწავ­ლობ... სტუ­დენ­ტი ვარ.
- ოპ! კარ­გია! ხე-ხე-ხე! - უად­გი­ლოდ გა­ი­ცი­ნა ალი­კამ და ად­გა.
- მე უნ­და დაგ­ტო­ვოთ, ოპე­რა­ცი­ა­ზე შევ­დი­ვარ. ან­დ­რია, გე­ლო­დე­ბი. ხუთ წუთ­ში ჩემ­თან! - საჩ­ვე­ნე­ბე­ლი თი­თი მა­ჯა­ზე და­ი­კა­კუ­ნა, თვა­ლი ჩა­მიკ­რა და გა­ვი­და.
მხრებ­ში მო­კუნ­ტუ­ლი ნა­ნა ნე­ლა წა­მოდ­გა, ჩან­თა მხარ­ზე გა­და­ი­კი­და და ცრემ­ლი­ა­ნი თვა­ლე­ბი შე­მო­მა­ნა­თა.
- ხომ და­მა­ძი­ნებთ?
გულ­ში გა­ვივ­ლე, ჩე­მი ნე­ბა რომ იყოს, ყო­ველ­დღე ჩემ გვერ­დით, ჩემს სა­წოლ­ში და­გა­ძი­ნებ­დი-მეთ­ქი, მაგ­რამ ხმა­მაღ­ლა სხვა რა­მე ვთქვი:
- არა, და­ძი­ნე­ბით არ და­გა­ძი­ნებთ. ეს არ არის რთუ­ლი ოპე­რა­ცია, ად­გი­ლობ­რი­ვი ანეს­თე­ზი­აც საკ­მა­რი­სი იქ­ნე­ბა, მაგ­რამ თქვენ ვე­რა­ფერს გა­ი­გებთ, სა­ერ­თოდ არ გეტ­კი­ნე­ბათ, და­მი­ჯე­რეთ.
- ღმერ­თო, არ შე­მიძ­ლია! - წვრი­ლი ხმით წა­მო­ი­ძა­ხა და უეც­რად ისე­თი ტი­რი­ლი ამო­უშ­ვა, კი­ნა­ღამ გუ­ლი გა­მი­ჩერ­და.
მი­ვუ­ახ­ლოვ­დი, მხარ­ზე ხე­ლი მოვ­ხ­ვიე და დამ­შ­ვი­დე­ბა და­ვუწყე.
- რა გა­ტი­რებთ? სა­ში­ში არა­ფე­რია. პა­ტა­რა ხომ არ ხართ? ყვე­ლა­ფე­რი კარ­გად იქ­ნე­ბა.
ხუ­თი წუ­თი კი მო­ვუნ­დი მის დამ­შ­ვი­დე­ბას. ჩე­მი ცხვირ­სა­ხო­ცი მი­ვე­ცი, რომ ცრემ­ლე­ბი მო­ეწ­მინ­და. ტი­რი­ლის­გან ცხვი­რიც კი გას­წით­ლე­ბო­და.
რო­გორც იქ­ნა, გა­ვა­ცი­ლე და სა­ო­პე­რა­ცი­ო­ში შევ­ვარ­დი, დრო აღარ იც­დი­და...

* * *
მთე­ლი დღე გაბ­რუ­ე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი. ოპე­რა­ცი­ა­ზეც კი სულ ნა­ნა­ზე ვფიქ­რობ­დი. უკ­ვე და­ვაწყ­ვე მო­მავ­ლის გეგ­მე­ბი. ამ გო­გოს ხე­ლი­დან გაშ­ვე­ბას არ ვა­პი­რებ­დი. თუ ოდეს­მე ცოლს შე­ვირ­თავ­დი, მხო­ლოდ და მხო­ლოდ მას და სხვას არა­ვის. ობო­ლი რომ იყო და დე­ი­და ზრდი­და, ეს კი­დევ უფ­რო სა­ფუძ­ვ­ლი­ანს ხდი­და ჩემს გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბას. ასეთ გო­გოს პატ­რო­ნი სჭირ­დე­ბო­და, პატ­რო­ნი მა­მა­კა­ცის სა­ხით, თო­რემ ვინ იცის, რა ფა­თე­რაკს გა­და­ეყ­რე­ბო­და თა­ვი­სი სი­ლა­მა­ზის გა­დამ­კი­დე.
ღა­მი­თაც არ მი­ძი­ნია წე­სი­ე­რად. დი­ლით ერ­თი­ა­ნად და­თეთ­ქ­ვილს გა­მეღ­ვი­ძა. ვი­ბა­ნა­ვე და სა­გან­გე­ბოდ კოხ­ტად ჩა­ვიც­ვი, რომ მის­თ­ვის და დე­ი­და­მი­სის­თ­ვი­საც თა­ვი მო­მე­წო­ნე­ბი­ნა. გას­ვ­ლის წინ, რო­გორც ყო­ველ­თ­ვის, სარ­კე­ში ჩა­ვი­ხე­დე. შევ­ყუ­რებ­დი სარ­კე­ში არეკ­ლილ ან­დ­რი­ას და კმა­ყო­ფი­ლე­ბა მიპყ­რობ­და. აბა, ვინ და­ი­წუ­ნებ­და ასეთ "სიმ­პა­ტი­ა­გას". სა­კუ­თა­რი გა­რეგ­ნო­ბით ნა­სი­ა­მოვ­ნებს გუ­ლი და­მიმ­შ­ვიდ­და...

ნა­ნას დე­ი­და, ქალ­ბა­ტო­ნი კლა­რა (ნე­ტავ ვინ და­არ­ქ­ვა ეს სას­წა­უ­ლი სა­ხე­ლი?) ერ­თობ მომ­ხიბ­ვ­ლე­ლი მან­დი­ლო­სა­ნი აღ­მოჩ­ნ­და. ოც­დაცხ­რა­მე­ტი წლის იყო და ისე­თი შე­ნა­ხუ­ლი, თვი­თონ რომ არ ეთ­ქ­ვა, ოც­და­ა­თი­საც არ გე­გო­ნე­ბო­დათ. მა­ღა­ლი, თხე­ლი ქა­ლი იყო, მკერ­დ­სავ­სე და წვრილ­წე­ლი­ა­ნი. დე­ი­და-დის­შ­ვი­ლი იერით ჰგავ­დ­ნენ ერ­თ­მა­ნეთს. რომ არ მცოდ­ნო­და, დე­და-შვი­ლა­დაც კი აღ­ვიქ­ვამ­დი. ალ­ბათ დე­ბიც ჰგავ­დ­ნენ ერ­თ­მა­ნეთს, რად­გან ნა­ნა დე­ი­დას გა­მო­ემ­გ­ვა­ნა. მის­ნა­ი­რი სხე­უ­ლი ჰქონ­და, სა­ხის ნაკ­ვ­თე­ბიც, მხო­ლოდ თვა­ლე­ბის ფერ­ში იყო გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბა და ღი­მილ­ში. ნა­ნას თბი­ლი ღი­მი­ლი ჰქონ­და, კლა­რას - ცი­ვი და ოფი­ცი­ა­ლუ­რი. აშ­კა­რად ჩან­და, თა­ნამ­დე­ბო­ბის პი­რი უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო, თით­ქოს ზე­მო­დან გად­მოგ­ვ­ყუ­რებ­და. ცხვი­რის კეხ­ზე წა­მოს­კუ­პე­ბულ სათ­ვა­ლეს წა­რა­მა­რა მაღ­ლა სწევ­და, თა­ნაც - ნე­კით, თით­ქოს საჩ­ვე­ნე­ბე­ლი თი­თის ხმა­რე­ბა უზ­რ­დე­ლო­ბა­ში ჩა­ეთ­ვ­ლე­ბო­და.

- ეს ბავ­შ­ვი ობ­ლა­დაა გაზ­რ­დი­ლი, - გულ­გ­რი­ლი სა­ხით გვიყ­ვე­ბო­და მე და ალი­კას, თან მბრძა­ნებ­ლუ­რი ტო­ნით, რო­გორც დი­რექ­ტო­რი თა­ვის ხელ­ქ­ვე­ი­თებს, - სა­მი წლის იყო, რომ ჩა­ვი­ბა­რე. დე­და­მი­სი მე­ო­რე ბავ­შ­ვის მშო­ბი­ა­რო­ბას გა­დაჰ­ყ­ვა. ჩე­მი სი­ძე კი ნარ­კო­ტი­კებს მი­ე­ძა­ლა და სამ წე­ლი­წად­ში უკან მიჰ­ყ­ვა ჩემს დას. ამის მე­ტი ქვეყ­ნად არა­ვინ მყავს. მე ვი­ღაც არ ვარ, საკ­მა­ოდ სე­რი­ო­ზუ­ლი ად­გი­ლი მი­ჭი­რავს სა­ზო­გა­დო­ე­ბა­ში, ამი­ტომ გთხოვთ, ყუ­რადღე­ბა არ მო­აკ­ლოთ. იმე­დია, ზა­რი ზე­მო­დან სა­ჭი­რო არ იქ­ნე­ბა, - ლა­მის დაგ­ვე­მუქ­რა.
- ქალ­ბა­ტო­ნო კლა­რა, სხვა თუ არა­ფე­რი, თქვენ­ნა­ირ მშვე­ნი­ე­რე­ბას ვერ გა­ვუ­ბე­დავთ, რა­მე ვაწყე­ნი­ნოთ და გუ­ლი ვატ­კი­ნოთ. ჩვენ ჩვე­ნი საქ­მის პრო­ფე­სი­ო­ნა­ლე­ბი ვართ. იცით, დღე­ში რამ­დენ ასეთ ოპე­რა­ცი­ას ვა­კე­თებ? აუუ, ბევრს, - ხე­ლი აიქ­ნია ალი­კამ და თა­ვის ქე­ბით აშ­კა­რად გა­ეპ­რან­ჭა ნა­ნას დე­ი­დას, - ასე რომ, დამ­შ­ვიდ­დით, დაწყ­ნარ­დით და თქვენს დის­შ­ვილს ერთ კვი­რა­ში საღ-სა­ლა­მათს ჩა­გა­ბა­რებთ...
ნა­ნა იმ დღეს­ვე დაწ­ვა ჩვენ­თან. ორ­კა­ცი­ან პა­ლა­ტა­ში მო­ვა­თავ­სე­ბი­ნე, თა­ვი ამი­თაც რომ მო­მე­წო­ნე­ბი­ნა. დე­ი­და­მისს, ჩან­და, რომ კარ­გი შთა­ბეჭ­დი­ლე­ბა დარ­ჩა ჩემ­ზე. ისე მათ­ვა­ლი­ე­რებ­და, რო­გორც გა­სა­ყიდ სა­ქო­ნელს, რომ­ლი­თაც აღ­ფ­რ­თო­ვა­ნე­ბუ­ლი არი­ან და აუცი­ლებ­ლად შე­ი­ძე­ნენ. მეც ეს მინ­დო­და.
იმ დღეს უკ­ვე დაგ­ვი­ა­ნე­ბუ­ლი იყო და ანა­ლი­ზე­ბის აღე­ბა მე­ო­რე დი­ლის­თ­ვის გა­და­ი­დო. დი­ლით უჭ­მე­ლი უნ­და ყო­ფი­ლი­ყო, რომ ლა­ბო­რანტს თა­ვი­სი საქ­მე გა­ე­კე­თე­ბი­ნა.


ძა­ლი­ან აღ­ტყი­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი. მთე­ლი დღის გან­მავ­ლო­ბა­ში ერ­თი სუ­ლი მქონ­და, მის პა­ლა­ტა­ში შე­მე­ხე­და და კი­დევ ერ­თხელ, ვინ იცის, მე­რამ­დე­ნედ, თვა­ლი შე­მევ­ლო. ყო­ველ კა­რის შე­ღე­ბა­ზე ვე­კითხე­ბო­და, აბა, რო­გორ ხარ, ხომ არ გე­ში­ნია, რა­მე ხომ არ გინ­და, ხომ არ მო­იწყი­ნე და ა.შ. მე­ო­რე პა­ცი­ენ­ტი, სა­მი შვი­ლის დე­და, რო­მე­ლიც იმა­ვე პა­ლა­ტა­ში იწ­ვა და ბუ­ა­სი­ლის ოპე­რა­ცია წი­ნა კვი­რას გა­ვუ­კე­თეთ, ჩემს ყო­ველ და­ნახ­ვა­ზე ეშ­მა­კურ ღი­მილს გა­და­ი­ფენ­და სა­ხე­ზე, თით­ქოს მე­უბ­ნე­ბო­და, მი­გიხ­ვ­დი, ასე წა­რა­მა­რა აქ რა­ტო­მაც შე­მორ­ბი­ხა­რო.
ერ­თი სიტყ­ვით, თა­ვი რომ არ შე­გაწყი­ნოთ, ნა­ნას ანა­ლი­ზე­ბი აუღეს, პა­სუ­ხე­ბი სა­ღა­მოს მა­გი­და­ზე და­მი­დეს და სა­ო­პე­რა­ცი­ო­დაც გა­ვამ­ზა­დეთ.
გა­თენ­და ხუთ­შა­ბა­თი და შე­ვიყ­ვა­ნეთ სა­ო­პე­რა­ციო ბლოკ­ში. ყვე­ლა­ფერ­მა კარ­გად ჩა­ი­ა­რა. ალი­კა თან მუ­შა­ობ­და, თან ხუმ­რობ­და. ნა­ნა გა­ნა­ბუ­ლი იწ­ვა, ხან­და­ხან თუ შე­ეც­ვ­ლე­ბო­და სა­ხის ნაკ­ვ­თე­ბი, მაგ­რამ ეს უფ­რო უსი­ა­მოვ­ნო შეგ­რ­ძ­ნე­ბის­გან იყო, ვიდ­რე ტკი­ვი­ლის­გან, რად­გან იმ­დე­ნი ნემ­სი ჰ­ქონ­და გა­კე­თე­ბუ­ლი, რომ ნამ­დ­ვი­ლად არ უნ­და სტკე­ნო­და. ფაქ­ტობ­რი­ვად, წელს ქვე­მოთ მოწყ­ვე­ტი­ლი იყო.
იმ ღა­მეს სა­მო­რი­გე­ოდ მე დავ­რ­ჩი, გი­გის გა­ვუც­ვა­ლე მო­რი­გე­ო­ბა, რა­თა ნა­ნას­თან მე დავ­რ­ჩე­ნი­ლი­ყა­ვი. სწო­რედ იმ დღეს გა­წე­რეს პა­ლა­ტაში მწო­ლი­ა­რე მე­ო­რე პა­ცი­ენ­ტი და იგი ახ­ლა მარ­ტო იწ­ვა. ლა­მის მის სა­წოლ­თან გა­ვა­ტა­რე ღა­მე. რო­ცა ძა­ლი­ან შე­ა­წუ­ხებ­და ტკი­ვი­ლი, გა­მა­ყუ­ჩე­ბელს ვუ­კე­თებ­დი, რომ ზედ­მე­ტად არ გა­ტან­ჯუ­ლი­ყო. ძი­რი­თა­დად, მთე­ლი ღა­მე ძილ­ში გა­ა­ტა­რა, ოღონდ მშფოთ­ვა­რე ძილ­ში. კარ­გა ხანს მე­ჭი­რა მი­სი თლი­ლი თი­თე­ბი ხელ­ში და სი­ა­მოვ­ნე­ბის­გან ჟრუ­ან­ტე­ლი მივ­ლი­და. ძა­ლი­ან რბი­ლი და საყ­ვა­რე­ლი თი­თე­ბი ჰქონ­და, რო­მე­ლიც უმ­წე­ოდ, ლა­მის უსი­ცოცხ­ლოდ ეს­ვე­ნა ჩემს ხელ­ში.


მე­ო­რე დღეს ცო­ტა­თი გა­მო­ცოცხ­ლ­და. დე­ი­და­მის­მაც ინა­ხუ­ლა, ჩვენ დი­დი მად­ლო­ბა გა­დაგ­ვი­ხა­და, ფუ­ლი ჩუ­მად ჩაგ­ვი­ცუ­რა ხა­ლა­თის ჯი­ბე­ებ­ში ორი­ვე ექიმს და სა­ი­დუმ­ლოდ გვი­ჩურ­ჩუ­ლა, თუ და­მა­ტე­ბით რა­მე იქ­ნე­ბა სა­ჭი­რო, უკან არ და­ვი­ხე­ვო.
იმის აღე­ბაც არ მინ­დო­და, რაც მომ­ცა, მაგ­რამ უარის თქმაც არ გა­მო­დი­ო­და. ისე­თი კმა­ყო­ფი­ლი და სავ­სე ვი­ყა­ვი ნა­ნას გაც­ნო­ბით, რომ სა­კუ­თარ სხე­ულ­ში ვერ ვე­ტე­ო­დი, მაგ­რამ რას ვი­ფიქ­რებ­დი, ასე ხან­მოკ­ლე თუ გა­მოდ­გე­ბო­და ჩე­მი სი­ხა­რუ­ლი, ვინ წარ­მო­იდ­გენ­და, წინ სა­ში­ნე­ლი დღე­ე­ბი თუ მე­ლო­და...

წაიკითხეთ დასაწყისი

ავტორი სვეტა კვარაცხელია

წყარო: gza.kvirispalitra.ge
FaceBook ბეჭდვა
კომენტარები / 0 /
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
loadign_gif
გამოკითხვა
რომელ კატეგორიას ნახულობთ ყველაზე ხშირად?
არქივის კალენდარი
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
30 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31
e87a93