ნოველები

მთა­ვა­რი რო­ლი (ნაწილი II)

მთა­ვა­რი რო­ლი (ნაწილი II)
დასაწყისი

კარ­გა ხანს ვფიქ­რობ­დი, რო­გორ წარ­მე­მარ­თა ჩე­მი და ბი­ბის საქ­მი­ა­ნი სა­ტე­ლე­ფო­ნო სა­უ­ბა­რი ისე, რომ არც მწვა­დი და­მეწ­ვა და არც შამ­ფუ­რი. ისე უნ­და მო­ვაწყო საქ­მე, რომ და­ვა­ჯე­რო - ეს ხან­მოკ­ლე ურ­თი­ერ­თო­ბა მხო­ლოდ საქ­მი­ა­ნი გა­რი­გე­ბა იქ­ნე­ბა და სხვა არა­ფე­რი. შევ­ძ­ლებ კი? ცო­ტა სი­გი­ჟედ მეჩ­ვე­ნე­ბა ეს გა­დაწყ­ვე­ტი­ლე­ბა, მაგ­რამ უნ­და გავ­რის­კო. ჯერ ერ­თი, კარ­გი ისაა, რომ ერ­თ­მა­ნე­თის­თ­ვის უცხო­ე­ბი არ ვართ და ჩემს და­ქა­ლებ­საც ად­ვი­ლად და­ვა­ჯე­რებ, რომ მარ­თ­ლა მომ­წონს და არ ვიტყუ­ე­ბი; მე­ო­რეც - მას­თან უფ­რო გა­მი­ად­ვილ­დე­ბა ყვე­ლაფ­რის ახ­ს­ნა. უცხო
რო­გორ მი­ი­ღებს ჩემს წი­ნა­და­დე­ბას, ღმერ­თ­მა უწყის.

ისე ავ­ნერ­ვი­ულ­დი, მთე­ლი შიგ­ნე­უ­ლო­ბა ამიწ­რი­ალ­და. კვლავ დავ­წ­ვ­დი ტე­ლე­ფონს და აცახ­ცა­ხე­ბუ­ლი თი­თე­ბით ავ­კ­რი­ფე ბი­ბის სახ­ლის ნო­მე­რი, რად­გან მი­სი მო­ბი­ლუ­რი არ ვი­ცო­დი.
- გის­მენთ, - ქა­ლის ხმამ მი­პა­სუ­ხა.
"ალ­ბათ, დე­და­მი­სი­ა", - გა­მი­ელ­ვა გო­ნე­ბა­ში და ხმა­წარ­თ­მე­ულ­მა, ბი­ბის სთხო­ვეთ-მეთ­ქი, ამოვ­თ­ქ­ვი.
- მო­ით­მი­ნეთ, ახ­ლა­ვე და­ვუ­ძა­ხებ, - გა­ვი­გო­ნე, რო­გორ და­დო ქალ­მა ყურ­მი­ლი და შვილს გას­ძა­ხა.
სა­ნამ ბი­ბი მი­პა­სუ­ხებ­და, ჩე­მი და­მე­მარ­თა, ერ­თი­ა­ნად გა­მე­ყი­ნა ხელ-ფე­ხი.
- გის­მენ, რო­მე­ლი ხარ? - მო­მეს­მა ამ დროს ნაც­ნო­ბი ხმა და ჟრუ­ან­ტელ­მა და­მი­ა­რა.
- გა­მარ­ჯო­ბა, ბი­ბი. ელე­ნე ვარ, სვა­ნი­ძე, ტე­ტეს და, თუ გახ­სო­ვარ.
და­ზუს­ტე­ბა სრუ­ლი­ად ზედ­მე­ტი იყო. მან ტე­ტეს ხსე­ნე­ბის გა­რე­შეც კარ­გად იცო­და, ვინ იყო ელე­ნე სვა­ნი­ძე. უბ­რა­ლოდ, ასე უფ­რო ოფი­ცი­ა­ლუ­რი სა­ხე მი­ვე­ცი ჩვენს სა­უ­ბარს. არა მგო­ნია, მას ჩე­მი ხმა აქამ­დე და­ვიწყე­ბო­და, თუმ­ცა ად­რე ასე მე­ლო­დი­უ­რად რო­დი ჟღერ­და იგი. ახ­ლა მე სხვა ქა­ლი ვი­ყა­ვი, სრუ­ლი­ად სხვა. მარ­თა­ლია, ჩვენ ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვად არას­დ­როს გვი­სა­უბ­რია ერ­თ­მა­ნეთ­თან იმ ბო­ლო სა­ღა­მოს გარ­და, მაგ­რამ სწო­რედ ის ბო­ლო სა­ღა­მო იყო იმ­დე­ნად და­სა­მახ­სოვ­რე­ბე­ლი, რომ წე­სით, არას­დ­როს უნ­და და­ვიწყე­ბო­და.
- ვა, ელო? გა­გი­მარ­ჯოს! რო­გორ ხარ? რამ­დე­ნი წე­ლია, არ მი­ნა­ხავ­ხარ!
- გმად­ლობ, კარ­გად ვარ, არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვად. შენ?
- მეც არა მი­შავს. აი, ჩა­მო­ვე­დი და ნელ-ნე­ლა ვე­გუ­ე­ბი აქა­უ­რო­ბას, თუმ­ცა, უნ­და გა­მო­გიტყ­დე, მთლად მო­ხიბ­ლუ­ლი არ ვარ. ხან­და­ხან ვფიქ­რობ, ღირ­და-მეთ­ქი სა­ერ­თოდ ჩა­მოს­ვ­ლა?
პა­უ­ზა ჩა­მო­ვარ­და.
არც ერ­თი ხმას არ ვი­ღებ­დით. ბი­ბი, ალ­ბათ, ფიქ­რობ­და, რა უნ­და ნე­ტავ, ამ გო­გოს ჩემ­გან, გან­სა­კუთ­რე­ბით მას შემ­დეგ, რო­ცა ჩვენ შო­რის ყვე­ლა­ფე­რი ასე ცუ­დად დას­რულ­დაო?
მე, რა თქმა უნ­და, ამო­ვი­კითხე მი­სი ფა­რუ­ლი ფიქ­რი და აჩ­ქა­რე­ბუ­ლი ტემ­პით ავ­ლა­პა­რაკ­დი:
- შენ­თან საქ­მი­ა­ნი წი­ნა­და­დე­ბა მაქვს. შე­გიძ­ლია შემ­ხ­ვ­დე? დავ­ს­ხ­დეთ, ყა­ვა დავ­ლი­ოთ სად­მე და და­ვი­ლა­პა­რა­კოთ, თუ გაქვს თა­ვი­სუ­ფა­ლი დრო.
კვლავ პა­უ­ზა, ოღონდ - უფ­რო ხან­მოკ­ლე.
- სი­მარ­თ­ლე გითხ­რა, ძა­ლი­ან ვარ და­კა­ვე­ბუ­ლი...
გა­ო­ცე­ბის­გან ჩუ­მი ოხ­ვ­რა აღ­მომ­ხ­და. ამას არ ვე­ლო­დი. რას ნიშ­ნავ­და მი­სი უარი? მე­რე რა, რომ ჩემ­თან აღა­რა­ფე­რი აკავ­ში­რებს, ერ­თი შეხ­ვედ­რა რას გა­უ­ფუ­ჭებს? ბო­ლოს და ბო­ლოს, სხვა თუ არა­ფე­რი, ჩე­მი ძმის გა­ნუყ­რე­ლი მე­გო­ბა­რი იყო, სა­ნამ ამე­რი­კა­ში წა­ვი­დო­და. რვა წე­ლია, არ მი­ნა­ხავს და უკ­ვე თავს იფა­სებს თუ რო­გო­რაა მი­სი საქ­მე?
- ისე, ხვალ შე­მიძ­ლია, თუ საჩ­ქა­რო არ არის, - თქვა მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ისე­თი ტო­ნით, თით­ქოს ბო­დიშს იხ­დის წე­ღან­დე­ლი უარის­თ­ვი­სო.
- იყოს ხვალ, ასე ძა­ლი­ა­ნაც არ მეჩ­ქა­რე­ბა, - მი­ვუ­გე და ჩე­მი ხმის ტემ­ბ­რით მივ­ხ­ვ­დი, რომ ყო­ველ­თ­ვის მშვი­დი, გა­წო­ნას­წო­რე­ბუ­ლი და თავ­შე­კა­ვე­ბუ­ლი ელე­ნე ამ­ჯე­რად სა­სო­წარ­კ­ვე­თი­ლე­ბამ მო­იც­ვა. აშ­კა­რად ვნა­ნობ­დი, რომ და­ვუ­რე­კე. არ უნ­და მოვ­ქ­ცე­უ­ლი­ყა­ვი ასე, რა ჯან­და­ბამ გა­და­მაწყ­ვე­ტი­ნა მას­თან და­რეკ­ვა?
- საქ­მი­ა­ნი წი­ნა­და­დე­ბაო, მითხა­რი, არა? ხომ არ ვცდე­ბი? - შეგ­ნე­ბუ­ლად და­უ­წია ბი­ბიმ ხმას და ბო­ლო ფრა­ზა აშ­კა­რად ორაზ­როვ­ნად წარ­მოთ­ქ­ვა. მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ ცო­ტაც და, გუ­ლი­ა­ნად გა­და­ი­ხარ­ხა­რებ­და.
ჰმ... რო­გორ ეტყო­ბა, რომ არ მიც­ნობს. მე არ მი­ვე­კუთ­ვ­ნე­ბი ქა­ლე­ბის იმ კა­ტე­გო­რი­ას, რომ­ლებ­თა­ნაც ფლირ­ტის გაბ­მა ად­ვი­ლია. ერ­თხელ სცა­და მან ეს და რა მი­ი­ღო შე­დე­გად?
- შენ ახ­ლა ახა­ლი კა­ცი ხარ თბი­ლის­ში და და­მი­ჯე­რე, შენ­სა­ვე ინ­ტე­რეს­ში შე­დის, რომ შემ­ხ­ვ­დე და და­მე­ლა­პა­რა­კო, - რაც შე­იძ­ლე­ბო­და საქ­მი­ა­ნი ტო­ნი და­ვი­ჭი­რე და ბო­ლოს იდუ­მა­ლი ხმით და­ვა­მა­ტე: - იმე­დი არ გა­გიც­რუვ­დე­ბა.
მო­უ­ლოდ­ნე­ლად ტე­ლე­ფონ­ში რა­ღაც ხმა­უ­რი გა­ის­მა, რა­საც ბი­ბის შე­გი­ნე­ბის ჩუ­მი ხმა მოჰ­ყ­ვა. რო­გორც ჩანს, ისე ეუცხო­ვა ჩე­მი და­მა­ინ­ტ­რი­გებ­ლად ნათ­ქ­ვა­მი "ი­მე­დი არ გა­გიც­რუვ­დე­ბა", რომ სახ­ტად დარ­ჩე­ნი­ლი წა­მოხ­ტა და რა­ღა­ცას მი­ე­ჯა­ხა. შე­იძ­ლე­ბა თა­ვიც მი­არ­ტყა რა­მეს, რად­გან შე­ი­გი­ნა. გა­მე­ღი­მა. ის ასეთს არ მიც­ნობ­და. მის თვალ­ში ყო­ველ­თ­ვის მორ­ცხ­ვი, მო­რი­დე­ბუ­ლი გო­გო­ნა ვი­ყა­ვი, ახ­ლა კი უეც­რად სხვა სი­ნამ­დ­ვი­ლეს შე­ე­ჯა­ხა.
- ბი­ბი, კარ­გად ხარ? - შე­ვე­კითხე, თან სი­ცილს ძლივს ვი­კა­ვებ­დი.
- დღეს სა­ღა­მოს, ექვს სა­ათ­ზე შეხ­ვედ­რა მაქვს და­ნიშ­ნუ­ლი სამ­სა­ხუ­რის საქ­მეს­თან და­კავ­ში­რე­ბით... იქ­ნებ შვი­დის­თ­ვის შევ­ხ­ვედ­რო­დით?
- მშვე­ნი­ე­რია, მაწყობს, - თვით­კ­მა­ყო­ფი­ლი ტო­ნით მი­ვუ­გე, - სად გაწყობს შეხ­ვედ­რა?
მცი­რე­დი და­ფიქ­რე­ბის შემ­დეგ შარ­დენ­ზე, ერთ მყუდ­რო ბარ­ში და­მი­ნიშ­ნა შეხ­ვედ­რა.
- კარ­გი, მა­შინ შეხ­ვედ­რამ­დე, - ხა­ვერ­დო­ვა­ნი ხმით და­ვემ­შ­ვი­დო­ბე.
- მო­ი­ცა, რო­გორ გიც­ნო? - შეშ­ფო­თე­ბა შე­ეტყო ხმა­ში.
- მგო­ნი, ად­ვი­ლად გა­მიხ­სე­ნებ, არც ისე ძა­ლი­ან ვარ შეც­ვ­ლი­ლი, - ვუთხა­რი და ტე­ლე­ფო­ნი გავ­თი­შე.
ვერ წარ­მო­იდ­გენთ, რო­გორ გა­მა­ხა­ლი­სა მას­თან სა­უ­ბარ­მა. გი­ჟი­ვით ხარ­ხა­რი ამიტყ­და, რო­გორც კი სა­უ­ბა­რი და­ვამ­თავ­რე. წარ­მო­ვიდ­გი­ნე, რა ყო­ფა­ში იქ­ნე­ბო­და ახ­ლა. ზის ალ­ბათ და თავს იმ­ტ­ვ­რევს, ამ­დე­ნი წლის უნა­ხავს რა საქ­მი­ა­ნი წი­ნა­და­დე­ბა შე­იძ­ლე­ბა ჰქონ­დეს ჩემ­თა­ნო? არა უშავს, იმ­ტ­ვ­რი­ოს თა­ვი. შვიდ სა­ათ­ზე ყვე­ლა­ფერს გა­ი­გებს.

ბი­ბის აშ­კა­რად შე­ეტყო, რომ მო­ვატყუე. ეგო­ნა, მარ­თ­ლა არ ვიქ­ნე­ბო­დი შეც­ვ­ლი­ლი. არა­და, იმ ელე­ნეს­გან, წარ­სულ­ში რომ იც­ნობ­და, ისე­თი­ვე გან­ს­ხ­ვა­ვე­ბა იყო, რო­გორც ცა­სა და დე­და­მი­წას შო­რის. მა­ღა­ლი, გრძელ­ფე­ხე­ბა, ყელ­მო­ღე­რე­ბუ­ლი მი­ვა­ბი­ჯებ­დი დარ­ბაზ­ში გან­ლა­გე­ბულ მა­გი­დებს შო­რის. ელე­გან­ტუ­რი მოძ­რა­ო­ბით უკან გა­და­ვი­ყა­რე წინ ჩა­მოშ­ლი­ლი თმა და მომ­ხიბ­ვ­ლე­ლი ღი­მი­ლი მო­ვაფ­რ­ქ­ვიე ირ­გ­ვ­ლივ. ბი­ბი პირ­და­ღე­ბუ­ლი მომ­ჩე­რე­ბო­და. ის ალ­ბათ ისე­თი­ვეს მე­ლო­და, რო­გო­რიც ვახ­სოვ­დი - და­ხე­უ­ლი ჯინ­სის შარ­ვ­ლი­თა და ფარ­თხუ­ნა მა­ი­სუ­რით, ნაწ­ნა­ვი­თა და ცხვირ­ზე და­კო­სე­ბუ­ლი სათ­ვა­ლით. ძვე­ლი ელე­ნეს კვა­ლი მთლი­ა­ნად წაშ­ლი­ლი­ყო. მის წი­ნა­შე ახ­ლა სულ სხვა, თვა­ლის­მომ­ჭ­რე­ლად ლა­მა­ზი და ელე­გან­ტუ­რი ქა­ლი ვი­დე­ქი.
ბი­ბის ფრთხი­ლად გა­დაჰ­ქონ­და მზე­რა ჩე­მი ტან­საც­მ­ლი­დან ფეხ­საც­მელ­ზე. ალ­ბათ უკ­ვირ­და, ასე გე­მოვ­ნე­ბით რო­დის ვის­წავ­ლე ჩაც­მა და ფე­რე­ბის შე­ხა­მე­ბა. კა­ბა­ში არას­დ­როს ვყავ­დი ნა­ნა­ხი. იქ­ნებ იმა­საც ხვდე­ბა, რომ უბ­რა­ლო, ბაზ­რო­ბა­ზე შე­ძე­ნი­ლი იაფ­ფა­სი­ა­ნი ტან­საც­მე­ლი არ მაც­ვია? ამე­რი­კა­ში და­კა­ცე­ბულს, იმე­დია, ასე­თი რა­მე­ე­ბი არ გა­მო­ე­პა­რე­ბა. ბარ­ში მყოფ მა­მა­კაც­თა უმ­რავ­ლე­სო­ბა ცნო­ბის­მოყ­ვა­რე მზე­რით მა­ცი­ლებ­და, სა­ნამ ბი­ბის მა­გი­დას მი­ვუ­ახ­ლოვ­დე­ბო­დი.
- გა­მარ­ჯო­ბა, რო­გორ მი­ხა­რია შე­ნი ნახ­ვა! - გა­ღი­მე­ბულ­მა ხე­ლი გა­ვუ­წო­დე.
ბი­ბი ძა­ლი­ან და­აბ­ნია ჩემ­მა იმიჯ­მა. გა­ოგ­ნე­ბუ­ლი ხმას ვერ იღებ­და. ჩემს გა­მოწ­ვ­დილ ხელს თა­ვი­სი კი შე­ა­გე­ბა, მაგ­რამ ვერ გა­დაწყ­ვი­ტა, მე­რე რა უნ­და მო­ე­მოქ­მე­და. ფრთხი­ლი მოძ­რა­ო­ბით გა­ვაშ­ვე­ბი­ნე ხე­ლი და დავ­ჯე­ქი. ბო­ლოს და ბო­ლოს, არც ისე უცხო­ე­ბი ვი­ყა­ვით ერ­თ­მა­ნე­თის­თ­ვის იმ ღა­მის გულ­წ­რ­ფე­ლი სა­უბ­რის შემ­დეგ, რო­ცა კი­ნა­ღამ მა­კო­ცა. სწო­რედ მის­მა გულ­წ­რ­ფე­ლო­ბამ მო­ახ­დი­ნა მი­სი სიმ­ხ­და­ლის პრო­ვო­ცი­რე­ბა მა­შინ. რო­ცა მის­მა ძმა­კა­ცებ­მა და­ი­ნა­ხეს, რომ ბი­ბი კოც­ნას მი­პი­რებ­და, ხითხი­თი და­იწყეს, დას­ცი­ნეს მე­გო­ბარს. იმა­ნაც ხე­ლი შე­მიშ­ვა, გატ­რი­ალ­და, ძმა­კა­ცე­ბის გვერ­დით დად­გა და თა­ვა­დაც ახითხით­და.
მო­გო­ნე­ბებ­მა მი­ვიწყე­ბუ­ლი ტკი­ვი­ლი გა­მიღ­ვი­ძა. სა­ერ­თოდ, ტკი­ვი­ლის და­ვიწყე­ბა­ში არა­ფე­რი მშვე­ლის - არც ცეკ­ვა, არც სიმ­ღე­რა, არც არა­ნა­ი­რი გარ­თო­ბა და მხი­ა­რუ­ლე­ბა. ალ­ბათ იმი­ტომ, რომ ყვე­ლა ამ ქმე­დე­ბას ფიქ­რი სჯაბ­ნის. ფიქ­რი მო­ჭარ­ბე­ბუ­ლად ბევრ დროს იკა­ვებს ჩემს გო­ნე­ბა­ში. ხან­და­ხან მგო­ნია, რომ მთე­ლი ჩე­მი არ­სე­ბა მხო­ლოდ ფიქ­რია და სხვა არა­ფე­რი. ეს ოხე­რი ფიქ­რი კი, დაწყე­ბის­თა­ნა­ვე ტკი­ვილს გა­დას­წ­ვ­დე­ბა ხოლ­მე და მე­რე ვე­ღარ ეშ­ვე­ბა. არა­და, ფიქ­რი მა­ში­ნაა სა­სი­ა­მოვ­ნო, რო­ცა ოც­ნე­ბე­ბით მო­მა­ვალს იშე­ნებ.
- მეც მი­ხა­რია, - ბი­ბის ხმამ გა­მო­მაფხიზ­ლა, - არაჩ­ვე­უ­ლებ­რი­ვად გა­მო­ი­ყუ­რე­ბი.
- უც­ნა­უ­რია, ლინ­ზებ­სა და ახალ ტან­საც­მელს რო­გორ შე­უძ­ლია ქა­ლის შეც­ვ­ლა, არა? - შევ­ნიშ­ნე, რა­თა რო­გორ­მე გა­მემ­ხ­ნე­ვე­ბი­ნა ჩე­მი თა­ვი, რად­გან მის და­ნახ­ვა­ზე ჩე­მი თავ­და­ჯე­რე­ბა მო­უ­ლოდ­ნე­ლად სადღაც გაქ­რა.
მხო­ლოდ სა­მო­სი რო­დი იყო მთა­ვა­რი. წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში ჩე­მი თა­ვის რწმე­ნა გა­მო­ვი­მუ­შა­ვე და სა­კუ­თა­რი ღირ­სე­ბის ამაღ­ლე­ბა­ზეც ვიზ­რუ­ნე. ეს ის თვი­სე­ბე­ბი იყო, რომე­ლთა იმი­ტი­რე­ბაც ძნე­ლია. თუ ში­ნა­გა­ნად არ გაქვს, ვერ ითა­მა­შებ.
ბი­ბი ენა­ჩა­ვარ­დ­ნი­ლი მომ­ჩე­რე­ბო­და. აშ­კა­რად და­ინ­ტ­რი­გე­ბუ­ლი ჩან­და.
- სა­დაც უნ­და შემ­ხ­ვედ­რო­დი, გიც­ნობ­დი, - თა­ვი­სი სა­ფირ­მო ღი­მი­ლი მო­მა­გე­ბა და მზე­რა ამა­რი­და, - რვა წე­ლი არც ისე დი­დი დროა, - თქვა, მაგ­რამ მი­სი სიტყ­ვე­ბის მიღ­მა აშ­კა­რად იგუ­ლის­ხ­მე­ბო­და, რომ გა­ო­ცე­ბუ­ლი იყო, გა­ნა, რა უნ­და მომ­ხ­და­რი­ყო რვა წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში ისე­თი, რომ ასე შევ­ც­ვ­ლი­ლი­ყა­ვი?
წარ­ბე­ბი ავ­ზი­დე და ამ­რე­ზით გავ­ხე­დე:
- ისევ ისე­თი ლო­ვე­ლა­სი ხარ, რო­გო­რიც იყა­ვი. აი, შენ კი სრუ­ლე­ბით არ შეც­ვ­ლილ­ხარ.
ბი­ბი ჩემ­კენ გად­მო­ი­ხა­რა და ღრმად ჩამ­ხე­და თვა­ლებ­ში:
- მოქ­მე­დებს?
პა­სუ­ხად ხმა­დაბ­ლა, მე­ლო­დი­უ­რად ჩა­ვი­ცი­ნე და თავ­ხე­დუ­რი მზე­რა ვეს­რო­ლე.
- მე აქ იმის­თ­ვის არ მოვ­სულ­ვარ, რომ შე­ნით მო­ვი­ნუს­ხო. თუმ­ცა ვა­ღი­ა­რებ, რომ ეს მარ­თ­ლა და­მეხ­მა­რე­ბა იმ და­ვა­ლე­ბის შეს­რუ­ლე­ბა­ში, რომ­ლის გა­დაწყ­ვე­ტაც ერ­თად მოგ­ვი­წევს. გთა­ვა­ზობ, გან­ვი­ხი­ლოთ ჩე­მი საქ­მი­ა­ნი წი­ნა­და­დე­ბა.
- საქ­მი­ა­ნი წი­ნა­და­დე­ბა?
გარ­და იმი­სა, რომ ჩე­მი გა­რეგ­ნო­ბით მოვ­ხიბ­ლე და თავ­გ­ზა ავუბ­ნიე, საქ­მი­ა­ნი წი­ნა­და­დე­ბის ხსე­ნე­ბა­მაც და­ა­ინ­ტე­რე­სა. ყო­ველ­თ­ვის ასე იყო. არა­ფე­რი ისე არ აღაგ­ზ­ნებ­და ხოლ­მე, ვიდ­რე ვინ­მეს­თან მო­გე­ბი­ა­ნი გა­რი­გე­ბის და­დე­ბა.
ამ დროს ჩვენს მა­გი­დას მიმ­ტა­ნი მო­უ­ახ­ლოვ­და, ამი­ტომ სა­უ­ბა­რი შევ­წყ­ვი­ტეთ. ახალ­გაზ­რ­და მა­მა­კა­ცი გა­წით­ლ­და და შე­იშ­მუშ­ნა, რო­ცა მაც­დუ­რად გა­ვუ­ღი­მე. მხო­ლოდ მი­ნე­რა­ლუ­რი წყა­ლი შე­ვუკ­ვე­თე, ბი­ბის­თან ერ­თად სმა-ჭა­მა­სა და დროს ტა­რე­ბას არ ვა­პი­რებ­დი.
- რა­ზე შევ­ჩერ­დით? - შე­ვე­კითხე, რო­გორც კი ოფი­ცი­ან­ტი წა­ვი­და და თვა­ლებ­ში ჩავ­ხე­დე. ჩავ­ხე­დე და წა­მით გა­და­მა­ვიწყ­და ჩვე­ნი სა­ტე­ლე­ფო­ნო სა­უ­ბა­რი, იდუ­მა­ლი საქ­მი­ა­ნი გა­რი­გე­ბა. მზე­რა ბუნ­დო­ვა­ნი გა­მიხ­და, ყვე­ლა­ფე­რი გა­ორ­და ირ­გ­ვ­ლივ. ბი­ბი­საც იგი­ვე და­ე­მარ­თა, თვა­ლე­ბი აემ­ღ­ვ­რა და ისე­თი მე­ოც­ნე­ბე მზე­რა მეს­რო­ლა, თით­ქოს ესაა და, სიყ­ვა­რუ­ლის ახ­ს­ნას მოჰ­ყ­ვე­ბაო.
- მა­გა­რი შეც­ვ­ლი­ლი ხარ, ელო, - თა­ვი გა­აქ­ნია და ჩა­ი­ცი­ნა, - არ ვე­ლო­დი, ასე თუ გარ­და­იქ­მ­ნე­ბო­დი ამ წლე­ბის მან­ძილ­ზე, - ვე­ღარ შე­ი­კა­ვა ბო­ლოს თა­ვი და აღი­ა­რა.
პა­სუ­ხი არ გა­ვე­ცი, მხო­ლოდ გა­მარ­ჯ­ვე­ბუ­ლის ღი­მი­ლით მივ­ჩე­რე­ბო­დი, თით­ქოს ვე­უბ­ნე­ბო­დი, აბა, რა გე­გო­ნა, ახ­ლა მა­ინც ხვდე­ბი, მა­შინ რო­გორ ქალ­ზე თქვი უარი-მეთ­ქი?
- ჰო, მარ­თ­ლა... იმა­ზე შევ­ჩერ­დით, რომ... რა­ღაც საქ­მი­ან გა­რი­გე­ბა­ზე იყო სა­უ­ბა­რი, მგო­ნი, ხომ არ ვცდე­ბი? - დაბ­ნე­ულ­მა გა­მომ­ხე­და.
- მარ­თა­ლია. საქ­მე ორ­მ­ხ­რივ სარ­გე­ბელს ეხე­ბა, ანუ ამ გა­რი­გე­ბით, თუ იგი შედ­გე­ბა, ორი­ვე ვი­ხე­ი­რებთ.
აშ­კა­რად მო­მა­რი­და თვა­ლი, რო­გორც კი ყა­ვა მოს­ვა. მივ­ხ­ვ­დი, აბ­ნევ­და ჩე­მი გა­მო­უც­ნო­ბი ღი­მი­ლი და ცდი­ლობ­და, ან­კესს არ წა­მო­გე­ბო­და.
დი­დი ხა­ნია, მოძ­რა­ო­ბე­ბი­სა და ჟეს­ტე­ბის ენა შე­ვის­წავ­ლე - ცხოვ­რე­ბი­სე­ულ­მა გა­მოც­დი­ლე­ბამ მა­ი­ძუ­ლა. ამი­ტომ ჩემ­თ­ვის უცხო არ იყო, მის ფიქ­რებს ად­ვი­ლად ჩავ­წ­ვ­დო­მო­დი და მხიბ­ლავ­და, ასე რომ და­ვაბ­ნიე.
- რო­გორც ვხვდე­ბი, გა­რი­გე­ბა მთლად ბიზ­ნესს არ უნ­და ეხე­ბო­დეს, გა­მო­ვი­ცა­ნი?
- ყვე­ლა­ფე­რი ძა­ლი­ან მარ­ტი­ვია, - მის­კენ გა­და­ვი­ხა­რე, აღარ ვი­ღი­მო­დი, გა­მო­ხედ­ვაც მკაც­რი და სე­რი­ო­ზუ­ლი გა­მიხ­და, - ჩე­მი წი­ნა­და­დე­ბა წმინ­და საქ­მი­ან ხა­სი­ათს ატა­რებს. თუ გა­ვით­ვა­ლის­წი­ნებთ შექ­მ­ნილ სი­ტუ­ა­ცი­ას, ვფიქ­რობ, შენ­თ­ვის მი­სა­ღე­ბი უნ­და იყოს ეს გა­რი­გე­ბა.
- გის­მენ, - ბი­ბი სკა­მის სა­ზურ­გე­ზე გა­დაწ­ვა და და­ჟი­ნე­ბუ­ლი მზე­რა მო­მაპყ­რო.
ხელ­საწ­მენდს ხე­ლი და­ვავ­ლე და თი­თებ­ში მოვ­ჭ­მუჭ­ნე, მაგ­რამ მივ­ხ­ვ­დი, ასე­თი ქმე­დე­ბით ჩემს აღელ­ვე­ბას გავ­ცემ­დი. ამი­ტომ ხელ­საწ­მენ­დი ისევ მა­გი­და­ზე და­ვაბ­რუ­ნე, სკა­მი ოდ­ნავ უკან გავ­წიე და ხე­ლე­ბი მუხ­ლებ­ზე და­ვიწყ­ვე.
- გა­ვი­გე, რომ ამე­რი­კი­დან ახ­ლა­ხან დაბ­რუნ­დი და სამ­სა­ხურს ეძებ...
- მარ­თა­ლია, მაგ­რამ ძებ­ნის რა მო­გახ­სე­ნო. უკ­ვე შე­მომ­თა­ვა­ზა ერ­თ­მა სა­ა­გენ­ტომ თა­ნამ­შ­რომ­ლო­ბა. სწო­რედ ამ შეხ­ვედ­რა­ზე ვი­ყა­ვი წე­ღან.
- გი­ლო­ცავ. სხვა­თა შო­რის, შენს "ფე­ის­ბუ­კის" სტა­ტუს­ზე წა­ვი­კითხე, რომ მზად ხარ მსხვი­ლი კონ­ტ­რაქ­ტის და­სა­დე­ბად. ასეა?
- სწო­რედ ასეა, არ შემ­ც­დარ­ხარ.
- ძა­ლი­ა­ნაც კარ­გი. რას იტყ­ვი იმა­ზე, რომ თა­ვად წარ­გად­გი­ნო თბი­ლი­სის ყვე­ლა ცნო­ბილ სა­ა­გენ­ტო­ში და გა­გაც­ნო ყვე­ლა­ზე გავ­ლე­ნი­ა­ნი ბიზ­ნეს­მე­ნე­ბი?
- მშვე­ნი­ე­რია, - თით­ქოს მშვი­დად თქვა, მაგ­რამ აშ­კა­რად შე­ეტყო აღელ­ვე­ბა, სა­ხე­ზე წა­მო­წით­ლ­და და სკამ­ზე აწ­რი­ალ­და.
- ვი­ცი, რომ მშვე­ნი­ე­რია, - ისე გა­ვი­ცი­ნე, მიხ­ვ­და, რომ დავ­ცი­ნო­დი.
- მაგ­რამ შენ რომ ასე­თი სამ­სა­ხუ­რი გა­მი­წიო, რა­ღაც მეც უნ­და გა­ვა­კე­თო შენ­თ­ვის, არა? სწო­რად მი­გიხ­ვ­დი?
- ეგ­რეა. ამის­თ­ვის მო­გი­წევს ჩემ­თ­ვის რა­ღა­ცის გა­კე­თე­ბა.
- და­მი­კონ­კ­რე­ტე, რი­სი. იქ­ნებ არ მი­ღირს?
პა­უ­ზა გავ­წე­ლე, თან ქვე­და ტუჩს ვიკ­ვ­ნეტ­დი. ის თვალს არ აშო­რებ­და ჩემს ტუ­ჩებს. იქ­ნებ ფიქ­რობ­და, რა ახ­ლოს იყო ერთ დროს მათ სა­კოც­ნე­ლად და რო­გორ არ გა­მო­ი­ყე­ნა შან­სი.
- მინ­და, რომ ერ­თი თვის გან­მავ­ლო­ბა­ში ჩე­მი თან­მ­ხ­ლე­ბი იყო, სა­დაც მო­მე­სურ­ვე­ბა, ყველ­გან.
გა­ო­ცე­ბა აღე­ბეჭ­და სა­ხე­ზე, თვა­ლე­ბი გა­უ­ფარ­თოვ­და, ქვე­და ყბა თით­ქოს ჩა­მო­უ­ვარ­და. არ გამ­კ­ვირ­ვე­ბია მი­სი რე­აქ­ცია. რა თქმა უნ­და, ვერ მიხ­ვ­და, თან­მ­ხ­ლებ­ში რა ვი­გუ­ლის­ხ­მე.
იდაყ­ვებს და­ეყ­რ­დ­ნო და წინ გად­მო­ი­წია.
- ვერ გა­ვი­გე? თან­მ­ხ­ლე­ბი რას ნიშ­ნავს?
- მინ­და, ჩე­მი კა­ვა­ლე­რი გახ­დე, ოღონდ - მხო­ლოდ ერ­თი თვით. ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლის რო­ლი უნ­და ითა­მა­შო.
გა­ო­ცე­ბა ახ­ლა უნ­და გე­ნა­ხათ. ლა­მის მო­ეღ­რი­ცა სა­ხე. რო­გორც ჩანს, წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში თვი­თო­ნაც შე­იც­ვა­ლა. ად­რე ასე­თი რა­მე­ე­ბი მას­ზე არ მოქ­მე­დებ­და. მას არას­დ­როს არა­ფე­რი აკ­ვირ­ვებ­და. ისე იყო თა­ვის თავ­ში დარ­წ­მუ­ნე­ბუ­ლი, ისეთ მძლავრ იარა­ღად იყე­ნებ­და თა­ვის მომ­ნუს­ხ­ვე­ლო­ბას, ყო­ველ­თ­ვის თვი­თონ აკ­ვირ­ვებ­და სხვებს. ახ­ლა კი იმ­დე­ნად გა­ა­ო­ცა ჩემ­მა შე­თა­ვა­ზე­ბამ, რომ ამის და­მალ­ვა ვერ შეძ­ლო. ასე­თი დაბ­ნე­უ­ლი პირ­ვე­ლად ვი­ხი­ლე. არა­და, ად­რე თვი­თონ მაბ­ნევ­და ხოლ­მე ყო­ველ­თ­ვის. მა­ში­ნაც კი, რო­ცა ტე­ტეს სა­ნა­ხა­ვად ჩვენ­თან მო­დი­ო­და, სახ­ლ­ში. ის ერ­თი წლით იყო ჩემ­ზე უფ­რო­სი და ისე მექ­ცე­ო­და, რო­გორც პა­ტა­რა გო­გოს, რო­მე­ლიც მი­სი ძმა­კა­ცის დაა და ყუ­რადღე­ბა სჭირ­დე­ბა. გაკ­ვ­რით გა­მო­მე­ლა­პა­რა­კე­ბო­და, ნაწ­ნავ­ზე მომ­ქა­ჩავ­და და ამით მთავ­რ­დე­ბო­და ჩვე­ნი ურ­თი­ერ­თო­ბა. არა­თუ მე, არა­მედ სხვა გო­გო­ებ­საც არ მი­იჩ­ნევ­და ყუ­რადღე­ბის ღირ­სად, ვინც და­ბალ კლა­სებ­ში სწავ­ლობ­და. რა­ტომ­ღაც, თა­ვის­ზე უფ­რო­სი ასა­კის გო­გო­ე­ბი უფ­რო სა­ინ­ტე­რე­სო იყო მის­თ­ვის.
ვერ ვიხ­სე­ნებ, პირ­ვე­ლად რო­დის ვიგ­რ­ძე­ნი, რომ შე­მიყ­ვარ­და. შე­იძ­ლე­ბა მეშ­ვი­დე ან მერ­ვე კლას­ში. მახ­სოვს, რო­გორ და­ვუ­და­რაჯ­დე­ბო­დი ხოლ­მე, რო­ცა დე­რე­ფან­ში გა­მოჩ­ნ­დე­ბო­და, რომ შე­ვემ­ჩ­ნიე და დამ­ლა­პა­რა­კე­ბო­და. ამას­თან, თუ და­მე­ლა­პა­რა­კე­ბო­და, ეგ­რე­ვე გა­ვურ­ბო­დი, ჩემს გრძნო­ბებს არ ჩას­წ­ვ­დეს-მეთ­ქი. რაც უფ­რო მეტ ყუ­რადღე­ბას მით­მობ­და, მით უფ­რო გა­ვურ­ბო­დი, არ მინ­დო­და გა­ე­გო, ყუ­რე­ბამ­დე რომ ვი­ყა­ვი მას­ზე შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი. გარ­და ამი­სა, და­ნამ­დ­ვი­ლე­ბით ვი­ცო­დი, რომ ისე­თი ბი­ჭის­თ­ვის, რო­გო­რიც ის იყო, ჩემ­ნა­ი­რი სათ­ვა­ლი­ა­ნი და დამ­თხ­ვე­უ­ლი გო­გო­ნა სუ­ლაც არ წარ­მო­ად­გენ­და ინ­ტე­რე­სის სა­განს. ამი­ტომ ასი­დან ერ­თი შან­სიც არ მქონ­და, მოვ­წო­ნე­ბო­დი.
ყვე­ლა­ფე­რი იმ დღეს შე­იც­ვა­ლა, რო­ცა ტე­ტემ სკო­ლა და­ამ­თავ­რა და და­ბა­დე­ბის დღე გა­და­ი­ხა­და. აი, მა­შინ ვცა­დე პირ­ვე­ლად, მთე­ლი გუ­ლით მო­მენ­დო­მე­ბი­ნა და გა­მო­მე­ცა­და, შე­მეძ­ლო თუ არა ჩე­მი ქა­ლუ­რი ხიბ­ლით მი­სი გუ­ლის მო­ნა­დი­რე­ბა. ჩემ­და გა­სა­ოც­რად, მან გა­მოწ­ვე­ვა მი­ი­ღო. შამ­პა­ნუ­რის ბო­კა­ლი ხე­ლი­დან გა­მო­მარ­თ­ვა, იქ­ვე მა­გი­და­ზე დად­გა და სა­ცეკ­ვა­ოდ გა­მიწ­ვია. წარ­მო­გიდ­გე­ნი­ათ? მე გა­მიწ­ვია სა­ცეკ­ვა­ოდ და არა სხვა, რო­მე­ლი­მე ჩემ­ზე უფ­რო­სი ლა­მაზ­მა­ნი, რო­მე­ლიც არც ისე ცო­ტა ჰყავ­და ტე­ტეს და­ბა­დე­ბის დღე­ზე და­პა­ტი­ჟე­ბუ­ლი. მე­რე ისე მოხ­და, რომ მთე­ლი სა­ღა­მო თან მახ­ლ­და, თავს მევ­ლე­ბო­და, მეფ­ლირ­ტა­ვე­ბო­და. მეც ჭკუ­ა­ზე არ ვი­ყა­ვი. ყო­ვე­ლი­ვე ამას აუცი­ლებ­ლად კოც­ნა უნ­და მოჰ­ყო­ლო­და, იქამ­დე მი­ვი­და საქ­მე. თით­ქ­მის მა­კო­ცა კი­დე­ვაც, მაგ­რამ ბო­ლოს მა­ინც არ მა­კო­ცა. და ეს დღე­საც მახ­სოვს, თა­ნაც, ძა­ლი­ან მწა­რედ მახ­სოვს. ისიც მახ­სოვს, რო­ცა ამ ამ­ბავ­მა ტე­ტეს ყუ­რამ­დე მი­აღ­წია, რო­გორ იჩხუ­ბეს ძმა­კა­ცებ­მა და ლა­მის ერ­თ­მა­ნე­თი და­კარ­გეს.
- ანუ, შენ გინ­და, ჩე­მი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი გახ­დე? - შე­მე­კითხა ბი­ბი.
- არა, სუ­ლაც არ მინ­და, შე­ნი შეყ­ვა­რე­ბუ­ლი გავ­ხ­დე. უბ­რა­ლოდ, არ ვი­ცი, რო­გორ აგიხ­ს­ნა... ამე­რი­კა­ში ცხოვ­რობ­დი და შენ­თ­ვის უცხო არ იქ­ნე­ბა იმის ახ­ს­ნა, გათხო­ვე­ბამ­დე რო­გორ ერ­თო­ბი­ან იქ პა­ტარ­ძ­ლე­ბი. ჩე­მი და­ქა­ლი თხოვ­დე­ბა და იძუ­ლე­ბუ­ლი ვარ, ქორ­წი­ლამ­დე, რო­გორც მეჯ­ვა­რემ, მის გვერ­დით ვიტ­რი­ა­ლო. ამას­თან, თან მე­გო­ბა­რი მა­მა­კა­ცი უნ­და მახ­ლ­დეს, სხვა­ნა­ი­რად, ტვინს გა­მი­ბურ­ღა­ვენ და ახ­ლოს არ გა­მი­კა­რე­ბენ. მხო­ლოდ ერ­თი თვით მჭირ­დე­ბა კა­ვა­ლე­რი, მხო­ლოდ ერ­თი თვით და მორ­ჩა. ეს მხო­ლოდ საქ­მი­ა­ნი გა­რი­გე­ბაა, მე­ტი არა­ფე­რი.
ბი­ბის ტუ­ჩებ­ზე გა­მო­სა­ხუ­ლი ღი­მი­ლი უფ­რო და უფ­რო უფარ­თოვ­დე­ბო­და.
- მაც­დუ­ნებ­ლად ჟღერს, ვე­რა­ფერს იტყ­ვი, - ჩა­ი­ცი­ნა, - მად­ლო­ბა, რომ ამ რო­ლის­თ­ვის მე ამირ­ჩიე.
- ოღონდ რა­მე ისე­თი არ იფიქ­რო, ძა­ლი­ან გთხოვ. ეს სუფ­თა საქ­მი­ა­ნი გა­რი­გე­ბაა. შენ ერ­თი თვე ჩემ გვერ­დით იქ­ნე­ბი ყვე­ლა სადღე­სას­წა­უ­ლო სა­ღა­მო­ზე, მე კი თბი­ლის­ში ყვე­ლა გავ­ლე­ნი­ან ბიზ­ნეს­მენს გა­გაც­ნობ. მათ­თან და­ახ­ლო­ე­ბა შენ­თ­ვის ათ­მა­გად მო­მგე­ბი­ა­ნი იქ­ნე­ბა, ვიდ­რე ერ­თი თვე ჩემ გვერ­დით გა­ტა­რე­ბა.
მინ­დო­და, რაც შე­იძ­ლე­ბა მე­ტი და­მა­ჯე­რებ­ლო­ბა შე­მა­ტე­ბო­და ჩემს სიტყ­ვებს, რად­გან ვგრძნობ­დი, რო­გო­რი სექ­სუ­ა­ლუ­რი ღი­მი­ლით მომ­ჩე­რე­ბო­და. მაგ­რამ იმა­საც ვგრძნობ­დი, რომ ეს ღი­მი­ლი ჩემ­თ­ვის არ იყო გან­კუთ­ვ­ნი­ლი. ის ისე­თი­ვე მო­უ­ხელ­თე­ბე­ლი იყო, რო­გორიც ყო­ველ­თ­ვის. გო­გო­ნე­ბი ყელ­ზე ეკი­დე­ბოდ­ნენ, ყვე­ლა­ფერს აკე­თებ­დ­ნენ, ოღონდ მი­სი ყუ­რადღე­ბის ღირ­სნი გამ­ხ­და­რიყ­ვ­ნენ და ახ­ლა ხომ, სა­ერ­თოდ... ახ­ლა ის გახ­ლ­დათ მა­მა­კა­ცი გა­ფურ­ჩ­ქ­­ვნის ასაკ­ში. წარ­მო­მედ­გი­ნა, რა დღე­ში ჩაც­ვივ­დე­ბოდ­ნენ ქა­ლე­ბი, რომ­ლებ­თა­ნაც მას ურ­თი­ერ­თო­ბა მო­უ­წევ­და. სწო­რედ ასე­თად შე­იძ­ლე­ბა წარ­მო­იდ­გი­ნო ოც­ნე­ბის მა­მა­კა­ცი. ბი­ბი თა­ვი­სი მო­მა­ჯა­დო­ე­ბე­ლი გა­მო­ხედ­ვით, თვა­ლის ფე­რით, გა­მო­უც­ნო­ბი ღი­მი­ლით ზუს­ტად მი­ე­სა­და­გე­ბო­და იმ მო­მაკ­ვ­დი­ნე­ბე­ლი გა­რეგ­ნო­ბის მა­მა­კა­ცის როლს, რო­მელ­საც ამ­დენ ხანს ვე­ძებ­დი.


გაგრძელება იქნება
ავტორი სვეტა კვარაცხელია

წყარო: gza.kvirispalitra.ge
FaceBook ბეჭდვა
კომენტარები / 0 /
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
loadign_gif
გამოკითხვა
რომელ კატეგორიას ნახულობთ ყველაზე ხშირად?
არქივის კალენდარი
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
262728293031 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30
e87a93