"თეამ ჩემს ცხოვრებაში მოიტანა იდი­ლია, სით­ბო, ნიტა, რაც ყვე­ლა­ზე მთა­ვა­რია..." - ნიკა ლომიძისა და თეა გობეჯიშვილის ცნობილი წყვილი, ერთი შვილი და სიყვარულის ამბავი - Marao

"თეამ ჩემს ცხოვრებაში მოიტანა იდი­ლია, სით­ბო, ნიტა, რაც ყვე­ლა­ზე მთა­ვა­რია..." - ნიკა ლომიძისა და თეა გობეჯიშვილის ცნობილი წყვილი, ერთი შვილი და სიყვარულის ამბავი

2025-12-22 17:04:22+04:00

არ­ქი­ტექ­ტო­რო­ბა უნ­დო­და. ჩა­ა­ბა­რა კი­დეც არ­ქი­ტექ­ტუ­რის ფა­კულ­ტეტ­ზე, მაგ­რამ მერე შემ­თხვე­ვით ტე­ლე­ვი­ზი­ა­ში მოხ­ვდა და ყვე­ლა­ფე­რი შე­იც­ვა­ლა. ტე­ლე­ვი­ზია მისი ცხოვ­რე­ბის თა­ნამ­გზავ­რი გახ­და... ნიკა ლო­მი­ძე ცნო­ბი­ლი ტე­ლე­წამ­ყვა­ნი, რე­ჟი­სო­რი და სა­რეკ­ლა­მო სა­ა­გენ­ტოს დამ­ფუძ­ნე­ბე­ლი სა­კუ­თარ გან­ვლილ გზა­სა და გა­მოც­დი­ლე­ბა­ზე გვიყ­ვე­ბა...

- არ­ქი­ტექ­ტუ­რის ფა­კულ­ტე­ტი გაქვს დამ­თავ­რე­ბუ­ლი. როცა იქ სწავ­ლობ­დი, წარ­მო­იდ­გენ­დი, რომ ტე­ლე­ვი­ზია იქ­ნე­ბო­და შენი მო­მა­ვა­ლი საქ­მი­ა­ნო­ბის სფე­რო?

- ვე­რაფ­რით წარ­მო­ვიდ­გენ­დი, რად­გან ბავ­შვო­ბა­ში რო­დე­საც „პი­ო­ნერ­ფილმში“ გრი­შა ჩი­გო­გი­ძეს­თან დავ­დი­ო­დი, მან ერთხელ ტე­ლე­ვი­ზი­ა­ში და რა­დი­ო­ში წაგ­ვიყ­ვა­ნა... იმ დღი­დან ვინც იქ ვი­ყა­ვით, მარ­თლა ვოც­ნე­ბობ­დით, რომ იმ შე­ნო­ბა­ში რა სტა­ტუ­სი­თაც არ უნდა გვე­მუ­შა­ვა, რა მა­გა­რი იქ­ნე­ბო­და... ვერც წარ­მო­ვიდ­გენ­დი, თუ შე­საძ­ლე­ბე­ლი იყო, ეს მომ­ხდა­რი­ყო. ძა­ლი­ან ოც­ნე­ბის სფე­როდ მი­მაჩ­ნდა. არაფ­რით და­მიშ­ვია, რომ იქ ოდეს­მე მოვხდე­ბო­დი, არც ნაც­ნო­ბი არა­ვინ მყავ­და, რომ ვთქვათ, ამა­ში დამ­ხმა­რე­ბო­და... გა­ვი­და დრო და იქ შემ­თხვე­ვით მოვ­ხვდი...

lomidze

- თა­ვი­დან „პი­ო­ნერ­ფილმში“ კი­ნოს სიყ­ვა­რულ­მა მი­გიყ­ვა­ნა?

- კინო, მულ­ტიპ­ლი­კა­ცია ძა­ლი­ან მიყ­ვარ­და, მაგ­რამ იქ რომ აღ­მოვ­ჩნდი, ეს სა­ერ­თოდ ჩემი მშობ­ლე­ბის დამ­სა­ხუ­რე­ბა, რაც ძა­ლი­ან კარ­გი იყო. ის წლე­ბი სა­უ­კე­თე­სოდ და სა­ინ­ტე­რე­სოდ გა­ვა­ტა­რე, - უამ­რა­ვი პერ­ფორ­მან­სი გვქონ­და და სა­ღა­მო­ებს ვა­წყობ­დით.

nika_lomidz

- და არ­ქი­ტექ­ტო­რო­ბა რა­ტომ გა­და­წყვი­ტე?

- არა­ვინ იცის... დედა ფი­ზი­კო­სი მყავს, მთე­ლი ცხოვ­რე­ბა უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში ას­წავ­ლი­და, პე­და­გო­გია. მისი დამ­სა­ხუ­რე­ბით, ბავ­შვო­ბა­ში სულ ფი­ზი­კა მეს­მო­და, დე­დას მო­წა­ფე­ე­ბი ჰყავ­და, თან სულ უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში ვი­ყა­ვი. სკო­ლაც ფი­ზი­კა-მა­თე­მა­ტი­კუ­რი გან­ხრით და­ვამ­თავ­რე. ყვე­ლას ეგო­ნა, რომ მაგ მი­მარ­თუ­ლე­ბით წა­ვი­დო­დი, მაგ­რამ უც­ბად გა­მო­ვა­ცხა­დე, რომ არ­ქი­ტექ­ტუ­რა მინ­და, რად­გან მომ­წონს-მეთ­ქი. და არ­ქი­ტექ­ტუ­რის­თვის პირ­და­პირ მზა­დე­ბა და­ვი­წყე.

წაიკითხეთ სრულად