მარი ნაკანი გვანცა დარასელიასთან: "ჩვენ შარ­შა­ნაც დავ­შორ­დით, როცა შევ­რიგ­დით, მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ გი­ორ­გი აღარ არის ის ადა­მი­ა­ნი" - Marao

ფოტოგრაფი მარი ნაკანი ბოლო დროს მედიის ყურადღების ცენტრში მოექცა, რისი მიზეზიც მისი განცხადებები გახდა. მარი ნაკანი მეუღლესთან დაშორების, პირადი ცხოვრებისა და ოჯახის შესახებ კიდევ ერთხელ საუბრობს გვანცა დარასელიას პოდკასტში. 

მარი ნაკანი მეუღლესთან დაშორების შესახებ

"ჩვენ შარ­შა­ნაც დავ­შორ­დით, მერე დიდი პა­უ­ზა გვქონ­და, ექ­ვსი თვე. როცა შევ­რიგ­დით, მო­მეჩ­ვე­ნა, რომ გი­ორ­გი აღარ არის ის ადა­მი­ა­ნი, ვინც მა­ნამ­დე ჩემ­თან ერ­თად ცხოვ­რობ­და. ამან გა­მო­იწ­ვია ჩემ­ში სა­ში­ნე­ლი ნოს­ტალ­გია და სენ­ტი­მენ­ტე­ბი. მე­ნატ­რე­ბო­და ჩემი გი­ორ­გი. გა­მი­ჭირ­და ძა­ლი­ან იმის მი­ღე­ბა და შე­გუ­ე­ბა, რომ გი­ორ­გი აღარ არის ისე­თი მზრუნ­ვე­ლი, ყუ­რა­დღე­ბი­ა­ნი, და­ფე­თე­ბუ­ლი ჩემ­ზე.

• "იყო დრო, როცა მიხაროდა, ამ ულამაზესი წყვილის ფოტოგრაფი რომ ვიყავი" - ფოტოგრაფი მარიამ ნაკანი კახა კალაძისა და ანუკი არეშიძის შესახებ წერს

გა­უტ­კბა თით­ქოს ის დის­ტან­ცია და ცოტა უფრო ამ­პარ­ტავ­ნე­ბა­ში და ეგო­იზ­მში შე­ვი­და. იმი­ტომ, რომ მე­ო­რედ როცა შე­მი­რიგ­და, უკვე მის­თვის მე ვი­ყა­ვი სუს­ტი. აღი­ზი­ა­ნებ­და ჩემი ყვე­ლა ხა­სი­ა­თის დე­ფექ­ტი ისე, რო­გორც არას­დროს ადრე. ჰოდა არ ვიცი, შე­იძ­ლე­ბა სხვა ქალ­ბა­ტო­ნი გა­ი­ჩი­ნა და მისი ყუ­რა­დღე­ბა აღარ არის ჩემს მი­მართ და ამან და­მარ­ტყა. იმი­ტომ, რომ მა­შინ აღარ უნდა შე­უ­რიგ­დე, თუ ხვდე­ბი, რომ შენ უკვე წახ­ვე­დი და კარი გა­ი­ჯა­ხუ­ნე იმ ადა­მი­ანს, მერე აღარ უნდა მის­ცე იმე­დი.

მი­თხრა, რომ, მოდი, გავ­ტეს­ტო­თო და და­ვაკ­ვირ­დე­ბიო, რამ­დე­ნად მინ­და შენ­თან ერ­თა­დო. სა­ტეს­ტო რე­ჟიმ­ში რომ გსვა­მენ, უკვე ძა­ლი­ან იძა­ბე­ბი. სა­ტეს­ტო რე­ჟიმ­ში ის ექ­ვსი თვე ჩემ­თვის იყო ძა­ლი­ან რთუ­ლი, იმი­ტომ, რომ რამე პა­ტა­რა ხარ­ვე­ზი თუ იქ­ნე­ბო­და, ამას გი­ორ­გი თით­ქოს აფიქ­სი­რებ­და, რომ: „აი, რა­ღა­ცა არ გა­მოგ­დის“. არ ვიცი რა სჭირს, მე ვერ ვცნობ ჩემს საყ­ვა­რელ მე­გო­ბარს.

ჩემი ადა­მი­ა­ნი, რო­მე­ლიც ყო­ველ­თვის იყო ჩე­მი­ა­ნი, უც­ბად გახ­და ხის­ტი, ცივი და ცი­ნი­კუ­რი. ძალიან და­მარ­ტყა, იმი­ტომ, რომ ჩვენ გვაქვს რა­ღა­ც ად­გი­ლე­ბი, სა­დაც ძალიან მო­წყვლა­დე­ბი ვართ და ეს იარა, რო­მე­ლიც გახ­სნი­ლი მქონ­და, აი, მა­ინ­ცდა­მა­ინც მანდ.

დღემ­დე მე ჯერ კი­დევ გა­ურ­კვევ­ლო­ბა­ში ვარ, რა და­ე­მარ­თა ამ ადა­მი­ანს. მე მგო­ნია, რომ მა­ინც ამ­პარ­ტავ­ნე­ბა... იმი­ტომ, რომ ბოლო ხა­ნებ­ში იმ­დენ სხვა­დას­ხვა წარ­მა­ტე­ბას მი­აღ­წია თა­ვის არ­ქი­ტექ­ტუ­რულ ჟანრ­ში: თან უცხო­ე­ლებ­მაც წა­იყ­ვა­ნეს, წა­მო­იყ­ვა­ნეს, იქ პრი­ზი, იქ ჯილ­დო. მე მგო­ნია, ცოტა და­ა­ვი­წყდა, მა­ნამ­დე ვის­თან ერ­თად იყო ეს წლე­ბი, სულ რომ რწყი­ლი და ჭი­ან­ჭვე­ლა­სა­ვით ვი­ყა­ვით. მი­ა­ტო­ვა თა­ვი­სი ჭი­ან­ჭვე­ლა.

• "საყვარელი ადამიანი ხელს რომ დაგარტყამს, უნდა წამოხვიდე, რადაც არ უნდა დაგიჯდეს" - მარიამ ნაკანი

მე მი­თხრა, რომ: „აი, სა­ნამ შენ მენ­ტა­ლუ­რად სტა­ცი­ო­ნარ­ში იქ­ნე­ბი... თუ გა­ივ­ლი ამ სირთულეებს, მერე წა­ვი­დეთ სა­ბერ­ძნეთ­შიო.“ ვი­ყა­ვი ძა­ლი­ან მკაცრ პი­რო­ბებ­ში. არ ვიცი, ასე რა­ტომ გა­და­წყვი­ტა. მე­გობ­რუ­ლად ძალიან სა­წყე­ნია, თო­რემ ქა­ლის და მა­მა­კა­ცის ურ­თი­ერ­თო­ბა კი­დევ სხვა თე­მაა, მაგ­რამ მე­გო­ბა­რი ამას არ იმ­სა­ხუ­რებს, რომ შენ უცებ და­უ­წყო დატესტვა, როცა მა­ნამ­დე ყო­ველ­თვის ისე­თი იყო, რო­გო­რიც მი­ღე­ბუ­ლი გყავ­და. მე მგო­ნია, რომ მანდ მე­სა­მე ადა­მი­ა­ნის ამ­ბა­ვია, იმი­ტომ, რომ გი­ორ­გი ასე არას­დროს არ გა­ცივ­დე­ბო­და ჩემ მი­მართ.

მე რომ სტა­ცი­ო­ნარ­ში დავ­წე­ქი, მე­სა­მე კვი­რას, როცა უნდა გავფრე­ნი­ლი­ყა­ვით, გი­ორ­გი აბარ­გდა სახ­ლი­დან და სა­ბერ­ძნეთ­ში წა­ვი­და უჩე­მოდ. მა­ნამ­დე რომ მე ვე­ლო­დე­ბო­დი და ვი­ცო­დი, რომ, აი, გა­მო­ვალ და წა­ვალთ, და რომ ვოც­ნე­ბობ­დი ამ აკ­რო­პო­ლი­სის ნახ­ვა­ზე. იქ სხვა­დას­ხვა გა­და­ცე­მას ვუ­ყუ­რებ­დი უკვე. აი, მო­ლო­დი­ნის რე­ჟიმ­ში რომ ხარ, ხომ იცი, რომ უკვე მწიფ­დე­ბა და მენ­ტა­ლუ­რა­დაც მზად­ყოფ­ნა­ში ხარ რა­ღა­ც სი­ხა­რუ­ლის­თვის. და უცებ ვნა­ხუ­ლობ ინ­სტაგ­რამ­ზე სთო­რის, რომ წა­სუ­ლია. სახ­ლი­დან ნივ­თე­ბი წა­ღე­ბუ­ლია. მე რომ დავ­ბრუნ­დი სტა­ცი­ო­ნა­რი­დან, დავ­რჩი მარ­ტო. უსა­მარ­თლო­ბის შეგ­რძნე­ბამ ძალიან და­მარ­ტყა. ფრუსტრი­რე­ბუ­ლი ვარ, ახ­ლაც არა ვარ კარ­გად...

გი­ორ­გი ყვე­ლა­ფერ­ში ზედ­მე­ტად მეხ­მა­რე­ბო­და. სულ ზრუ­ნავ­და, სულ იყო გა­და­ფო­ფი­ნე­ბუ­ლი.  მომ­წონ­და, რომ ლო­გინ­ში ყავა მოჰ­ქონ­და, საჭ­მელს მი­კე­თებ­და, ზრუ­ნავ­და. ჩემი ბრა­ლი არის ის, რომ არ და­ვაწესე სა­ზღვრე­ბი და არ ვი­ცო­დი, სად გა­დის ის წი­თე­ლი ხაზი. მეც ძა­ლი­ან მო­ვირ­გე ეს როლი, რომ მე ვიქ­ნე­ბი მისი ფი­სუ­ნია. ახლა უკვე ამ ტოქ­სი­კუ­რი, ზედ­მე­ტად ­და­მო­კი­დე­ბუ­ლი სიყ­ვა­რუ­ლი­დან გა­მოს­ვლა უფრო რთუ­ლია.

ერთი კვი­რის წინ გი­ორ­გიმ მომ­წე­რა: „სა­ბერ­ძნე­თი­დან ჩა­მო­გი­ტა­ნე რა­ღაც და საქ­მი­ა­ნად შევ­ხვდე­თო“. ჰოდა გუ­შინ­წინ შემ­ხვდა. არას­დროს რომ არ ჰქო­ნია, იმ­ხე­ლა წვე­რი აქვს, თვა­ლე­ბი - ცრემ­ლი­ა­ნი და ნაღ­ვლი­ა­ნი. გი­ორ­გი ფანტასტიკური პი­როვ­ნე­ბაა. ეს ბოლო პე­რი­ოდ­ში აქვს შუა ხნის კრი­ზი­სი და მგო­ნია, რომ გა­უვ­ლის. ვი­მე­დოვ­ნებ, რომ შე­მი­რიგ­დე­ბა. შე­მი­რიგ­დი, გი­ორ­გი! მიყ­ვარ­ხარ და მე­ნატ­რე­ბი!" - ამბობს მარი ნაკანი გვანცა დარასელიას პოდკასტში სტუმრობისას. 

ვინ არის მარი ნაკანი

მარიამ ნაკანი სოციალური ქსელის მომხმარებლებისთვის კარგად ნაცნობი ფიგურაა. ის საზოგადოებამ რეალითი-შოუ „ჯეობარიდან“ გაიცნო, სადაც მან პროექტი მოულოდნელად დატოვა და ყოფილ მეუღლეს შეურიგდა. მაშინ მარის ერთი შვილი – ლიტა თავაძე ჰყავდა. ლიტა ხშირად ხვდება დედის ობიექტივში - უმშვენიერესი გოგონა ფოტოგენურებით გამოირჩევა. ლიტუკამ მსახიობის ამპლუაც მოირგო და პოპულარულ სერიალში "ცვალებადი ნიშნები" ითამაშა. 

მეორედ მარი ნაკანმა გიორგი მამასახლისზე იქორწინა, მათ ერთი გოგონა შეეძინათ. წყვილი 21 წლის მანძილზე იყო დაქორწინებული. 

მარი ნაკანის ბაბუა არქიტექტორი ტონი (ოთარ) კალანდარიშვილი იყო. პატარა გოგონას ხედვისა და გემოვნების ჩამოყალიბებაზე დიდი გავლენა სწორედ ბაბუამ იქონია.  მოგვიანებით მარიმ ვატო წერეთლის „MAF”-ში (Media Art Farm – მედია არტ ფერმა) გააგრძელა სწავლა და წარმატებას მის ცხოვრებაში ერთბაშად მოვიდა - „მაგთი“, „ბატა“, „ბამბინო“, „ფეხსაცმლის გალერეა“ და კიდევ სხვა ცნობილი ბრენდი სწორედ მარი ნაკანის გადაღებული სარეკლამო ფოტოებით გამოჩნდა ბაზარზე.

მარი ნაკანი არის  Behance Portfolio Review-ის გამარჯვებული ფოტოგრაფიაში, ჯიპას 2016 წლის საუკეთესო პედაგოგი. წლებია ასწავლის ფოტოგრაფიას ნიუტონის თავისუფალ სკოლასა და სამოდელო სააგენტო Lookmodelsmanagement-ში.

მარი ნაკანმა გურამ წიბახაშვილის დიდი სკოლაც გაიარა, არასდროს შეუწყვეტია სწავლა, განვითარება და საკუთარი უნარების დახვეწა. მან მეუღლესთან, გიორგი მამასახლისთან ერთად ფოტოსკოლაც შექმნა. შეიძლება ითქვას, რომ მარი და გიორგი ქართული კომერციული ფოტოგრაფიის პიონერები არიან. სწორედ მათი ძალისხმევით გაჩნდა 90-იანი წლების ნაომარ, ნაცრისფერ თბილისში პირველი მხატვრული ბანერები, ლაით-ბოქსები, მაღალი ხარისხის ფოტოები ჟურნალებში. ამას მოჰყვა ფოტო და ვიდეორეკლამები, – სრულიად ახალი, ორიგინალური ხედვითა და სუნთქვით, ტექნიკით, რომელიც დიდწილად ორი ხელოვანის ექსპერიმენტებისა და ახლის ძიების შედეგი იყო და ეს პროცესი დღემდე გრძელდება.