მოდის სამყაროში ხშირად ამბობენ, რომ დევა კასელი არა მხოლოდ აგრძელებს მონიკა ბელუჩის გზას, არამედ საკუთარ, სრულიად განსხვავებულ და უფრო თამამ ისტორიას წერს. Vogue მას ახასიათებს, როგორც თაობა-Z-ის ახალ მუზას, რომელიც ელეგანტურობასა და თანამედროვე სტილს შორის იდეალურ ბალანსს პოულობს.

დევა კასელი 2004 წლის 12 სექტემბერს, რომში დაიბადა. მისი მშობლების, მონიკა ბელუჩისა და ვენსან კასელის ქორწინება იმ პერიოდში ევროპული კინოს სენსაციად ითვლებოდა. მიუხედავად გლობალური ცნობადობისა, მშობლებმა გადაწყვიტეს, დევა მაქსიმალურად მორიდებოდა პრესას. Elle-სთან ინტერვიუში მონიკა ბელუჩი აღნიშნავდა, რომ მას სურდა, შვილებს ჰქონოდათ „ჩვეულებრივი ბავშვობა“ და არა ვარსკვლავური იზოლაცია.
დევას განათლება მისმა მულტიკულტურულმა ცხოვრებამ განსაზღვრა. იგი გაიზარდა რომს, პარიზსა და ბრაზილიას შორის, რამაც მას საშუალება მისცა, სრულყოფილად დაუფლებოდა ხუთ ენას: იტალიურს, ფრანგულს, ინგლისურს, პორტუგალიურსა და ესპანურს. ინტერვიუებში დევა ხშირად აღნიშნავს, რომ ბავშვობაში ვერ ხვდებოდა, რატომ იყო ეს ასეთი მნიშვნელოვანი. „ბავშვობაში ვფიქრობდი: რატომ უნდა ვისწავლო ამდენი ენა, თუ მხოლოდ ერთზე შემიძლია ლაპარაკი? - იხსენებს ის სიცილით - მაგრამ მუშაობის დაწყებისთანავე მივხვდი, რამდენად გამიმარტივა ამან ყველაფერი“.
დევა საკუთარ თავს აღწერს, როგორც „იტალიელს ფრანგული დამოკიდებულებით“, რაც მის განათლებასა და ცხოვრების სტილშიც აისახება.

დევას შარმი არა მხოლოდ მისი გარეგნობის, არამედ მისი ხასიათის დამსახურებაა. გამოცემა Tatler წერდა, რომ მისი მთავარი იარაღი ცნობისმოყვარეობაა. „თუ მოგზაური ხარ, შენ შესანიშნავი მთხრობელი ხარ“ - ამბობს დევა და თვლის, რომ სხვადასხვა კულტურასთან სიახლოვე ადამიანის გულსა და გონებას ხსნის.
მისი კარიერა შეიძლება ითქვას შემთხვევით დაიწყო, როდესაც 14 წლის ასაკში ფოტოგრაფის ყურადღება მიიპყრო. 2019 წელს იგი გახდა Dolce & Gabbana-ს სუნამოს „Shine“ სახე. Harper’s Bazaar-მა მისი პირველი გამოჩენა შეაფასა, როგორც „ახალი ეპოქის დასაწყისი“. დღეს იგი Dior-ისა და Cartier-ს გლობალური ამბასადორია.
დევას პირადი ცხოვრება დღეს მედიის ყურადღების ცენტრშია მისი და იტალიელი მსახიობის, საულ ნანის ურთიერთობის გამო. მათ ერთმანეთი Netflix-ის სერიალის, „ლეოპარდის“ გადასაღებ მოედანზე გაიცნეს. საულმა ერთ-ერთ ინტერვიუში გაამხილა, რომ დევა ცხოვრებაში ბევრად უფრო უბრალო და მეგობრულია, ვიდრე ეს ფოტოებიდან ჩანს: „ჩვენ გვიყვარს სახლში ყოფნა, ფილმების ყურება და უბრალოდ დროის ერთად გატარება“.
"ფრასკატის ულამაზეს ვილაში ვიყავით, მე და დევა ერთმანეთის გაცნობას ვიწყებდით. უნდა ვაღიარო, რომ სწორედ ამ ატმოსფერომ შეუწყო ხელი ჩვენი ურთიერთობის დაწყებას. ბოლოს და ბოლოს, თუ სიბნელეში, პრინცესას კოსტიუმში გამოწყობილ დევას ციხესიმაგრის დერეფნებში შეხვდები, შეუძლებელია, რომ არ შეგიყვარდეს" - ამბობდა საულ ნანი.

დევა კასელისა და მონიკა ბელუჩის შედარება მოდისა და კინოს სამყაროში ერთ-ერთი ყველაზე აქტუალური თემაა. მიუხედავად იმისა, რომ დევა საკუთარი, დამოუკიდებელი გზის გაკაფვას ცდილობს, საზოგადოება მათ შორის ბევრ საერთოსა და ამავდროულად, საინტერესო განსხვავებებს ხედავს.
კრიტიკოსები ხშირად აღნიშნავენ, რომ დევამ დედისგან მემკვიდრეობით მიიღო „მაგნიტური მზერა“ და ის ეთერული, არისტოკრატული ნაკვთები, რაც ბელუჩის სილამაზის სიმბოლოდ აქცევდა. ორივე მათგანს ახასიათებს ბუნებრივი ქარიზმა და დახვეწილი მანერები, რაც მათ ნებისმიერ სამოსში განსაკუთრებულ შარმს სძენს. საინტერესოა, რომ დევას დებიუტიც Dolce & Gabbana-სთან შედგა, ბრენდთან, რომლის მუზაც წლების განმავლობაში მონიკა ბელუჩი იყო.
დევა გაიზარდა რომს, პარიზსა და რიო-დე-ჟანეიროს შორის და ხუთ ენას ფლობს, რაც მას უფრო გლობალურ და მრავალმხრივ პერსონად აქცევს, ვიდრე ეს მისი მშობლების შემთხვევაში იყო. თუ მონიკა ბელუჩი კლასიკური, ჰოლივუდური გლამურის სიმბოლოა, დევას სტილი უფრო თანამედროვე, თავისუფალი და ხშირად ავანგარდულია. Vogue მას ახასიათებს, როგორც მოდერნიზმისა და ნოსტალგიის ნაზავს. დევამ სამოდელო კარიერა 14 წლის ასაკში დაიწყო და ძალიან მალე გახდა ისეთი გიგანტების ამბასადორი, როგორიცაა Dior და Cartier, რაც მის მკაფიო არტისტულ ავტონომიაზე მიუთითებს.
დევა ინტერვიუებში ხაზს უსვამს, რომ არ სურს ვინმეს ჩრდილში ყოფნა და ცდილობს, ხელოვნება საკუთარი თავის ძიების პროცესად აქციოს.
დევა კასელის მომავალი მჭიდროდ უკავშირდება კინოს. იგი უკვე ემზადება მასშტაბური როლებისთვის ფილმებში „ბეთლემი“ და „Zero A.D.“, სადაც ღვთისმშობლის როლს შეასრულებს. როგორც თავად ამბობს: „მე არ მეშინია ექსპერიმენტების, რადგან ხელოვნება ჩემთვის საკუთარი თავის ძიების პროცესია“.
