"ყველაზე მეტად მაბედნიერებს ოჯახი, ბავშვები - როდესაც ხარ დედა და ბებია..." - მარინა კახიანის ინტერვიუ ოჯახზე, კარიერასა და განვლილ გზაზე - Marao

"ყველაზე მეტად მაბედნიერებს ოჯახი, ბავშვები - როდესაც ხარ დედა და ბებია..." - მარინა კახიანის ინტერვიუ ოჯახზე, კარიერასა და განვლილ გზაზე

2026-05-20 14:35:30+04:00

მარინა კახიანს გადაცემა "დილა მშვიდობისა საქართველო" სტუმრობდა. მსახიობმა ინტერვიუში განვლილ გზასა და პროფესიაზე ისაუბრა. მარინა კახიანმა აღნიშნა, რომ მისთვის პროფესია ყველაზე და ყველაფერზე მეტია.

"ადრე ამბობდნენ, რომ სერიოზული ვიყავი, უფრო - თავშეკავებული. მე მგონი, ახლა აღარ ამბობენ. პირველ რიგში, ყველაზე მეტად მაბედნიერებს ოჯახი, ბავშვები და მეორე, რა თქმა უნდა, ჩემი პროფესია და მერე მოგზაურობა. ძალიან კარგი მეგობრები მყავს თეატრშიც და თეატრის გარეთაც. 

ყოველ დილით სხვადასხვა ემოციით ვიღვიძებ. როდესაც ხარ ბებია, დედა ხშირად პირველი ფიქრები მოდის ოჯახსა და ბავშვებზე. ზოგჯერ, როდესაც როლით ხარ შეპყრობილი, პირველ რიგში, თვალს ვახელ თუ არა, იქ ვტრიალებ - მაგალითად, რეპეტიციაზე რაღაც არ გამოვიდა და ვცდილობ რაღაც შევცვალო. რეჟისორსა და მსახიობს შორის ყოველთვის არის ჭიდილი, ამას კარგი გაგებით ვამბობ. 

მსახიობობა ჩემთვის არის ყველაფერი - სიყვარული, ცხოვრება. მე რაც არ შემიძლია ცხოვრებაში გამოვხატო, ამას ვახერხებ ჩემს პროფესიაში. რეალური ცხოვრება არ მინდა წარმოვიდგინო როლის გარეშე", - ამბობს მარინა კახიანი მარიამ გაბედავას რუბრიკა "სხვანაირ დილაში". 

marina-kakhiani

  • " უცებ მე ზურგში დამჭრეს, ავიყვანე ჩემი შვილი და დაჭრილმა გავაგრძელე სირბილი; ამ სიზმრიდან ზუსტად ერთ კვირაში ჩემი მეუღლე გარდაიცვალა" - რას იხსენებს მარინა კახიანი 

მარინა კახიანი

მარინა კახიანი ყველასთვის საყვარელი მსახიობია. სამსახიობო კარიერის საწყისი ეტაპები, 1974-76 წლებში, მან თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრში გაიარა, 1980 წლიდან დღემდე კი იგი შოთა რუსთაველის თეატრის მსახიობია. ამ ხნის მანძილზე მან კინოსა თუ თეატრში არაერთი წარმატებული როლი შეასრულა და ხალხის დიდი სიყვარულიც დაიმსახურა.

აღსანიშნავია მისი რეპერტუარი: ევა ბრაუნი („ას ერგასის დღე“), კორდელია („მეფე ლირი“), რებეკა იდელსონი („კვაჭი კვაჭანტირაძე“), ლიდა („აღდგომა გაუქმებულ სასაფლაოზე“), ლავინია („ტიტუს ანდრონიკუსი“), ნათელა აბაშვილი („კავკასიური ცარცის წრე“), ბერნარდა ალბა („ბერნარდა ალბას სახლი“), მარიამ სტიუარტი („მარიამ სტიუარტი“), სუტკნეინა („კაცია ადამიანი?!“), ვიოლა, ოლივია („როგორც გენებოთ, ანუ შობის მეთორმეტე ღამე“), ალექსანდრა („მოხუცი ჯამბაზები“), მედეა („მედეა“) და სხვა.

  • "უცნობი ფოტო, უცნობი გოგონა" - მსახიობ ლეილა ყიფიანის აქამდე უცნობი ფოტოები 

marina-kakhiani

მარინა კახიანი პატარა ასაკში დაქვრივდა, მისი მეუღლე გია მატარაძე იყო. მარინას ერთი შვილი ჰყავს.

"ოჯა­ხი ძა­ლი­ან ადრე შევ­ქმე­ნი, როცა ჯერ კი­დევ მე­ო­თხე კურ­სზე ვი­ყა­ვი. ჩემი მე­უღ­ლე, გია მა­ტა­რა­ძე ჩემ­ზე საკ­მა­ოდ უფ­რო­სი იყო და უკვე თა­ვი­სი ოჯა­ხი ჰქონ­და. ჩვენ­მა ქორ­წი­ნე­ბამ დიდი მით­ქმა-მოთ­ქმა გა­მო­იწ­ვია, მაგ­რამ როცა ძა­ლი­ან ახალ­გაზ­რდა ხარ, სხვე­ბის აზრს ნაკ­ლებ ყუ­რა­დღე­ბას აქ­ცევ, შემ­დეგ­ში კი თავს იმარ­თლებ, რომ ეს შენი ბე­დის­წე­რა იყო, რომ ასე უნდა მომ­ხდა­რი­ყო. გია კი­ნო­რე­ჟი­სო­რი, ყო­ფი­ლი მსა­ხი­ო­ბი გახ­ლდათ და ჩემი საქ­მი­ა­ნო­ბის გამო საყ­ვე­დუ­რი არას­დროს გა­მო­უთ­ქვამს. ჩვე­ნი ქორ­წი­ნე­ბა 12 წე­ლი­წადს გაგ­რძელ­და და ამ ხნის გან­მავ­ლო­ბა­ში სულ ერ­თად ვი­ყა­ვით, სტუმ­რა­დაც კი ერ­თად დავ­დი­ო­დით. მხო­ლოდ მა­შინ ვშორ­დე­ბო­დით, როცა მე გას­ტროლ­ზე მივ­დი­ო­დი და ეს სა­კა­მა­თო არა­სო­დეს გამ­ხდა­რა. ის ზო­მი­ე­რად ეჭ­ვი­ა­ნი იყო. ამას ვუ­გებ­დი, რად­გან მე ალ­ბათ, ძვე­ლი ყა­ი­დის ქალი ვარ და მომ­წონს, როცა მა­მა­კა­ცი ცო­ტა­თი ეჭ­ვი­ა­ნობს.

marina-kakhiani

  • ანა ფრანკის მამამ მედეა ჯაფარიძეს წერილი მისწერა: "წარმომიდგენია, როგორ მოქმედებს თქვენი თამაში თეატრში, სცენიდან, სადაც მაყურებელთან კავშირი და ზემოქმედება ბევრად ძლიერია..." 

ჩემი შვი­ლი ურ­თუ­ლეს პე­რი­ოდ­ში - 1990-იან წლებ­ში გა­ი­ზარ­და. ჩემი მე­უღ­ლე რომ და­ი­ღუ­პა, ვათა ჯერ 12 წლი­საც არ იყო. ერთი წლით ადრე მა­მა­ჩე­მი გარ­და­იც­ვა­ლა, შემ­დეგ უკვე გია... მოკ­ლედ, ეს ურ­თუ­ლე­სი ეტა­პი გახ­ლდათ ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში! ძა­ლი­ან ბევრ რა­მე­ზე უნდა მე­ფიქ­რა: 12 წლის ბიჭი გა­რეთ რომ არ გა­მეშ­ვა, ესეც არ ივარ­გებ­და - კაცი ხომ უნდა გაზ­რდი­ლი­ყო? ყო­ველ­თვის მძი­მე არ­ჩე­ვა­ნის წი­ნა­შე ვი­ყა­ვი - სად და რო­დის უნდა გა­მეშ­ვა და რო­დის ამეკ­რძა­ლა - რო­დის და­მე­დო მშობ­ლის "ვეტო" სად­მე წას­ვლა­ზე. დე­და­ჩემს ეში­ნო­და და მე­გობ­რებ­თან წას­ვლა­საც უკ­რძა­ლავ­და, მე მა­ინც ვუშ­ვებ­დი და ეს დიდი სტრე­სი იყო. ალ­ბათ, ყვე­ლა­ფერ­მა ერ­თად იმოქ­მე­და: გე­ნე­ტი­კამ, მის­მა ხა­სი­ათ­მა და ბუ­ნე­ბამ, მე და დე­და­ჩემ­მაც დიდი ძა­ლის­ხმე­ვა გა­მო­ვი­ჩი­ნეთ და დღეს ის ძა­ლი­ან კარ­გი ადა­მი­ა­ნია. მე­ა­მა­ყე­ბა, როცა მე­უბ­ნე­ბი­ან, რა კარ­გი შვი­ლი გა­გიზ­რდი­აო" - ამბობდა მარინა.