"მორ­ბის ჩემი მეგობარი აფო­რი­ა­ქე­ბუ­ლი და მე­უბ­ნე­ბა: "მა­მა­შე­ნი მო­დი­სო“ - რუსკა მაყაშვილის ინტერვიუ - Marao

"მო­გე­სალ­მე­ბით, მე ვარ რუს­კა მა­ყაშ­ვი­ლი, 39 წლის მსა­ხი­ო­ბი და ტე­ლე­წამ­ყვა­ნი. მად­ლო­ბა ღმერ­თს, ბევრ რა­მეს ვა­კე­თებ. ბევრ რა­მეს, რა - ჩემს პრო­ფე­სი­ა­ში ვარ აქ­ტი­უ­რად, ვთა­მა­შობ სპექ­ტაკ­ლებს სხვა­დას­ხვა თე­ატ­რში. ეს არის ჩემი ახა­ლი სტი­ქია - ბევრ სხვა­დას­ხვა თე­ატ­რში ვი­თა­მა­შო, სხვა­დას­ხვა თა­ო­ბის მსა­ხი­ო­ბებ­თან ერ­თად. რა­ღაც ახა­ლი ეს­ტა­ფე­ტა მო­ვუ­წყვე ჩემს თავს და საკ­მა­ოდ წარ­მა­ტე­ბი­თაც მიმ­დი­ნა­რე­ობს. ვნა­ხოთ, რო­გორ გაგ­რძელ­დე­ბა. პლუს გა­და­ღე­ბე­ბი მაქვს, სტან­დარ­ტუ­ლად, რო­გორც ხდე­ბა ხოლ­მე. თუმ­ცა, ყვე­ლა­ზე მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი საქ­მი­ა­ნო­ბა და ჩემი ყვე­ლა­ზე დიდი ბედ­ნი­ე­რე­ბა ჩემი შვი­ლე­ბია. ჩემი დრო­ის უდი­დე­სი ნა­წი­ლი სწო­რედ მათ ეკუთ­ვნით“ - ასე და­ი­წყო. ambebi.ge-სა და "პა­ლიტ­რა­ნი­უ­სის“ ერ­თობ­ლი­ვი გა­და­ცე­მის "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ მო­რი­გი გა­და­ცე­მა. გა­და­ცე­მის სტუ­მა­რი იყო მსა­ხი­ო­ბი და ტე­ლე­წამ­ყვა­ნი რუს­კა მა­ყაშ­ვი­ლი. მან მის­თვის გა­მოგ­ზავ­ნილ ყვე­ლა შე­კი­თხვას უპა­სუ­ხა.

რუსკა მაყაშვილის ინტერვიუ

- სა­ერ­თოდ, მსა­ხი­ო­ბო­ბა პრო­ფე­სი­ად რა­ტომ აირ­ჩი­ეთ, დე­დის გავ­ლე­ნით? რა მოგ­წონ­დათ ყვე­ლა­ზე მე­ტად ამ პრო­ფე­სი­ა­ში?

- დე­დის გავ­ლე­ნა იმ­დე­ნად დიდი იყო, პრინ­ციპ­ში, თამ­რი­კომ რომ ჩა­ა­ბა­რა, ჩვენ უკვე პა­ტა­რე­ბი, სულ ახა­ლი გა­ჩე­ნი­ლე­ბი ვი­ყა­ვით. ფაქ­ტობ­რი­ვად, თე­ატ­რა­ლურ­ში გა­ვი­ზარ­დეთ. როცა იქ უკვე სტუ­დენ­ტი დავ­ბრუნ­დი, მარ­თლა თით­ქოს ყვე­ლა კუ­თხე-კუნ­ჭუ­ლი მახ­სოვ­და დე­და­ჩე­მის სწავ­ლის პე­რი­ო­დი­დან. გავ­ლე­ნა, რა თქმა უნდა, იყო, თუმ­ცა თამ­რი­კოს გავ­ლე­ნაც რომ არ ყო­ფი­ლი­ყო, მგო­ნია, მა­ინც ამ პრო­ფე­სი­ას ავირ­ჩევ­დი. ბავ­შვო­ბი­დან­ვე სხვა არ­ცერ­თი პრო­ფე­სია არ მა­ინ­ტე­რე­სებ­და. არც კოს­მო­ნავ­ტო­ბა მინ­დო­და და არც პო­ლი­ცი­ე­ლო­ბა (ჩემს შვილს, კა­ტოს, რა­ტომ­ღაც უნდა, რომ პო­ლი­ცი­ე­ლი გახ­დეს). მე მარ­ტო ეს პრო­ფე­სია მა­ინ­ტე­რე­სებ­და. ასე რომ, ეს ალ­ბათ დე­დის გავ­ლე­ნაც არის, მაგ­რამ, პირ­ველ რიგ­ში, ჩემი უდი­დე­სი სურ­ვი­ლი და ოც­ნე­ბა იყო.

- დე­დას - მსა­ხი­ობ თა­მარ მა­ყაშ­ვილს - თქვენს ცხოვ­რე­ბა­ში რა ად­გი­ლი უკა­ვია და ხართ თუ არა დამ­ჯე­რი შვი­ლი?

- 39 წლის ვარ და ძა­ლი­ან დამ­ჯე­რი შვი­ლი ვარ. ზო­გა­დად, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ თამ­რი­კო ახლა ბა­თუმ­შია, ბა­თუ­მის თე­ატ­რში მუ­შა­ობს და უმე­ტეს­წი­ლად იქ უწევს ყოფ­ნა, ამ­ხე­ლა ქალი დღემ­დე დე­დას ვარ მი­კე­რე­ბუ­ლი. პე­რი­ო­დუ­ლად სულ დე­დას­თან მინ­და ყოფ­ნა. ახ­ლაც ძა­ლი­ან მინ­და და ვე­უბ­ნე­ბი: "დედა, ჩა­მო­დი, გთხოვ“. დე­და­ჩე­მი არის ადა­მი­ა­ნი, რო­მე­ლიც, არ არ­სე­ბობს საქ­მე, რომ ვერ მო­მიგ­ვა­როს. თამ­რი­კო ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში არის ნამ­დვი­ლი დედა, რო­მე­ლიც ყო­ველ­თვის და­ი­ცავს თა­ვის შვილს, თუნ­დაც მარ­თა­ლი არ იყოს.

- რას გვე­ტყვით მა­მა­ზე - ისიც მსა­ხი­ო­ბია? ვფიქ­რობ, რომ მა­მას გა­რეგ­ნო­ბით გავ­ხართ... მე­თან­ხმე­ბით?

- ჩემი ცხოვ­რე­ბის რა­ღაც პე­რი­ოდ­ში, საკ­მა­ოდ დიდ ნა­წილ­ში, მა­მას­თან ურ­თი­ერ­თო­ბა არ მქონ­და. ჩემს კლა­სელს და მე­გო­ბარს თვა­ლი­თაც არ ჰყავ­და ნა­ნა­ხი. სა­ერ­თოდ, მეც კარ­გა ხანს არ მყავ­და ნა­ნა­ხი და სა­ხე­ზეც აღარ მახ­სოვ­და, რო­გორ გა­მო­ი­ყუ­რე­ბო­და. მა­შინ ქო­რე­ოგ­რა­ფი­ულ­ში ვსწავ­ლობ­დით და მარ­ჯა­ნიშ­ვი­ლის თე­ატ­რში სა­ა­ხალ­წლო გა­მო­საშ­ვე­ბი ღო­ნის­ძი­ე­ბა გვქონ­და. ჰოდა, გა­მო­ვე­დით თე­ატ­რი­დან, ცოტა ზე­მოთ ავე­დით, ფე­ნო­ვა­ნი ხა­ჭა­პუ­რე­ბი უნდა გვე­ჭა­მა. უცებ ეს ჩემი ახლო მე­გო­ბა­რი, ჩემი კლა­სე­ლი, სა­ხე­და­კარ­გუ­ლი მორ­ბის. ალ­ბათ 12-13 წლი­სე­ბი ვიქ­ნე­ბო­დით, უფრო პა­ტა­რე­ბი, ან მაქ­სი­მუმ 13-14 წლი­სე­ბი. მორ­ბის სოფო ფან­ცუ­ლა­ია აფო­რი­ა­ქე­ბუ­ლი და მე­უბ­ნე­ბა: "მა­მა­შე­ნი მო­დი­სო“. ის­ტე­რი­კა­ში ჩავ­ვარ­დი. ვე­უბ­ნე­ბი: "სოფო, ხა­ჭა­პუ­რი მი­ჭი­რავს ხელ­ში, სოფო, რა მა­მა­ჩე­მი მო­დის, და­წყნარ­დი-მეთ­ქი“. გა­ვი­ხე­დე და მარ­თლაც მო­დის მა­მა­ჩე­მი... აი, ასე ძა­ლი­ან ვგა­ვართ მე და მა­მა­ჩე­მი ერ­თმა­ნეთს. მამა მსა­ხი­ო­ბი არ არის, კოკა არის ძა­ლი­ან კარ­გი და ნი­ჭი­ე­რი მხატ­ვა­რი - მო­ვი­კი­თხავ აქე­დან!