"სრუ­ლი­ად ახალ­გაზ­რდას, 34 წლის ასაკ­ში, მო­უ­ლოდ­ნე­ლად მე­უღ­ლე გარ­და­მეც­ვა­ლა" - მარინა კახიანი ცხოვრების სირთულეებისა და განვლილი გზის შესახებ - Marao

"მე ვარ მა­რი­ნა კა­ხი­ა­ნი, რუს­თა­ვე­ლის თე­ატ­რის მსა­ხი­ო­ბი, პირ­ველ რიგ­ში", - ასე და­ი­წყო "სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ მო­რი­გი გა­და­ცე­მა ჩვენს რეს­პონ­დენ­ტთან. პრო­ექ­ტი, რო­მელ­ზეც Ambebi.ge და "პა­ლიტ­რა­ნი­უ­სი“ ერ­თობ­ლი­ვად მუ­შა­ობს. გა­და­ცე­მის სტუ­მა­რი, რო­გორც უკვე მიხ­ვდით, რუს­თა­ვე­ლის თე­ატ­რის მსა­ხი­ო­ბი მა­რი­ნა კა­ხი­ა­ნი გახ­ლდათ. მან მის­თვის გა­მოგ­ზავ­ნილ შე­კი­თხვებს უპა­სუ­ხა. ტე­ლე­ინ­ტერ­ვი­უს სრუ­ლი ვერ­სი­ის ნახ­ვას კი მი­თი­თე­ბულ ბმულ­ზე შეძ­ლებთ.

 მარინა კახიანის ინტერვიუ

- "თე­ატ­რის მტვერს“ რა ჯა­დოს­ნუ­რი ძალა აქვს, რომ ადა­მი­ა­ნებს ასე იზი­დავს?

- "სცე­ნის მტვე­რი“, რო­მელ­საც ჩვენ ასე ვე­ძა­ხით, სა­ო­ცა­რი "სა­წამ­ლა­ვია“ (კარ­გი გა­გე­ბით, რა თქმა უნდა). ჩვენ ამით "ვი­წამ­ლე­ბით“ და იშ­ვი­ა­თი გა­მო­ნაკ­ლი­სის გარ­და, ვინც ერთხელ მა­ინც ავა სცე­ნა­ზე, თუნ­დაც ორი სი­ტყვა თქვას, იმ­ღე­როს ან იცეკ­ვოს, მერე მის გა­რე­შე ცხოვ­რე­ბა აღარ შე­უძ­ლია. მეც ზუს­ტად ასე ვარ და არა მარ­ტო მე. ბოლო დროს კი­დევ ერთხელ მივ­ხვდი, რომ იმ პა­ტა­რა გო­გომ ოდეს­ღაც აბ­სო­ლუ­ტუ­რად სწო­რი არ­ჩე­ვა­ნი გა­ა­კე­თა. მრა­ვალ­ჯერ დავ­რწმუნ­დი, რომ ცხოვ­რე­ბა­ში მთა­ვა­რია აკე­თო ის საქ­მე, რო­მე­ლიც გიყ­ვარს და სი­ა­მოვ­ნე­ბას გა­ნი­ჭებს - მნიშ­ვნე­ლო­ბა არ აქვს, დიდი ხარ თუ პა­ტა­რა, ეს საქ­მე გვავ­სებს და გვა­ბედ­ნი­ე­რებს.

- რა იყო თქვენს ცხოვ­რე­ბა­ში ყვე­ლა­ზე დიდი გა­მოწ­ვე­ვა?

- არ მინ­და იმ დიდ ტკი­ვილ­ზე სა­უ­ბა­რი, რო­მე­ლიც ცხოვ­რე­ბი­სე­ულ გა­მოწ­ვე­ვად მექ­ცა. სრუ­ლი­ად ახალ­გაზ­რდას, 34 წლის ასაკ­ში, მო­უ­ლოდ­ნე­ლად მე­უღ­ლე გარ­და­მეც­ვა­ლა. მა­ნამ­დე მშობ­ლე­ბი­სა და მე­უღ­ლის მიერ (რო­მე­ლიც ჩემ­ზე უფ­რო­სი იყო) გა­თა­მა­მე­ბუ­ლი გოგო ვი­ყა­ვი, ცხოვ­რე­ბი­სე­უ­ლი სირ­თუ­ლე­ე­ბი არ მე­ხე­ბო­და. მა­ნამ­დე ორი წლით ადრე მა­მაც გარ­და­იც­ვა­ლა და დავ­რჩით მე, დე­და­ჩე­მი და ჩემი პა­ტა­რა შვი­ლი. ეს იყო ჩემი ცხოვ­რე­ბის უდი­დე­სი გა­მოწ­ვე­ვა. ამ ტრა­გე­დი­ი­დან სულ რა­ღაც ორ თვე­ში გოჩა კა­პა­ნა­ძემ "ბერ­ნარ­და ალ­ბა­ში“ მთა­ვა­რი როლი შე­მომ­თა­ვა­ზა. უნდა მე­თა­მა­შა დედა, როცა ჩემს შვი­ლებს ჩემ­ზე უფ­რო­სი, სა­უ­კე­თე­სო მსა­ხი­ო­ბე­ბი თა­მა­შობ­დნენ. მა­შინ არ მი­ფიქ­რია, მაგ­რამ მერე მივ­ხვდი, რა­ტომ მო­უნ­და რე­ჟი­სორს ჩემი აყ­ვა­ნა ამ როლ­ზე: მე­უღ­ლის და­კარ­გვამ უც­ბად მო­მი­ტა­ნა ისე­თი ტკი­ვი­ლი და ცხოვ­რე­ბი­სე­უ­ლი გაკ­ვე­თი­ლი, რო­მელ­მაც თით­ქოს ერთ ღა­მე­ში და­მა­ბე­რა. ბერ­ნარ­და ალ­ბას როლი და­მეხ­მა­რა ჩემი პი­რა­დი ტკი­ვი­ლის გა­და­ტა­ნა­ში და, ამავდრო­უ­ლად, ჩემი ტკი­ვი­ლი და­მეხ­მა­რა ბერ­ნარ­დას თა­მაშ­ში.

- გული რაზე გწყდე­ბათ და რას ნა­ნობთ?

- პრო­ფე­სი­ა­ში გული არა­ფერ­ზე მწყდე­ბა, თუმ­ცა იყო რო­ლე­ბი, რომ­ლებ­ზეც ბავ­შვო­ბა­ში ვოც­ნე­ბობ­დი და ასა­კის გამო ვე­ღა­რას­დროს ვი­თა­მა­შებ. სა­მა­გი­ე­როდ, ვი­თა­მა­შე ისე­თი გმი­რე­ბი, რომ­ლებ­ზეც ნე­ბის­მი­ე­რი მსა­ხი­ო­ბი ინატ­რებ­და. ასე რომ, არა უშავს - ახლა უფრო სო­ლი­დურ ქალ­ბა­ტო­ნებს ვი­თა­მა­შებ. აი, რაზე მწყდე­ბა გული, იცით? ყო­ველ­თვის მინ­დო­და ბევ­რი უცხო ენის ცოდ­ნა. ბავ­შვო­ბა­ში ფრან­გულს მას­წავ­ლიდ­ნენ, ზრდას­რულ ასაკ­ში ინ­გლი­სუ­რის სწავ­ლა და­ვი­წყე, თით­ქოს ვსა­უბ­რობ­დი კი­დეც, მაგ­რამ ახლა კომ­პლექ­სი მაქვს - მე­ში­ნია, არას­წო­რად არ ვთქვა რამე და ვჩუმ­დე­ბი. სულ მინ­დო­და ეს­პა­ნუ­რი­სა და სპარ­სუ­ლის სწავ­ლა, მაგ­რამ ვერ მო­ვა­ხერ­ხე. დრო­ის უქონ­ლო­ბას ვაბ­რა­ლებ­დი, თუმ­ცა, ალ­ბათ, მა­ინც სი­ზარ­მა­ცის ბრა­ლია. მწყდე­ბა გული, რომ რაც ვი­ცო­დი, ისიც და­მა­ვი­წყდა, ხოლო რაც ძა­ლი­ან მინ­დო­და, ის ენე­ბი სა­ერ­თოდ ვერ ვის­წავ­ლე.

- ორი­გი­ნა­ლუ­რი კომ­პლი­მენ­ტი, რო­მე­ლიც სულ გახ­სოვთ, ვის­გან მი­გი­ღი­ათ?

- ცხოვ­რე­ბა­ში ბევ­რი კომ­პლი­მენ­ტი მო­მის­მე­ნია. ადრე რა­დი­ო­ში მიმ­ყავ­და გა­და­ცე­მა ცნო­ბილ ადა­მი­ა­ნებ­ზე - მხატ­ვრებ­ზე, კომ­პო­ზი­ტო­რებ­ზე, მსა­ხი­ო­ბებ­ზე (მახ­სოვს, რო­დენ­ზე ჩავ­წე­რე გა­და­ცე­მა). ერთხელ მსმე­ნელ­მა ქალ­ბა­ტონ­მა და­რე­კა პირ­და­პირ ეთერ­ში და მი­თხრა: "თქვე­ნი ხმა ბა­ხის მუ­სი­კას ჰგავ­სო“. ეს ისე­თი კომ­პლი­მენ­ტი იყო, დაბ­ნე­უ­ლო­ბის­გან არ ვი­ცო­დი, რა მე­პა­სუ­ხა. კი­დევ ერთი უდი­დე­სი აღი­ა­რე­ბა ჩემ­თვის: ერ­თმა ძა­ლი­ან სე­რი­ო­ზულ­მა მა­მა­კაც­მა რე­ჟი­სორ­მა თქვა, სხვა რომ ვყო­ფი­ლი­ყა­ვი, მა­რი­ნა კა­ხი­ა­ნო­ბა მო­მინ­დე­ბო­დაო. ხაზს ვუს­ვამ - მა­მა­კაც­მა თქვა, რო­მელ­საც ქა­ლად ყოფ­ნა არას­დროს უნატ­რია, მაგ­რამ თუ იქ­ნე­ბო­და, ჩემს ად­გი­ლას ყოფ­ნას ისურ­ვებ­და. სულ რამ­დე­ნი­მე დღის წინ კი ერ­თმა ახალ­გაზ­რდა გო­გო­ნამ, ჟურ­ნა­ლის­ტმა, ზუს­ტად იგი­ვე სი­ტყვე­ბი გა­მი­მე­ო­რა. ამა­ზე დიდ კომ­პლი­მენ­ტებს ვერც კი ვი­სურ­ვებ­დი... 

წაიკითხეთ სრულად