"ჩვე­ნი საქ­მი­ა­ნო­ბა ეროვ­ნულ ძი­რებ­ზეა და­ფუძ­ნე­ბუ­ლი, ვი­ღა­ცე­ბი კი ამ დროს ში­შით გვი­ყუ­რე­ბენ" - ნინო სუხიშვილის ინტერვიუ - Marao

Ambebi.ge-სა და „პა­ლიტ­რა­ნი­უ­სის“ ერ­თობ­ლივ გა­და­ცე­მას „სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ ცოტა ხნის წინ ქარ­თუ­ლი ნა­ცი­ო­ნა­ლუ­რი ბა­ლე­ტის „სუ­ხიშ­ვი­ლე­ბის“ აკა­დე­მი­უ­რი და­სის მთა­ვა­რი პრო­დი­უ­სე­რი და გე­ნე­რა­ლუ­რი დი­რექ­ტო­რი ნინო სუ­ხიშ­ვი­ლი სტუმ­რობ­და. მან მის­თვის გა­მოგ­ზავ­ნილ შე­კი­თხვებს უპა­სუ­ხა და ამ ინ­ტერ­ვი­უ­დან სა­ინ­ტე­რე­სო ეპი­ზო­დე­ბის ელექტრო­ნუ­ლი ვერ­სია გა­სულ კვი­რას Ambebi.ge-მ შე­მოგ­თა­ვა­ზათ.

„სა­ხალ­ხო ინ­ტერ­ვი­უს“ ფორ­მატ­ში მან კი­დევ რამ­დე­ნი­მე მნიშ­ვნე­ლო­ვან კი­თხვას უპა­სუ­ხა, რა­საც ახლა გთა­ვა­ზობთ. 

ნინო სუხიშვილის ინტერვიუ

- თქვე­ნი აზ­რით, სი­ახ­ლის რა­ტომ ეში­ნი­ათ ადა­მი­ა­ნე­ბის უმ­რავ­ლე­სო­ბას?

- ხალ­ხს ყვე­ლა­ფე­რი გულ­თან ახ­ლოს მი­აქვს. ამას რომ უყუ­რე­ბენ, ჰგო­ნი­ათ, რომ ვი­ღაც სულ რა­ღა­ცას გვარ­თმევს - მი­წას, ქვე­ყა­ნას, ენას, რე­ლი­გი­ას. არა­ვინ არა­ფერს გვარ­თმევს, ეს ყვე­ლა­ფე­რი ჩვენ უნდა შე­ვი­ნარ­ჩუ­ნოთ. არც იმ ქარ­თულ ცეკ­ვას არა­ფე­რი მო­უ­ვა, გარ­და იმი­სა, რომ უფრო პო­პუ­ლა­რუ­ლი გახ­დე­ბა. ამი­ტომ ჩვე­ნი საქ­მი­ა­ნო­ბა ეროვ­ნულ ძი­რებ­ზეა და­ფუძ­ნე­ბუ­ლი. ვი­ღა­ცე­ბი კი ამ დროს ში­შით გვი­ყუ­რე­ბენ, ჰგო­ნი­ათ რომ ჩვენს ბინ­ძურ ხე­ლებს ქარ­თულ სიწ­მინ­დე­ებ­ში, ანუ ქარ­თულ ქო­რე­ოგ­რა­ფი­ა­ში ვა­ფა­თუ­რებთ. მინ­და ყვე­ლა და­ვამ­შვი­დო, ასე არ არის. ჩვენ სწო­რედ ის ხალ­ხი ვართ, ვინც ამას ინარ­ჩუ­ნებს, ავი­თა­რებს, გა­აქვს მსოფ­ლი­ო­ში და ჩვენს პა­ტა­რა ქვე­ყა­ნას მთელ მსოფ­ლი­ოს აც­ნობს. 40-იანი წლე­ბი­დან და­წყე­ბუ­ლი, არა­ვინ არა­ფე­რი იცო­და სა­ქარ­თვე­ლო­ზე, ბევ­რმა შე­იძ­ლე­ბა დღე­საც არ იცის, მაგ­რამ ჩვე­ნი კონ­ცერ­ტის შემ­დეგ, რო­მელ ქვე­ყა­ნა­სა თუ პა­ტა­რა ქა­ლაქ­შიც არ უნდა ვი­ყოთ, თუნ­დაც მექ­სი­კის უკი­დუ­რეს რა­ი­ონ­ში, ხვდე­ბა, რა ქვეყ­ნი­დან ვართ, რა კულ­ტუ­რის, ის­ტო­რი­ის მქო­ნე­ნი ვართ და ჩვენს ქვე­ყა­ნას რა გან­ძი აქვს...

ეს არ არის მხო­ლოდ ჩემი ან­სამ­ბლი, ეს არის სა­ხალ­ხო ან­სამ­ბლი და ამი­ტო­მაც აქვს ხალ­ხს ეს და­მო­კი­დე­ბუ­ლე­ბა. მე და ილი­კოს ამა­ზე არც ერთი წუ­თით არ გვი­ნერ­ვი­უ­ლია. არ გვაქვს რე­აქ­ცია, გე­ღი­მე­ბა და გვი­ხა­რია კი­დეც, რომ ჩვე­ნი მა­ყუ­რე­ბე­ლი ასე ღე­ლავს, უნ­დათ, რომ ყვე­ლა­ფე­რი ისეთ დო­ნე­ზე იყოს, რომ ჩვე­ნი პატ­რი­ო­ტიზ­მი, ეროვ­ნუ­ლო­ბა, ქვეყ­ნის სიმ­დიდ­რე შე­ნარ­ჩუნ­დეს. მგო­ნი, ამის­თვის მათ მხო­ლოდ მად­ლო­ბა უნდა გა­და­ვუ­ხა­დოთ.

- ზოგ­ჯერ ვი­ღა­ცებს ჰგო­ნი­ათ, რომ ან­სამ­ბლმა გარ­კვე­ულ ცეკ­ვებ­ში ტრა­დი­ცი­ულ ხაზს გა­და­უხ­ვია. მუდ­მი­ვად ამ კუ­თხით თით­ქოს ვი­ღაც არის ჩა­საფ­რე­ბუ­ლი... რისი ბრა­ლია ეს?

- მგო­ნი, ეს მო­საზ­რე­ბა არას­წო­რი პრო­პა­გან­დის ბრა­ლია, რად­გან ასე არ არის. არა­ფერს გა­და­ვუხ­ვი­ეთ, - გვაქვს ჩვე­ნი ტრა­დი­ცი­უ­ლი კლა­სი­კუ­რი პროგ­რა­მა. ასე­ვე რამ­დე­ნი­მე სხვა­დას­ხვა­ნა­ი­რი პროგ­რა­მა, სა­დღაც ხუთი, რო­მე­ლიც ერ­თმა­ნე­თის­გან გან­სხვავ­დე­ბა. ან­სამ­ბლის რე­პერ­ტუ­არ­ში მთლი­ა­ნო­ბა­ში 30-ზე მეტი ცეკ­ვაა. ერთ კონ­ცერ­ტში 15-16 ცეკ­ვა შე­იძ­ლე­ბა წა­რად­გი­ნო, რად­გან 2 სა­ათ­ზე მეტი არ შე­იძ­ლე­ბა კონ­ცერ­ტის ხან­გრძლი­ვო­ბა იყოს. მა­ყუ­რე­ბე­ლი არ უნდა და­ღა­ლო. ტრა­დი­ცი­უ­ლი პროგ­რა­მა კი ჩვენს რე­პერ­ტუ­არ­ში სულ არის. ამ პროგ­რა­მით გავ­დი­ვართ სა­ზღვარ­გა­რეთ და თბი­ლის­შიც, როცა ამის სა­შუ­ა­ლე­ბა გვაქვს...

არა­ფერს გა­და­უხ­ვი­ეთ, პი­რი­ქით, ილი­კო სუ­ხიშ­ვი­ლი­სა და ნინო რა­მიშ­ვი­ლის და­ნა­ტო­ვარს მე და ჩემი ძმა - ილი­კო რო­გორც უფრთხილ­დე­ბა, ასე ვე­რა­ვინ გა­უფრ­თხილ­დე­ბა. ამი­ტომ მგო­ნია, რომ ეს „რა­ღაც აზრი“ იმ ხალ­ხს ეკუთ­ვნის, ვინც ჩვენს კონ­ცერ­ტებს სა­ერ­თოდ არ დას­წრე­ბია. ალ­ბათ სო­ცი­ა­ლუ­რი ქსე­ლის პა­ტა­რა რილ­სე­ბით თუ სი­უ­ჟე­ტე­ბით თა­ვი­სი აზრი ასე გა­მო­აქვთ, ან სა­ერ­თო­დაც სხვის აზრს იმე­ო­რე­ბენ. კი, ეს ყვე­ლა­ფე­რი ნამ­დვი­ლად პრო­პა­გან­დის ნა­წი­ლია, რაც ჩემ­თვის აბ­სო­ლუ­ტუ­რად გა­უ­გე­ბა­რია.

წაიკითხეთ სრულად