ერთ დროს "ყველაზე ლამაზ გოგოდ" იცნობდნენ. სცენა, პროჟექტორები, კონკურსები, ინტერვიუები - ყველაფერი ზღაპარს ჰგავდა. თუმცა ამ ბრჭყვიალა სამყაროს მიღმა ის ყოველთვის რჩებოდა იმად, ვინც სინამდვილეში იყო, მშვიდი, ინტროვერტი გოგონა ქუთაისიდან, რომელსაც ხმაურზე მეტად სიჩუმე, ყურადღების ცენტრზე მეტად - ჩრდილში ყოფნა, ხოლო გარეგნულ წარმატებაზე მეტად -ადამიანების უხილავი სამყარო აინტერესებდა.

ბავშვობა გასული საუკუნის 90-ანი წლების ომების მძიმე პერიოდში გაატარა, მაგრამ დღემდე ყველაზე თბილად სწორედ იმ ზამთრებს იხსენებს, როცა ოჯახის სამზარეულოში მოგიზგიზე ღუმელთან ახლობლები იკრიბებოდნენ და სირთულეების მიუხედავად, სიცოცხლე მაინც სიყვარულით გრძელდებოდა. ბავშვობაში ბალერინობაზე ოცნებობდა, მოგვიანებით კი სრულიად მოულოდნელად აღმოჩნდა სილამაზის კონკურსის სცენაზე, სადაც მისი ცხოვრება ერთ დღეში შეიცვალა.
დღეს ის მარტოხელა დედაა, ქალი, რომელმაც ცხოვრების არაერთ რთულ ეტაპს გაუძლო, საკუთარი თავისგან საინტერესო პერსონა გამოძერწა და შეინარჩუნა სიფაქიზე, სიმშვიდე და შინაგანი სინათლე. ის ბევრს არ ლაპარაკობს პირად ცხოვრებაზე, მაგრამ მის თითოეულ ფრაზაში იგრძნობა გამოცდილება, რომელმაც ასწავლა - ყველაზე მთავარი მართლაც თვალით უხილავია.

ინტერვიუ "მის საქართველო 2000" ანა აშვეთიასთან
- როგორ აღმოჩნდით სილამაზის კონკურსზე?
- სრულიად სპონტანურად. საქართველოში ზაფხულის არდადეგებზე ვიყავი ჩამოსული, როცა ოჯახის ახლობლებმა დაჟინებით მთხოვეს კონკურსში მონაწილეობა. სიმართლე გითხრათ, საკუთარ თავს ამ სამყაროში საერთოდ ვერ წარმოვიდგენდი. და მერე მოხდა რაღაც სრულიად მოულოდნელი - გავიმარჯვე. გავხდი მის საქართველო - 2000. ალბათ იმ დღიდან ჩემი ცხოვრება ნელ-ნელა სხვა მიმართულებით წავიდა.

- რას ნიშნავდა თქვენთვის „ყველაზე ლამაზი გოგოს“ სტატუსი?
- სიმართლე რომ ვთქვა, შინაგანად ისევ ის ინტროვერტი გოგო ვიყავი, რომელსაც ჩუმად ყოფნა უყვარდა. გარედან ყველაფერი ძალიან ლამაზი ჩანდა - სცენა, ყურადღება, ინტერვიუები, ახალი სამყარო… მაგრამ მე ისევ წიგნები, ფიქრი და საკუთარ თავთან დიალოგი მიყვარდა. ალბათ ამიტომაც არასოდეს მიგრძნია თავი „ვარსკვლავად“.
წაიკითხეთ სრულად