„მან იცის, როგორ შეინარჩუნოს ეს განუსაზღვრელი, უთქმელი ნაწილი საკუთარ თავში“ — ამბავი ქალზე, რომელმაც ასზე მეტი ცხოვრება იცხოვრა - ჯულიანა მურის პორტრეტი - Marao
„მან იცის, როგორ შეინარჩუნოს ეს განუსაზღვრელი, უთქმელი ნაწილი საკუთარ თავში“ — ამბავი ქალზე, რომელმაც ასზე მეტი ცხოვრება იცხოვრა - ჯულიანა მურის პორტრეტი
არავის შეუძლია ისე, როგორც ჯულიანა მურს - „დებიუტის“ ვარსკვლავს აქვს იშვიათი ნიჭი, საკუთარი არსების თითოეული ნაწილი ჩააქსოვოს როლებში
ჰემპტონსის ცხელი შუადღეა. ზღვისპირა სასტუმროს სტუმრები ეზოს ღია კაფეში სეირნობენ, ახალთახალ ბოსტნეულის კერძებს უკვეთავენ და იმაზე მსჯელობენ, თუ რამდენად გამართლებულია ფინანსურად ღვინის ჭიქით შეკვეთა ბოთლთან შედარებით. პატარა ბიჭუნა ყურადღებით ადევნებს თვალს კეთილ და მოთმინებიან მიმტანს, რომელიც მის უალკოჰოლო სასმელს ამზადებს და ფართოდ იღიმის, როცა ლოდინისას დასაღეჭად პიტნის ნორჩ ღეროს აწვდიან.
ამ მშვიდ, საზაფხულო გარემოში, ქვიშიან ბილიკს ჯულიანა მური გამოუყვება. მას მუქი ლურჯი ტილოს პერანგი და მუქი ჯინსის მოკლე შარვალი აცვია, თმა დაბალ კვანძად აქვს შეკრული, ლავიწის ძვლებზე ოქროს მსხვილი ჯაჭვი ჩანს, მაჯაზე კი - თხელი ოქროს სამაჯური. როცა ჩასახუტებლად და მისასალმებლად მკლავებს შლის, სამაჯურის საკეტი ქანქარებს. მური ბოდიშს იხდის რამდენიმეწუთიანი დაგვიანებისთვის - მანქანის გაჩერება გამიჭირდაო - და კაფეს მმართველსა და პერსონალს ესალმება, რომლებიც მას ძალიან კარგად იცნობენ.
ეს შუადღე, რომელიც დიდ ნარინჯისფერ ქოლგის ქვეშ გავატარეთ, ჩემი და მურის პირველი შეხვედრაა, თუმცა, სანამ საუბარს ოფიციალურად დავიწყებდეთ, ვეუბნები, რომ ჩვენი გზები მანამდეც გადაკვეთილა. ოცი წლის წინ, ტორონტოს ერთ-ერთ უბანში, სასურსათო მაღაზიაში მოლარედ ვმუშაობდი. სწორედ ამ უბანში ტარდებოდა ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალის ღონისძიებების უმეტესობა. ჩვენ ყოველდღე ვემსახურებოდით კინოვარსკვლავებსა და რეჟისორებს (ამ კვირების განმავლობაში ყვითელ პრესას ჟურნალების სტენდის უკანა მხარეს გადავწევდით ხოლმე, რათა ჩვენს ცნობილ სტუმრებს უხერხულად არ ეგრძნოთ თავი, როცა საკუთარ ფოტოებს ჩვეულებრივ, ყოველდღიურ ფორმაში იხილავდნენ). ერთ შუადღეს, შესვენებიდან სასწრაფოდ დაბრუნებულს, ბოსტნეულის განყოფილებაში პატარა გოგონასთან კინაღამ შეჯახება მომივიდა. „ძალიან ვწუხვარ“, - ვთქვი და დაბლა დავიხარე, რომ დარწმუნებულიყავი, მუხლი სახეში არ ჩამერტყა. ზევით ავიხედე, რომ მისი დედისთვის ბოდიში გადამეხადა და დავინახე, რომ ეს ჯულიანა მური იყო. „ოჰ, კარგადაა, ნუ ნერვიულობთ“, - მიპასუხა მურმა. მაგრამ მე, რა თქმა უნდა, ვნერვიულობდი და ამაზე ბოლო ორი ათწლეულია ვფიქრობ. ცნობილ ადამიანთან ნებისმიერ შეხვედრას შეჯახების შეგრძნება ახლავს, თუმცა ეს შემთხვევა ავარიასთან ძალიან ახლოს იყო. ეს ჩემი მაშინდელი სამუშაოს ერთ-ერთი ყველაზე წარუშლელი მოგონებაა, თუმცა მურს, რა თქმა უნდა, არ ახსოვს.
ბოლო ოთხი ათწლეულის განმავლობაში, მური, რომელიც ახლა 65 წლისაა, სრულიად უნიკალურ მოვლენად იქცა: ის არის მსახიობი და ვარსკვლავი, რომლის ცნობაც თითქმის ნებისმიერს შეუძლია თვალის დახამხამებაში; მისი სახე ერთხელ დანახვისთანავე ცვლის სილამაზის საზომს. შემიძლია ვიცოდე, რომ ჯულიანა მურის თამაშს ვუყურებ და მაინც მჯეროდეს, რომ ჩემ წინაშეა კეროლ უაიტი („უსაფრთხოება“), ემბერ უეივსი („ბოგი სტილის ღამეები“), მოდ ლებოვსკი („დიდი ლებოვსკი“), ლოპა ბრაუნი („საათები“) თუ პრეზიდენტი ალმა კოინი („შიმშილის თამაშები“). მისი თითოეული როლი მახსენებდა იმას, თუ რამდენად შესაძლებელია გაიგო იმ ქალის შინაგანი სამყარო, რომელსაც პირადად არასდროს იცნობ.
დეკემბერში მური მთავარ როლს შეასრულებს ჯესი აიზენბერგის მესამე სარეჟისორო ნამუშევარში - „დებიუტი“. ეს არის მეორე ფილმი, რომელიც მან მურთან ერთად გადაიღო, და პირველი, სადაც მუსიკალური დადგმებია - ფილმში არის სპექტაკლი, რომლის მუსიკა და ტექსტი ასევე აიზენბერგს ეკუთვნის. 1990-იან წლებში მიმდინარე სიუჟეტი მოგვითხრობს ქალაქგარეთ მცხოვრებ დიასახლისზე, მონა ფრიდმანზე (მური), რომელიც გადაწყვეტს მონაწილეობა მიიღოს ადგილობრივ თეატრალურ დადგმაში ძველი საცხოვრებელი სახლის საყვარელი მცხოვრებლების შესახებ. ქმარს ის თითქმის არ აინტერესებს, ისევე როგორც შვილებს - მათთვის მონა მხოლოდ საოჯახო საქმეების შემსრულებელია. მონა თავისუფლებას ეძებს, თუმცა, შესაძლოა, უბრალოდ ერთ შეზღუდვას მეორით ცვლიდეს; დანარჩენი მსახიობები თავიანთი საქმის თავდადებული ოსტატები და თვითნებური რეჟისორის, ჯერის (რომელსაც პოლ ჯამატი ასრულებს) მიმდევრები არიან. მისი გენიალურობის საერთო რწმენა და მისგან ქების მიღების სურვილი მონასთვის ცოტა მეტისმეტად დამაჯერებელი აღმოჩნდება. მას იტაცებს მათი იდეები ხელოვნების, ნამდვილობისა და ოსტატობის შესახებ და მოჯადოებულია იმ ფიქრით, რომ ამ ყველაფერში მისი ადგილიც არსებობს. თუმცა, მონას მორიდებულობის გადალახვისა და ნამდვილი ემოციის ამოღების მცდელობისას, ჯერი ქმნის „ხელოვნების ურჩხულს“ - ადამიანს, რომელიც მზადაა მეტისმეტად შორს წავიდეს და გულგრილად მოიქცეს სრულყოფილების მიღწევის სახელით.
- „ქცევა არ არის ხასიათი - შეგიძლიათ შეცვალოთ ის, თუ როგორ ლაპარაკობთ, როგორ მოძრაობთ, როგორ იცვამთ; ეს არ ნიშნავს, რომ ეს თქვენი რეალური არსია.“
„დებიუტი“ არის მახვილგონივრული ფილმი პატარა წრეზე, რომელიც დარწმუნებულია საკუთარ დიდებულებაში, თუმცა ის გადაღებულია იმ ადამიანების მიერ, რომლებსაც ეს სულისკვეთება სიღრმისეულად ესმით. „არის ერთი სცენა, სადაც მსახიობები გარეთ სხედან, სადილობენ და არის ასეთი მხიარული, ამხანაგური განწყობა, მაგრამ ეს ასევე წარმოუდგენლად უხერხულია, რადგან ისინი სულაც არ არიან „მოდური ტიპები“,“ - ამბობს მური. „სიცილს ვერ ვაჩერებდით. ჩვენც ოდესღაც ვიყავით ის სასადილო მაგიდა საშუალო სკოლაში; სკოლის სპექტაკლის შემდეგ სავაჭრო ცენტრში ჩვენივე ფორმებით მივდიოდით ხოლმე.“
მართლაც, სწორედ მურის ოსტატობა - გაიგოს ზღვარზე მდგარი ქალის შინაგანი მდგომარეობა - არ აძლევს ფილმს საშუალებას, რომ უსიამოვნო სანახავი გახდეს. მაშინაც კი, როცა მონას ილუზიები უღრმავდება და მისი ქცევა მორიდებულიდან არაპროგნოზირებადსა და უცნაურში გადადის, მური მას თამაშობს როგორც ადამიანს, რომელიც ცხოვრების იმ ზღვარს უახლოვდება, სადაც უნდა აირჩიოს, იყოს უფრო მეტად საკუთარი თავი, რადაც არ უნდა დაუჯდეს ეს. ეს არის შესრულება, რომელიც ერთდროულად დიდ ფიზიკურ და გონებრივ ძალისხმევას მოითხოვს. „მას შემდეგ, რაც სერიოზული ფილმების ყურება დავიწყე, ჯულიანა ჩემი საყვარელი მსახიობია,“ - ეუბნება ჯესი აიზენბერგი ავტორს. „მის წინაშე ისეთ ვალში ვგრძნობ თავს, თითქოს უდაბნოში, საწოლით უნდა გადავყავდე წყარომდე, რომ წყალი დალიოს. აღფრთოვანებული ვარ მისი ტალანტით.“
2002 წელს მურმა ითამაშა ტოდ ჰეინსის ფილმში „შორს სამოთხიდან“ და სტივენ დალდრის ფილმში „საათები“. ორ სრულიად განსხვავებულ სურათში მან განასახიერა საშუალო შეძლების დიასახლისები, რომლებიც ოჯახური მოვალეობებისა და ყოველდღიური წვრილმანების მიტოვებასა და ჯერ კიდევ უცნობი რამის ძიებაზე ოცნებობდნენ. იმ დროს კრიტიკოსები აღნიშნავდნენ მსგავსებებს იმ ქვეტექსტით, თითქოს მური მხოლოდ დიასახლისებს თამაშობდა - თითქოს როლების ეს დამთხვევა განზრახული ან განმეორებადი იყო, თითქოს ერთი დიასახლისის სახეც საკმარისი გახლდათ იმის გასაგებად, თუ ვინ შეიძლება იყოს ასეთი ქალი.
ქორწინებისა და ოჯახური ცხოვრების თემები ცენტრალური იყო მის ადრეულ, წარმატების მომტან როლებშიც, რობერტ ოლტმენის „მოკლე მონაკვეთებსა“ და ჰეინსის „უსაფრთხოებაში“. „დებიუტი“ ამ სიას კიდევ ერთ დიასახლისს ამატებს. თუმცა მურის არცერთი დიასახლისი არ ჰგავს ერთმანეთს. ისევე, როგორც არ ჰგვანან ერთმანეთს დედები, ექიმები, მასწავლებლები, მხატვრები თუ მსახიობები, რომლებიც მას განუსახიერებია. მან აიძულა მაყურებელი, დაეჯერებინა, რომ ხედავს ამ ადამიანებს ზუსტად ისეთებს, როგორებიც არიან: არაჩვეულებრივებსა და ჩვეულებრივებს, მშვენიერებსა და უცნაურებს, უნიკალურებსა და არასრულყოფილებს. მურმა შეამჩნია ერთი ჭეშმარიტება იმ ფილმების შესახებ, რომლებიც მაყურებელში ყველაზე მეტად ეხმიანება ემოციებს: ეს არის ის ფილმები, რომლებიც მან საკუთარი თავისთვის გადაიღო. „ისინი ეხება ადამიანურ მდგომარეობას, იმას, რასთან გამკლავებაც ყველას ყოველდღიურად გვიწევს,“ - ამბობს ის. „ხშირად ვამჩნევ ფილმებსა თუ ტელევიზიაში, რომ ემოციური დაძაბულობის შესაქმნელად აუცილებლად მკვლელობა უნდა მოხდეს. მე კი ვფიქრობ, რომ უმეტესობას ჩვენს ცხოვრებაში ძალიან მაღალი ფასი და რისკები გვაქვს მკვლელობის გარეშეც.“ იქნება ეს დედა, რომელსაც არ შეუძლია შვილზე ზრუნვა, ცოლი, რომელსაც არ შეუძლია ქმარს ენდოს, თუ საყვარელი, რომელსაც არ შეუძლია ერთგული დარჩეს - ის სცდება ისეთ ბანალურ ცნებებს, როგორიცაა „ცუდი“ ან „კარგი“. მისი პერსონაჟები გადიან ჩვეულებრივ ცხოვრებას, რაც თავისთავად საკმარისად გამანადგურებელია.
როდესაც მური ალასკაში, ქალაქ ჯუნოში მეხუთეკლასელი იყო, იქ მხოლოდ ბიბლიოთეკა და კინოთეატრი ფუნქციონირებდა. ქალაქი იმდენად პატარა იყო, რომ პატარაობისას დედ-მამა ავტობუსით მარტო გაშვების ნებას რთავდა, ასე რომ, მას შეეძლო წასულიყო მაშინ, როცა მოინდომებდა. ის უწყვეტად კითხულობდა, ყოველ შაბათს კი ახალი ფილმი გამოდიოდა. „იქ ვნახე „არისტოკრატი კატები“,“ - იხსენებს ის, - „და „მინი და მოსკოვიცი“.“ 11 წლის გოგონასთვის ეს საკმაოდ სერიოზული ნამუშევრების ყურებაა, თუმცა ავტორი და მური თანხმდებიან, რომ ბევრ ბავშვს წაადგებოდა კინოხელოვნების კლასიკოსების შემოქმედების უფრო ღრმად შესწავლა.
მურის მამა სამხედრო ოფიცერი იყო და მის გამო ოჯახი მთელ მსოფლიოში მოგზაურობდა - ჩრდილოეთ კაროლინადან, სადაც მური დაიბადა, ალასკამდე და გერმანიამდე, სადაც სკოლა დაამთავრა. გზად იყო ტექსასი, ნებრასკა და სხვა ადგილები. როდესაც მური ბავშვი იყო, დედამისი სწავლას დაუბრუნდა და სოციალური მუშაკი გახდა.
სხვები ხშირად მიუთითებენ მურის ბავშვობაზე, როგორც ახსნაზე იმისა, თუ საიდან აქვს მას უნარი, წამში გარდაიქმნას ახალ ადამიანად. მას აქვს უნარი, იყოს ერთდროულად ნაცნობიც და უცხოც, სადაც არ უნდა გამოჩნდეს. მურს ესმის ეს განმარტება და გარკვეულწილად ეთანხმება კიდეც. „სხვა გამოცდილება არ მაქვს, ასე რომ არ ვიცი, ვიქნებოდი თუ არა სხვაგვარი, მაგრამ ვიცი, რომ მსახიობებისთვის უცხო არ არის ასეთი მოხეტიალე ბავშვობა,“ - ამბობს ის. „ეს აშკარად მოქმედებს იდეაზე, თუ როგორ მოერგო გარემოს. ქცევა არ არის ხასიათი. ქცევის შეცვლა შეგიძლიათ. შეგიძლიათ შეცვალოთ ლაპარაკის მანერა, მოძრაობა, ჩაცმის სტილი; ეს არ ნიშნავს, რომ ეს თქვენი რეალური არსია.“
მურის დედა ქალთა უფლებების დამცველი იყო. „არ ვიცი, აღწერდა თუ არა ის საკუთარ თავს ასე,“ - აღნიშნავს მური, - „მაგრამ ის იმ ეპოქის შვილი იყო და მეც სწორედ ამ იდეებით აღვიზარდე.“ ეს იყო პერიოდი, როდესაც ბევრ ახალგაზრდა ქალს ზრდიდნენ იმ აზრით, რომ საკუთარი ცხოვრება და შესაძლებლობები ოჯახურ საქმეებს მიღმა დაენახათ, მიეღოთ განათლება და შეექმნათ კარიერა. „რომანტიკული ცხოვრება,“ - როგორც მურს ახსოვს, რომ ადრეულ ასაკში აღიქვამდა, - „იყო რაღაც, რაც უბრალოდ თავისით უნდა მომხდარიყო.“
თუმცა, 20 წლის ასაკში პირველ ქმართან დაქორწინებისა და 30 წლის ასაკში განქორწინების შემდეგ, მურმა გააცნობიერა, რომ პირად ცხოვრებას, ისევე როგორც პროფესიულს, მიზანმიმართული ძალისხმევა სჭირდება. მური 1996 წლიდან ურთიერთობაშია რეჟისორ ბართ ფროინდლიხთან. ისინი 2003 წელს დაქორწინდნენ და ნიუ-იორკში ორი შვილი - 28 წლის კელები და 24 წლის ლივი აღზარდეს. როდესაც მური არ მუშაობს, საკუთარ თავს აღწერს, როგორც „ძალიან, ძალიან ბედნიერს ჩვეული დღის რეჟიმით“, ქმნის ჩვევებს, რომლებიც არ არის მკაცრი, მაგრამ, მისი აზრით, საუკეთესოა ზუსტად ისე გამოცდილებით, როგორც თავად დააწესა. ის ცრუმორწმუნე ადამიანია; ჩვევები კარგად ერგება საიდუმლოებებისადმი რწმენას, განსაკუთრებით მაშინ, როცა საქმე იღბალს ეხება. „ჩემს ოჯახში დიდი ხუმრობის თემაა, როცა მე და ჩემი ქმარი ვამბობთ: „ხომ იცი, ეს სვიტერი იღბლიანი არ არის“. ვფიქრობ, გონებით მესმის, რომ ეს რეალური არ არის, მაგრამ ახალგაზრდობაში ბევრად უფრო ცრუმორწმუნე ვიყავი, რადგან როცა ახალგაზრდა ხარ, ცხოვრებაში ბევრი რამ გიდევს სასწორზე. მივიღებ იმ სამუშაოს? გადამირეკავენ? ასე რომ, ფიქრობ: „არ ვიცი, მკითხავის ბარათები შევამოწმოთ“.“
ახალგაზრდა ჯულიანა - ის, რომელიც ცდილობდა ეწინასწარმეტყველა ან წინასწარ განესაზღვრა მომავალი, რაც ჯერ არ იცოდა - უფრო მეტად ზრუნავდა თილისმებზე, თუმცა მთელი ცხოვრების მანძილზე ხშირმა გადაადგილებამ დაარღვია ის ჯადოქრობა, რაც ნივთებს შეუძლიათ ჰქონდეთ. ახლა მისთვის მთავარი იღბალია. ის იღბლიანობას განმარტავს, როგორც „ბედის საჩუქარს“, „წყალობას“, ამბობს ის. „საჩუქარი. ლამაზი დღე. ყველაფერმა კარგად ჩაიარა: ყველა შუქნიშანზე მწვანე აინთო, შემწვარი ყაბაყის უკანასკნელი ულუფა მე შეხვდა.“
ის მიიჩნევს, რომ ყველაფერს, რასაც აკეთებს, სილამაზე აერთიანებს. „განა ყველას არ გვიყვარს ლამაზი ნივთები?“ - ეკითხება ის ავტორს - და ეს კითხვა მთლად რიტორიკულიც არ არის. „მინდა, რომ ნივთები იყოს ლამაზი. ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ სრულიად სიტყვიერი ადამიანი ვიყავი, მაგრამ ასაკის მატებასთან ერთად გავაცნობიერე, რომ ძალიან თვალით აღქმადი ადამიანი ვარ.“ მას უყვარს სახლის მოწყობა-გაფორმება და ეხმარება გარშემომყოფებს ამაში - მათ შორის თავის ვაჟს, რომელიც დანიშნულია და ამ შემოდგომაზე ქორწინდება. ის შვილსა და მის რჩეულს უგზავნის იმ ნივთების ბმულებს, რომლებიც, მისი აზრით, მათ სახლს მოუხდება, ელაპარაკება მათ ოთახის განათებაზე.
მურის კოლეგა ფილმიდან „დებიუტი“, პოლ ჯამატი, მის ნამუშევრებს აღწერს, როგორც „ლამაზსა და უცნაურს“. ეს ისეთი უნიკალური შემოქმედებაა, რომ მისი სხვასთან შედარება უბრალოდ ბანალური იქნებოდა, თუმცა, როდესაც ავტორი მურს ეკითხება, თუ თავისი თანამედროვეებიდან ვინ ითვლება მისთვის შთაგონებად, ის იზაბელ ჰუპერს ასახელებს.
არც მურს და არც ჰუპერს არ ახსოვთ, როგორ შეხვდნენ ერთმანეთს, თუმცა ჰუპერს ახსოვს მომენტი, რომელიც, მისი აზრით, მათი მეგობრობის დასაწყისი იყო: სხვადასხვა ღონისძიებაზე რამდენიმე შეხვედრის შემდეგ, ჰუპერი ნიუ-იორკში სპექტაკლში თამაშობდა, მური კი მის სანახავად სრულიად მარტო მივიდა. „ვფიქრობ, ეს შესანიშნავი იყო, რადგან არ ვარ დარწმუნებული, რომ მე გავბედავდი თეატრში მარტო წასვლას. ეს ძალიან სასიამოვნო და მოულოდნელი იყო,“ - ამბობს ჰუპერი. „ვფიქრობ, ცოტათი ერთნაირი მიდგომა გვაქვს. ჩვენ შეგვიძლია ლავირება უფრო დიდი ბიუჯეტის ფილმებსა და უფრო ინტიმურ, საავტორო კინოს შორის,“ - განმარტავს ის. „ასევე, შესაძლოა წითელთმიანთა ჯგუფიც ვართ. აშკარაა, რომ დების თამაში შეგვეძლო.“
ჯამატი ამბობს, რომ ეს მრავალმხრივობა - და მისი თანდაყოლილი თანაგრძნობა - არის ნაწილი იმისა, რაც მას ასეთ მიმზიდველს ხდის როგორც მაყურებლისთვის, ასევე კოლეგებისთვის. „ის არის ძალიან მხიარული, რეალური, სერიოზული. მას შეუძლია იყოს მასშტაბურიც, პატარაც, უცნაურიც და რეალისტურიც,“ - ამბობს ის. „მასთან მუშაობა სიამოვნებაა - ძალიან მხიარულია, იუმორის გრძნობით სავსე და უბრალოდ სიღრმისეულად გითრევს.“
შემდეგი პროექტი მურისთვის არის „Cry to Heaven“ - ტომ ფორდის ახალი, დიდი ინტერესით მოსალოდნელი ფილმი, რომელიც ენ რაისის რომანს ეფუძნება 18-ე საუკუნის ვენეციის მომღერლების შესახებ. „მე ვთამაშობ ძალიან მდიდარ ქალს და ეკრანზე 2 წუთის განმავლობაში ოთხ სამოსს ვიცვლი,“ - ამბობს ის. მათ ხანგრძლივი ურთიერთობა აკავშირებთ, რომელიც მეგობრობასა და ურთიერთპატივისცემაზეა დამყარებული; როგორც მაყურებლისთვის, ასევე მათი ერთობლივი ნამუშევრისთვის მისი სარეჟისორო დებიუტიდან „მარტოხელა კაცი“, ადვილი შესამჩნევია, თუ როგორ იზიარებენ ისინი ერთნაირ სიყვარულს სილამაზისადმი. „მიყვარს მასთან ყოფნა,“ - ეუბნება ის ავტორს. „ის ჩემი ძველი მეგობარია და ძალიან, ძალიან მხიარულია.“
ფორდს ახსოვს, როგორ შეხვდა მურს 1990-იანი წლების შუა ხანებში და როგორ მოიხიბლა იმთავითვე. „ჩემთვის მეგობრობის სამი დონე არსებობს,“ - ამბობს ის. „პირველი - ადამიანები, რომლებსაც ლანჩზე შეხვდებოდი; მეორე - ადამიანები, რომლებთანაც ივახშმებდი; და მესამე - ადამიანი, რომელთან ერთადაც დასასვენებლად წახვიდოდი. ჩვენ პირველი ორი საფეხური გადავხტით,“ - განმარტავს ის. „ის არის თბილი და ერთგული.“ გადასაღებ მოედანზე მათი ურთიერთობა ასევე მარტივი და მსუბუქია: „როცა მას როლზე ამტკიცებ, მითითებების მიცემაც თითქმის არ გჭირდება,“ - ამბობს ის. „ის ყოველთვის იძლევა აბსოლუტურად შთამბეჭდავ შესრულებას.“
„ქცევა არ არის ხასიათი,“ - ამბობს მური. ავტორი ამ ფრაზაზე ბევრს ფიქრობს მათ მიერ ერთად გატარებული შუადღის შემდეგ. ჩვენი ქცევა არ არის ჩვენი ხასიათი, თუმცა ხასიათი არ არის რაღაც ისეთი, რისი დანახვა ან შესწავლა მარტივადაა შესაძლებელი; ჩვენ ვყვებით ჩვენს მოქმედებებსა და ნაბიჯებს ისეთი ახსნა-განმარტებებით, რომლებიც გვამართლებს, ან ვკონცენტრირდებით ჩვენს შეცდომებსა და წაბორძიკებებზე იმ შფოთვით, რაც გვტანჯავს. თუმცა, გაკეთებულიდან აზრის გამოტანის ეს მუდმივი პროცესი სრულიად იცვლება იმის მიხედვით, თუ საიდან იკითხება ის - შიგნიდან თუ გარეთა სამყაროდან.
ერთხელ ფსიქოლოგმა მურს უთხრა, რომ ემოციური სცენის შესრულების შემდეგ მსახიობების სასიცოცხლო მაჩვენებლები რომ შეემოწმებინათ, ნამდვილი განცდის ყველა ფიზიკური სიმპტომი ადგილზე იქნებოდა: აჩქარებული გულისცემა, გაძნელებული სუნთქვა, ცივი ოფლი. „შენ საკუთარ თავს ამ ყველაფერს შთააგონებ,“ - განმარტავს ის. „მაგრამ ამის სილამაზე ის არის, რომ შეგიძლია გზას გონებით გაუძღვე. ეს არის ძალიან, ძალიან სახალისოი როგორც გონებრივად, ასევე ემოციურად, და ეს მიყვარს. ეს არ არის რეალური, მაგრამ ეს შენი პასუხისმგებლობაა.“
ელისაბედ ჰარდვიკის 1974 წლის ნარკვევში ვირჯინია ვულფის შესახებ არის ერთი მონაკვეთი, რომელსაც ავტორი ხშირად უბრუნდება იმ განცდისა და ფიქრების გამო, რასაც ის ბადებს: რომ ვულფის „ტალღების“ კითხვისას, მას „არაფერი მოსდის აზრად სათქმელად, გარდა იმისა, რომ ეს იყო საოცარი. შეგიძლია უბრალოდ კვლავ და კვლავ გაიმეორო, რომ ეს არის ძალიან კარგი, ძალიან ლამაზი, და რომ როდესაც მას კითხულობდი, ბედნიერი იყავი.“
სწორედ ასე ვგრძნობ თავს, როცა ჯულიანა მურის თამაშს ვუყურებ. მე მინახავს, როგორ განასახიერა მან უამრავი სხვადასხვა ქალი; „საათებში“ ისიც კი მინახავს, როგორ თამაშობს ქალს, რომელიც ვირჯინია ვულფს კითხულობს - ამოუცნობს, მაგრამ სრულიად გასაგებს. მურის შესრულება ემოციური მოქნილობის საოცრებაა. ის გულისტკივილს განიცდის როგორც ფიზიკურ ტრავმას, ცრემლებს კი იყენებს იმის სათქმელად, რასაც სცენარი უთქმელს ტოვებს: სიამოვნება თავისი ყველა სილამაზითა და შედეგით.
- „როდესაც შენი სხეული ტირის, ეს საკუთარი თავის გადატვირთვის გზაა,“ - ამბობს მური. „მეტისმეტად ბევრი გრძნობა გაქვს და ეს იმ განთავისუფლების ნაწილია, რაც უკეთესად გასახდომად გჭირდება.“
მურის ტირილის ყურებას ჩემზეც იგივე ეფექტი აქვს. რა ვიტყოდი იმის ასახსნელად, თუ რატომ მესმის მისი პერსონაჟების მიზეზების გაგების გარეშე? ალბათ მხოლოდ იმას, რომ როდესაც მას ვუყურებ, ვფიქრობ, რომ ის ძალიან კარგია, და თუ მისი შესრულება არ არის ისეთი, რაც ბედნიერს მხდის, მაშინ ის რაღაც ბევრად უკეთესია: ის აიძულებს ჩემს გრძნობებს, გაიღვიძონ.
წყარო: harpersbazaar.com