ზოგჯერ ყველაზე დიდი რევოლუცია საკუთარი თავის პოვნაა - მაშინ, როცა გარშემო ყველა შენთვის წესების დაწერას ცდილობს. თანამედროვე ქალის ცხოვრება მუდმივი ბალანსია ამბიციებს, კარიერას, პირად სივრცესა და იმ მოლოდინებს შორის, საზოგადოება რომ გვახვევს თავს.
ზუსტად ამიტომ გვჭირდება წიგნები, რომლებიც არა დოგმებით გვესაუბრება, არამედ ძალას გვაძლევს, ვიყოთ ისეთები, როგორიც სინამდვილეში გვინდა. ეს ხუთი წიგნი სწორედ იმ შინაგანი თავისუფლების, სიძლიერისა და ძიების შესახებ მოგვითხრობს, რომელიც ყველა ჩვენგანში ცხოვრობს.

პირველი და ყველაზე ფუნდამენტური ნაბიჯი ამ გზაზე ვირჯინია ვულფის ცნობილი ესეა, სახელწოდებით „საკუთარი ოთახი“. ავტორი გენიალური სიმარტივითა და სიღრმისეული ანალიზით აყალიბებს იდეას, რომ ქალის სრულფასოვანი შემოქმედებითი და ინტელექტუალური განვითარებისთვის აუცილებელია მატერიალური დამოუკიდებლობა და საკუთარი სივრცე. ვულფის ეს ნაშრომი არ არის უბრალოდ ფემინიზმის მანიფესტი, ის წარმოადგენს მოწოდებას თვითშემეცნებისა და იმ საზოგადოებრივი ბორკილების დამსხვრევისკენ, რომლებიც ქალებს საკუთარი პოტენციალის ბოლომდე გამოვლენაში უშლის ხელს.
ინტელექტუალური თავისუფლების შემდეგ, სიმონა დე ბოვუარის მონუმენტური ნაშრომი „მეორე სქესი“ რადიკალურად ცვლის იმის აღქმას, თუ როგორ აყალიბებს კულტურა და საზოგადოება გენდერულ როლებს. ფრაზა იმის შესახებ, რომ ქალად არ იბადებიან, არამედ ქალები ხდებიან, დღემდე რჩება ერთ-ერთ ყველაზე მძლავრ ფილოსოფიურ განაცხადად, რომელიც მკითხველს უბიძგებს, ეჭვქვეშ დააყენოს საუკუნეების განმავლობაში თავსმოხვეული დოგმები.
ბოვუარი მკითხველს აძლევს ძალას, თავად განსაზღვროს საკუთარი იდენტობა და არ დაემორჩილოს სხვების მიერ დაწესებულ ჩარჩოებს.
ისტორიული მეხსიერებისა და ქალთა სოლიდარობის საოცარ მაგალითს ქმნის კრისტინ ჰანა თავის რომანში „ქალები“. ეს წიგნი ეძღვნება იმ დავიწყებულ გმირ ქალებს, რომლებმაც საკუთარ თავზე იწვნიეს ომის სიმძიმე და ტკივილი, თუმცა შეინარჩუნეს ურყევი მედეგობა და თანაგრძნობის უნარი. ჰანა გვიჩვენებს, რომ ქალის ძალა არ გამოიხატება მხოლოდ ფიზიკური ბრძოლით, არამედ იმ უსაზღვრო ემოციური გამძლეობითაც, რომლითაც ისინი ნებისმიერ კატასტროფასა და გამოწვევას უპირისპირდებიან.
თანამედროვე ქართული ლიტერატურის სივრცეში განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს სალომე ბენიძის „ქალაქი წყალზე“, რომელიც ღრმა ფსიქოლოგიური სიზუსტით იკვლევს თანამედროვე ადამიანის, და კერძოდ ქალის, შინაგან სამყაროს, მის მარტოობასა და თავისუფლებისთვის ბრძოლას. ეს რომანი არის სავალდებულო საკითხავი მათთვის, ვინც ეძებს პასუხებს კითხვებზე იდენტობის, მიკუთვნებულობისა და საკუთარი თავის პოვნის რთულ გზაზე ცვალებად სამყაროში.
სიის დასასრულს კი, მადელინ მილერის „კირკე“ ძველ მითოლოგიას სრულიად ახალი, ფემინისტური და თანამედროვე პრიზმიდან აფასებს. ავტორი ცნობილ ანტიკურ პერსონაჟს ართმევს ერთმნიშვნელოვანი „ბოროტმოქმედის“ იარლიყს და მას აქცევს ცოცხლად, დაუცველად, თუმცა წარმოუდგენლად ძლიერ ქალად, რომელიც თავადვე იქმნის საკუთარ ბედს გადასახლებისა და მარტოობის მიუხედავად.
კირკეს ისტორია არის საბოლოო შეხსენება იმისა, რომ თითოეულ ქალში დევს უზარმაზარი ძალა, გარდაქმნას საკუთარი ცხოვრება და არასდროს დანებდეს გარედან თავსმოხვეულ ავტორიტეტებს.